Bron: De Gelderlander, 29 mei 2004
Door: Eelco van den Heuvel

Nijmegen - Ieder woord dat ooit in Nederland is geschreven over pedofilie ligt vast in het archief van Ireen van Engelen. Ze haat ons, zeggen de 'boylovers'. Onzin, zegt ze: 'Ik wil alleen maar weten wat een pedofiel beweegt.'

Na het interview stuurt Ireen van Engelen een e-mail: 'Je hebt me doen inzien dat ik een waanzinnige hoeveelheid pedomateriaal heb'.
Ze slaat de spijker op zijn kop. Alle woorden, publicaties en meningen die de afgelopen veertig jaar in Nederland aan pedofilie zijn gewijd, zijn terug te vinden in de grote, paarse wandkast in de Amsterdamse flat van Ireen van Engelen.
Daar, linksboven: dossier De Dreef, de jongensinrichting in Wapenveld die in 1991 in opspraak raakte door mishandeling en waar later een medewerker het seksueel misbruik van twee pupillen toegaf.
Twee planken daaronder: ettelijke jaargangen van OK Magazine, het blad van pedofielenvereniging Martijn. Schuin daarboven: de ordners 'besturen'. "Die pedo's zitten in allerlei clubjes. Via de Kamer van Koophandel kan je kijken wie in welk bestuur zit. Dan zie je overal dezelfde namen opduiken", licht ze toe. Midden voor: ordners met namen van pedofielen, zoals senator wijlen Edward Brongersma, orthopedagoog Frans Gieles, drijvende kracht achter de Oost-Nederlandse pedofielenpraatgroep JON en Frits Bernard, oprichter van pedofielenorganisatie Enclave. Hun "beschermheren", zoals psychiater Frank van Ree en docent homostudies Gert Hekma staan er eveneens. Ook Pim Fortuyn had ze op de korrel, omdat hij in een van zijn columns in Elsevier ooit een lans brak voor seks tussen kinderen en volwassenen.
En dan haar computer: rijen met bestanden van chatsessies tussen pedofielen en nieuwsgroepen en internetsites zoals Jongensforum.nl, een favoriete hangplek van pedofielen. Ze heeft zelfs toegang tot de krochten van internet, waar pedofielen elkaar ontmoeten op een website die alleen door ingewijden te vinden is.
Het is veel, heel veel informatie, beseft Ireen van Engelen. "God miljaar, ze hebben het overal over. Je kunt het niet bij houden. Maar ze zijn wel voorzichtig geworden, na de arrestatie van die JON-leden. Vroeger stonden er veel meer persoonlijke dingen op." Woensdag begint in Arnhem een rechtszaak tegen acht leden van de praatgroep JON. Zij worden verdacht van het organiseren van seksreizen en het bezit van kinderporno. Ireen van Engelen zit uiteraard op de publieke tribune.

Ze legde de basis voor haar 'verzameling' in 1994. In dat jaar ruimde ze de zolder op van haar nicht Eline. Tussen de rotzooi vond ze een stapel brieven die aan neef Paul in Indonesië waren gericht. Het bleken brieven van een groepsleider van het crisiscentrum van het Burgerweeshuis in Amsterdam te zijn, die daar tussen 1980 en 1985 had gewerkt.
De inhoud van de brieven maakte haar misselijk. De groepsleider verhaalde in de brieven van zijn voorkeur voor peuters. In een van de brieven beschreef hij gedetailleerd hoe hij een driejarig jongetje verkrachtte. 'Plots werd ik zo geil van de gedachte dat je als groepsleider een supermacht hebt en ieder kind kunt misbruiken! maar wel zo slim er een te pakken die nog niet in opstand kan komen', is nog een van de onschuldigste zinsneden uit de brieven.
De groepsleider werd uiteindelijk veroordeeld. Niet vanwege seksueel misbruik in het weeshuis - er waren geen slachtoffers gevonden - maar voor kinderverkrachting in Thailand en het verspreiden van kinderporno.
Door de vondst van de brieven wilde Van Engelen alles weten over wat de pedofiel beweegt. Waarom is iemand pedofiel, vraagt Ireen van Engelen zich af. Haar enorme hoeveelheid materiaal moet bijdragen aan onderzoek daarover, maar zover is ze nog niet.
"Mensen hebben een verkeerd beeld van pedofielen. Het zijn niet allemaal viezerikken en kinderverkrachters. Er moet veel genuanceerder gedacht worden. Het gros van de pedofielen is waarschijnlijk aardig, zeker voor kinderen. Daarom zijn ze zo moeilijk te herkennen en kun je kinderen er niet tegen beschermen. Helaas heb je ook sadistische pedofielen, maar ik vraag me af: hoe waren ze vroeger? Je wordt niet van de een op de andere dag een sadistische kinderverkrachter. Dus wat is er gebeurd in een kinderleven? Wat is de oorzaak? Daarom graaf ik in het leven van de pedofielen die ik tegenkom."
Ze bezocht praatgroepavonden waar ze als enige vrouw natuurlijk meteen opviel, tussen de mannen die hun liefde voor jongens - het gros van de pedofielen is boylover, zoals ze zichzelf noemen - uitten. Ze praatte met pedofielen: "Voor heel veel pedofielen is het van jongsafaan heel belangrijk dat ze een plek hebben om te praten. Sommigen ken ik persoonlijk. Dan zit je twee uur te praten en dan word je helemaal gek van de kulverhalen die ze ophangen. Ze zeggen namelijk nooit iets wat niet deugt."
Ze leest alles wat er verschijnt over pedofilie en slaat dat op, hetzij in de computer, hetzij in de ordner en nu is ze bezet aan haar tweede boek. Dat verschijnt in het voor jaar van 2005. Het boek handelt over drie geruchtmakende pedofiliezaken op scholen: in Amsterdam, Assen en Sexbierum. Ouders van slachtoffers op de scholen in Assen en Sexbierum schreven haar naar aanleiding van haar boek en vertelden hun verhaal. Bovendien sprak ze met slachtoffers.
"Die leraar in Sexbierum was zó populair, het was zó'n leuke meester. Als je er dan achterkomt dat hij kinderen heeft misbruikt dan zijn die ouders woedend. Er waren al eerder klachten ingediend en die zijn door de gemeente onderzocht, maar er werd geen bewijs gevonden. Dus zo'n jongen werd niet geloofd en die meester wel. Als je goed tot je laat doordringen wat dat betekent: dáárom houden kinderen dus hun mond, omdat ze bang zijn niet geloofd te worden."
Mensen, zegt de Amsterdamse, weten niet hoe pedofielen te werk gaan. Daarom beschrijft ze het misbruik soms expliciet. Een jongen die op de school in Sexbierum zet, vertelde haar hoe de meester de twee deuren van het keukentje op de school dicht deed, het licht uit deed, z'n kleren uittrok en 'van alles met hem deed'. Hij herinnerde zich hoe hij onder het sperma van de meester zat. "Je voelt een groot mannenlichaam tegen je aan gedrukt. Hij doet gekke dingen met je die je niet begrijpt. Ik wou eruit maar hij trok me aan mijn haren gewoon weer terug ", tekende Van Engelen op. De jongen was tien jaar ten tijde van het misbruik.
"Zo'n kind moet zó bang zijn geweest", zegt Van Engelen. "Als mensen dát lezen kunnen ze het zich voorstellen. Zo'n gewone aardige man die in een keukentje op school de deur op slot doet en een kind grijpt. Terwijl jij vol vertrouwen je kind naar school stuurt. Die jongen kan nu nu nóg niet alleen in het donker zijn. Dan raakt hij in paniek."

'Een pedofielenjageres in hart en nieren' werd ze in OK Magazine genoemd. Er werd ook een gedicht over haar geplaatst:
Vooral alle heren die ronduit beweren dat ze kinderen 'eren', die gun jij geen rust.
Jij ziet krokodillen die hun prooi verslinden willen,
maar ken jij de verschillen tussen liefde en lust?
Iedere boylover kent de naam Ireen van Engelen en velen, ook wetenschappers, vinden dat zij veel te wild om zich heen slaat. Zij wijzen erop dat er ook pedofielen zijn die zich onthouden van seksueel contact met kinderen, omdat ze weten dat het schade kan toebrengen aan het kind.
Van Engelen lacht als haar wordt gevraagd of ze een pedofielenhaatser is. "Helemaal niet", zegt ze. "Ik heb medelijden met ze. Ik zie ze ploeteren om erkenning te krijgen en geaccepteerd te worden. Wat een ónzin om dat te willen. Dat kan helemaal niet. Pedofielen willen dat je definieert wat seks is en wat een kind is, maar daar doe ik niet aan mee. Dan laat je hún steeds aan het woord. Ik ben gewoon tegen seks tussen ouderen en kinderen onder de zestien jaar. En dan heb ik het niet over seks tussen een achttien- en een veertienjarige. Dat kan wel. Pedofielen gooien het er heel vaak op dat pubers het zelf opzoeken, maar een puber is niet strafbaar, een volwassene wel. Kinderen kunnen niet inschatten waar ze zich aan overgeven. Ik denk maar zo: een kind dat tot zijn zestiende geen seks heeft gehad met een volwassene heeft op dat punt in ieder geval geen probleem."
Maar, vraagt ze zich af, als ik pedofielen niet haat, waarom zit ik dan zo achter ze aan, terwijl ze lang niet altijd fout zijn? Ze denkt na en geeft zelf het antwoord: "Ik geloof dat ik ze hypocriet vind, vooral de beschermheren van pedofielen. Naar buiten toe zeggen ze dat ze goed werk doen, maar ondertussen zegt zo'n dominee Visser in de krant wel dat gezamenlijk masturberen geen kwaad kan en dat is ergerlijk. Ik verzamel dat soort uitspraken omdat ik denk: dan ligt het vast. En vroeg of laat komt dat van pas, net zoals ik vroeg of laat de kinderen uit het Burgerweeshuis vind."
Ik neem het op voor de kinderen, zij nemen het op voor de pedofielen. Dát is het verschil. Het is een strijd die ik wil winnen. Ik wil mannen als Frans Gieles en Frits Bernard verslaan. Dat zijn mannen die doen alsof er niks aan de hand is met pedofielen, terwijl ik in de brieven aan mijn neef heb kunnen zien wat ze aanrichten."
Ze is veranderd door de inkijk in de wereld van de pedofilie. "Ik ben serieuzer geworden. Ik kan niet echt plezier meer hebben, want alles wordt betrekkelijk. Vroeger was het leven een stuk makkelijker. En als ík dat al heb, dan denk ik: hoe moet het wel niet voor die ouders en hun kinderen zijn?"