Nee ik weet het, het klinkt sociaal niet gezond, maar geloof me ondanks dat ik steeds probeer dit te verbeteren lukt het niet. Ja even, maar dan moet ik er steeds bewust bij nadenken om mij zelf te korrigeren. Een proces die anderen van zelf afgaan. Er zijn er die er makkelijk mee omgaan en dan zeggen nu even niet. Maar niet iedereen. Er zijn er ook die er heel heftig op reageren, ik heb dan de nijging driftig te worden door onmacht Ik weet me dan te beheersen, maar geloof me dit vreet energie.
Op een zeker moment trek me dan maar weer terug in mijn isolement. In mijn eigen wereldje. Tenzij ik met kinderen omga, dan bloei ik op.

Ik heb vroeger eens gewerkt in een buurthuis, daar kwamen ook kinderen uit het Kabouterhuis.
een instelling voor moeilijk opvoedbare kinderen. Ze wilden proberen die kinderen te intergreren in een situatie tussen "gewone kinderen"
Er was één kind van 7 jaar die praatte helemaal niet. Ik had mij zelf als taak gesteld dit kind te begeleiden. (uiteraard met toestemming van het bestuur van het buurthuis).
Dit jongetje was ernstig autistisch.
Ik ging als volgt te werk: Elke keer als ik daar kwam legde ik een sinaasappel vlak voor hem neer.
Omdat een sinaasappel een sterk beeldend effekt heeft. deed ik dit omdat zijn wereld duidelijk chaotisch was. Gedesorienteerd.
Ik gaf de sinaasappel in zijn handen, liet hem er aan ruiken en de sinaasappel in zijn handen ronddraaien.
Na maanden zei hij tot mijn grote vreugde héél verheugd: "Sinaasappel"
Op een zeker moment na dat ik hem maandenlang had begroet en ik zei hoe ik heette, plotseling mijn naam. Dit werd in het team besproken want iedereen was stom verbaasd. Er was verondersteld dat het kind doof was en niet kon praten. Zuiver intuitief had ik aangevoeld dat dat niet waar was. Waardoor ? Dat komt later.

Een ander kind was héél hektisch. Sloeg en trapte alle kinderen en schreeuwde. Steeds kreeg hij op zijn kop van stageres en kinderbegeleidsters.
Ik hoorde dat hij thuis ook niet te handhaven was.
Ze vroegen aan mij uiteindelijk of ik het aan kon.
Dat heb ik gedaan. Ik deed precies het tegenover gestelde van wat anderen altijd deden. Want negatieve aandacht lokt mijnsinziens negatieve aandacht uit.
Toen hij weer kinderen lastig viel, zei ik joh kom eens even hier. Trok hem op schoot en zei met een rustige geduldige zachte stem: Vertel me nou eens, wat is er aan de hand.
''Ik kan niks". zei hij. Je kan niks ? zei ik. Natuurlijk kan je veel, wat zou je nou graag willen kunnen ?
"Een autootje tekenen" zei hij.
Nou ze ik, terwijl ik een stuk papier pakte en een potlood. "Dan gaan wij samen een autootje tekenen" Weet je wat, ik begin en jij gaat verder. Ik tekende een auto maar zonder wielen. "Die auto kan niet rijden zei hij er zitten geen wielen aan"Ok, zei ik maak jij dan die wielen. Dat deed hij en gaande weg tekende hij het autootje met stuur een poppetje achter het stuur, dat moest zijn vader verbeelden enz.
Hij was er zelf heel trots op dat hij dit kon. Zo heb ik hem langzaam over die drempel getrokken.
Het gevolg was, het werd een héél rustig lief kind, die andere kinderen niet meer lastig viel.
Toen vroegen ze mij tijdens een vergadering, hoe ik dit voor elkaar had gekregen. Er waren stageres die een studie pedogogie volgden, terwijl ik zelf nooit ook maar enige studie op dat gebied heb gevolgd. Ik zei: ''Kijk, thuis krijgt hij altijd al op zijn kop", dat was bekend. En nou doen jullie dit zelf ook weer. Dat is voor die jongen helemmal niet leuk" "Ja maar", zeiden zij is zo lastig en druk". Toen zei ik: "Ja, En zo wordt het dus nog erger. Jullie moeten proberen negatieve aandacht in positieve aandacht om te zetten. En ik vertelden ze over het autootje tekenen.

Nu kom ik over mijn omgang met volwassenen en jouw vraag hoe dit komt.

Als kind was ik héél stil en teruggetrokken durfde niets werd altijd door jongens gepest. Kon daar thuis niet over praten. Ik had een dominante vader, die alleen maar wilde dat ik een "echte jongen werd", die kon voetballen enzovoort. Ik moest altijd aan zijn voorwaarden voldoen. Een moeder die mij overbeschermde en alle normale risico's voor een kind bij mij wilde vermijden. Waar dan vervolgens mijn vader daar weer tegen te keer ging. Toen mijn vader overleed toen ik negentien was, nam mijn zuster die ook in huis woonde de taak van mijn vader over. Ik had geen vrienden. Met mijn pedofiele gevoelens voor jongens die toen uit alle voegen in mijn gevoel losbarsten kon ik geen kant uit. Toen ik zeventien was en mijn vader nog leefde, Probeerde ik heel voorzichtig mijn ontluikende gevoelens duidelijk te maken. Zijn vraag was: ''Wil je dan met een kerel naar bed ?'' "Nee" zei iK. "Nou" zei hij. "Waar praat je dan over". Discussie gesloten. Waar ik werkelijk opviel durfde ik niet te vertellen. Die weg was door het voorafgaande al afgesloten.
Hoe het is gekomen, dat ik vroeger zo bang was voor jongens en zo gepest werd toen ik zelf nog een kind en puber was en later op die zelfde leeftijd op jongens viel, is misschien moeilijk te begrijpen, maar er moet ergens een link liggen.
Mijn broer heeft mij later. eigenlijk nog niet zo lang geleden uitgelegd, dat ik een broertje heb gehad, ver voor mijn geboorte, die op vijf jarige leeftijd was overleden. Hij zei: "Moeder wilde dat je vijf jaar bleef. Ze was bang ook jou te verliezen."
Door deze kromme ontwikkeling heb ik traumatische ervaringen gekregen, die ik zie als de oorzaak van mijn moeilijke omgang met volwassenen, die ik in positieve zin naar kinderen weet om te zetten.

Ik weet als geen ander wat het is als kind aan de zijlijn te staan.
Daarom zet ik mij zolang dit nog mogelijk is in om kinderen uit hun isolement te halen. wat mij dus, wat uit het voorafgaande blijkt ook lukt.

Daarom ga ik ook zo teweer tegen mensen, wat ik lees :"Er is door gerenomeerde deskundigen bewezen dat pedofilie voortkomt uit een hersenafwijking. Toen ik zei:"Pedofilie kan soms best eens voort komen uit traumatische ervaringen, werd dit ontkent en genegeerd met de opmerking, dat willen pedofielen altijd maar als exuus aanvoeren en dat is dus niet waar !"

Nu is het niet zo dat ik mijn ouders dit alles kwalijk neem, zij hebben op hun manier hun best gedaan. Ze waren per slot van rekening ook een produkt van een opvoeding.
En ik geloof ook dat je er een zekere aanleg voor moet hebben. Gevoeligheid, om dit zo te ontwikkelen. Het is mijnsinziens een combinatie van faktoren.

Ik hoop dat ik met dit lange relaas ongeveer een beeld heb gegeven hoe het één en ander bij mij in elkaar steekt.

Freedom

Wel eens van het Peter Pan syndroom gehoord, Vogel? Kijk maar op wikipedia.

Edit: Hmm.. had eerst even zelf moeten kijken. De tekst daar is nogal negatief van klank. Niet zo bedoeld. Bekijk de film Finding Neverland eens, dan krijg je een beter idee (en Freddie Highmore als bonus )

Freedom is overigens niet meer actief op deze website.