Mening gevraagd
Ik ben nu 23 jaar. Op 15 jaar heb ik een jongen van 6 jaar betast. Dat vond ik toen heel opwindend. Dit gedurende ongeveer 2 jaar, maar dan geleidelijk minder. Ik heb zelfs ooit gedacht dat ik het opnieuw zou doen. Ik denk dat ik dit toen heb opgelost door hardere porno te kijken.
Op 18 jaar is er iets gebeurd, waardoor er een bepaalde klik is ontstaan: ik ben fout bezig.
Sinds ik naar de therapeut ga vanwege zelfmoordgedachten, komen deze gevoelens stilaan terug. Ik kan ze niet meer onderdrukken. Soms krijg ik nu vlinders in mijn buik en wordt ik slap op mijn knieën als ik sommige jongens zie.
Contact met meisjes heb ik eigenlijk weinig gehad, mijn vader was ook zo vroeger.
Sex met een meisje heb ik ook nooit gehad. Ik zou graag willen, maar telkens als ik een meisje tegenkom blokkeer ik gewoon. Die schrik is gegroeid denk ik omdat de voorhuid van mijn penis niet helemaal normaal is. Ik heb dit nooit durven vertellen.
Is dit nu een aanvaardingsproces? Hoe kan ik mezelf het beste onder controle houden mocht die drang van toen ooit terugkomen?
Wat zou het beste zijn wat ik nu kan doen, want ik slaap niet meer.
Naar de dokter voor mijn "belangrijkste" orgaan.
Waar ik ook schrik voor heb is dat de therapeute dingen naar boven haalt die eigenlijk een bepaalde rust heb gegeven, of was dit gewoon iets wat zat te sluimeren?
Anoniem,
Laten we voorop stellen dat denk ik niemand hier een expert is om je hierin advies te geven. Het is duidelijk dat je met een boel complexe problemen worstelt en die lossen zichzelf niet in eens op.
Ten eerste denk ik dat het zinnige is dit met je therapeute te bespreken. Ik weet niet in hoeverre ze weet van al je gevoelen en hoeverre je haar dit wil vertellen. Je bent bang dat ze dingen bij je bovenhaalt waar je je niet comfortabel bij voelt. Je hebt echt ook aangegeven dat je tot nu toe niet helemaal succesvol geprobeerd hebt gevoelens te onderdrukken. Ze komen terug. Misschien dat je juist je met die gevoelens moet confronteren met begeleiding van je therapeute om ze te accepteren en te begrijpen hoe je er mee om moet gaan.
Ten tweede lijk je moeite te hebben met relaties, niet alleen dus met je gevoelens met jongens, maar ook met volwassenen. Mijn onprofessionele inzicht is dat dit samenhangt dat je je eigen lichaam niet accepteert of mooi vind en bang bent dat anderen dit ook niet doen. Daarom houd je afstand. En aangezien de enige intimiteit waar je hier vertelt over hebt die met een jonge jongen is, zou het goed kunnen dat je daarom op ze valt: zij zijn de enige waarmee je intimiteit hebt kunnen ervaren. Je verlangt terug naar die intimiteit, omdat het je de enige manier lijkt om intimiteit te ervaren. Maar dat hoeft denk ik dus niet te zijn.
Ik denk dat de belangrijkste stap in je leven kan zijn dat als je je zelf leert accepteren, maar vooral ook aan anderen durft toe te geven dat je voorhuid nu eenmaal niet perfect is. Ik weet niet in hoeverre een eventuele operatie dat zou kunnen verhelpen, maar ik denk dat het veel belangrijker is dat je leert accepteren dat het zo is.
Een penis laat je helaas niet zo snel aan andere mensen zien, dus ik snap dat het lastig is van anderen te horen te krijgen dat ze vinden dat het wel meevalt. Lijkt me ook een goed punt om dat met je therapeute te bespreken.
En om over je gevoel voor jonge jongens heen te komen, ook daar is een stukje acceptatie van jezelf nodig. Maar vooral een uitweg, een veilige haven waar je bij terecht kan komen als je dat soort gevoelens hebt.
Nogmaals, ik ben geen expert, dus ik raad je aan met een expert te bespreken, maar dit is in ieder geval mijn input. Succes.
----------
Ify
Je hebt echt ook aangegeven dat je tot nu toe niet helemaal succesvol geprobeerd hebt gevoelens te onderdrukken. Ze komen terug
-------------------------------------------------------------------------------------------
Beste Ify, ik ben ook geen expert. Maar gevoelens onderdrukken werkt niet. Dan komen je gevoelens des te heviger terug.
Het manko van onze samenleving (samenleving, wat een rot woord) is dat men aan de ene kant alles wil kunnen uit leven als het maar in hun straatje past, en anderzijds als het ons betreft maar alles moeten onderdrukken, zo erg zelfs dan men er niet eens over mag praten. Dat stadium ben ik gepasseerd. Tegen een aantal mensen praat ik er tegenwoordig gewoon over. Maar ik begrijp dat lang niet iedereen daar aan toe is. Of dat ooit zal kunnen.
Wat beter werkt dan onderdrukken is. Laat je gevoelens in je fantasie toe en leer anders tegen de jeugd aan te kijken. Relativeer je eigen behoeften. Daarmee minimaliseer je de kans dingen te doen waar je later mogelijk spijt van krijgt. Want spijt leidt weer tot onderdrukking en onderdrukking tot nog heftigere seksueele behoeften, die je vervolgens weer moet onderdrukken enzovoort, enzovoort.
Dat schiet niet op. Je (om even in ontherapeutische uitspraak te vervallen) belazerd je zelf. Dat wreekt zich vroeg of laat.
Accepteer je gevoelens. Relativeer je gevoelens. Kijk anders aan tegen de jeugd. Wees tevreden met de dingen in het leven die je hebt. Bedenk dat seks niet alles is in het leven, want dat dat vaak de opgefokte trends van onze maatschappij zijn.
Hans