Vriendschap die over gaat. Hoe ga je hiermee om?
Vriendschap die over gaat. Hoe ga je hiermee om?
—
29 augustus 2008, 10:35
Pijnlijk onderwerp
Goed bevriend zijn met een jongetje is geweldig. Verliefd worden op een jochie is lastig, maar voelt heerlijk.
Maar dan gaat het mis. Het joch verliest interesse en je blijft hopeloos verliefd achter. De eenzaamheid die volgt is enorm.
Erg depressief ben ik geworden en ik voel me eenzaam. Hoe gaan anderen hier mee om? Heeft iemand een soortgelijke ervaring?
Ik heb inderdaad een soortgelijke ervaring. De jongen verloor niet z'n interesse maar we konden elkaar simpelweg niet meer zien. Dat deed erg veel pijn. En ik heb lang overwogen om toch nog eens naar de plaats te gaan waar ik hem wellicht zou kunnen aantreffen. Ik heb het niet gedaan om hem te beschermen. Het leek me beter voor hem als hij mij gewoon zou kunnen vergeten.
Je blijft inderdaad eenzaam achter, je lijdt een behoorlijk verlies op zo'n moment, en je komt dus in een rouwproces. Schrijven over de jongen is het beste wat je kan doen (en mensen je schrijfsels laten lezen, bijvoorbeeld via dit of een ander forum). Je zal merken dat er een punt komt dat je zijn afwezigheid accepteert. Dan is het zaak om je leerpunten mee te nemen... Ik zou zeggen blijf af en toe wat schrijven in dit topic over hoe je je voelt en over de jongen die je zo mist. Het helpt...
Afscheid is pijnlijk, ik weet het. Het is, zoals Jorge zegt een soort rouwproces waar je doorheen moet. Gun jezelf vooral de tijd om dit proces door te gaan. Schaam je niet om er veel en hard om te moeten huilen, want dat hoort nou eenmaal bij intens verdriet. Deze periode van verdriet gaat ook weer voorbij, al kun je dat nu misschien nog niet geloven. Je zult er sterker er wijzer uitkomen.
Het is niet zo dat je harder of ongevoeliger wordt, maar je leert erin te berusten. Die rust geeft je ruimte om er de volgende keren – en die gáán komen, geloof me - van te genieten zolang het duurt.
Neem de tijd voor je verdriet. Uiteindelijk zullen de fijne momenten tussen jou en hem als prachtige herinneringen overblijven.
Sterkte de komende tijd.!
Psoof
Jah, gelijk aan Jorge. Door omstandigheden. Knap beroerd en daarom wil ook ik je veel sterkte wensen.
Mijn ervaring is, het gaat voorbij die eenzaamheid en depressie, het pijnlijkste ervan in ieder geval - en op een dag kun je je de mooie momenten weer voor de geest halen en herinneren zonder dat het zoveel pijn doet. Dus nogmaals sterkte en ja, schrijf er over, stay tuned!
Jaren geleden was ik oppas van een jongetje van zijn vijfde tot en met zijn negende jaar. Het was echt een schatje, waar ik behoorlijk verliefd op werd. Het werd veel meer dan oppas zijn. Ik nam hem mee naar zwembaden, pretparken,de dierentuin, het strand alles. Hij kwam op het laatst ook in de vakanties bij mij thuis. Toen werd zijn vader gepromofeerd tot professor. en ze verhuisden naar de andere kant van het land. Van de één op de andere dag was ik hem voorgoed kwijt. Toen ik nog weleens opbelde, kreeg ik zijn moeder aan de telefoon, met de mededeling dat ze geen tijd meer voor mij hadden en dat ze binnenkort een feest hadden van 150 mensen !
Ook andere keren konden niet. Ik was duidelijk uit de gratie, dat had absoluut niets met pedofilie te maken, maar zuiver met het fijt dat ik niet meer in hun mileu pastte. Ik was opeens zomaar een oppas.
Ik heb daar toen intens verdriet van gehad. (niet vanwege die ouders natuurlijk, maar vanwege die jongen)
Vervolgens heb ik voor mijzelf een boek geschreven met 90 herinneren uit de tijd van al dat geen ik met hem had meegemaakt. Waarom 90 herinneringen ? De negen stond voor zijn leeftijd toen ik hem kwijtraakte, plus een nul erachter, van daarna niets meer.
Dit boek noemde ik Kleinodien. (ik kan de trema niet vinden)
Dat betekend zoiets als juweeltjes.
Dit boek heb ik nog steeds met ook 2 gedichtjes erin die hij zelf geschreven had.
Achteraan had ik een paar extra bladzijden gewijd met: Ik houd van je omdat...
Ook een paar bladzijden van zwart/wit fotocopieen, met beelden van hem, zijn school alles. Waarom fotocopieen en waarom zwart/wit omdat mede met het fijt dat de foto's plotseling waren afgesneden, het voormij het gevoel gaf van dit is een gepasserd station , waarvan de tijd toch weer verder gaat. Ik wilde niet gewoon kleurenfoto's gebruiken om het effekt van een gewone fotoalbum te vermijden.
Dat was mijn manier om voor een groot deel over mijn verdriet heen te komen.
Ik durf er tegenwoordig bijna niet meer in te lezen, want dan krijg vreselijke huilbuien. Zelfs nu nog na zoveel jaren, komen alle beelden en herinneringen weer als een storm opsteken.Ik heb het, al zeg ik heb het zelf, zó intens en met zo'n hartocht geschreven, dat het net lijkt alsof het pas gebeurd is.
Ik begon eerst hem te beschrijven als kleuter en gaande weg in zijn ontwikkeling als negenjarig schoolkind. Vaak in korte impressies van dag tot dag. Met wat hij had gezegd, hoe hij op mij reageerde alles. Als ik het lees staat hij als het ware weer vlak voor me. Veel meer dan een foto of een film zou kunnen uitdragen. Het hielp me er in ieder geval wel voor een deel overheen, alsof ik door dit geschreven te hebben, hem toch weer in mijn armen had. Soms wil je liever de pijn, dan niets meer.
Ik heb toen ook een gedicht over hem geschreven onder de titel: ''Nog steeds geen afscheid''
Dit staat als eerste gedicht in mijn onderwerpforum: Zijn er ook kunstenaars onder pedofielen.
Nu begrijp ik dat het niet iedereen gegeven is zich op deze manier uittedrukken. Maar er zijn vele manieren.
En ik ben in iedergeval blij deze gave te hebben, die mij door een heleboel ellende heensleept.
Freedom
Ik houd ervan om bevriend te zijn met jongens. Ben dat ook met een aantal, met de één closer dan met de ander, en dat varieert dan weer van tijd tot tijd. Zo lang als het duurt is het een fijne tijd waarin we beiden veel plezier hebben, en voor ons beiden betekent het wel iets. Als het alleen spelen is zal dit voor het jochie meer vanzelfsprekend zijn, en betekent het voor mij meer; maar er zijn ook jongens die echt gewoon het serieus genomen worden, en praten vooraan hebben staan. Daar houd ik minstens even veel van.
Als zo'n jongen interesse verliest, tsja, jammer. Maar prima. Ik laat het meeste initiatief van de jongens uit komen en probeer zoveel mogelijk de ouders erbij te betrekken. Het is wel even wennen na een paar weken schoolvakantie waarin zo'n joch dagelijks aanbelt, en daarna weken niets (omdat ze op vakantie gaan, waarna het joch ook in moet halen met leeftijdsgenootjes bijvoorbeeld). Jammer, maar ook wel prima. Misschien raakt hij nog enthousiast, hier is hij altijd welkom. En zo niet, och, hij redt zich wel. Vriendjes zat om zich mee te vermaken.
En ik dan? Ik heb de herinnering aan een mooie vriendschap, de overblijfsels van een verliefdig gevoel (waar ik niet over nadenk en gewoon van geniet), mooie foto's... In het begin nog een beetje onwennig over die vriendschap (die misschien beëindigd is, of minstens een tiental pitjes lager is gezet), maar als je dan ziet dat het goed gaat met zo'n jongen... Prima. En zo niet, ja, dan is dat wel wat kut voelen waard, denk ik. Maar dat is mij gelukkig nog niet overkomen.
Maar "eenzaamheid" is in mijn leven geen uitzondering, en ik voel me daar prima bij. Gewoon lekker op mezelf, binnen of buiten, met of zonder kindertjes over de vloer, genieten van vanalles en nog wat.. Depressiviteit heb ik zelf nog geen last van gehad.
Wat ik je aan zou raden is je niet teveel focussen óp het contact met zo'n jongen zelf. Focus je op het genieten van [wat dan ook], waarin de aanwezigheid zo'n jongen een onderdeel kan zijn, en ga er niet vanuit alsof het vanzelfsprekend is. Voel je dankbaar voor het om mogen gaan met zo'n jongen, en als je dan terugvalt, val dan niet terug naar het negatieve, maar gewoon als neutraal. Want after all, je bent er niet op áchteruit gegaan, alleen maar vooruit; je bent een boel mooie ervaringen rijker.
Ten eerste:
Erg bedankt voor jullie zinvolle reactie. Eindelijk mensen die zich in kunnen leven in mijn gevoel.
Over mij:
Al vanaf mijn puberteit voel ik me aangetrokken tot jonge jongens (van ongeveer 8 t/m 13 jr).
Het kostte me moeite dit te accepteren, maar het is gelukt.
Als adolescent en jong volwassene trok ik veel op met buurtkinderen. Vooral met mijn buurjongetje had ik een goed contact. Vanaf zijn 6de tot ongeveer zijn 12de was hij vaste gast aan huis. Ik was zijn beste vriend. Rond zijn puberteit werd het contact minder – zijn interesse ging steeds meer uit naar leeftijdsgenootjes, hier heb ik erg onder geleden. Ik was net klaar met mijn studie en besloot onder het mom van een vervolgstudie naar Groningen te verhuizen.
Mijn behoefte om een zo ‘normaal’ mogelijk leven te leiden was erg sterk. Het had zoveel moeite gekost om over mijn verliefdheid heen te komen dat ik besloot om mijn leven meer ‘sociaal wenselijke’ voort te zetten. Verliefd worden op een jongetje mocht en zou nooit meer gebeuren!
Ik kreeg een vriendin, waar ik me, tot mijn eigen verbazing, ook seksueel, toe aangetrokken voelde. Mijn pedofiele gevoelens verdwenen natuurlijk niet, ik had af en toe een vriendje, maar het lukte me om het bij vriendschap te houden, zonder verliefde gevoelens.
Nu, 10 jaar later, is het me toch ‘overkomen’. Een geweldig gevoel – hoe had ik ooit kunnen besluiten dit nooit meer te willen?
Het antwoord kwam helaas snel. Ik heb een vrouw en twee lieve dochtertjes, een druk gezinsleven dus. Veel mogelijkheden om intensief contact te onderhouden met een vriendje zijn er niet. Mijn vriendschap verliep als een soort déjà vu. Ook zijn interesse verminderde en mijn angst om hem kwijt te raken werd enorm. Ik liet mij meeslepen door mijn angst en zo werd het een soort selffulfilling prophecy. Op dit moment is het contact sporadisch en oppervlakkig.
Gek, dat één klein twaalfjarig jongetje zo’n impact kan hebben en dat mijn gevoel voor hem mijn leven zo kan ontwrichten. Door mijn egoïsme lijdt mijn hele gezin. Mijn innerlijke strijd overheerste alles en ik kon onmogelijk mijn ware gevoelens blijven ontkennen.
Voor het eerst in mijn leven heb ik verteld over mijn liefde voor jongens. Tot mijn verbazing reageerde mijn vrouw niet negatief. Ze had natuurlijk al lang door dat het niet goed met me ging en ze was opgelucht dat ze eindelijk iets wist over de oorzaak van mijn sombere stemmingen. Ze veroordeelde niet. Ze zei dat ze nog net zoveel van me hield en wist dat ik een goed mens was. Geweldig zo’n reactie! Natuurlijk kwamen er wel direct vragen over onze relatie.
Maar hoe nu verder? Ik ben enorm opgelucht dat ik eindelijk openlijk heb kunnen spreken over mijn ware gevoelens. Ik ben zelfs zo opgelucht dat ik bijna niet meer mee kan stoppen. Ter bescherming van mijn vrouw heb ik het er niet veel over, want ik zie dat ze het er best moeilijk mee heeft.
Het is prettig dat ik op dit forum een luisterend oor gevonden heb. Mensen op afstand, zonder emotionele band, die feedback geven. Ik heb hier veel behoefte aan.
Verwerking
Al zestien pagina’s heb ik geschreven over ‘mijn’ jochie. Ik ben er nog niet overheen, maar ben wel op de goede weg. Mijn eerste schrijfsels waren erg deprimerend.
Kind, wat mis ik je
Ik wil er niet meer zijn.
Toekomst is er niet. Geluk ook niet.
Ik leef, maar ik wil het niet meer.
Ik kan het niet meer.
Ik pas hier niet meer.
God, help me!
Ik ben moe…
Mijn meer recente schrijfseltjes zijn gelukkig al wat meer berustend.
Afscheid
Niet van harte, maar het moet..
Ik wil je nog zoveel vertellen…
Weet alleen niet wat…
Het is al te laat, je bent al weg…
Goede reis, lieve kleine grote jongen.
Hopelijk blijft er in jou een klein stukje van mij.
Een fijne herinnering…
Dat ik je later vertellen kan
hoe bijzonder en mooi je was
Onze tijd is voorbij
Het zal nog veel tranen kosten
een eenzaam gevecht..
Gelukkig gaat het goed met jou,
ondanks mijn jaloezie, het beste zo.
Tot zo ver. ’t Is een lang verhaal geworden. Er zijn nog veel hobbels te nemen.
Tot slot (een open deur): Het onderdrukken van je ware gevoelens is niet een leven lang vol te houden. Bij mij leidde het tot depressie en een verstikkende angst. Nu moet ik nog leren mij zelf echt te accepteren zodat ik er weer kan zijn voor de mensen die mij nodig hebben.
Wist je dat er een forumonderwerp helemaal vol met gedichten en andere kunstzinnige uitingen ergens op het forum staat? Het is hooguit een half jaartje oud, je zou het wel redelijk makkelijk moeten kunnen vinden (anders zoek op 'kunst', 'uitingen' of 'gedicht' ofzo; zoekfunctie zit links bovenaan).
Het lijkt me voor jou nuttig om eens wat meer mensen met dezelfde gevoelens te leren kennen. Om er niet meer voor weg te lopen, om gewoon lekker te genieten van jongens om je heen. Dan weet je tenminste wat je moet doen als er eens een keer een grotere klik ontstaat. Je kan prima zo een vriendje hebben, maar je moet zeker wel uitkijken dat dat niet te diepgaand wordt. Sowieso omdat dat zo slecht geaccepteerd wordt, maar ook om jezelf niet zo enorm te kwetsen. Het is natuurlijk nooit leuk om een vriendje kwijt te raken, maar het is gevaarlijk en bovendien nog veel minder leuk voor jou om jezelf het contact met jongens dan maar helemaal te ontzeggen. Ohja dat contact met gevoelsgenoten raad ik je vooral aan om je gevoelens minder als problematisch en meer als gegeven met positieve en negatieve kanten te zien.
In-limboy beschreef het m.i. heel erg goed.
En je vrouw wijst je niet plotseling af, raakt niet in paniek; geweldig toch!
Gevoelsgenoten zoeken, ook goed!
Kortom: hey, het ziet er helemaal zo slecht niet uit. Je hebt een gezin en twee fijne dochtertjes, je bent al hier gekomen. Die zelfacceptatie zal tijd nodig hebben.
In mijn ervaring zijn relaties met kinderen in zekere zin altijd eindigend. Ik zeg in zekere zin, omdat het contact soms wel en soms ook niet blijft bestaan ook nadat de leeftijd waarop je 'valt' voorbij is gegaan. Maar het kind waarvoor je viel zal verdwijnen: gewoon omdat het opgroeit en volwassen wordt, of misschien omdat de wereld ertussen komt.
Depressief ben ik daar zelf niet van geworden maar een zekere melancholie kan soms wel ontstaan. Daar staan evenwel de prachtige momenten met het object van je liefde tegenover.
River deep, mountain high....
Vooral veel andere dingen blijven doen is mijn remedie, ook in tijden van hevige verliefdheid.
'But I don't want to go among mad people,' Alice remarked.
'Oh, you can't help that,' said the Cat: 'we're all mad here. I'm mad. You're mad.'
'How do you know I'm mad?' said Alice.
'You must be' said the Cat 'or you wouldn't have come here.'
“Gelukkig gaat het goed met jou,
ondanks mijn jaloezie, het beste zo”
Het is mooi dat je er nu al zo tegen aan kijkt. Het beste dat je voor hem en jezelf kunt doen is elkaar los laten.
Fijn dat je vrouw zoveel begrip toont. Als ze begrijpt dat je in een serieus rouwproces zit, kan ze je daarin steunen. Het zou zonde zijn als je door je verdriet de waarde van andere dingen in het leven niet meer ziet. Ik begrijp dat je een heerlijk gezin hebt met twee prachtige dochters. Er zullen in toekomst nog veel meer jongetjes voorbij komen waar je een leuk contact mee zult hebben. Dat komt vanzelf weer.
Wanneer je niet al je gevoelens aan één jongetje ophangt, dan geeft je dat uiteindelijk de ruimte om meer te genieten van vluchtige contacten en kleine momentjes die je met jongetjes hebt.
Ik leef met je mee!
Nogmaals, erg bedankt voor de zinvolle reacties! Misschien wel het beste medicijn tegen mijn depressie tot nu toe!!
Zomaar een berichtje..
Tja, ik leek aardig op weg met mijn verwerking. Toch weer een terugval gehad.
Het is de vriendschap die ik zo mis. Ik ben bang dat het me niet meer lukt om bevriend te raken met een jongetje.
Gekke zin eigenlijk – in principe heb ik genoeg vrienden en een breed sociaal netwerk. Maar waarom dan die sterke behoefte om bevriend te zijn met een jochie van een jaar of elf?
Ik geloof dat je vraag alleen kunt beantwoorden als je het zelf hebt meegemaakt.
Het is een heerlijk gevoel. Niet te vergelijken met het vaderschap of als professioneel begeleider van kinderen.
Lastig om dat ‘speciale’ gevoel te verwoorden. Het zit ‘m denk ik vooral in de toewijding.
Als je het hart van een kind gestolen hebt doet het alles voor je. Vandaar ook de kwetsbaarheid van zo’n vriendschap.
Ik merk dat jongetjes alles doen om zich voor je te bewijzen. Ze zijn zo dan zo trots dat ze een ‘grote’ vriend hebben die hun echt serieus neemt en lekker gek, met ze doet.
Soms denk ik wel eens dat het vanuit zo’n jongetje aanvoelt als een soort verliefdheid maar dan zonder de fysieke kant. Ik heb namelijk nog nooit gemerkt dat een kind behoefte had om fysiek / seksueel intiem te zijn. Dat gevoel is volgens mij echt iets wat bij volwassenheid hoort. Dus niet wenselijk en daarom niet goed te keuren.
Maar het gevoel is heerlijk en volgens mij erg waardevol voor zo’n kind.
Tja, waarom dit verhaal…..zomaar…. (even mijn hart luchten – ’n beetje melancholisch doen!)
Misschien zijn er mensen die ook iets kunnen schrijven over vriendschap? Het speciale gevoel dat daarbij hoort? Of is dit niet de bedoeling van dit forum?
Met vriendelijke groet.
MeSo
Waarom voel ik me zo onzeker?
’t Ging toch altijd zo goed.
Een prima leven opgebouwd.
Mooi werk, een gezin, vrienden
Eén jongetje van twaalf dat mijn leven totaal ontregeld heeft.
Mij onzeker en soms zelfs wanhopig maakt. Gevangen door mijn gevoelens.
Geen contact meer. Af en toe kan ik op je website nog iets over je vinden.
Waarom kijk ik daar? Een enorm verlangen naar contact.
Het liefst zou ik alles van je willen weten: Wat vind je van mij? Wat houd je bezig? Met wie ga je om? Hoe gaat het op school? …..etc..
Kon ik maar even met je praten…..
Absurd toch?
Doet me denken aan het verhaal van Sirene uit de Griekse mythologie.
citaat:
Omtrent haar wezen wordt het volgende bericht: als godheden der zee zijn zij alwetend, en haar gezang is zoo schoon en betooverend, dat de schippers hun vaderland en vrouw en kinderen vergeten. Zoo lokken zij hen op haar eiland, waar zij op grazige weiden liefelijke liederen zingen, maar voor hen is het gansche strand vol beenderen van hare slachtoffers. -
Zijn aantrekkingskracht is voor mij zo groot, maar ook zo destructief.
Het maakt me onzeker en het voelt zo eenzaam…..dat verdomde gevoel.
Normaal ben ik nuchter en een realist – neem bijna nooit impulsieve beslissingen en kan logisch nadenken.
Waar is mijn controle?
Nooit meer wil ik verliefd worden – maar stiekem toch ook wel.
Kan ik nog bevriend raken met een jongen en hoe bewaar ik dan controle en voorkom ik dat ik verliefd word? Maar nooit meer een vriendje is ook geen optie – dan wordt het leven zo saai. Kortom – Hoe word ik en wanneer word ik eindelijk weer stabiel en sterk?
Hier krijg ik natuurlijk van niemand antwoord op – dus maar weer bespreken met de psych.
Nooit gedacht dat ik zo ontregeld kon worden door een kind – dit beangstigd me –
meso
Verliefdheid voelt haast als de pijn
van sterven
Indien niet wederzijds gevoeld.
De gesel van het gekoesterd
willen houden.
Omwoelt.
Vol smart en waan.
Om toch nog stil om hem, of haar te kunnen rouwen
De wereld om ons heen verwordt tot niets en schijn
Liever dit verdriet
en lijden
Dan leeg van haar of hem te scheiden.
En in het koude wereldse te staan.
Freedom
--------------------------------------------------------------------------------------
(Naar aanleiding van het bericht van Meso geschreven.)
Bedankt voor je hartverscheurende, wanhopige bericht.
Deze verliefdheid is voor mij verschrikkelijk herkenbaar !
Nu praat ik over héél lang geleden, waarin ik een vriendje ben kwijtgeraakt, waar ik bezeten verliefd op was.
Niets anders was meer belangrijk. Ik kon niet eten en niet slapen. Dacht steeds zijn voetstappen vlak achter mij te horen. Zag herinneringen in hem in bepaalde kleren, helemaal gek werd ik er van. Gek genoeg had ik toch liever deze pijn dan helemaal niets. Ik moest deze pijn voelen om mezelf te kwellen. Want zonder die pijn kon ik ook niet leven. Ik werd stil, ook om mijn werk waar niemand meer iets van mij snapte en ik spontane huilbuien kreeg. Ik dwaalde fietsend, hard trappend door de stad, schijnbaar doelloos, maar toch om hem te vinden....., waarvan ik wist, maar niet wilde weten, dat ik hem toch niet kon vinden.
Jaren heb ik deze beelden gehad, maar toch steeds zwakker, doordat er weer andere dingen in je leven gebeuren die over deze beelden, geuren, heenschuiven.
Wees gerust, het gaat over. Bij de één duurt het langer bij de ander korter.
Helemaal verdwijnen doet het nooit, maar het wordt hanteerbaar en je leert er mee leven.
Je leert die gevoelens voor jezelf onder controle te krijgen.
Je citaat over Sirene, had ik nog nooit van gehoord, maar vind ik een zéér sprekende parabel.
Je zoekt je aanbiddende vriendje maar vind tomeloos uitzinnig verdriet (de beenderen op het strand
in jouw citaat) Een prachtige beeldspraak.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Zijn aantrekkingskracht is voor mij zo groot, maar ook zo destructief
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
dat ben je echt smoor en smoor verliefd !!! Liefde die niet wordt beantwoord is om radeloos te worden !! Er is inderdaad niets destructiever dan deze pijn. Die je toch steeds weer wil opzoeken, om het gevoel te hebben toch ergens nog bij hem te zijn. Je kan de werkelijkheid nog niet aan. Wil je niet aan. Want zonder dit val je in een bodemloze put. Herken je dit ?
Persoonlijk heb ik met een gesprek met een psychiater hier over nooit enige steun ondervonden.
Ik denk dit bespreken op dit forum, of persoonlijke gesprekken met gevoelsgenoten heilzamer is. Maar dat is natuurlijk per persoon verschillend.
Ik neem dit zéér serieus, geloof me.
Bedankt voor het delen in je ervaringen. Ik hoop meer van je te horen en hoe het verder met je gaat.
In iedergeval wens ik héél veel sterkte, want dat heb je in tijden van ''Sirene", wel hard nodig !
Freedom
Bedankt voor je reactie Freedom – deed me goed !!
Vandaag ging het gelukkig weer wat beter. ’t Moest er gisteren even uit en dat luchtte op.
Heb jij nooit behoefte gehad om weer contact te zoeken? Een jaar of 10 geleden ben ik ook eens ‘ernstig’ verliefd geweest. Ik ben erg nieuwsgierig of die jongen daar iets van gemerkt heeft en wat hij destijds van mij vond. Ik twijfel erg om contact te zoeken. Misschien ‘als ik stabieler ben’.
meso
(oeps foutje -dit beangstigd me – moet natuurlijk zijn: dit beangstigt me (in mijn voorgaande tekst)
Ik praat over 1964. Ik was toen 23 jaar.
De jongen was 15. Klein en tenger. Leek eerder 12 dan 15.
Ik kende hem van mijn werk. (in die tijd werkte de jeugd nog vanaf hun 15e jaar)
Hij kwam toen aan de balie, legde zijn hand op de mijne en zei: ''Dag mijn jongen''. Ik dacht dat ik hem niet goed verstond en moest slikken. Ik zei: ''Wat zeg je"" Toen herhaalde hij met een glimlach maar nu meer uitgesproken: ''Dag lieverd van me. Lekker koppie, naar de kapper geweest ?''
Ik was in één klap smoorverliefd op hem. De wereld stond even stil.
Alles gonsde als een koorts door me heen. Ik dacht: ''deze jongen moet ik hebben''
Dit had ik werkelijk nooit verwacht. Ik voelde me door hem betoverd.
Ik had totaal geen ervaring in versieren. Maar maakte toch een afspraak. Ik moet er bij zeggen dat toen ik 23 jaar was eerder 17 leek. Hij dacht ook dat ik dat was. En dan zouden onze leeftijden niet zo ver uitelkaar liggen.
Ik woonde nog bij mijn moeder en mijn zuster, maar ik had een constructie bedacht. In die tijd had nog niet iedereen TV, maar mijn oudste zuster (ik heb er twee) had dat wel en ik wist dat mijn moeder en mijn jongste zuster op donderdag avond altijd naar mijn oudste zuster gingen, dus had ik vrij spel.
Afijn, hij kwam, zijn ouders vonden het goed want die dachten dat ik een leeftijdsgenoot van hem was. Ik was zo naief en onervaren dat ik hem plotseling een kus gaf. Hij schrok, dat zag ik in zijn ogen, waarschijnlijk door de waanzin van begeerte in mijn ogen. Hij wendde zijn hoofd af.
Toen gaf hij een vreemd antwoord: ''Joh, daar ben je toch te oud voor.''
Toen erachteraan:''Maar ik vind het niet erg hoor, je hoeft niet te schrikken'', terwijl hij schrok.
Ik liet hem mijn nieuwe bandrecorder zien. We praatten over de beatels, die toen net in Amsterdam waren, en de jeugd die waanzinnig van vreugde in de gracht was gesprongen om naar de boten van de beatles toe te zwemmen.
Er gebeurde verder niets. Maar na afloop zei ik:Ík breng je nog even naar de tram'' Toen door emoties overspoeld, toen ik zo dicht naast hem liep zei ik: Ík ben zo aan je gehecht" Hij lachtte en zei : 'Je heb zeker geen vrienden". Toen plotseling zei ik: ''Zullen wij het eens samen doen"' Hij lachtte en zei: ''Je doet alsof je de enige bent'' Hij wist feilloos wat ik bedoelde.''Maar zei hij: ''Maar waar dan ?
Ik doe het niet in een urinoir dat vind ik smerig''. Dat vond ik ook en sprak voor een volgende keer af. Alweer als mijn zuster en moeder niet thuis zouden zijn. Maar wat bleek juist toen hij zo komen, bleef mijn zuster thuis omdat ze ziek was, hoe moest dit nou ?! Ik ging hem van de tram afhalen. Sluipen naar mijn kamer, deed de deur dicht. Toen ze hij:''Maar ik doe het niet nu je zuster in de huiskammer zit hoor'' Ik kon op dat moment mijn zuster wel fillen. Mijn hele plan viel in duigen.
Toen zei ik onhandig, doe nou je broek naar beneden. Maar hij wilde niet ondanks mijn smeekbeden.
Toen lachtte hij en zei: ''Als je een meisje was zei ik ja'' Ik dacht, dan ben ik toch je meisje. Maar zei dat niet. Er gebeurde dus niets seksueels maar erg vond hij het totaal niet dat ik hem er om gevraagd had.
Plotseling wilde hij met me stoeien. Ik liet hem winnen en ik lag onder hem op de grond. Hij bovenop me.
Ik bleef heel stil liggen en hij ook. Toen zei hij plotseling: ''Jeezz, ik krijg er een stijfe van.''
Ik schrijf dit verhaal in tweeen, voor dat ik er uitgeflikkerd wordt en alles opnieuw kan beginnen.
Ik hoop tenminste dat je geinteresseerd bent in de rest van mijn verhaal.
Afijn, ook dit keer wilde hij niet, terwijl het er op begon te lijken.
Dat dubbele maakte me gek.
Toch wilde hij met mij om blijven gaan. We gingen een roeiboot huren en gingen in het nieuwemeer bij Amsterdam roeien Althan hij leerde mij roeien.
Er ontstond een echte vriendschap, maar seks wilde hij niet meer.
Hij noemde mij zijn grote broer.
Ondertussen was hij 16 geworden.
Als compesatie ging ik hem verwennen. Ik kocht van alles voor hem. Als hij achterop op mijn fiets zat, begon hij in mijn zij te kietelen en over mijn rug te strelen. Dit kat en muis spelletje bleef ook in de volgende kontakten maar door gaan. Ik begon te huilen als een klein kind en zei:''Maar G, ik houd zo ziels veel van je'' Toen zei hij: ''Je hoort van meisjes te houden. Ga naar de dokter. Dit klopt niet, je bent ziek''.
Toen besloot ik omdat ik dit niet meer aan kon, ons kontakt helemaal te stoppen.
Waar hij het mee eens was.
Ik dacht dat het toen over was, maar toen begon het pas, de tergende heimwee naar hem bleef de hele zomer als een wolf in mijn lijf en geest wroeten. Ook de spijt dat ik de vriendschap zelf had beeindigd. Ik werd echt ziek van verliefdheid.
De hele werel om mij heen kon mij geen barst meer schelen. Op mijn werk werd ik stil en trok me van iedereen terug.
Op mijn werk snapte ze niets van me en zeiden lachend: ''Hij is verliefd, o ja op wie dan ? Op de koffiejuffrouw.''
Een jongen van achttien had mij door en zei, waar G bij was, ''Ja hij wil met je uit'' G zei niets.
Een ander zei: ''Dan heeft hij of geld te veel of hij is gek''
In dat zelfde jaar werd ik plotseling door die jongen gevraagd mee naar de kantine te gaan.
Ik heb een jongen nog nooit zo vol medelijden naar mij zien kijken Hij zei heel rustig bijna volwassen. Ik moet je iets zeggen. We zullen elkaar nooit meer zien. Ik heb een andere baan gevonden en neem hierbij afscheid van je'' De tranen sprongen in mijn ogen. Ik kon niets meer uitbrengen, alleen maar in zijn prachtige grijze ogen staren. Zo bleven we een tijd zwijgzaam tegenover elkaar zitten.
Mijn wereld stortte in ik werd ziek. Meldde me ziek. De diagnose die de bedrijfsarts stelde was : Zwaar overspannen, hij moet voorlopig niet meer werken en uitrusten.
Maar ik kon niet uitrusten. Trapten met mijn fiets de hele stad af om hem te zoeken. Vond hem nergens meer. Durfde ook niet naar zijn huis te gaan. Het adres van zijn nieuwe werkgever kende ik niet..............
Dit alles roept nu bij mij de associatie op van het boek.''Voor een verloren soldaat'' van Rudi van Dantzig. Maar dan andersom.
Dit is mijn liefdesgeschiedenis.
Gelukkig heb ik later dit nooit meer in deze hevigheid meer meegemaakt.
Liefde die niet beantwoord wordt maakt je letterlijk ziek !
Vooral ook door de onervarenheid deed ik onhandige dingen.
In die tijd dat het tussen mij en hem nog iets leek, heb ik dit besproken met mijn psychiater
Die zei dat ik daar een hoop gedonder mee kon krijgen en dat ik beslist niet aan seks mocht beginnen. In die tijd was 16 jaar nog strafbaar. Een aantal jaren later in 1971 werd de wet veranderd en verlaagd naar 16 jaar !
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Heb jij nooit behoefte gehad om weer contact te zoeken?
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dat kon dus niet meer.
Freedom
Eigenlijk hoop ik nu ik dit geschreven heb, dat hij dit leest. Ik zou eigenlijk wel nieuwsschierig zijn, hoe hij er nu tegenover zou staan. Zoals hij het toen beleeft hebt en er nu overdenkt. Dan zouden wij onze ervaringen over die tijd kunnen uitwisselen. Zeg maar een duo reunie. Ik heb de situatie herkenbaarder gemaakt dan normaal mijn gewoonte is.
Dit is 44 jaar geleden !
Als ik het goed uitreken zou hij nu 60 jaar zijn, als hij nog leeft.
Maar ja om hem te kunnen ontmoeten is natuurlijk als een kans van het winnen van de hoofdprijs in de staatsloterij.
Dus praktisch nihil.
Freedom
Misschien eens naar Spoorloos schrijven..?
Een heftig verhaal zeg! Zeker veel herkenning, zoals het ziek worden van verlangen.
Mijn contact met het jochie is altijd heel onschuldig gebleven. Nooit hebben we het gehad over verliefdheid of iets van dien aard. Daar ben ik overigens ook blij om.
Maar het is een grote tweestrijd. Aan de ene kant wil je het van de daken schreeuwen terwijl je aan de andere kant erg bang bent dat iemand er achter komt.
Gelukkig is de vriendschappelijke band voor mij het belangrijkst. Ik heb me neergelegd bij het feit dat fysiek contact onverstandig is en misschien wel schadelijk - maar gelukkig heb ik hier geen moeite mee.
Laatst vroeg de psycholoog aan mij of ik nooit bang was dat ik in zo'n heftige verliefdheid toch te ver zou gaan, dus dat ik dan misschien toch op zoek zou gaan naar seksueel getint fysiek contact. Hier heb ik over nagedacht en mijn antwoord is gelukkig en zonder twijfel 'nee'.
Want zelfs in mijn hevigste verliefdheden heb ik nooit deze drang gehad. De wanhoop zit 'm vooral in het verliezen van contact en het super onzeker voelen. Eigelijk het liefst continu bij elkaar willen zijn en bevestigd krijgen dat hij mij ook leuk vindt. Veel te beklemmend natuurlijk voor zo'n kind. Maar het gevecht tegen de onzekerheid en de wanhoop is enorm zwaar. Verliefdheid op zich is destructief voor een vriendschap heb ik gemerkt. Zolang er gewoon sprake is van vriendschap gaat alles heel fijn. Dus het bewaken van de grens tussen verliefdheid en vriendschap is voor mij heel belangrijk geworden. Ik geloof wel dat deze verliefdheid een goede les voor de toekomst geweest is. Ik ben er van overtuigd dat er een moment geweest is waarop ik had kunnen voorkomen dat ik verliefd zou worden. Mijn fout is dat ik het gevoel heb toegelaten en dat ik hem nu helemaal kwijt ben.
meso
Totaal geen problemen mee.
Wil je niet meer?
Er zijn nog genoeg anderen die wat aandacht willen.
En wat cadeaux natuurlijk!
Neen, heur... geen enkel probleem mee!
Wil je niet meer?'
Bedoel je seksueel contact?
Mocht je dit bedoelen dan is mijn antwoord nee.
Want:
Ik vind seks alleen aantrekkelijk als beide partijen er gelukkig mee zijn. Volgens mij is geen enkel kind uit op seks. Ze zijn misschien wel nieuwsgierig en zoeken fysiek contact, maar naar mijn mening is er nooit sprake van een echte seksuele drift.
Volgens mij is het niet moeilijk om een kind te verleiden tot seksuele handelingen. Ik denk zelfs dat een kind er plezier in kan hebben. Het probleem is dat het kind zich nog niet realiseert wat voor een emotionele landing het begrip seks heeft in onze maatschappij en de intimiteit ervan. Kinderen moeten zelf stapje voor stapje de wereld verkennen en ze moeten niet geforceerd worden tot handelingen waar ze nog niet aan toe zijn. In ieder geval waar ze de conseqenties nog niet van kunnen overzien.
Het is volgens mij een hele shock te ontdekken dat jij iets hebt gedaan wat je fijn vond maar wat door de volwassen om je heen als erg slecht wordt bestempeld. Iets wat je absoluut nog niet mag doen.
Je mag een kind niet opzadelen met deze zorgen. Ik denk dat seks op zich niet schadelijk hoeft te zijn, maar wel de emotionele gevolgen daarvan.
Dat ik jonge jongens seksueel aantrekkelijk vind betekent niet dat ik seksueel contact met kinderen goedkeur.
Nog nooit heb ik seks gehad met een kind en ik hoop dit zo te houden.
Gevoelsmatig lijkt het me prettig, maar mijn verstand zegt dat het voor het kind niet goed is. Ik kies voor het kind en dus voor mijn verstand!
Gelukkig heb ik ook voornamelijk behoefte aan vriendschap (da's al lastig genoeg!)
groetjes Meso
Ik vind seks alleen aantrekkelijk als beide partijen er gelukkig mee zijn. Volgens mij is geen enkel kind uit op seks.
Met je eerste zin ben ik het volmondig eens, maar met je tweede heb ik toch problemen mee. Ik had namelijk als kind zijnde wel degelijk seksuele gevoelens en wilde graag experimenteren met andere meisjes, maar dat had voor mij ook net zo goed een volwassen vrouw kunnen zijn. Ik fantaseerde zo wel eens over hoe een zuster in het ziekenhuis mij onder handen nam, en dat waren echt geen onschuldige fantasietjes hoor. Die fantasie had van mij toen best uit mogen komen. Ook zijn er volgens mij zat kinderen die wel eens fantaseren hoe het is om seks met hun leraar te hebben bijvoorbeeld. Dus al zijn lang niet alle kinderen met seks bezig, ik vind dat je moet oppassen om voor alle kinderen te spreken want er zijn er wel degelijk die het spannend vinden om te experimenteren en dit ook doen. Zie bijvoorbeeld http://www.pedofilie.nl/node/404 voor een ervaring die volgens mij voldoet aan de criteria gegeven in jouw eerste zin hierboven.
Natuurlijk kan ik alleen spreken uit eigen ervaring en vanuit mijn eigen mening. Ik geef toe dat ik in mijn verhaal generaliseer, er zullen ongetwijfeld uitzonderingen zijn.
Als kind (dan bedoel ik de periode voor mijn puberteit) heb ik best seksuele fantasieën gehad. Deze fantasieën bleven bij fantasieën en dat was volgens mij ook goed. Volgens mij is de stap tussen fantasie en het werkelijk praktiseren van seks nogal groot. In mijn herinnering was ik op mijn 12de echt nog niet toe aan seksueel contact. In ieder geval zou ik nooit het initiatief genomen hebben.
Nu baseer ik mijn mening op persoonlijke herinneringen die niet altijd objectief zijn. In het dagelijks leven heb ik veel contact met kinderen. Ik merk dat ze best bezig zijn met het onderwerp en dat ze erg nieuwsgierig zijn. Dat past ook bij elf/ twaalf jarigen. Maar de behoefte om echt seks te hebben, is er geloof ik niet/nauwelijks. Ze vinden het een leuk en spannend onderwerp, waar je vooral erg om kunt lachen!
Er zullen vast kinderen zijn die seks fijn vinden, maar het is vooraf niet in te schatten of ze er later schade van zullen ondervinden. De maatschappelijke beladenheid is groot en herinneringen zijn nooit objectief en worden voor een deel beïnvloed door de maatschappelijke norm.
Dus ik houd het maar bij vriendschap!
MvG Meso
Ik houd het ook gewoon bij vriendschap hoor, ik deel je stelling dan ook wat betreft de gevaren die de maatschappelijke beladenheid met zich meebrengt. Bij oudere kinderen en onder bepaalde bijzondere omstandigheden die ikzelf zeer onwaarschijnlijk acht sluit ik een intiemere band echter niet volledig uit. Maar ik wilde dus slechts aangeven dat je niet zomaar kunt stellen dat geen enkel kind behoefte kan hebben aan een vorm van seksuele intimiteit en hiervan kan genieten. Dat hoeft dus niet meteen geslachtsgemeenschap te zijn, maar wel een vorm die wat verder gaat dan enkel knuffelen en dus wel onder de noemer seksueel contact valt.
@DNH,
Tijd nix van je gehoord. Heb je een in de bak gezeten?
Zelden heb ik iemand zo respectloos over kinderen horen praten als jij. Kinderen zijn voor jou niets meer dan lustobjecten.
Ik walg van je!
Psoof.
Ik denk eigenlijk wel dat het meevalt. Ik heb altijd een beetje het idee dan DNH af en toe een beetje overdrijfd, maar tussen zijn extreme uitspraken zit toch wel eens hele goede punten, die helaas door zijn extreme uitspraken vaak in het niet vallen.
Tijd nix van je gehoord. Heb je een in de bak gezeten?
Zelden heb ik iemand zo respectloos over kinderen horen praten als jij. Kinderen zijn voor jou niets meer dan lustobjecten.
Ik walg van je!
Psoof.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ik denk bij nader inzien toch dat dit Zwarte Humor is, Psoof
Freedom
In de greep van de groep – de imagostrijd
Knulletjes kunnen soms zo aanhankelijk zijn. Win je hun hart dan heb je al snel een heldendomstatus bemachtigd. ‘Dat joch lijkt wel verliefd op je’, zei mijn vrouw wel eens spottend. Je moest eens weten, dacht ik dan.
‘Jochen’ groeien door. Fysiek jammer, sociaal een treurnis. Als heldhaftige ridder sneuvel ik in de strijd. Een positieve herinnering blijft achter.
Aan mijn geaardheid ben ik onderhand gewend geraakt. Deze fase in een vriendschap went nooit! Als je me zou vragen wat ik het moeilijkst vind aan pedofiel zijn, dan antwoord ik: ‘Het intreden van de puberteit’.
Vervelend gevoel
Naast het gemis maakt ontstaat er een gevoel van onzekerheid. Het voelt aan als falen, alsof ik de veldslag verloren heb. Alsof mijn vriend vrijwillig overgelopen is naar de vijand.
Stom, dat ik de oorzaak van het interesseverlies zo vaak bij me mezelf zoek, terwijl ik feitelijk maar een zeer kleine rol speel in het geheel.
Observatie
Nog niet zolang geleden ben ik met een groep (pre)pubers een aantal dagen op stap geweest. De kinderen kende ik redelijk goed en ik was op de hoogte van de verhoudingen binnen deze heftige groep.
Gelukkig had ik veel tijd rustig de boel in de gaten te houden.
Erg boeiend dat groepsproces. Typisch voor deze levensfase. Vooral de ijzeren greep van het collectief valt op. Continu wordt er beoordeeld en geoordeeld. Je imago is ineens belangrijk, en dat wordt bepaald door de groep.
Voor veel kinderen is er nauwelijks een keuze. Of je past je aan, of je wordt verstoten. Een middenweg is er praktisch niet.
Een kleine kern bepaalt de norm. Een grotere groep tolt er omheen en zijn bewaker van de groepsmoraal. Tevens zorgen ze ervoor dat de onaantastbaarheid van de leiders gewaarborgd blijft.
Dan een derde groep. Een groep die continu in gevecht is. Zich vast proberen te klampen aan de bewakers. Het sociale spel eigenlijk niet snappen maar door papagaaien proberen een treetje in de hiërarchie te stijgen. Soms lijkt het te lukken, maar vaak worden ze gebruikt als kanonnenvoer. Slaafjes die op afstand bestuurd worden.
Hier onder zijn de kinderen die het hele sociale proces niet begrijpen. Vaak sociaal kwetsbare kinderen. Ze zijn ‘anders’. Soms omdat ze origineel en eigenzinnig zijn en soms omdat ze geen anderen om zich heen (kunnen) verdragen. Tijdens uitstapjes is deze groep vaak op de vlucht, klampen zich vast aan de leiding of zoeken afzondering.
Af en toe zijn er kinderen met een status aparte. Ze horen niet bij de groep, maar worden wel geaccepteerd.
Gezegend ben je als je tot de elite behoort. Bewakers hebben het over het algemeen ook goed – mits ze zich voldoende confirmeren.
Vertoef je in een laag eronder dan kun je het zwaar te verduren hebben.
Keuze en gevoel
Go with the flow of kiezen voor een eigen koers, met alle risico’s van dien. Hoe eerlijk is deze keuze? Is het niet een schijnkeuze?
Eens stond er een jongetje van een jaar of elf voor de deur en vroeg of ik mee ging naar het winkelcentrum. Gewoon voor de gezelligheid – wat snoep kopen en zo..
Ik vond het een heerlijk idee en ging met hem mee. Onderweg voelde ik me toch wat ongemakkelijk. In mijn eigen omgeving met een jongetje wandelen naar de supermark, wat zullen de mensen er wel niet van denken! Al met al werd het een kort winkelbezoekje en een kort wandelingetje, omdat ik me niet op mijn gemak voelde, terwijl ik het graag wilde.
Deze jongen was zich toen nog niet bewust van de vreemde situatie.
Ik kan me goed voorstellen dat hij dit, een aantal jaren later, niet meer aangedurfd zou hebben. Bang voor imagoschade. Bang om vreemd gevonden te worden. Bang om…..
Een reële angst – realiseer ik me!
Logisch ‘interesse’ verlies
Vaak past een volwassen vriend niet goed in het leventje van een puberend kind. Het is lastig en dubbel. Die uitzonderlijk aardige volwassene – fijn, maar vreemd. ‘Straks gaan ze mij ook vreemd vinden en denken ze dat ik homo ben….’ een lastig puberaal dilemma.
Mijn onzekerheid en mijn gevoelens van falen zijn waarschijnlijk onterecht.
Heel af en toe spreek ik mijn vriendje nog en dan is hij enthousiast en blij me te zien.
Toen ik me dit alles realiseerde dacht ik:
Het is goed zo!
We hebben het goed gehad!
meso
In elke groep -van pak weg 10 personen of meer- kom je die rolpatronen tegen:
in elk voetbalteam zijn een of twee pispaaltjes. Als trainer of coach kun je er voor kiezen die twee te vervangen door sterkere figuren, en ze te herplaatsen in een ander team, maar je lost er niets mee op: een of twee anderen zullen de open gevallen rollen bezetten, en de vraag is of je dat wel wil als trainer of coach... Ook in andere sporten zie je hetzelfde gebeuren, in schoolklassen, in scoutinggroepen, in naaikransjes, en zelfs op de werkvloer.
Je kunt -denk ik- hooguit proberen de underdogs wat weerbaarder te maken, en de haantjes aan te spreken op hun gedrag, en zo de groepsnorm en -moraal wat bij te stellen, maar dat vereist wel dat je ziet wát er gebeurt, en wíe de "koninkjes" zijn. Je eigen voorbeeldgedrag is ook hierin heel bepalend als leider, trainer, coach, voorzitter of leidinggevende.
Dat een vriendje erg huiverig is om met een volwassen vriend gezien te worden is een duidelijk voorbeeld van conformeren aan de groepsnorm. Dave wilde wel met me wandelen, maar dan in een park aan de andere kant van de stad, en met zijn bal erbij zodat het nog kon lijken alsof hij met een coach of trainer op pad was..
Het is normaal, het is goed zo.
Het doet pijn, althans bij mij, maar dat zegt iets over de diepgang die onze omgang had:
elk afscheid claimt tranen,
recht evenredig met de waarde van de relatie.
Dat hoeft zelfs niet voor beiden evenveel te zijn: Misschien zal Dave me nooit missen, misschien komen zijn tranen als hij 20 wordt, of op welk moment hij ook maar iemand nodig zal hebben. Daarom moest hij weten dat mijn deur open blijft.
"Dave groeit door. Fysiek jammer, sociaal een treurnis. Als heldhaftige ridder sneuvel ik in de strijd. Een positieve herinnering blijft achter."
geef mij kalmte, moed, wijsheid, en kracht
Jongens zijn de meest ontembare wezens op deze aarde (Plato)