Een gezin stichten met een 14 jarige.
Ik ben een vrouw van 58 en op deze site terechtgekomen omdat ik informatie zocht over pedofilie. De reden is dat een vriend/kennis een aantal uitspraken deed, waardoor bij mij eindelijk het kwartje viel, dat hij speciale gevoelens voor jonge meisjes, zeg maar pubermeisjes, heeft. Het heeft me erg geschokt en m'n eerste gevoel was om het contact te verbreken. Maar hoe kon ik het contact verbreken met een mens die ik altijd zo gerespecteerd heb ? Gelukkig was m'n tweede gevoel er toch één van compassie. Ik stuurde hem een email waarin ik hem schreef dat ik het eindelijk begrepen had en me realiseerde hoe moeilijk dit voor hem moet zijn en geweest moet zijn. Per kerende mail reageerde hij dat ik het helemaal mis had: hij is écht geen pedofiel of zoiets. (Ik had bewust in mijn mail aan hem het woord pedofiel niet gebruikt). Hij schreef dat wat hij wil is een nieuw gezin stichten. En dat kan nu eenmaal alleen maar met een jongere vrouw. Hij is 62 jaar. De uitspraken die hij deed gingen over een meisje van 14 jaar. Hij woont in het buitenland en het betreffende meisje is een zigeunermeisje. Ik was verbaasd dat hij ontkende pedofiel te zijn. Vooral ook omdat ik me van steeds meer dingen bewust werd : zijn ver-gevorderende plannen van een jaar of wat geleden om met een zwanger zigeunermeisje van 22 jaar te gaan samenwonen. Zijn stoeipartijen met jonge meisjes en nog tientalle voorbeelden, die ik hier niet zal noemen om mijn tekst niet te lang te maken.
Ik heb wat uren besteed aan het doorlezen van artikelen en forumgesprekken. Ik kan zeggen dat mijn mening en gevoel over pedofilie hierdoor genuanceerder is geworden. Dat ik hierdoor mijn kennis/vriend beter ben gaan begrijpen. Daardoor misschien nog wel meer compassie voel. Wat ik eigenlijk niet tegengekomen ben is het plan zoals mijn kennis/vriend dat heeft : samenwonen met een 14-jarige en een gezin gaan stichten.
Moet ik dit nu zien als de ultieme beleving voor iemand met pedofiele gevoelens ?
Ik heb nogal heftig gereageerd op zijn email over dit willen stichten van een gezin met dit meisje : gun dat meisje een relatie met een jonge zigeuner uit haar eigen cultuur; gun dat meisje haar tienertijd, haar jeugd; wat als deze relatie niet blijvend is : wég kind; enz. Ik kreeg een heftig mailtje terug. Boos en teleurgesteld in mijn reactie. Uiteindelijk hebben we het in een persoonlijk gesprek wel uitgepraat. Echter door zijn ontkenning pedofiel te zijn bleef naar mijn gevoel het gesprek wat vaag.
Wil iemand hier eens op reageren ? Het houdt me nogal bezig. 
Pedofiel is natuurlijk niet echt zwartwit. Als mensen zichzelf niet als pedofiel zien, is het moeilijk om nou te beslissen of ze het nou wel of niet zouden zijn. In dit geval zou het bijvoorbeeld net zo goed een rare fantasie naar een gezin kunnen zijn, die op zich niet in de eerste instantie hoeft te berusten op fysieke of seksuele aangetrokkenheid.
Ik denk dat samenwonen met een kind een beetje te theoretisch lastig is, om echt een hot topic te zijn voor pedofielen. Hoe zou dat moeten, wat zou je je erbij voor moeten stellen? Stel dat het een jongen zou zijn van 10 of zo, die heeft nog ouders en alles nodig ter ondersteuning; wat je dan enkel zou kunnen doen is hem als kind, als zoon, overnemen of zoiets (dat lijkt me, ook van de echte ouders uit, een vrij extreme situatie). En "samenwonen" in een "relatie" lijkt me dan een rare verwoording. "Voogdij op je nemen" klinkt dan veel normaler, vind ik. Misschien dat veel pedofielen daar wel eens over nadenken, wie weet. Ik denk echter dat er aan de "relatie-vorm" zo hier en daar wel wat valt af te dingen. De meeste relaties zijn volgens mij vooral extreem hechte vriendschappen, waarbij er wederzijds van elkaar gehouden wordt. En hoe zo'n "relatie" serieuze vorm zou moeten aannemen is moeilijk, om redenen als lastigheid rond 'samenwonen' en dergelijke.
Als oudere persoon een gezin willen bouwen met een 14-jarige, dan lijkt me dat niet erg handig. 14-jarigen zijn immers nog volop in ontwikkeling, en ik denk niet dat een commitment als een gezin met kinderen dan echt goed is. En als het om een gezin gaat, waarom dan niet met een vrouw van in de 30 met klapperende eierstokken? Ja, oké, die zijn lelijker.
Dit alles gezegd, uithuwelijking gebeurt al vanaf veel jongere leeftijd in sommige andere landen. Het verhaal wat jij hier omschrijft lijkt op zich nog een stuk milder dan de dingen die je daar soms vandaan hoort. Daarmee bedoel ik niet dat ik het wel best vind, maar wel dat het misschien niet slechts van die ene kant belicht kan worden, ethisch gezien. Het kan best zijn dat dat in zigeuner-culturen veel minder vreemd zou zijn. En stel dat ze er gelukkig mee worden, tsja, wat zou er dan op tegen zijn?
Ik denk alleen zelf, met mijn westerse verstand (of domheid), dat de kans dat dat anders verloopt vrij groot aanwezig is; en door o.a. de verlichting houden ik en de meesten hier vast aan dingen als "rechten" en "menswaarde" en dat soort dingen. Wat jij zelf ook al zegt: moet zo'n meisje niet gewoon zelf kunnen kiezen hoe ze haar leven inricht, en maak je daar geen inbreuk in als je als volwassenen planningen maakt en beslissingen neemt, die zo'n jong meiske waarschijnlijk nog helemaal niet kan overzien, laat staan weerstand tegen zou (willen? kunnen?) bieden.
Dat hij een gezin wil stichten met een 14-jarige komt op mij ook wat vreemd over, zeker gezien het enorme leeftijdsverschil. Voor een meisje van 14 is een kind krijgen al heel wat, in onze cultuur is dat iets wat je graag wilt voorkomen. In andere culturen is het wellicht iets gebruikelijker, maar dan nog kun je het kind dat uit deze relatie onstaat niet opzadelen met een vader die de vaderrol mogelijk maar kort kan vervullen, waarna het meisje op jonge leeftijd er alleen voor komt te staan. En dan staat dit alles nog los van de vraag of de persoon in kwestie pedofiel is. Dat weet ik niet, dat is ook nauwelijks uit je verhaal op te maken. Misschien is het juist dit specifieke meisje waar hij voor valt en niet zozeer de erg jonge leeftijd (ze had ook 18 kunnen zijn bij wijze van spreken). Kortom, ik vind het een wat vreemd verhaal en ik herken er niet de 'ultieme pedofielendroom' in. Zelfs samenwonen als liefdeskoppel zal voor de meeste pedofielen niet echt een streven zijn. Maar goed, ik sluit het niet uit in dit geval.
Hoi Marian,
Uw reactie op uw ontdekking met betrekking tot uw vriend/kennis verdient zeker respect. Natuurlijk was u in eerste instantie geschokt. Maaar u bent verder gaan denken en kijken en u hebt uzelf opengesteld en een open hand toegestoken.
Als toch meer mensen zo zouden leven, wat zou de wereld dan vele malen mooier zijn. En heus niet alleen voor pedofielen!
U baseert uw vermoedens niet alleen op de (curieuze) wens om met een veertienjarige samen te gaan leven en een gezin te gaan stichten, maar op tal van waarnemingen. Ik ben daarom geneigd om uw conclusie voor juist aan te nemen. De vriend in kwestie leeft wellicht (nog?) in ontkenning of wil zijn voorzichtigheid niet laten varen uit angst voor eventuele gevolgen. Maar als het echt alleen maar zijn wens is om een jong gezin te stichten, dan had hij daar een heel wat geschiktere 'bruid' voor kunnen kiezen dan een veertienjarig meisje.
Wil hij eigenlijk nog wel wat met het meisje als ze geen veertien meer is, maar vierentwintig of vierendertig?
Inderdaad is het in de romacultuur gebruikelijk dat meisjes en ook jongens op zeer jonge leeftijd huwen en zelf kinderen krijgen. In onze cultuur is dat gelukkig niet het geval en is scholing en bescherming voor kinderen een recht. Naar mijn mening, for what it's worth, is misbruik maken van een dergelijke culturele uitwas precies dat: misbruik. Uw vriend is geen roma en heeft daarom, alweer naar mijn mening, helemaal geen recht om zich dat toe te eigenen. Ik vraag mij trouwens af wat de ouders van dat meisje hier eigenlijk van denken.
Er zijn ook landen waar kinderen van jongsaf aan arbeid moeten verrichten. Zware en gevaarlijke, ongezonde arbeid. Of ze worden verkocht, of ze worden voor kinderprostitutie ingezet. Iedereen weet wat slavernij en kinderprostitutie voor immense schade aanrichten, maar niemand praat erover. Het geld is immers nodig.
Dan mogen wij blij zijn dat we in een land leven waar in zulke nood tenminste nog voedselbanken en andere hulp bestaat, zodat ouders niet hun kind hoeven te verkwanselen en hen hun jeugd en leven ontnemen.
Het zou moreel zwaar fout zijn als wij dan kinderen gingen halen uit die landen om voor onszelf te misbruiken 'omdat dat in die cultuur nu eenmaal toch gebruikelijk is'.
Onder de juiste omstandigheden zal iedere ouder het beste voor zijn/haar kind willen en een beter leven wensen dan dat waarin zij zelf ternauwernood het hoofd boven water kunnen houden, al dan niet met een eigen verleden van misbruik.
Wij zouden dus moeten trachten die kinderen betere perspectieven te bieden, als we dan toch iets zouden willen of kunnen doen, en niet uit opportunistisch eigenbelang het kind 'in dank' aannemen.
Nu wat betreft uw concrete vraag over de wens om samen te leven met een kind. Ik kan uitsluitend voor mezelf spreken, laat dat vooraf duidelijk zijn.
Natuurlijk is dat een mooie droom, een prachtige droom! Ik val op meisjes tussen de acht en ongeveer twaalf jaar; wat zouden we mooie jaren kunnen beleven! Nog veel beter: kon het meisje maar altijd negen blijven!! Happily ever after! Je droomt je je eigen Petra Pan!
Het moge duidelijk zijn dat dit inderdaad sprookjesdromen zijn. Een kind hoort kind te zijn, bij haar ouders te verblijven, naar school te gaan en te groeien, vriendjes en vriendinnetjes te hebben en al die andere dingen meer die het kinderleven prettig maken.
Een kind hoort niet thuis in een samenwonend/relatieverband zoals volwassenen dat hebben.
En dan hebben we het nog niet eens over de vele praktische zaken die daar bij komen kijken, waarvan er al enkele genoemd zijn.
Het is onmogelijk en het is onwenselijk. Het getuigt zeker niet van liefde voor het kind. Het is een zéér narcistische droom, die we allemaal zoveel mogen koesteren als we willen, maar niet als ideaal kunnen of horen nastreven 'for real'.
Een relatie met een kind, als die tot stand kan komen tussen pedofiel en kind, zal, als het goed is, geënt zijn op de (belevings)wereld van het kind. Activiteiten die worden ondernomen, leuke dingen om samen te doen, misschien knuffelen of stoeien, misschien helpen met schoolwerk, hoe dan ook een luisterend oor en een open hart voor het kind.
Wat de volwassene wil, is daarin bijzaak en vaak beter om van af te zien. Een relatie met seksuele inhoud is, zeker in deze tijd, buitengewoon onverstandig; het zou het kind in grote moeilijkheden kunnen brengen, nog afgezien van de problemen die je er zelf mee kunt krijgen. Een pedofiele relatie in deze tijd zal in het beste geval daarom intieme vriendschap zijn, en wat je verder zoal nog droomt, dat droom je dan maar in je eigen tijd.
Misschien heeft uw vriend/kennis in zoverre gelijk dat hij niet pedofiel is, dat hij niet primair om het kind lijkt te geven maar eerder om zichzelf. Maar dat hij daarbij kennelijk wel degelijk valt voor het jonge meisjeslichaam boven het lichaam van volwassen vrouwen, lijkt evenzeer duidelijk. Over respect gesproken: hij zou eens kunnen beginnen met respect te tonen voor het meisje.
Dat betekent in veruit de meeste gevallen voor pedofielen: een stap achterwaarts zetten waar het eigen verlangens en behoeften betreft.
De intimiteit, het vertrouwen en de vriendschap die daar tegenover staat, zou die kleine 'zelfopoffering' meer dan goed behoren te maken.
Een bijzonder verhaal.
Het kan best dat een meisje van veertien verliefd wordt op een man van tweeënzestig. Misschien is de liefde wederzijds, maar de kans lijkt me klein.
Echte liefde?
Dan vind ik dat je vriend waardig met haar om dient te gaan. Een gezin stichten hoort daar niet bij. Vriendschap en ondersteuning lijken me goed om mee te beginnen.
Mocht ze op volwassen leeftijd nog steeds die liefde voelen voor deze bejaarde man, dan moeten ze het zelf maar weten, al vind ik het sneu voor de eventuele kinderen.
Wat betreft je vriend.
Zoals ik het hier lees – absoluut verwerpelijk. Het klink als misbruik maken, sociaal afhankelijk maken van een kind. Ik neem aan dat ze niet uit een rijk gezin komt?
Wat een egocentrische gedachte om met een veertienjarige een gezin te willen stichten!
Waar dient hij dan voor in het gezin? Als geldschieter?
Een oude man, die verzorgd moet worden en een arm meisje opzadelt met een kind, dat ze waarschijnlijk alleen zal moeten opvoeden?
meso
Allemaal hartelijk dank voor de reacties ! Ze hebben me weer flink aan 't denken gezet.
Ik denk dat alles wat jullie schrijven over hoe hij met deze 14 jarige om moet gaan, ook daadwerkelijk gebeurt.
Dat hij haar respectvol behandelt en haar het kind laat zijn wat ze nog is. Zoals ik hem ken, kan dat eigenlijk niet anders.
Ik heb er een wat rustiger gevoel bij gekregen.
Maar ik zit wel vol met vragen. En er is er maar één die mij antwoorden kan geven op mijn vragen.
In het laatste gesprek zei hij: ik wil het je nog wel eens proberen uit te leggen in een email.
Ik hield dat toen af. Ga er toch zelf maar een mailtje aan wagen. Hoop de goede woorden te vinden.
Ik wil nog even kwijt dat jullie die reageerden op mijn vraag en menig ander op dit forum alle RESPECT verdienen !
Dat wist ik niet; dat weet ik nu. Wisten maar meer mensen dat......
vriendelijke groet, Marian.
Dat een man van 62 nog een gezin wil stichten op zijn leeftijd is op zich al een frons waard....
maar met een kind van 14? Dat hij het als volkomen redelijk ziet, zegt vrees ik wel iets over hem...
ik kan me erg slecht voorstellen dat dit 'gewoon' een geval is van een man die erg laat aan een gezin toe is en een vrouw die er erg vroeg al aan toe is.