wat ben ik ??
Ik ben een man van nu 39 jaar oud
Ik ben als kind tussen mijn 11 en 16 de jaar misbruikt en gebruikt
Zelf loop ik al jaren in therapie maar durf daar nog steeds niet alles te vertelen
Heb een groot schaamte voor mezelf en wat ik tussen aan ( ) geil vind om te zien
Ik word niet opgewonden van het zien van kinderen ,maar wordt wel geil van kinderporno
Nu heb ik hier al jaren niet meer naar gekeken en dat ik er naar opzoek ging is omdat ik denk dat er ook matriaal van mezelf is
Maar ik heb nog nooit een normale relatie gehad met een man en denk dat dat er ook nooit van gaat komen
waar ik nu heel erg mee zit is dat ik in me werk met kinderen te maken heb
Ik zou bij wijze van spreken iemand die 1 van die kinderen sexueel gebruikt zo kunnen afmaken
Maar waarom wordt en werdt ik dan wel geil van het zien van porno pics met mannen en jongens
Dat is iets wat ik van mezelf totaal niet begrijp
Vind het moeilijk bespreekbaar te maken in therapie ,al is het iets waar ik heel erg mee in de knop lig
Ik zal niet zeggen dat alles wat er vroeger gebeurt is erg was ,maar er zijn ook dingen gebeurt die ik geen kind toewens op deze wereld
zal ik dit nu vertelen in therapie of ben ik dan me werk kwijt enz??/
Waarom zijn mijn gevoelens zo tegen strijdig en verkeerd
ik heb nu zo een verschrikkelijk leuk contact met de kids en ze vertrouwen me ook 100 %
Dat is iets wat ik niet wil beschamen op wat voor manier dan ook
probleem man 
Beste anoniem,
Ik kan me voorstellen dat je het niet van jezelf kunt begrijpen, laat staan accepteren, dat je opgewonden raakt van kinderporno terwijl je dat eigenlijk helemaal niet wilt, zeker gezien je verleden. Toch is het een feit dat het nu eenmaal zo is, blijkbaar reageert je lichaam op dat soort prikkelingen. Het is dan ook niet zinvol om het te ontkennen of te onderdrukken. De eerste stap om ermee om te leren gaan is toch maar accepteren dat dit voor jou zo werkt. Het is niet goed of fout, je hebt die gevoelens nou eenmaal en het gaat erom wat je ermee doet. Waar het precies vandaan komt is ook niet erg relevant, daar zou ik me, ook in de therapie, niet teveel mee bezig houden. De vraag of je het wel of niet moet vertellen aan je therapeut kan je alleen voor jezelf beantwoorden door na te gaan of je daar de behoefte toe voelt. Je geeft aan dat je er erg mee zit, dus dat zou een goede reden zijn om het er wel over te gaan hebben. Je hoeft niet bang te zijn dat je daardoor in de problemen komt, een therapeut is wel wat gewend en heeft een geheimhoudingsplicht. De feiten die je noemt lijken mij niet ernstig genoeg om daarvan af te wijken. Je hoeft ook niet bang te zijn dat je zelf kinderen zult gaan misbruiken, want je raakt immers alleen opgewonden van het zien van expliciet beeldmateriaal en bovendien werken jouw angst en je eigen ervaringen als een rem in het geval dat je eventueel toch in een ongewilde situatie terecht komt. Kortom, het is waarschijnlijk een grote stap om met dit geheim naar buiten te komen, maar het kan een hele opluchting zijn en binnen een beschermde omgeving (tijdens de therapie) is dit prima mogelijk.
Succes!
Goed dat je dit in ieder geval hier vertelt, durft vertellen. Die stap heb je alvast gezet!
Wat Buzz zegt, onderschrijf ik helemaal. Een therapeut heeft geheimhoudingsplicht en mag en zal dus niet je werkgever inlichten. Bovendien maak je duidelijk dat het helemaal niet in je verlangens zit om kinderen seksueel te benaderen. Integendeel; je bent beschermend en je hebt goed en vertrouwelijk contact met ze.
Wat ik denk, als leek, is dit. Je bent ge/misbruikt op een leeftijd waarop je je seksualiteit ontdekt. Je lichaam reageert op bepaalde dingen, ook als je geest eigenlijk niet wil. Je zegt dat je vermoedt dat er ook beeldmateriaal van jou bestaat. Er zijn destijds dus beelden gemaakt.
Je hebt daarmee, denk ik, een bepaalde "inprenting' meegekregen die maakt dat je lichaam nog steeds reageert op beelden van mannen met jongens.
Omdat je er nooit over gepraat hebt, en het ook niet kan accepteren van jezelf, blijft dat conflict in jezelf bestaan. Ik denk (alweer) dat als je er wél over gaat praten (en met wie, of dat nu je therapeut is, of met ons hier, of met betrokkenen van destijds, of anderen; dat is iets wat jij alleen zelf kan bepalen) dat er een evenwicht kan komen tussen wat je voelt en wat je misschien zou willen voelen.
Of misschien gaat het dan wel over. Misschien ook niet. Maar het zou goed zijn als je in ieder geval kon accepteren dat die reactie er is bij jezelf.
Je hoeft je niet te schamen voor wat er is gebeurd vroeger - ook niet voor de dingen die je niét erg vond - en evenmin voor wat het nu nog steeds met je doet. Je bent zelf geen misbruiker geworden, integendeel, je bent een vertrouwenspersoon voor kinderen. Daar mag je best trots op zijn!
Ik wens je heel veel sterkte en moed om de volgende stap te zetten!
ja ik ben pedofielig : meestal niet zo een probleem want dan heb ik genoeg aan een glimlach of een knippoog
maar soms ontmoet je iemand die heel vertrouwd aanvoelt en dan is het soms wel jammer dat je die persoon moet laten voor wat het is omdat die te jong is
ha dan maar wachten op een volwassen persoon maar die zijn soms ook moeilijk te vinden omdat ik immers op een bepaalde manier iets kinderlijks heb en dat vinden ze niet altijd leuk dus .....
Bedankt voor de reaktie tot nu toe
en het is ook makelijk te vinden nog steeds vind ik
Ik ben al een tijd in therapie en wat er vroeger allemaal gebeurt is wel uit gesproken
Heb zelfs mijn broer er op aan gesproken ,nu gelukkig helemaal geen contact meer
Ik heb het gevoel dat dit mijn nog steeds beperkt in mijn omgang met andere homo,s
Misschien moet ik toch de stap zetten en het er over hebben
Want vooral nu ik er in me gedachten zo mee bezig ben
merk ik dat ik als bijvoorbeeld een jongen van 11 op me schoot komt zitten zoals vandaag
Dan krijg ik het spaans benauwd en weet ik niet hoe snel ik moet opstaan en wat anders gaan doen
Want zelfs dat doet me terug denken aan mijn jeugd
Daar komt nog eens bij dat mijn vermoeden is dat hij homo is
Ik weet dat het verkeerd is maar ik lig vaak de link tussen homo en pedo terwijl het niks met elkaar te maken heeft
Ook is het door andere mensen wel is gezegt dat ik moet oppassen met hoe ik met de kinderen om ga
Dit heeft vooral te maken dat ze heel vrij in hun omgaan naar mijn
Der zijn kids die alleen komen als ik werk en niet als er andere zijn ,dat ik ze zo een veillig gevoel geef vind ik fijn
Dat is ook de rede dat ik 3 jaar terug gestopt ben met het verzamelen en kijken van kidsporn
Ik kon mezelf niet meer in de ogen kijken en andere ook niet als je in de avond zit te kijken
Dan terwijl je overdag met kinderen omgaat die je nooit dat zou toe wensen
Maar dan nog iets eerlijks voor hier ik mis het soms wel
Hoi Probleem man,
)
Als ik zo je verhaal lees, komt mijn eigen verhaal weer boven, en dus ook de tijd die ik zelf verkl**t heb door het allemaal weg te zwijgen, en het vooral voor mezelf zo ver te verstoppen dat ik ook een flink deel van mezelf kwijt was.
Ik ben zelf mishandeld in een internaatsjaar toen ik 12/13 was, niet door paters maar door oudere medeleerlingen. Met mijn 50ste moest het er uit. Ik was inmiddels zo depressief als een deur, stond een hele dag bij de aanrecht naar buiten te kijken om te bedenken wat ik op mijn brood zou doen, en stond daar dus nog als mijn gezin thuiskwam van werk/school. Inmiddels heb ik therapie gevolgd, en ben ik er sterker en zelfbewuster uitgekomen. Juist mijn verleden, en wat dat met me gedaan heeft, en mijn heden, ofwel wat dat verleden nog steeds met me doet, zijn daar uitvoerig ter sprake geweest; niet in de groep, maar wel één op één met de therapeute, al dan niet met mijn echtgenote erbij. Dit alles heeft wel betekend dat we nu van elkaar weten waar we aan toe zijn, dat ik de blokkades uit mijn verleden zo goed als kwijt ben, en op een veel vollere manier in het leven sta dan ik ooit heb gekund, inclusief mijn contacten met jongere jongens (hoewel mijn echtgenote daar nog wel eens moeite mee heeft...
De reacties die je eerder al kreeg over de geheimhoudingsplicht van je behandelaar kan ik volledig onderschrijven: Jouw dossier is een medisch dossier, en je behandelaar is volledig gehouden aan de geheimhoudingsplicht. Je hebt daarnaast zelf ook altijd inzage- en kopie- en correctierecht op je dossier. Dit betekent dat je je eigen dossier altijd op eerste verzoek ter inzage moet krijgen, dat je er zelf kopieën uit mag maken, en dat je kunt eisen dat sommige zaken of voorstellingen van zaken gecorrigeerd worden indien jij de beschrijving niet juist, of anderszins niet acceptabel acht.
Voorts wil ik je meegeven dat het niet vreemd is dat beelden die zo diep verankerd zitten met je eigen -emotioneel beladen- verleden nog steeds lichamelijke reacties oproept, juist in datzelfde stuk lichamelijkheid als waaraan ze gelinkt zijn. Seksualiteit tussen mannen en jongens roept bij jou reacties op die daar van zelf alles mee te maken hebben, juist omdat ze daaraan gelinkt zijn. Vraag hierover eens aan je therapeut wat EMDR voor je zou kunnen doen ( -http://www.emdr.nl/ ) Mij heeft het heel erg geholpen, ook of misschien juist door de combinatie met haptonomie.
Ik blijf graag op de hoogte, en als je eens wilt praten, klik maar op mijn naam hierboven.
georg