Onderzoek
Beste forumbezoekers,
Wij zijn zes tweedejaars studenten van de opleiding Maatschappelijk Werk en Dienstverlening op de Hogeschool Leiden en momenteel zijn wij bezig met een project waarin het thema ‘diversiteit’ een rol speelt. Wij krijgen daarbij de mogelijkheid om ‘in te zoomen’ op een bepaalde doelgroep en wij hebben naar aanleiding daarvan de doelgroep ‘mensen met pedofiele gevoelens en mensen die handelen naar deze gevoelens’ gekozen.
Wij focussen ons daarbij op de sociale, economische en culturele positie van deze doelgroep. Ook doen wij onderzoek naar de mogelijke oorzaken en gevolgen van pedofilie en pedoseksualiteit.
Omdat wij het erg belangrijk vinden om meerdere kanten van het verhaal te belichten en dus meerdere bronnen te gebruiken, hebben wij besloten om ons op dit forum aan te melden. Via het forum willen wij graag in contact komen met mensen die in bovenstaande doelgroep vallen, omdat wij een aantal vragen aan hen willen stellen.
Onze wens is om een goed onderbouwd en objectief rapport te schrijven en wij hopen dan ook dat jullie, de bezoekers van dit forum, ons daarbij willen helpen.
Binnenkort posten wij een aantal vragen. Wij zouden het zeer op prijs stellen als jullie daarop willen reageren.
Vriendelijke groeten,
Studenten MWD
Welkom op p.nl!
Misschien is het handig als jullie je even registreren (bovenin Inloggen -> Maak nieuw account aan), dan is het duidelijk wie er reageert en hoeven jullie posts niet eerst goedgekeurd worden voordat ze voor iedereen verschijnen.
-- Twisty
...gebruik bij voorkeur een bestaand e-mail adres. Anders krijg je je wachtwoord dus niet binnen
Ik vraag me af of je dit lukt.
Er zijn net zo verschillen in pedofilie als kaassoorten of dipsausjes.
Wat ik bedoel te zeggen, hoe goed je bedoeling ook is, pedofilie is net als andere zaken niet onder 1 noemer te vangen. De ene pedofiel is de andere niet.
Persoonlijk vind ik dit soort onderzoeken doodvermoeiend, die hoor ik mijn levenlang al.
Ik zou zeggen begeef je onder pedofielen en kinderen dan leer je meer dan vanachter je schrijftafel dan kunnen al die onderzoeken naar de prullebak verdwijnen.
Ik ben geen curiositet of bacterie die je onder een microscoop moet onderzoeken.
Ik ben een doodgewoon mens zoals alle doodgewone mensen met doodgewone dagelijks bezigheden. Niets bijzonders om over te schrijven. De meesten onder ons trouwens ook niet
de vrijdenker
Beste vrijdenker,
Je zegt: 'begeef je onder de pedofielen en dan leer je meer dan vanachter je schrijftafel...'.
Dat is wat wij proberen te doen door ons op dit forum aan te melden. Zoals al eerder gezegd: wij willen graag de situatie van meerdere kanten bekijken, dus ook vanuit de doelgroep zelf en niet alleen vanuit de overwegend afkeurende maatschappij.
Graag zouden we je willen verzoeken om toch onze komende vragen te beantwoorden.
Beste student wat ik bedoel, begeef je onder pedofielen zelf. Is ook daadwerkelijk in de praktijk niet op internet. Hoe ik deze mensen ook langzamerhand redelijk denk te kennen. Het blijft digitaal. Je mist mimiek, gedrag in oogopslag gebaren enz. Je hebt dus nooit een totaal plaatje van mensen dat noodzakelijk is om je een beeld te kunnen vormen. Vragenlijstjes zeggen mij niets, omdat vragen beantwoorden nooit het gehele verhaal achter iemands persoon kunnen weergeven.
Dat is ook de reden dat ik er niets voor voel vragen op dit gebied te beantwoorden. Niet omdat ik je niet zou vertrouwen, maar om hierboven beschreven redenen.
de vrijdenker
Beste studenten,
Willen jullie je doelgroep iets specifieker vermelden? Je hebt het over ‘mensen met pedofiele gevoelens en mensen die handelen naar deze gevoelens’, maar hoe moet ik dat handelen zien? A. ik heb pedofiele gevoelens, en kijk wel eens naar kinderen op straat die ik mooi vind of B. ik heb pedofiele gevoelens, en ga ook met kinderen om; heb vriendschappen met ze of C. ik heb pedofiele gevoelens en heb seksuele contacten met kinderen, danwel streef deze contacten na?
Zelf ben ik een gevalletje B. Eventueel wil ik wel wat vragen beantwoorden; laat maar komen.
Get it on
Beste Jorge,
Als wij het in ons onderzoek hebben over iemand die handelt naar zijn pedofiele gevoelens, dan hebben we het over C, zoals jij het beschrijft. A en B vallen voor ons onder 'mensen met pedofiele gevoelens'.
Binnenkort posten wij onze vragen.
Dat is duidelijk, dank jullie voor de toelichting. Mag ik jullie aanraden om de dingen wel gewoon bij de naam te noemen, zelfs al is het taboe om erover te spreken? Je bent op zoek naar pedofielen die seksuele contacten met kinderen hebben, dat klinkt een stuk duidelijker dan pedofielen die naar hun gevoelens handelen. Dat handelen kan namelijk van alles zijn, van het bijhouden van deze website via het verzamelen van foto's van kinderen tot het gericht zoeken naar seksuele contacten met kinderen.
Bedankt, dat zullen we doen. Het was voor ons ook even moeilijk om de goede terminologie te 'vinden'.
zowel A, maar ook B, en vaak onzeker over mijn eigen C.....
Niet in een enkel hokje te vangen, maar kom maar op met die vragen...
geef mij kalmte, moed, wijsheid, en kracht
Jongens zijn de meest ontembare wezens op deze aarde (Plato)
Hallo forumbezoekers,
Ik ben een van de zes studenten en ik zou graag van jullie willen weten of jullie wel eens hulp hebben gehad om met jullie gevoelens om te gaan. En hoe jullie dat ervaren hebben.
Hebben jullie een idee hoe dit verbeterd kan worden?
En hebben jullie behoefte aan hulp, maar weerhoudt iets jullie? Wat weerhoudt jullie dan?
Ik bedoel hiermee vrijwillige hulpverlening maar ook gedwongen hulpverlening.
Ik wil er even bijzeggen dat ik weet dat de gevoelens zelden of nooit weggaan en dat het iets is waar je mee kan/moet leren omgaan.
Laat ik vooropstellen dat "gedwongen hulpverlening" een contradictio in terminis is.
Hulpverlening kan alleen plaatsvinden indien er een hulpvraag bestaat. Bij dwang is hiervan geen sprake.
De hulp die ik gehad heb, en waar ik ook om gevraagd heb, betrof het omgaan met gevoelens hoe dan ook. Mijn pedofile gevoelens incluis. Omdat ik er zelf voor open stond, en me vastklampte aan elke vorm van ondersteuning in deze, heeft deze ondersteuning me ook datgene gebracht wat ik ervan verwachtte. Hier moet ik bij aanvullen dat ook een regelmatige check of het aanbod de vraag beïnvloedt bij het hele proces hoorde, ook op mijn eigen verzoek.
Mijn ondersteuning haalde ik bij Reinier van Arkel, GGZ in Den Bosch en weide omgeving.
geef mij kalmte, moed, wijsheid, en kracht
Jongens zijn de meest ontembare wezens op deze aarde (Plato)
Ik ben een aantal jaar geleden in verband met een andere vraag doorverwezen naar een seksuologe om te onderzoeken of mijn seksuele gerichtheid iets met mijn hulpvraag te maken had. De seksuologe was een superaardige vrouw, maar ik heb haar meer kunnen leren dan zij mij geloof ik. Mijn gevoelens had ik toen allang geaccepteerd en onder controle. De beste hulp die ik bij dat accepteren heb gehad was het contact met gevoelsgenoten.
En hebben jullie behoefte aan hulp, maar weerhoudt iets jullie? Wat weerhoudt jullie dan?
Ik bedoel hiermee vrijwillige hulpverlening maar ook gedwongen hulpverlening.
Ik wil er even bijzeggen dat ik weet dat de gevoelens zelden of nooit weggaan en dat het iets is waar je mee kan/moet leren omgaan
--------------------------------------------------------------------------------------
Ik laat me er toch even door verleiden te reageren.
Ik zoek geen hulp, wil geen hulp, ik heb geen hulp nodig. Ik heb schoon genoeg van die betweterige goochen die alleen maar zeveren op de Riagg (tegenwoordig Mentrum) om je te willen bekeren. ze moeten gewoon van mij afblijven met hun op niets gebaseerde niets begrijpende alles alleen van hun standpunt uit geredeneerde shit. waarmee ze meehelpen een maatsschappij te steunen die de mijne niet is en die ik ook nooit wil voorstaan. Waarom ? Mijn gevoelens zijn even normaal als iedereen. Ook al denkt de maatschappij dat we gestoord zijn en gevaarlijk voor kinderen. Maar daar heb ik geen boodschap aan.Ik weet waar ik voor sta en dat is voor mij voldoende.
Gelukkig heb ik hetero vrienden en vriendinnen die me wel 100 % beter begrijpen dan hen en ze dragen mij op handen. Ze weten heel veel van me, ben daar heel open in en niemand van hen doet moeilijk over pedofilie.
Een uitspraak van één van mijn vrienden, die zelf op en top hetero is, heeft mij een kaart van zijn vakantie gestuurd met een voor mij bloed mooi jongetje er op. Hij schreef:
Gezien de plek die je inneemt, ben je zoals je bent.
de vrijdenker
Beste forumbezoekers,
Hieronder enkele vragen. Ze zijn gesteld in de 'u-vorm', omdat we mensen niet willen generaliseren door in 'jullie-vorm' te spreken.
- Hoe ervaart u de seksuele geaardheid 'pedofilie' zelf? Hoe is het om met die seksuele geaardheid in de hedendaagse samenleving te functioneren?
- Hoe wordt er vanuit de hedendaagse maatschappelijk tegen mensen met pedofilie aangekeken volgens u? Hoe ervaart u dat zelf?
- Kunt u enkele positieve en/of negatieve gevolgen van 'pedofilie' als seksuele geaardheid noemen?
- Bent u zich bewust van de (mogelijke) gevolgen van pedoseksualiteit voor een kind? Zo ja, wat zijn volgens u de gevolgen?
- Ervaart u moeilijkheden bij bijvoorbeeld het solliciteren naar een baan vanwege uw seksuele geaardheid? Met andere woorden: ervaart u uw seksuele geaardheid soms als een belemmering en zo ja, wanneer dan?
Hopelijk zijn de vragen duidelijk geformuleerd. Mochten er onduidelijkheden bestaan, dan horen wij dat graag. Alvast bedankt voor de antwoorden.
NB. Als er punten zijn die iemand als belangrijk acht om in ons rapport op te nemen, post het dan, want wij nemen het graag mee.
Ik ben zelf kwaliteitsonderzoeker in de psychiatrie geweest. Ik kan mij de weerzin van Vrijdenker tegen vragenlijsten levendig indenken. Sommige zijn ook strond vervelend. Ik vind de bedoeling van deze studenten goed, maar ze blijken geen gevoel te hebben voor hoe ze dit moeten aanpakken. Daarom even wat tips van een "onderzoeker".
U is een zeer beleefde vorm, maar ook een die afstand schept. Ik weet niet hoe de aangesproken pedofielen het ervaren, maar ik zou me door dat ge-u alleen al niet zomaar blood geven. Ik ben geen pedofiel, maar als ik die vragen lees, zou ik ze laten voor wat ze zijn. En dan denk ik dat Vrijdenker gelijk heeft, begeef je in de wereld van de pedofiel. Vraag de pedofielen op deze site of ze bereid zijn naar een ontmoetingsavond te komen, zodat jullie hen persoonlijk de vragen kunnen stellen. En stel dan je vragen eenduidig. Maak van een vraag niet meerdere. En durf vooral het beestje bij de naam te noemen. Als je naar de huisarts gaat over poepproblemen, maar je durft geen woord wat daarop maar lijkt in de mond te nemen, zul je toch een raar gesprek voeren met je huisarts en die zal je niet zo eenvoudig begrijpen.
Jullie hoeft ook helemaal niet, vraag gewoon "wat vind jij....". Wat leren ze vandaag de dag tijdens de studie? Je wilt natuurlijk niet op tenen trappen, dat is begrijpelijk, wil ik hier ook niet, maar schep ook geen afstand door je taalgebruik. Je vraagt over iets heel verdomd persoonlijks een open antwoord en reactie. Wees dan zelf zo open en eerlijk als je kunt zijn. Toon dat ook in de vorm van je vragen.
En ik vraag me af of jullie de berichten op het forum hebben gelezen en de artikelen. Dan zou je aan een pedofiel geen vragen stellen over pedosexualiteit en zouden jullie de vragen wat anders inkleden naar mijn mening.
Ik wil jullie graag een tip geven. Open op elke vraag die je hebt een thema op dit forum. Dan krijg je de verhalen en discussie per vraag duidelijk overzichtelijk bij elkaar. En zo hebben we er allemaal wat aan. Geven jullie ook een samenvatting van jullie onderzoek? Ik wens jullie veel succes en hoop dat je veel reacties mag ontvangen. Als jullie je doel duidelijker formuleren moet dat best gaan lukken. De pedofielen hier zijn behoorlijk open.
Groetjes,
Sje (moeder van 40)
Ik kan je reactie begrijpen, maar ik wil er ook even bij zeggen dat wij heel erg ons best doen om niet veroordelend en respectloos over te komen. Wij hebben de beste bedoelingen en begrijpen dat het een omstreden onderwerp is. Wij dachten dat als wij mensen bij het beestje noemden dat respectloos zou zijn, want iemand is meer dan pedofiel alleen.
Wij hebben reacties en artikelen op het forum gelezen, de reden dat we die vraag stellen is doordat er in ons onderzoek naar voren is gekomen dat pedofielen heel vaak niet weten wat de gevolgen voor het kind zijn. En nee, die gevolgen zijn niet voor elk kind negatief, maar bij het grootste deel wel.
Bij verdere vragen zullen wij met deze dingen rekening houden.
Wij zullen kijken of wij misschien ons onderzoek of de belangrijkste dingen op deze site kunnen zetten.
Groetjes, een MWD-student
Beste Sje,
Wij zouden het fijn vinden als je ons rechtstreeks aanspreekt in plaats van het te hebben over 'deze studenten'. Dat schept namelijk ook afstand. Bovendien voelen wij ons negatief bekritiseerd als je zegt dat wij kennelijk geen gevoel hebben voor dit soort onderzoek.
Wij doen ons uiterste best om een zo goed mogelijk rapport in elkaar te zetten, maar helaas hebben wij daar nog niet zo veel ervaring mee.
Ons begeven in de wereld van pedofielen is vrijwel onmogelijk voor ons vanwege het korte tijdsbestek dat wij vanuit school krijgen aangereikt. Bovendien hebben wij al contact opgenomen met meerdere pedofielen, maar zij wilden niet meewerken.
Als laatste willen wij graag nog even toelichten waarom we het woord 'pedofiel' liever niet gebruiken. Een schizofreen noem je ook geen schizofreen, want een mens is meer dan zijn ziekte. Een pedofiel noemen wij geen pedofiel, omdat zij meer zijn dan hun seksuele geaardheid. Hopelijk begrijpt iedereen dat.
- Hoe ervaart u de seksuele geaardheid 'pedofilie' zelf? Hoe is het om met die seksuele geaardheid in de hedendaagse samenleving te functioneren?
Over het algemeen belemmert het me niet in mijn functioneren. Af en toe ben ik wat somber. Ik mis af en toe jongetjes om me heen. Er is een tijd geweest dat ik regelmatig jongetjes over de vloer had. Gewoon gezellig kletsen, voetballen, computeren, zwemmen etc.. Altijd op vriendschappelijk, nooit fysiek. Heerlijk, was dat! Ik merk dat deze contacten moeilijker te leggen zijn nu ik wat ouder ben. Dit vind ik erg jammer.
Overigens is mijn somberheid niet puur toe te schrijven aan mijn geaardheid.
In de tijd dat ik mijn pedofiele gevoelens als geheim bij me droeg, voelde ik me regelmatig eenzaam en onbegrepen. Ik heb me vaak afgevraagd hoe mijn familie, vrienden en kennissen zouden reageren als ze hiervan afwisten.
Sinds kort weet mijn vrouw ervan. Ook heb ik goede gesprekken gehad met een psycholoog. Het is geweldig om te merken dat ze me niet veroordelen, maar het beste met mij voor hebben. Een stukje eenzaamheid is hierdoor verdwenen.
Ik ben er van overtuigd dat verder niemand in mijn omgeving mij associeert met pedofilie. Aan de ene kant betreur ik dit (ik houd niet van geheimen), aan de andere kant ben ik er blij mee, want zo vormt het geen belemmering voor mijn maatschappelijke functioneren.
- Hoe wordt er vanuit de hedendaagse maatschappelijk tegen mensen met pedofilie aangekeken volgens u? Hoe ervaart u dat zelf?
Over het algemeen heel negatief en afwijzend. Mensen zijn vaak onwetend. Het beeld van pedofilie is er vertekend. Mensen kunnen het meestal niet los zien van misbruik. Ik vind dit heel triest, maar begrijpelijk. Door de media wordt dit beeld in stand gehouden.
Ik vind het fijn te merken dat de mensen die moeite doen om zich te verdiepen in het onderwerp vaak begripvol zijn.
In de maatschappij val ik niet op. Ik functioneer naar behoren, heb een goede baan, een relatie, kinderen, vrienden, hobby’s, etc.. Dus, ik ervaar verder geen last!
- Kunt u enkele positieve en/of negatieve gevolgen van 'pedofilie' als seksuele geaardheid noemen?
Positief:
Ik heb goede pedagogische vaardigheden. Ik sta dicht bij hun belevingswereld. Deze kwaliteit komt goed van pas in werk!
Negatief:
Negatief:
Ik vind sommige jongens fysiek erg aantrekkelijk. Hier kan, mag en wil ik niks mee. Wel fantaseer ik hier over. Het evenwicht bewaren tussen gevoel en verstand kost energie. Ik moet soms moeite doen om mijn energievoorraad op pijl te houden.
Het leven met een geheim. Eigenlijk wil ik volledig open kaart spelen. Mensen moeten mij accepteren zoals ik ben! Ik ben geen gevaar! Nu niet en in de toekomst ook niet!
Voor mij is het niet verstandig om mijn gevoelens openbaar te maken. Ik ben bang voor de consequenties.
- Bent u zich bewust van de (mogelijke) gevolgen van pedoseksualiteit voor een kind? Zo ja, wat zijn volgens u de gevolgen?
Natuurlijk!! Ik denk dat er maar weinig mensen zijn die in hun leven zoveel hebben nagedacht over kind en seksualiteit.
Maatschappelijk kun je het niet maken om seksueel contact te hebben met een kind. Ook niet als het kind dit als prettig zou hebben ervaren. Herinneringen zijn subjectief en worden beïnvloed door het maatschappelijke moraal. Later kan het kind hier alsnog last van krijgen. Je mag een kind niet opzadelen met een geheim!
Ik zelf heb overigens ook nog nooit mee gemaakt dat een kind behoefte had aan intiem fysiek contact met een volwassene.
Overigens vind ik dat de maatschappij moet oppassen met het aanpraten van trauma’s. Er zijn kinderen die seksueel contact hebben gehad zonder dat ze hier nadelige gevolgen van hebben ondervonden.
Verkrachting en incest keur ik overigens altijd streng af.
- Ervaart u moeilijkheden bij bijvoorbeeld het solliciteren naar een baan vanwege uw seksuele geaardheid? Met andere woorden: ervaart u uw seksuele geaardheid soms als een belemmering en zo ja, wanneer dan?
Mijn geaardheid gaat mijn werkgever niks aan. Dus ik ondervind hierin geen belemmering.
Ik ben ervan overtuigd dat ik direct mijn baan verlies als ik open kaart speel. Ook weet ik zeker dat dan nooit meer werkzaam kan zijn in een soortgelijke functie.
Succes !
Meso
Ps. Ik ben het eens met Sje. Prima reactie!
Over jullie vragen is veel geschreven op dit forum. Je kunt de algemene opvattingen er zo uithalen!
- Hoe ervaart u de seksuele geaardheid 'pedofilie' zelf? Hoe is het om met die seksuele geaardheid in de hedendaagse samenleving te functioneren?
Het is voor mij moeilijk geweest om te accepteren dat ik blijkbaar pedofiel ben. Maargoed, een feit is een feit en dus is het beste wat je kan doen er maar het beste van maken. Dat heeft betekend dat ik in een periode dat ik me soms eenzaam en achtergesteld voelde, soms gedoe kreeg omdat ik m'n mond niet hield, maar tegenwoordig weet ik donders goed wie ik wel en niet over mijn pedofiele gevoelens kan vertellen en heb ik niet zoveel behoefte of reden om die gevoelens met anderen te delen, buiten degenen die er al vanaf weten. Ook kan ik prima contact hebben met jongens die ik mooi vind, op een sociaal/maatschappelijk geaccepteerde wijze. Dat is voor mij prima, en ik vind het dan ook niet meer moeilijk om als pedofiel te functioneren in de hedendaagse samenleving, op enkele ongemakken na, zoals de praktische problemen die mijn vriend en ik ondervinden in verband met onze wens om een gezin met kinderen te worden. Dat is overigens niet heel veel anders dan bij homo's, behalve dat er een extra vraagstuk bij komt; wat als je je eigen kind aantrekkelijk gaat vinden? De praktijk voor zover ik die ken lijkt echter aan te geven dat dat geen probleem vormt.
- Hoe wordt er vanuit de hedendaagse maatschappelijk tegen mensen met pedofilie aangekeken volgens u? Hoe ervaart u dat zelf?
Nogal uiteenlopend. Je hebt mensen die ervoor open staan en bereid zijn na te denken over wat die pedofiele gevoelens nu eigenlijk betekenen, en je hebt mensen die meteen het beeld hebben dat ik een kindermisbruiker ben en daar niet vanaf te brengen zijn. De grote massa zit daar ergens tussenin en worstelt nogal met tegengestelde gevoelens en gedachtes. Of denkt er niet al teveel over na en roept maar gewoon iets sociaal verantwoords als 'opsluiten!' ofzo. De mensen die ik ken en die ik verteld heb over mijn gevoelens hebben stuk voor stuk de bereidheid getoond om erover na te denken en hebben ingezien dat ik geen monster ben maar iemand die zijn gevoelens onder controle heeft en er op een positieve manier mee omgaat. Een paar van hen hadden het er wat moeilijker mee. Zij zwijgen het onderwerp dood, maar gaan verder normaal met mij om. Een van die paar mensen is een goede vriend, die op gegeven moment toch ineens opmerkingen maakte als "ik zag je wel kijken!" nadat er een mooi jochie langs kwam fietsen. De toon waarop die opmerking kwam was er een van acceptatie; er kunnen grappen over gemaakt worden. Dat is ook wel gebeurd. Tegenwoordig is het een non-issue; het komt zelden ter sprake en dat is voor iedereen prima. Het wordt ook niet vermeden, maar er is gewoon geen reden meer om het erover te hebben.
- Kunt u enkele positieve en/of negatieve gevolgen van 'pedofilie' als seksuele geaardheid noemen?
Positief: Ik kan genieten van jongens. Ook denk ik dat mijn pedofiele gevoelens mij in staat stellen om een jongen beter te begrijpen. Dit wordt mij telkens bevestigd doordat jongens zich snel op hun gemak voelen bij mij en mij veel meer in hun wereld toelaten dan dat ze met andere volwassenen doen.
Negatief: Het is lastig om een gezin op te bouwen. Daarnaast bestaat er natuurlijk altijd de verleiding om seksuele contacten met een jongen aan te gaan. Ik vind het inmiddels niet heel erg meer om die verleiding te weerstaan (zo vaak is er ook niet een gelegenheid dat een jongen zich daarvoor open stelt), maar het betekent wel dat er een soort leegte is op seksueel vlak.
- Bent u zich bewust van de (mogelijke) gevolgen van pedoseksualiteit voor een kind? Zo ja, wat zijn volgens u de gevolgen?
Die heb ik op deze website regelmatig uitvoerig beschreven. Dus: ja, zie andere posts van mij over dit onderwerp.
- Ervaart u moeilijkheden bij bijvoorbeeld het solliciteren naar een baan vanwege uw seksuele geaardheid? Met andere woorden: ervaart u uw seksuele geaardheid soms als een belemmering en zo ja, wanneer dan?
Nee. Officiele instanties doe ik geen mededelingen over mijn seksualiteit. Hooguit deel ik desgevraagd mede dat ik samenwoon met mijn vriend. Dat is nog nooit door iemand negatief opgevat.
Verdere correspondentie mag in de je- en jij-vorm trouwens
Meso en Jorge,
hartelijk bedankt voor jullie antwoorden. Wij waarderen jullie openheid enorm.
Komende vragen zullen we inderdaad in je-vorm stellen, maar we wilden bewust beginnen met 'u', omdat wij het niet respectvol vinden om mensen meteen met 'je' aan te spreken. Vandaar!
Nog een klein vraagje. Wat vinden jullie van het feit dat er in de VS registers bestaan waarin de gegevens van veroordeelde 'pedoseksuelen' openbaar worden gemaakt?
Ik wist niet dat er registers openbaar werden gemaakt, maar als dat werkelijk zo is vind ik dat mensonterend en bovendien een bewuste aanmoediging tot het plegen van misdaden uit wraakgevoelens.
Mijn antwoord op de vraag:
Wat vinden jullie van het feit dat er in de VS registers bestaan waarin de gegevens van veroordeelde 'pedoseksuelen' openbaar worden gemaakt?
Openbaar maken van deze gegevens vind ik een kwalijke zaak. Veroordeelden worden vogelvrij verklaard, met veel mogelijke negatieve gevolgen.
Ik begrijp de achterliggende angst, maar het openbaar maken van een register zal deze angst niet wegnemen. Wat moeten mensen met deze informatie? Het is paniek zaaien waardoor mensen voor eigen rechter gaan spelen.
meso
Hallo vrijdenker,
Niet iedereen heeft hulp nodig daarom was de vraag ook, heb je behoefte aan hulp. Sommigen kunnen er prima mee leven en omgaan. Gelukkig zijn er mensen die niet moeilijk doen over pedofilie. Er zijn zo veel misverstanden over een pedofiel. Want mensen denken dat een pedofiel seksueel contact heeft met kinderen, maar dit is klopt niet. Voordat ik dit onderzoek deed dacht ik dat ook, maar in de loop van dit onderzoek is mijn standpunt totaal veranderd.
Heel erg bedankt voor de reacties tot nu toe. Wij stellen het op prijs dat mensen zo open zijn en ook gewoon zeggen wat zij vinden. Zouden er nog meer mensen willen reageren op onderstaande vragen?
Heb je behoefte aan hulp?
Heb je wel eens hulp gehad met betrekking tot pedofilie? Zoja, hoe heb je dat ervaren? Welke vragen kwamen er te sprake?
Als je behoefte hebt aan hulp, weerhoudt iets je dan en wat is dat dan?
Heb je een idee hoe de hulpverlening verbeterd zou kunnen worden?
Heb je een idee hoe de hulpverlening verbeterd zou kunnen worden
---------------------------------------------------------------------------------------------------
daar wil ik nog wel een antwoord opgeven.
in het verleden heb ik meegemaakt dat een "hulpverlener" van de Riagg. Toen ik vertelde dat ik pedofiele gevoelens had en nog al behoorlijk geisoleerd leefde en nog al met mijn gevoelens zat, als antwoord gekregen, het zou mijn kind niet moeten wezen. Jullie zijn gevaarlijk voor kinderen toch ?!
toen ik dat weersprak zei ze. ja, ja, maar u beschadigd kinderen. Ik zei ik ?! Ik doe niets met kinderen. Volledig voorbij gaand aan wat ik verteld had ging ze hele verhalen op hangen. U moet met volwassenen om gaan. Ga eens met vakantie. Een busreisje maken met leeftijdsgenoten. U moet zich verre houden van kinderen. Daar moet U zich niet mee bezig houden . U bindt hiermee de kat aan het spek.
zoveel onbegrip, daar kon ik niets mee. Toen ze een nieuwe afspraak wilde plannen ze ik:
Laat maar zitten daar heb ik geen trek meer in. Ik vind U doodvermoeiend.
Ze keek me aan of ze water zag branden en toen met een belerend toontje. Ik zal dan eens kijken of ik een andere psychiater voor U kan regelen. Dat wees ik af.
O, ja er tussen door had ik nog een grapje gemaakt om de zwaarte van haar betweterigheid af te zwakken: Ik zei: Weet U wat een pedofilatilist is ? Nee zei ze. Ik zei: Dat is iemand die kinderpostzegels verzameld.
Toen zei ze. Nou die zijn ten minste NIET gevaarlijk !
Ik heb de hulpverlening toen definitief de rug toe gekeerd.
Nu heb ik het zoals ik al schreef niet meer nodig.
ik heb mijn vrienden en een heleboel hobbies die niets met pedofilie te maken hebben.
het enige wat ik jammer vind, maar daar kan niemand mij mee helpen, dat ik gezien mijn leeftijd, ik loop tegen de zeventig, straks geen kinderen meer om mij heen zal hebben.
Maar ach wie dan leeft, die dan zorgt.
de vrijdenker
Ik begrijp heel goed dat je zo reageert wanneer je zo benadert wordt door een hulpverlener. Deze hulpverlener reageerde zo te horen niet meer als professional maar als persoon. En dacht blijkbaar niet meer na bij wat ze deed, en dat is ook heel onprofessioneel. Gelukkig zijn niet alle hulpverleners zo, maar ik denk dat er heel veel wel zo zijn!
Het is heel fijn dat je nu geen hulp meer nodig hebt en gewoon kunt leven zonder 'gedoe', zoals ik het nu even noem (kom niet zo snel op een andere benaming voor wat ik eigenlijk wil zeggen).
Jij bent ook Freedom toch? Want ik heb dit in een andere topic ook al gelezen.
Ik merk nu pas dat ik eigenlijk nog geen antwoord op je vraag hebt gegeven:
Heb je een idee hoe de hulpverlening verbeterd zou kunnen worden ?
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Ik denk dat dat in deze tijd nauwelijks mogelijk is.
Dit onderwerp schrikt in het algemeen gesproken hulpverleners af, die een verlengstuk zijn van hoe de samenleving denkt.
Een onafhankelijke mening is niet in het voordeel van de maatschappij die ze vertegenwoordigen.
Zij moeten de maatschappij volgen in hun oordeel en daarin is eigenlijk geen ruimte voor een vrije keuze van denken.
Een log instituut als het Mentrum (vroeger Riagg) is een vergaarbak voor mislukkelingen in de maatschappij, dat het Mentrum zelf in stand houdt.Mensen komen soms jaren praten (maximale tijd per bezoek: 3 kwartier, aflopend vaak naar 1 kwartier. En zijn gedwongen daar te komen om hun medicijnen te verkrijgen om hun emoties te onderdrukken. (en nu spreek ik dus in het algemeen, niet alleen pedofilie). Daar moeten ze dan ook nog een behoorlijke eigen bijdrage voor betalen, voor die hulp die in fijte geen hulp is, maar traineren, door hen die zich niet werkelijk kunnen inzetten voor hun clienten. Omdat het systeem, de bureacratie het niet toelaat.
Het is een psycho- fabriek. Onpersoonlijk, afstandelijk. Dat alleen al stoot mij af. Ik heb er genoeg klachten over gehoord, maar mensen laten het gelaten over zich heen gaan bij gebrek aan alternatief. Ik heb mij er gelukkig aan kunnen ontrekken, maar niet iedereen lukt dat.
De enige manier om de hulp te verbeteren is dat hele Mentrum op de schroothoop te gooien en klein schalige projecten te starten met hulpverleners die zelfstandig kunnen denken, zonder eierwekker naast zich om de tijd in de gaten te houden.Dat werkt bij mensen nonproductief.
Maar dat lukt niet, want het is altijd weer een kwestie van geld.
Grote projekten als het Mentrum zijn goedkoper maar beslist niet efficienter. Integendeel.
Blijkens het fijt dat het aantal clienten in de loop der jaren zulke gigantische proporties heeft aangenomen, dat er maanden verstrijken voor er een intake gesprek kan plaats vinden. Terwijl die mensen helemaal gefrustreerd raken omdat ze schreeuwen om hulp.
Heb je een alcohol probleem ? dan wordt je subiet geweigerd en door verwezen naar de Jellenek,
niet lettend op de achterliggende problemen waarom iemand zo fors drinkt. Kom je bij de Jellenek, dan weigeren ze naar je pedofiele problemen te luisteren want ze zijn voor problemen van de alcohol. Voorbij gaand aan het fijt dat iemand juist daarom zoveel drinkt.
En zo is de circel weer rond.
Afgemat kwam ik er vandaan met nog meer problemen opgezadeld dan toen ik er binnen kwam.
Nu moet ik erbij zeggen, zo is het beleid in Amsterdam, hoe het in de rest van Nederland toe gaat, heb ik geen kijk op.
Ja, wat ben ik blij dat ik dit allemaal achter de rug heb en niet meer nodig.
Ik ben er achtergekomen dat in fijte alleen jij zelf degene bent, die zijn eigen problemen moet oplossen. (en zonder eierwekker ! )
de vrijdenker
Ja, ik heb ervaringen met de hulpverlening. Daar heb ik ook al iets over geschreven dus dat zal ik niet herhalen.
De enige professionele hulpverlening voor pedofielen in Nederland is de forensische psychiatrie. Dat is goed voor de behandeling van pedoseksuele delinquenten, maar pedofielen die met hun gevoelens in de knoop zitten en daar hulp voor zoeken dan? Daarvoor is niets! Zij komen terecht bij seksuologen van de Riagg-instellingen, en die mensen hebben in hun opleiding niets geleerd over pedofilie, laat staan over wat voor hulp geschikt is voor voornoemde groep. Er bestaat geen methode voor gerichte ondersteuning aan deze groep.
Ik ben hulpverlener en heb ervaring met veel mensen met pedofiele gevoelens en heb ook de nodige mensen geholpen met hun gevoelens in een meer informele sfeer. Zonder te willen opscheppen durf ik te beweren dat ik met een paar dagen werk een gerichte methode voor behandeling voor de groep pedofielen die met hun gevoelens in de knoop zitten en zelf hulp zoeken kan ontwikkelen. Misschien moet ik dit gewoon eens doen, en dit vervolgens onder een pseudoniem in boekvorm uitgeven... Ik weet dat dit wellicht wat arrogant klinkt, maar als ik er voet mee aan de grond zou kunnen krijgen zou dat denk ik een grote stap voorwaarts zijn in het helpen van mensen met pedofiele gevoelens en eveneens het bestrijden van seksueel kindermisbruik. Maargoed, dit is niet meer dan een hersenspinsel op dit moment. Wie weet doe ik er ooit eens wat mee...
Jorge,
Persoonlijk zou ik meteen aan een boek beginnen. Ons wordt op school geleerd dat wij een signaleringsfunctie hebben en zodra een probleem gesignaleerd wordt, dient er iets mee gedaan te worden. Jij hebt kennelijk gesignaleerd dat er geen methodiek bestaat voor het behandelen/ondersteunen van pedofielen en/of pedoseksuelen. Als je een idee hebt over zo'n methodiek, waarom niet aan anderen kenbaar maken zodat zij er in de toekomst mee aan de slag kunnen? Er zullen misschien velen mee geholpen worden.
Ik als student en aankomend hulpverlener wil graag zo veel mogelijk kennis opdoen over zo veel mogelijk doelgroepen en zo'n boekje zou daarbij erg behulpzaam zijn.
Dus mocht je er in de toekomst aan beginnen, dan wens ik je veel succes!
Ik geef je/jullie groot gelijk, alleen in dit geval ligt het wat lastiger. Het schrijven van zo'n boekje zou ik zeker als nuttig zien, maar het zou mijn eigen werk denk ik verstoren en dat wil ik niet. Alleen al het vinden van een uitgever zou een dermate lastige onderneming worden (aangezien ik dat anoniem zou moeten doen) dat ik er al niet meer aan begin. Maar wie weet, ooit, ga ik gewoon schrijven en zie ik wel of ik het ergens kwijt kan.
Mag ik vragen wat voor een ideeën je hebt voor een methodiek om een boek over te schrijven. Ik vind het namelijk erg slecht dat alleen pedoseksuelen ergens terecht kunnen voor hulp, en pedofielen niet. Of in ieder geval dat pedofielen het maar net moeten treffen als zij bij een hulpverlener komen. Ik heb tijdens dit onderzoek contact gezocht met maatschappelijk werkers, psychologen en seksuologen en geen van allen achtte zich professioneel genoeg om met de doelgroep te werken.
"Geen van allen achtte zich professioneel genoeg om met de doelgroep te werken." Dat is echt te bizar gewoon... Ik acht mijzelf wel professioneel genoeg, en vind mijn professionaliteit in mijn eigen vakgebied toch niet beter dan die van mijn collega's ofzo (ook niet slechter overigens).
Mijn ideeën voor een methode (geen complete methodiek, maar gewoon één methode) komen voort uit mijn eigen ervaringen en de ervaringen die ik heb met allerlei mensen om mij heen die zich hebben ontwikkeld van worstelend met hun gevoelens tot accepterend en nadenkend over grenzen. Stap 1 is accepteren dat je bent wie je bent. Als je als hulpverlener eerst laat merken dat je je cliënt accepteert kan je hem (/haar? ik hou het voor nu even op hem) helpen zichzelf te accepteren. Die acceptatie is van vitaal belang. Wat belangrijk is voor acceptatie is het onderscheid tussen gevoelens en daden. Iemands daden kan je afkeuren, iemands gevoelens niet. Uitleg: gevoelens zijn geen keuze en hebben geen gevolgen, daden zijn wel een keuze en hebben wel gevolgen. Stap 2 is vervolgens het nadenken over in hoeverre je jezelf contact met kinderen wil toestaan. Vind je kinderen in het algemeen leuk, los van de seksuele gevoelens? Zo ja, wil je kinderen bij wie je ook seksuele gevoelens hebt mijden of juist opzoeken? Of wellicht geen van beide? Enige sturing hierin mag, maar in mijn methode ben je ten allen tijde vrij van waardeoordelen dus je gaat niet zeggen dat je een keuze onverstandig vindt ofzo. Wel kan je vragen naar de potentiële risico's/consequenties die een keuze met zich meebrengt. Dit staat ten dienste van de bewustwording en leert de cliënt kritisch nadenken over zijn handelen rondom kinderen. Stap 3 is de keuze voor het al dan niet zoeken van contacten met gevoelsgenoten. Liefst zou ik de mogelijkheid bieden voor een gespreksgroepje, maar mocht dat lastig zijn dan is de andere optie het verwijzen van de cliënt naar andere mogelijkheden via het internet. Het is belangrijk om hierbij integere mensen te vinden. De praktische invulling hiervoor ligt niet voor het oprapen, maar ik denk bijvoorbeeld aan een databank van integere mensen die bereid zijn om cliënten uit deze methode te ontmoeten voor een informeel contact. Overigens kunnen stap 2 en 3 ook andersom, afhankelijk van de wensen van de cliënt en de inschatting van de hulpverlener. Stap 4 is het bespreken van een aantal veelvoorkomende thema's zoals wat vind je van seksueel gedrag tussen kinderen onderling, zou je zelf ooit kinderen willen hebben, zie je jezelf ooit met een volwassen partner enzovoort. Stap 5 is de evaluatie. Een korte terugblik op de vorige vier stappen, waarin je kijkt of er nog aanvullende gesprekken wenselijk zijn. Stap 6 is de nazorg; gedurende een periode van laten we zeggen een jaar eens per twee maanden contact hebben en bespreken hoe het gaat en welke dingen de cliënt is tegengekomen.
Tot zover mijn hersenspinsels. Dit heb ik even uit de losse pols opgeschreven en is dus verder niet goed doordacht. Jullie suggereren een beetje dat je graag zelf methodiek zou willen ontwikkelen. Dat is mooi, maar wat ik hierboven schreef hoort wel bij mij. Ik zou het niet fijn vinden als jullie ermee aan de haal gingen, en ik denk ook dat wanneer een ander de hiaten in mijn ideeën gaat invullen, de methode niet goed gaat werken. Die ander heeft namelijk niet mijn referentiekader en dat resulteert mijns inziens in een incongruente methode. Mochten jullie toch aan de slag willen hiermee, dan moeten we eens contact hebben los van dit forum. Ik houd de deur graag open. Sowieso heb ik interesse in de resultaten van de contacten die jullie hebben gehad met andere mensen, met name de beroepskrachten.
Ja, dat is inderdaad bizar. Helaas kwam ik dit soort uitspraken toch tegen.
Ik zal (natuurlijk, misschien voor sommigen niet zo vanzelfsprekend...) niet aan de haal gaan met jou ideeën. Wel zou ik willen vragen of ik deze reactie van jou als citaat in ons rapport mag zetten. Dan zal ik erbij zetten wat uit jou eerdere reacties is gekomen, namelijk dat er een aantal dingen je tegenhouden om dit te doen. Als je dit wilt zal ik het stuk waar dit staat eerst aan je laten lezen, zodat jij het ook eens bent met wat ik er heb opgeschreven, voordat wij het inleveren (wat overigens deze vrijdag is, 26 juni).
Jullie mogen mijn citaat gebruiken, en ja, ik zou het tof vinden om jullie stuk te mogen lezen. Niet eens zozeer om het gebruik van mijn citaat te controleren, maar omdat het me gewoon interesseert wat jullie ervan maken. Je kan het mij mailen via jorge apestaart pedofilie punt nl (zelf even adres in elkaar knutselen; anti-spammaatregeltje).
Mijn antwoorden op de vragen:
Heb je behoefte aan hulp? / Heb je wel eens hulp gehad met betrekking tot pedofilie? Zo ja, hoe heb je dat ervaren? Welke vragen kwamen er ter sprake?/ Als je behoefte hebt aan hulp, weerhoud iets je dan en wat is dat dan?
Ongeveer een jaar geleden ben ik depressief geworden en heb toen psychische hulp gezocht. Ik vond het een verademing om met iemand te spreken over mijn pedofiele gevoelens. Hij heeft mij niet veroordeeld en heeft moeite gedaan om mijn gevoelens te begrijpen. Hij toonde begrip en erkende de moeilijke situatie waarin ik zat. Met deze psycholoog heb ik geluk gehad. Het openlijk kunnen spreken, zonder schaamte en veroordeling heeft me goed gedaan. Ik ben het overigens wel eens met de kritiek dat gegeven wordt op de hulpverlening. Er is weinig kennis over dit onderwerp, je moet maar net geluk hebben bij wie je terecht komt. De drempel op hulp te zoeken is vaak zeer hoog.
Ook met mijn vrouw spreek ik regelmatig over mijn gevoelens. Ook zij is begripvol, en ik vind het geweldig en verbazingwekkend dat ze me altijd is blijven steunen. Ik ben trots op haar! Toch ben ik voorzichtig en terughoudend als ik hierover met haar spreek. Ik merk dat het haar raakt en dat ze het er moeilijk mee heeft.
Dus samenvattend:
Behoefte aan hulp? Af en toe!
Zelf hulp gehad? Ja – positieve ervaring.
Wat zou me kunnen weerhouden? – Kwaliteit van de hulpverlening. Niet professioneel, weinig kennis, moralistisch. Als cliënt ben je totaal afhankelijk van de persoon die je treft.
Heb je een idee hoe de hulpverlening verbeterd zou kunnen worden?
Ja! Eerst veel investeren in eerlijk, taboe doorbrekend, neutraal onderzoek! Kennis vergaren! Zonder kennis is goede hulpverlening nauwelijks mogelijk.
MvG Meso
Heb je behoefte aan hulp? - Als je behoefte hebt aan hulp, weerhoudt iets je dan en wat is dat dan?
Nee. Nog steeds niet. Ik kan nog steeds prima leven met mijn gevoelens, die dus alleen gevoelens zijn. Ik loop niet te koop met m'n geaardheid. Alleen zou ik, net als meso, contact willen hebben met gelijkgestemden. Ik heb inmiddels de e-mailadressen van een aantal mede-pedo's, maar nóg ben ik een beetje bang om daadwerkelijk mijn gevoelens en fantasieën met anderen te delen. Niet direct omdat ik deze mensen niet zou vertrouwen, maar hoofdzakelijk omdat ik bang ben dat mijn echte naam en adres tóch bekend zouden worden. Ik was mijn handen weliswaar in onschuld, maar ik voel me toch "lid" van een groep mannen (en een paar vrouwen) die in de "gewone" wereld te boek staan als "smerige kinderlokkers". Ik ben dat níet. Het onbegrip dat "normale" mensen hebben t.o.v. "ons" begrijp ik echter best. Als ik weer 's iets lees over een échte kinderverkrachter die na zijn daad het kind in kwestie voor oud vuil (al dan niet vermoord) ergens achterlaat word ik nèt zo kwaad als ieder ander. Daarom zou ik het geweldig vinden als er ooit een soort begrip zou zijn voor "ons". Let wel: niet voor de echte kinderlokkers die zich zomaar even vergrijpen aan een meisje of jongetje. Die lieden mogen wat mij betreft voor de rest van hun leven uit de maatschappij verbannen worden. Dit heb ik al vaker gemeld, maar hierop kreeg ik een reactie dat deze mensen na hun eventuele straf de kans moeten krijgen te bewijzen dat zij dit nooit meer zouden doen. En daar geloof ik dus niks van. Volgens mij gaan de meesten wéér "de fout in".
Heb je een idee hoe de hulpverlening verbeterd zou kunnen worden?
Ja. Ik vind dat de NVSH's iemand in dienst zouden moeten hebben die "ons" niet op één hoop veegt met de kinderlokkers en -verkrachters. Dat ben ík niet, en ik ga ervan uit dat dat voor de meesten hier geldt. Onze, al dat niet seksuele, gevoelens t.o.v. kinderen zouden bespreekbaar moeten worden zonder dat er direct vanuit wordt gegaan dat we allemaal "gore viespeuken" zijn. Dus: weg met de vooroordelen. Zolang iemand nooit zijn handen heeft vuilgemaakt, zoals ik, zouden die personen hun gevoelens openlijk moeten kunnen bespreken zonder dat er direct tegengas gegeven wordt in de vorm van: "Ja, maar u weet toch wel dat de maatschappij dit niet normaal vindt?" Ja, dat weet ik. Maar de maatschappij vindt homoseksualiteit in feite óók niet normaal, al doet men het voorkomen alsof homoseksualiteit voor de volle 100% geaccepteerd wordt.
Echte pedoseksuelen zijn geen viespeuken, kinderlokkers of kinderverkrachters. Als ze dat wél zijn, ben ik in ieder geval géén pedo. Wat ik dan wél ben, weet ik niet. Misschien bestaat daar nog geen benaming voor.
De NVSH heeft een werkgroep pedofilie gehad die diverse gespreksgroepen had. Ik meen dat er nog een restantje van over is, ergens in Den Haag of Rotterdam meen ik (*check links* ah, de RVSH, Rotterdam dus). Ik heb deze gespreksgroepen inhoudelijk niet gekend, maar geloof dat ze goed werk verricht hebben. De opkomst van internet maakte de groepen minder belangrijk en het in de jaren '80 en '90 almaar groter wordende taboe maakte hun werk bovendien niet makkelijker. Dat is de reden dat er nu praktisch niets meer van over is. Tegenwoordig heb je wel nog een gespreksgroep van JON (Joris Oost Nederland). Beide organisaties zijn via de links op deze website te vinden.
Ter informatie: de RVSH is opgeheven. Of gefuseerd; wat zij willen. Er is nog 1 maandelijkse gespreksgroep bij de NVSH in Den Haag.
Pepermuntje, waar baseer jij op dat meeste daders opnieuw de fout ingaan? Ik kom het in geen enkel onderzoek tegen, sterker nog, die onderzoeken zitten (bijna) allemaal onder de 4% en evenmin blijkt het het uit de sexoffender registers in de USA. Bedenk daarbij dat volgens de landelijke wetgeving aleen de gemiddelde en hoge risico's openbaar zijn en dat is nu juist de kleinste groep en zelfs daar kom je niet hoger dan 15% (schatting van mij na het doorspitten van 3 registers).
John,
Ik neem alles terug. Ik baseerde mijn mening op mijn eigen ideeën, en blijkbaar zit ik er hopeloos naast.
Ik was van mening dat het ge- en misbruiken van kinderen om seksueel gewin een hopeloze verslaving zou zijn. Maar blijkbaar is dat niet zo.
Ik heb e.e.a. nóóit nagezocht, en blijkbaar zat ik gewoon fout met mijn ideeën. Mijn excuses, en vriendelijke groet,
Pepermuntje
Let wel: niet voor de echte kinderlokkers die zich zomaar even vergrijpen aan een meisje of jongetje. Die lieden mogen wat mij betreft voor de rest van hun leven uit de maatschappij verbannen worden. Dit heb ik al vaker gemeld, maar hierop kreeg ik een reactie dat deze mensen na hun eventuele straf de kans moeten krijgen te bewijzen dat zij dit nooit meer zouden doen. En daar geloof ik dus niks van. Volgens mij gaan de meesten wéér "de fout in".
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Waar baseer je dit op ? Kun je dit hard maken.
Zo schieten we niet op.
Als we zelf al met vooroordelen komen deze mensen maar voor de rest van hun leven afteschrijven, zijn wij niets beter dan de maatschappij die dit ook zo vind.
mensen die hun straf hebben gehad moeten een kans krijgen hun leven te beteren
Bovendien vind ik de term vergrijpen een alles overheersend dogma. Er zijn heel wat nuances.
de vrijdenker
Ik was nog even bezig met de hulpverlening en het viel mij op dat er op dit moment heel weinig steungroepen in Nederland zijn. Alleen JON is er en vereniging MARTIJN die doen het nu niet meer. Nou kunnen pedofielen wel op dit forum terecht om te praten over het onderwerp, maar heb je (jullie) niet behoefte aan face-to-face contact met andere pedofielen (en waarom)??
Wel en niet. Ik ben huiverig voor face to face kontakt omdat ik eigenlijk niet meer in dit gesloten wereldje wil verkeren. Het leven is meer dan pedofilie. Ik heb daar vroeger wel ingezeten, maar je wereld wordt zo eng klein vind ik. Ik ging op het laatst het gevoel krijgen alsof alles daar alleen om draaide. Ik ging dingen doen die eigenlijk niet bij me pastte om er vooral maar bij te horen. Ik zocht kontakten met kinderen in het zwembad en op kermissen Maar gek genoeg ik was altijd weer blij als de kinderen weer waren vertrokken. Niet bepaald pedo eigen. Het gaf mij spanningen (geen seksuele. Juist niet !). Ik heb nooit goed van mij zelf begrepen waarom juist dan, ik een aversie ging ontwikkelen en dat ik het als een onnatuurlijk gedoe ging ervaren.Ik vond het zo geforceerd van me zelf, ja ik werd populair bij die pedo's. Maar ging het mij daarom ? Ik werd zelfs zo brutaal dat ik regelrecht advertenties in dagbladen ging zetten, waarin ik aankondigde, met mijn eigen leeftijd er bij, dat ik een vriendje zocht tussen de 8 en 12 jaar ! (om de pedo's te overtroeven !)
Dat kun je je nu niet meer voorstellen ! Hele dagen zat ik bij de telefoon. Er waren heel negatieve reactie bij. Met scheldpartijen. Een die mij met de dood bedreigde. Ik heb toen doodgemoedereerd de politie gebeld. Hij zei. Mag ik dan van U nu weten wat U bedoeling is ?
Ik zei : Ik heb nooit zelf kinderen gehad het is voor mij een wens zoals vaders die hebben.
Toen zei hij: Wat wilt U dan met die kinderen doen ? Ik zei( en dat was oprecht), met ze voetballen ze aandacht geven een echte vriend voor ze zijn. Het enige antwoord was: Ik zou als ik U was niet Uw telefoonnummer in de krant zetten. Ook al zijn uw intenties goed het kan verkeerd worden uitgelegd. Toen kwamen er positieve reacties. Ik kon gek genoeg kiesen. (raar verhaal he ? Maar echt gebeurd !) Er zijn twee vriendjes uit voortgekomen. Toch die gespletenheid bleef. Was ik dat wel ?
Uteindelijk heb ik die zwembaden gelaten voor wat het was. Die vriendjes vertrokken weer.
Die pedovrienden, die geen werkelijk vrienden bleken, heb ik allemaal verlaten.
Langzamerhand bouwde ik een beperkte kring van heterovrienden op. dat zich langzaam uitbreidde. Die alles van mij weten en waar ik geen spanningen bij ervaar.Ik ben al 18 jaar van diverse kinderen kinderoppas, wat ik als een veel gezondere verhouding ervaar tussen kinderen en ik, als volwassene. Wat me rust geeft. Die verantwoordelijkheid die ik nu voor kinderen moet hebben, hebben me volwassen gemaakt.
In die kring van pedo's vroeger, was het steeds een sfeer van:
wij tegen de rest van de samenleving.
Je moet je pedofiele gevoelens niet afwijzen maar ook niet koesteren. Zelfmedelijden is namelijk een slecht medicijn tegen eenzaamheid.
in de vriendenkring van nu hoef ik me zelf niet meer te bewijzen.
Daar heb ik mijn draai gevonden.
Ik zeg maar: Schoenmaker houdt je bij je leest.
ja, ik denk wel eens wat ben ik toch een rare snijboon onder de pedofielen.
de vrijdenker
Ja, die behoefte heb ik. Mijn partner is net zo pedo als ik, we vallen zelfs grotendeels op dezelfde jongens. En omdat ik al een kleine 9 jaar in dit wereldje bivakkeer heb ik gaandeweg een aantal mensen zo goed leren kennen dat ik ze mijn vrienden kan noemen. Deze mensen zijn inmiddels ook volledig opgegaan in mijn vriendenkring. De pedofiele gevoelens zijn in die vriendschappen niet meer echt van belang, maar zo nu en dan is het wel fijn om ervaringen te kunnen delen met gevoelsgenoten.
Maar ik betreur de grotendeelse afwezigheid van zelfhulpgroepen voor pedofielen die met hun gevoelens nergens heen kunnen (behalve naar de Riagg-instanties, met als risico dat je ervaringen opdoet zoals die van vrijdenker, bij gebrek aan professionaliteit en kennis voor wat betreft het onderwerp pedofilie) en heb wel eens overwogen om zelf zoiets op te zetten. Ik ben tenslotte opgeleid voor dit type hulpverlening. Ik ben alleen bang dat het bijzonder moeilijk zou zijn om hier financiering voor te krijgen, laat staan een AWBZ-erkenning. Buiten dat zou het niet samengaan met mijn huidige werk, wat ik voorlopig veel te leuk en belangrijk vind om op te geven.
Ja – steeds meer eigenlijk. In het dagelijks leven heb ik geen contact met andere pedofielen (tenminste, voor zover ik weet!). Het lijkt me best prettig om eens een gevoelsgenoot face-to-face te spreken.
Overigens liever niet in groepsverband. Ik heb het niet zo op groepen, ik zou me er erg ongemakkelijk voelen.
Toch voel ik ook een remming. Het lijkt me erg lastig om een afspraak met een vreemde te maken en hier goed contact te krijgen. Stel dat ik het hele land door moet door reizen om iemand te ontmoeten waarbij ik geen klik of voel of waarbij ik me niet happy zou voelen. In hoeverre kan ik mensen vertrouwen? Lastig hoor!
Ik hoop dat ik nog eens op een spontane manier een gevoegsgenoot leer kennen.
Waarom contact? Het lijkt me prettig om met iemand openlijk te kunnen spreken over een, voor mij, heel belangrijk onderwerp. Een geheim dat ik jaren lang angstvallig weggestopt heb.
Iemand die mijn gevoelens echt begrijpt.
groetjes meso
In dit soort situaties zou ik denken dat er een organisatie moet zijn waar pedofielen zich kunnen aanmelden en dan via die organisatie contact op kunnen nemen met andere pedofielen om over de gevoelens te praten. Maar aan de andere kant, wie zegt dat die gegevens niet uitlekken en dat alle namen straks op straat liggen. Dat is natuurlijk ook niet de bedoeling. Het is jammer dat dit zo'n omstreden onderwerp is. Iedereen heeft er recht op om met anderen over hun gevoelens te praten zonder te worden bevooroordeeld. Mijn mening ten aanzien van pedofielen is zo veranderd sinds dit onderzoek. En daarom vind ik het ook zo moeilijk dat er zo weinig hulpinstanties en hulpverleners zijn die jou (en anderen) kunnen 'helpen/steunen'.