Verbeterde versie van jezelf
Van alle door Zeus geschapen dieren was het paard bij de mensen het meest geliefd. Men bewonderde zijn mooie gestrekte draf, zijn krachtige benen en zijn wapperende manen.
Het paard kreeg dat zo vaak te horen dat hij het zelf begon te geloven. Het dier leefde van de bewondering van de mensen en hield trots zijn hoofd rechtop.
Dat ging lang goed. Totdat het paard zich zorgen begon te maken over de waardering die hij kreeg. Hij liep naar de troon van Zeus.
"Vader van de dieren en van de mensen, ze zeggen dat ik een van uw schoonste schepselen ben en ik denk dat ze gelijk hebben. Maar zou er aan mij toch niet het nodige te verbeteren zijn?"
"Vertel me dan maar wat er aan jou te verbeteren zou zijn. Een god is nooit te oud om te leren," lachte Zeus.
"Misschien zou ik nog harder lopen als ik hogere, slankere benen had," zei het paard, "En ook een lange, ranke zwanenhals zou mij niet misstaan. Een bredere borstkas zou mij krachtiger maken. En omdat u mij hebt geschapen om uw favoriete schepsel, de mens, te dragen, zou het wellicht aanbeveling verdienen als het zadel alvast bij mij is ingebouwd."
"Goed," antwoordde Zeus, "Een ogenblik geduld."
Met een ernstig gelaat sprak Zeus het scheppingswoord uit. Er ontstond een stofwolk, de stofdeeltjes verbonden zich met elkaar, groeiden uit tot een vorm...
Voor de troon van Zeus stond een kameel.
"Zoiets bedoel je toch? Hogere, slankere benen, een lange, ranke hals, een bredere borstkas en een ingebouwd zadel. Wil je dat ik jou daarin herschep?"
"Euh... nee."
Zeus was genadig. Hij liet het paard zoals het was, maar als wijze les liet hij ook de kameel bestaan om het paard te herinneren aan de verbeterde versie van zichzelf.
Deze fabel maakt deel uit van een bundel die Gotthold Ephraim Lessing in 1759 publiceerde. Lessing vertelde hem vrij naar Aesopus (dat verklaart het optreden van Zeus als schepper) en ik heb hem hier weer vrij naar Lessing verteld.
Ik ken dit verhaal al heel lang. Het staat in een bloemlezing die ik op mijn veertiende als prijs bij een opstelwedstrijd kreeg. Als ik een berichtje lees over een actrice die haar borsten laat vergroten terwijl ze al cup B of C heeft, dan denk ik: "Kameel."
Goed, ik schors de les om jullie de gelegenheid te geven, dit emotioneel te verwerken.
Nu weer ernstig.
Ophouden, ja? De les is hervat.
Ik zei ophouden!!!
Het gaat over meer dan alleen het uiterlijk. Gekken zijn mensen die niet in de maatschppij zijn te plaatsen en psychotherapie geneest je van je gekte, dus van je onaangepastheid. Wat dan te denken van mensen die een normale vriendenkring hebben en een normaal en legaal inkomen, maar dan toch uit eigen beweging in therapie gaan?
Laten we eerlijk wezen, pedofilie is een gekte. Er zijn maatschappijen denkbaar waarin pedofilie te plaatsen is en buiten het hier en nu zijn er zat voorbeelden van maatschappijen waarin dat inderdaad zo was, misschien zelfs nog is. Maar in het hier en nu is pedofilie een onaangepastheid.
Een pedofiel gaat in therapie als hij zijn geaardheid heeft omgezet in gedrag en de rechter TBS oplegt.
Zij er ook pedofielen die vrijwillig in therapie gaan? Niet om hun gedrag maar alleen om hun geaardheid?
Jij?
Ik niet, Albert!
Bovenal wil ik je bedanken voor de prachtige parabel van het paard. Ik kende deze nog niet. En ik ben zeer blij er nu wel bekend mee te zijn. Stof tot nadenken
Vermoedelijk komen er nog heel veel momenten waarop ik zal denken: "kameel!"!
Hoi, Albert en Lucy (ik noem mezelf "Pepermuntje" omdat ik, toen ik me aanmeldde voor dit forum, nogal erg veel pepermunt snoepte, zodoende).
Ik heb ook geen therapie nodig tegen de gevoelens die mijn pedoseksuele fantasieën bij mij oproepen. Ik blijf netjes van kinderen af, en met de gevoelens kan ik prima leven.
Mooi verhaal!
Mede door mijn pedofiele gevoel ben ik depressief geworden. Hiervoor ben ik in behandeling geweest bij een psycholoog. We hebben veel gesproken over mijn geaardheid. Therapie, over hoe er mee om te gaan. (echte) Therapie tegen geaardheid bestaat niet.
Mijn therapie was op eigen verzoek, dus geheel vrijwillig. Ik heb overigens best veel aan de sessies gehad, maar ik ben niet genezen van mijn 'gekte'!
Maar pedofilie is toch geen onaangepastheid?! Pedofilie is een gevoel - iets intrinsieks. Je kunt je als pedofiel best aangepast hebben toch?
Volgens mij worden je gedragingen pas ongepast als het indruist tegen de maatschappelijke normen. Als je bijvoorbeeld een seksuele relatie aangaat met een kind.
Groet,
meso
Mooi verhaal, Albert
Zij er ook pedofielen die vrijwillig in therapie gaan? Niet om hun gedrag maar alleen om hun geaardheid?
Jij?
Ik wel ja; ook al merk je dan wel onmiddellijk dat je als je vrijwillig komt in plaats van via TBS een zéér grote uitzondering bent.
Nuja, je kan het volgens mij een gekte / onaangepastheid noemen; maar dan ben ik er wel van overtuigd dat elke persoon op deze wereld wel met één of andere gekte / onaangepastheid rondloopt; al is dit voor de ene al wat ingrijpender in zijn leven dan voor de ander.
-Alex
Hoi Albert
Mijn vriend gaat idd ook vrijwillig naar een psychiater 1x per maand voor een gesprek ivm zijn medicatie tegen zn depressie.
en niet een type ben dat tegen een getrouwd leven kan 
En hij gaat elke week naar een vrijwillige praatgroep voor mannen/jongens die pedofiel zijn.
Deze groep bestaande uit ong. 10 jongens komen uit verschillende plekken uit nederland en allemaal op vrijwillige basis.
Ben het niet met je eens dat pedofilie een gekte is en sluit me dan ook aan bij wat Alex zegt...dan heeft iedereen een vorm van gekte in zich in kleine of grote mate.
Dan heb ik als gekte's dat ik mannen gek ben
Ben nu inmiddels 32 en al voor de 2e keer gescheiden.
@Linny: jouw gekte is ook dat je als niet-pedofiel pedofilie geen gekte vindt...
En als ik even serieus ben: je bent wel degelijk een uitzondering dat je zo open staat tegenover pedofilie en zelfs een pedofiele partner hebt waar je geen probleem mee hebt. Hij is echt een geluksvogel wat dat betreft, ik hoop dat hij zich dat realiseert...
Hoi Buzz
Mischien ben ik wel een uitzondering maar misschien zijn er wel meer vrouwen/mannen die er net als ik zo over denken maar dit niet durfen toe te geven.
Hij was zelf rond de 20 dus wist echt wel wat ie deed.
Simpelweg omdat het in de Nederlandse wet verboden/taboe is...
Misschien ben ik ook wel ruim denkend doordat ik toch meer dan genoeg shit heb meegemaakt eerder en dan bedoel ik niet door mn ouders hoor.Integendeel heb altijd veel steun aan ze gehad en nog steeds.Ben 2 x getrouwd geweest dus 2x gescheiden en beide scheidingen heb ik zelf voor gekozen met de nodige trammelant erom heen ook voor mn kids geen leuke ervaringen.
Heb 2 goede vrienden verloren allebei door een ongeluk en zo kan ik nog wel effe doorgaan maar nee dat doe ik niet.Ben geen klager wat dat aan gaat
Wat eigenlijks niemand weet zelfs mn vriend niet is dat ik toen ik ong. 6 jaar oud was en bij mn opa en oma te logeren was de buurjongen mij riep...Ben toen samen met hem naar zijn slaapkamer gegaan en hij liet mij toen zijn jongeheer zijn in stijfe stand
Ik schrok er niet van maar kreeg van binnen wel een seintje van:weg wezen hier dit klopt niet wat ie doet.Heb hier nooit iets overgezegd en heb er ook nooit geen last van gehad...De reden van mijn zwijgen is mijn vader.Als hij er achterkomt dan zoekt hij hem op en dan kan ik mn vader gaan bezoeken in de gevangenis.
Linny, wel degelijk zijn die er. Op dit forum heb ik er (naast mijzelf) al meerdere gezien. Een objectieve discussie over pedofilie wordt op de meeste forums onmogelijk gemaakt door zelfbenoemde "deskundigen"; doorgaans tokkies die zich kennelijk vervelen.
Hehe dan ben ik jongensgek
Een praatgroep voor mannen EN jongens met pedofiele gevoelens?? Dat moet wel spannend zijn
Kan je iets vertellen over je vriend? Zijn zijn pedofiele gevoelens de aanleiding voor zijn depressie? Veel pedofielen voelen zich depressief door het gevoel anders te zijn, niet geaccepteerd te worden, niet bij de maatschappij te horen. Die depressie heeft maar één remedie: jezelf beseffen dat je gewoon deel uitmaakt van de maatschappij en dat die pedofiele gevoelens een klein stukje van je zijn die je deelname aan de maatschappij helemaal niet hoeven te belemmeren. Klinkt eenvoudiger dan het is, helaas.
Overigens: hij is wel jouw vriend, dus hij is biseksueel? Want als 32-jarige ben je voor een pedofiel toch niet echt een aantrekkelijke vriendin... In dat geval denk ik dat hij wel prima over zijn depressie heen moet kunnen komen.
Hallo Jorge je vroeg me meer te vertellen over mijn vriend: Als kind werd hij altijd geplaagd op school ivm zn lengte en grote voeten.Hij is nu bijna 2 meter lang.Was altijd erg verlegen,durfde niet voor zich zelf op te komen en door deze dingen bijelkaar heeft ie dus een minderwaardigheids complex opgelopen.Daar kwam toen bij dat hij hierdoor geen relatie aan durfde te gaan met een vrouw rond zn eigen leeftijd.In zn jeugd werd ie internet verslaafd aan sex films.Rond zn 20e kwam ie erachter dat hij jonge meisjes erg opwindend vond en daar begon ie toen over te fantaseren.Hij valt dus niet op jonge jongens dus niet bi seksueel.Door deze gevoelens werd hij zo verward dat hij daar idd een behoorlijke depressie door heeft gekregen.En tot nu tot heeft hij die 2 keer flink gehad dus toen beide keren ong een half jaar bij huis geweest.We kennen elkaar al ruim 6 jaar van het kroegleven en sinds hij dus naar de psychiater gaat en de groep volgt is hij beter in zn vel gaan zitten en komt dus meer voor zich zelf op.Sinds vorig jaar hebben we sex/lat relatie.Momenteel zit ie weer in een dip en verteld hij me gelukkig wel steeds meer wat hem bezig houdt ook qau gevoelens naar jonge meisjes toe.Zijn ouders weten het ook en die steunen hem gelukkig ook daarin.Hij accepteerd het niet vanzich zelf en vind zich zelf daarom een "zwijn" zoals hij het zelf zegt
Groetjes Linda
Er zijn tijden geweest dat een man zichzelf zondig kon vinden omdat hij sexuele gevoelens had bij de vrouw die hij vereerde. Er bestaan heel wat romans die over dat soort geestelijke worstelingen gaan, als zijn het dan romans die je nu niet meer in de winkel ziet liggen. Ietsje dichter bij huis: een man die zichzelf zondig vindt omdat hij sexuele gevoelens heeft bij een andere man. Nu ook bijna uit de tijd, maar in sommige besloten gemeenschappen komt het nog voor.
Het lijkt alsof dat zelfverwijt uit zo'n man zelf komt. Maar als je in een opener groep leeft, dan heb je er meteen minder last van.
Jonge mensen zijn gevoelig voor groepsnormen. Dat hoeven niet per se de normen van de liberale democratische samenleving te zijn; groepsnormen kunnen ook worden opgelegd door subculturen. Maar het zijn groepsnormen. Je vriend accepteert het niet van zichzelf. Heeft hij dan een kind beschadigd? Nee? Wat voor reden heeft hij dan in vredesnaam om zichzelf te verwerpen? De fantasieën die hij heeft als... kom nou. Als je daarvoor opgehangen kon worden, dan zou het probleem van de overbevolking allang zijn opgelost.
Dat is de reden dat ik deze topic ben begonnen. Niet omdat ik het onzin zou vinden, in therapie te gaan. Je kunt een goede therapeut treffen, eentje die je helpt, jezelf te accepteren. Moet het wel een goede zijn.
Groetjes,
Albert
Hallo Albert
mag ook niet maar er zijn tal van filmpjes te vinden op welke sexsite je ook maar aan klikt.Brrrrrrrr moet er niet aan denken en wil het ook niet zien.
Ik snap nu idd pas goed wat je bedoelde met je 1e verhaal op deze topic.
Ben het zekers met je eens dat je wel een goede therapeut moet treffen die je kan helpen en waar je zelf door geholpen wilt worden.
Er moet wel een goede vertrouwens band zijn tussen hulpvrager en hulpverlener...
Ik ben zelf wel van mening dat als de gehele maatschappij er niet zo'n vreselijke stampij om zou maken over pedofilie het misschien een stukje makkelijker zou zijn voor mensen die met gevoelens voor jonge meisjes/jongens rondliepen/lopen het voor hun zelf ook beter en gemakkelijker konden en kunnen accepteren.
Net als wat je schreef over het accepteren van homo's en dit geldt ook voor lesbienes en bi-seksuelen en transseksuelen...
Pedosexualiteit is een ander verhaal....een andere discussie denk ik ook want dat kan ik dus persoonlijk niet snappen.
Misschien ook wel door wat ik vroeger heb meegemaakt en dat was nog niet eens zo erg als dat sommige andere mensen hebben meegemaakt.
Dan nog maar te zwijgen over mensen die sex met dieren hebben
Groetjes Linny
Hoi Linda,
Met biseksueel bedoelde ik zowel aangetrokken tot meisjes als vrouwen. Anders was 'ie triseksueel
Het aanvaarden van je eigen gevoelens is nodig om uit die depressie te komen. En het is ook zinloos om ze niet te accepteren want ze zijn er nou eenmaal. Is het dan niet slimmer om jezelf plechtig te beloven, een eed af te leggen, te zweren op het graf van een overleden dierbare of wat ook maar het meeste betekenis voor je heeft, dat je nooit en te nimmer een kind seksueel zal bejegenen? En vervolgens te leren genieten van kinderen zonder seksualiteit daarin een rol te geven, of eventueel maar gewoon bij kinderen uit de buurt te blijven? Dan ga je namelijk op een voor iedereen goede en acceptabele manier met je gevoelens om. Als je dat kan, verdien je zeker weten kudo's bij Sint Petrus en hoef je niet bang te zijn dat Lucifer in aandelen in jouw ziel grossiert
Groet,
Jorge
Hoi Jorge ik dacht dat je met biseksueel bedoelde dat iemand op mannen en vrouwen valt.Wist niet dat deze benaming/term ook hoort bij een bepaalde leeftijd
Hij weet voor zich zelf ook wel dat hij nooit een kind zal aanraking op een sexueel bedoelde manier en ik vertrouw hem ook voor de volle 100% met mn eigen kids.En dat weet ie ook en vind ie ook erg lief van me.
Uit de buurt van kinderen blijven is denk ik haast niet mogelijk...dan moet je al kluizenaar gaan worden en een hutje op de heide gaan wonen hahaha
Misschien een rare vraag maar heb jij het voor jezelf wel kunnen accepteren dat je pedofiel bent?
Groetjes Linda
Hoi Linny,
Dat is geen rare vraag hoor, hij is erg relevant en ik vertel er graag over.
Ja, ik heb volledig kunnen accepteren hoe ik in elkaar zit. Juist omdat je gevoel geen keuze is en de manier van ermee omgaan wel. Ik zou mezelf niet kunnen accepteren zonder een goede manier van omgaan met mijn gevoelens. Ik heb ook gemerkt dat ik gewoon met kinderen kan omgaan (en dat ook heel leuk vind, onafhankelijk van of ik een kind nou aantrekkelijk vind of niet). Ik heb de nodige jaren geleden ervoor gekozen om het leven te delen met een volwassen partner, een vriend die dezelfde pedofiele gevoelens heeft als ik trouwens. We zijn erg gelukkig met elkaar ondanks de afwezigheid van seksuele interesse (die houdt voor ons allebei zo'n beetje op in het begin van de puberteit).
Ook heb ik professioneel veel met kinderen te maken. Ook met jongens die ik aantrekkelijk vind. Ik geef veel om 'mijn' kinderen en zie ze ook wel een beetje als surrogaat voor het zelf geen kinderen hebben bij gebrek aan een vrouw die ze voor me baart. Ik heb gelukkig een goede balans tussen die emotionele betrokkenheid en professionele afstand kunnen vinden die voor iedereen prettig is. Als ik op straat of waar dan ook jongens zie die voor mij onder de noemer 'lekkere jochies' vallen geniet ik gewoon van het goede uitzicht. Opzoeken doe ik het niet echt. Hoewel ik op vakantie wel eens een potje wil gaan voetballen op de camping omdat ik, naast dat ik voetballen wel leuk vind, weet dat er altijd jongens mee gaan doen. Samen lol beleven met jongens is voor mij echt een moment om van te genieten.
Wat mij het vertrouwen geeft dat ik dit zo kan en niet bang hoef te zijn voor mijn eigen lusten is dat ik telkens merk dat het gevoel van het beste voor een jongen willen betekenen (en hem dus niet in problemen brengen) veel sterker is dan mijn lustgevoel. Dat sluit intimiteit natuurlijk niet helemaal uit; een knuffel, beetje tegen elkaar aan hangen, dat zijn dingen die ik wel gewoon doe en waar ik dan ook van geniet. Natuurlijk is er op zich de wens om verder te gaan, maar ik ben zelf prima in staat om te genieten van het moment, en verder niets. Daarbij helpt het me enorm dat ik gewoon besloten heb om niets actief na te streven qua intimiteit en gewoon dankbaar te zijn voor wat een jongen mij geeft. Een beetje moeilijk wordt het wel als een jongen over de grens van het maatschappelijk aanvaardbare wil gaan. Dan moet ik een grens aangeven die niet de mijne is en dat is altijd even slikken. Maar ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik me daar prima overheen kan zetten; zie de zin waarmee ik deze alinea begon.
Nu is de optimistische levenshouding mij min of meer met de paplepel ingegoten (waarvoor ik mijn moeder enorm dankbaar ben overigens). Dat maakt het wel makkelijker om ook positief om te gaan met zoiets heftigs als pedofiele gevoelens in de maatschappelijke context anno jaren '80.
Ik ben benieuwd naar je indrukken na het lezen van dit bericht. En vraag gerust verder!
Vind het ook erg fijn om te horen dat er gelukkig nog wel mensen zjn met pedofiele gevoelens die ook met een volwassene een relatie aan gaan.
Las her en der dat het voor sommige mensen erg moeilijk is om met een volwasse een liefdes relatie aan te gaan.
Ook mijn vriend vond dit in het begin erg lastig ook ivm mijn kids en omdat hij nog niet genoeg vertrouwen in me had om zijn geheim aan mij te vertellen.
In het begin was het puur vriendschap en na een paar maand hadden we sex....maar bleef toch vriendschap + toen.
Na een half jaar kwam hij met zn geheim en hebben toen hele gesprekken gehad over hoe hij hier mee omging,hoe ik er tegenover stond enzo en hebben toen voor elkaar "gekozen" zeg maar...
Hij heeft gelukkig voor zichzelf ook de grens net zoals jij het ook hebt...potje stoeien,kijken en bij hem op schoot zitten maar niet de lichamelijke grens overschrijden.
Als de kids erbij zijn heeft hij er ook geen problemen mee maar hij begint zeg maar te malen als ze op bed liggen en dat is niet elke keer zo hoor dat niet.
Ligt er ook aan hoe hij zich voelt....zoals deze maand is hij wat depri en dan vreet het meer aan hem dan dat hij goed in zn vel zit.
Heb je het tijdens je werk wel eens gehad dan dat een jongen de grens over wou gaan?
Dat lijkt me idd erg moeilijk om dan te zeggen van nee....
Het is dan wel niet met elkaar te vergelijken maar,ik weet namelijk van mezelf dat als ik teveel drank op had vroeger in de kroeg ik erg gemakkelijk met een gozer mee ging naar huis en dan de volgende dag een behoorlijke letterlijke en figuurlijke kater had
Kom dus ook haast niet meer in de kroeg en laat staan dat ik teveel drink domweg om mezelf te beschermen tegen dezelfde fouten die ik eerder heb gemaakt.
Groetjes Linny
Ik wil geen kameel worden, lol. Laat me maar zoals ik ben.
Ja, ik heb best wel eens grenzen aan moeten geven bij jongens waar ik mee werk. Jongens zijn nieuwsgierig, willen verkennen en doen dat bij iemand die ze vertrouwen en bij wie ze zich op hun gemak voelen. Zo iemand ben ik al snel. Maar in mijn werk heb ik naast mijn persoonlijke principes nog met een beroepscode te maken. Het is daardoor makkelijker om dan een duidelijke grens te stellen dan wanneer een jongen dat doet met wie ik gewoon bevriend ben.
Zoals ik het nu lees gaat het op zich niet slecht met je vriend. Hij gaat goed met jouw kinderen om, sluit zich er niet voor af en durft ze ook gewoon aan te raken op een manier die kinderen van een nabije volwassene verwachten. Een goede psycholoog zou eens kunnen kijken naar wat er wellicht nog meer onder de depressiviteit zit. Vaak is een wat depressieve levensstijl ook een keuze die je min of meer onbewust maakt omdat dat een veilige manier van leven is; het is namelijk bekend terrein. Maargoed, ik ga nu al erg ver in mijn analyse en het wordt een beetje giswerk zo, dus ik laat het daarbij. Oh: kent hij ook andere mensen met dezelfde gevoelens voor kinderen? Dat kan vaak een fijne uitlaatklep zijn. Soort lotgenotencontact eigenlijk.
Hallo Jorge
Met je analyse zit je idd niet ver mis...hij kiest zelf heel bewust voor een leven zonder te samenwonen.Heeft zn vaste ritme van dingen doen en is heel erg op zich zelf.Zoals je al aangaf:bekend terrein.Er is een bepaalde naam voor maar daar kan ik zo niet opkomen
Zo zijn er meer dingen van zijn doen en laten wat denk ik idd mee speelt met zn depressie waar hij soms behoorlijk last van heeft.
Hij gaat sinds een jaar naar een groep 1x per week met lotgenoten en daar kan hij idd mee praten maar aangezien dat niet zn sterkste kant is gaat dit soms nogal moeizaam voor hem,maar gaat wel steeds beter gelukkig
Je schreef dat je voor je werk met jongens hebt te maken..zijn dit jongens in een bepaalde leeftijds categorie van pubers dan?
Mijn zoon is dan 10 jaar en hangt tegen het puberen aan en van mezelf uitgaande op die leeftijd probeer je dingen uit,kijken waar de grensen zijn enzo.
Zelf voel ik me niet tot pubers aangetrokken en heb ik met mijn werk momenteel wel het meest met pubers te maken. In principe is de leeftijdsgroep vrij breed, maar werk ik niet met erg jonge kinderen omdat ik daar minder goed in ben. Je zoon is trouwens wel een erg vroege puber! Normaalgesproken begint dat toch echt bij 12/13 jaar (voor jongens, bij meisjes ligt dat net iets eerder). De prepuberteit heeft wel een paar trekjes die voor een ouder aan de puberteit kunnen doen denken.
Het uitproberen, kijken waar je grenzen zijn is heel normaal voor een 10-jarige. Consequent zijn is de beste manier om hiermee om te gaan, maar ook duidelijk maken dat er verschillen zijn in hoe mensen daarmee omgaan en dat er ook mensen zijn die misbruik maken van dat grenzen zoeken. Zelf motiveer ik kinderen, zeker op die leeftijd, altijd zoveel mogelijk om te vertellen wanneer hun grens bereikt is. Dat ligt wel allemaal heel subtiel omdat een kind van 10 vaak wel een grens voelt maar die nog niet onder woorden kan brengen. Ik benoem lichaamstaal en ga na of mijn interpretatie klopt. Als ik denk dat het kind ervoor open staat maak ik dan een opmerking als "dat mag je best gewoon zeggen".
Is de groep waar je vriend heen gaat een soort zelfhulpgroepje? Want dan ga je er al vanuit dat pedofiel zijn een probleem is. Ik vind dat geen juist uitgangspunt. Pedofiel zijn is best ok, dus laat ze lekker een beetje lol maken en samen een biertje drinken of eens op straat tegen elkaar zeggen wie ze nou een lekker kereltje vinden. Mag voor veel mensen als zeer fout overkomen (in elk geval politiek incorrect), maar het werkt zó bevrijdend dat het de opmaat naar zelfacceptatie kan zijn en daar begint ook het goed leren omgaan met gevoelens.