"Nare" ervaringen maken je volwassen... of maken ze je kapot??
Ik ben een nieuwe gebruiker van dit forum, en ik wil hier proberen om de hedendaagse opvattingen over pedofilie genuanceerd te behandelen. Ik wil kort en duidelijk beginnen.
Mijn vraag: "Nare" ervaringen maken je volwassen... of maken ze je kapot??
Dit is wat ik me afvraag. Dit is een meer algemene vraag dan de vraag of pedofilie wel of niet schadelijk is. Denk onder andere aan een ouder/opvoeder (of een andere persoon die veel invloed heeft op een kind) die drugsverslaafd is, of die bijvoorbeeld om wat voor reden dan ook vaak ruzie heeft. Is het goed voor een kind om dit soort dingen mee te maken?
Wat ik altijd denk is dat je met, in eerste instantie DENKEN, en daarna PRATEN EN EERLIJKHEID/OPENHEID dergelijke zaken OPLOST, en een belangrijke bijdrage levert aan de ontwikkeling van een kind.
Wat ik ook denk is dat je met VOOROORDELEN en VERZWIJGEN van dergelijke zaken, alleen maar MEER PROBLEMEN en UITSTEL VAN EXECUTIE teweegbrengt (hier bedoel ik ook het taboe mee dat rust op pedofilie).
Ik vind dat het tijd wordt dat mensen die pedofilie eng, of een eng woord vinden, zeker diegenen die er mee zitten, zich verdiepen in dit onderwerp. Wat betekent pedofilie? In de (online) Van Dale vind ik het volgende: "pe·do·fi·lie de; v seksuele liefde ve volwassene voor kinderen" (zie *http://www.vandale.nl/vandale/opzoeken/woordenboek/?zoekwoord=pedofilie, 21-feb-2010 17:40). Dit is dus nog in geen geval slecht te noemen, het gaat hier niet om daden, slechts om liefde.
Daarnaast wil ik dat pedofielen niet gelijk op hoge poten gaan staan als ze negatieve dingen verweten wordt, en denken: "ach, discussieren met deze mensen heeft toch geen zin dus laat ik er niet teveel aandacht aan besteden". Pedofilie ligt nu eenmaal gevoelig en wij zijn allemaal mensen.
Verbetering (leefbaarheid) moet van méér dan 1 kant komen.
Ik hoop dat ik met deze topic een steentje bijdraag aan een betere samenleving. Ik ben misschien de zoveelste met dit soort standpunten, maar ik wilde dit even kwijt en natuurlijk wil ik graag genuanceerde reacties op deze topic, maar iedereen mag uiteraard reageren.
Johnny.
Dank beste Johnny voor deze mooie insteek. Ik sluit mij geheel aan bij hoe je de materie beschouwt, zie ook mijn bijdragen elders op deze website.
Een aardig poosje geleden was er iemand die zich Johnny noemde, die in het wereldje der boylovers (op jongens gerichte pedofielen) een zeer bekend/beroemd persoon was. Hij leeft helaas niet meer, maar je doet direct aan hem denken.
Mijn steentje:
Volgens mij zijn enkele van de grootste problemen het zwart-wit-denken, en de eenzijdige informatie (media), ofwel de manier waarop het volk daar vatbaar voor is. Dat je de betekenis van het woord in het woordenboek op gaat zoeken helpt dan niet zo heel erg veel: je krijgt dan een definitie die, want zo is die gedefiniëerd, spreekt van iets seksueels.
De seksuele aangetrokkenheid tot kinderen bijvoorbeeld. In jouw woordenboek 'seksuele liefde' (wat is dat?). Op zich zou dat nuancerend moeten werken ten opzichte van de "maatschappelijke" definitie van een pedofiel als verkrachter of iets dergelijks. Maar wat er in werkelijkheid gebeurt is dat zij die eigenschappen plakken op iedereen die volgens het woordenboek aan die definitie voldoet. Dat maakt dus IEDEREEN die seksuele gevoelens voor kinderen heeft zogenaamd tot verkrachter. Het komt tevens vaak voor dat zij niet bedenken dat er ook niet-seksuele gevoelens naar kinderen toe een rol spelen. Immers staat in het woordenboek dat het om seksuele gevoelens gaat.
Hoe nare ervaringen op mensen uitwerken, verschilt per persoon. De ene persoon komt eroverheen, de andere persoon blijft er zijn/haar hele leven lang mee zitten. Sommige mensen blazen iets initieel niet-problematisch achteraf op tot een groot probleem, om last die zij in hun leven ondervinden ergens op af te kunnen schuiven.
Het is, denk ik, niet helemaal haalbaar om met een 'perfecte' aanpak alle narigheid om te zetten in iets positiefs. Soms lukt dat simpelweg niet. Er moet een moeilijk balans gevonden worden tussen genoeg aandacht en liefde krijgen indien nodig, en tegelijkertijd moet het niet teveel opgeblazen worden. Een moeder (of vader) ondervindt niet zelden veel méér problemen van misbruik van één van haar kinderen, dan die kinderen zelf. In zo'n geval moet de moeder heel erg haar best doen om het probleem voor het kind niet groter te maken dan het voor hem/haar is. Anderzijds heb je ook vaak slachtoffers van één of ander die te kennen geven dat zij zich niet genoeg serieus genomen voelen. Als je ergens teveel "niet een probleem" van maakt, kan dat gebeuren.
Met verzwijgen of veroordelen ben ik met je eens dat je narigheid oogst en zaait. Dit valt onder wat ik zojuist omschreef als iets "opblazen" of "erger maken dan het (voor het kind) is". Je zegt het zelf al: dit is wat het taboe doet. Dit taboe is daarmee een (mede)oorzaak van de grote (of grootte van) problemen van misbruik.
Als je dit nu wilt opheffen, krijg je het moeilijk. Zwartwit-denken eruit krijgen is tot op zekere hoogte mogelijk, maar blijft zeer lastig. Vooral als je het zélf moet doen vanúit de positie van "de pedofiel": alles wat je zegt dat nuancerend zou kunnen werken wordt afgedaan als goedpraterij, of manipulatie van [vul een leuk woord in]. De media gaan hun eigen gang en zijn helemaal niet economisch gebaat bij het geven van goede evenwichtige informatie. Media die wél evenwichtig zijn, bereiken maar een kleine groep mensen.
Zie dat maar eens te veranderen...
Hallo, in-limboy, bedankt voor je reactie.
Ik ben het met je eens dat zwart-wit denken, de media en de manier waarop het volk vatbaar is voor pedofilie niet helpen om taboes te doorbreken en een leefbaarder klimaat te maken. Ik heb de definitie van het woord "pedofilie" opgezocht en hier vermeld om anderen te laten lezen wat het is. Wat er in de Van Dale staat zijn de juiste definities. Het is nu aan de mensen die het een beangstigende omschrijving vinden om hierover na te denken. Vandaar dat ik dit in mijn eerste post schreef.
Pedofielen kiezen NIET voor hun geaardheid. Ze KRIJGEN die. Ik weet niet of er ooit onderzoek is gedaan naar hoe vast zo'n voorkeur ligt, maar ik durf aan te nemen dat onze geaardheid voor het hele leven vaststaat.
Veel mensen vinden het toch beangstigend om te weten dat er mensen rondlopen die een seksuele voorkeur hebben voor kinderen. Dat komt doordat het woord "pedofiel" een negatief beeld bij hen oproept. Waarom? Omdat zij het woord vrijwel uitsluitend horen/lezen wanneer er een misdaad is gepleegd met betrekking tot kindermishandeling/verkrachting. Logisch is het dan dat mensen angstig worden.
Mensen die ooit een zeer nare of traumatische ervaring hebben meegemaakt met een pedofiel en daar nog niet overheen zijn, hebben begeleiding nodig. Tegen de mensen die het "slechts" een eng woord of idee vinden, wil ik zeggen: DENK NA! Een pedofiel mag dan wel een seksuele voorkeur voor kinderen hebben, dat neemt NIET weg dat ze hier GOED en VERSTANDIG mee om kunnen gaan, en dat deze voorkeur ZEKER NIET ALTIJD ALLEEN MAAR SEKSUEEL IS. Zoals een niet-pedofiel gevoelens kan hebben (óók emotioneel) voor andere volwassenen, zo kan een pedofiel gevoelens hebben (óók emotioneel) voor kinderen. OOK: Zoals een geestelijk zieke niet-pedofiel een vrouw aanrandt en verkracht, zo kan een geestelijk zieke pedofiel een kind aanranden/verkrachten.
Tegen de pedofielen wil ik zeggen: Een kind is KWETSBAAR, kwetsbaarder nog dan een vrouw. Het is de levensfase en -ervaring, alles is (vrij) nieuw, en het is ook het fysieke machtsverschil tussen volwassene en kind. Bovendien hebben ouders een beschermende rol en vertellen ze hun kinderen niet met vreemden mee te gaan. Logisch, zeker gezien de heersende negatieve beelden over pedofielen. Hierdoor ook kunnen kinderen jaren na een lichte seksuele handeling met een volwassene, zoals bijvoorbeeld tongzoenen, hier spijt van krijgen.
Terug naar jouw reactie, in-limboy: Wat je schreef over die perfecte aanpak: ook daar ben ik het met je eens. Deze problemen/taboes zijn niet perfect op te lossen. Waar ik voor sta is een samenleving die in ieder geval niet verder verhardt. Je mag weten dat ik een enorme bewondering heb voor mensen als Martin Luther King en Nelson Mandela. Deze mensen zijn tegen discriminatie. Bij pedofilie is iets vergelijkbaars aan de hand, met daarbovenop een taboe. Men wil/durft er niet over praten. Ik kan me zeer goed voorstellen dat dit ontzettend moeilijk moet zijn voor pedofielen.
Als je dit per se wilt opheffen, kun je het inderdaad moeilijk krijgen. Want dit taboe perfect doorbreken als éénling, alsmede ander soort problemen in de wereld, is iets wat je alleen in je dromen kunt bereiken. Hier ben ik het dus ook wel met je eens. Omdat ik echter pedofilie en de negativiteit een goed voorbeeld vind van de verharding van de maatschappij, heb ik hier gepost. Het is een steentje dat ik bijdraag, geen levensmissie die ik per se afgerond wil hebben, alhoewel ik wel een doorzetter ben en nooit zomaar opgeef.
Uiteraard is de media economisch niet gebaat bij het geven van goede en evenwichtige informatie. Zij wil gewoon kranten verkopen en geld verdienen. Zij maakt daarvoor als het ware misbruik van mensen die dingen willen lezen, waarna ze zichzelf op de borst kloppen en denken "ik ben tenminste niet zo!" Zoals je zelf al besluit: zie dat maar eens te veranderen. Als je iets wilt veranderen, dan zul je je moeten realiseren of het wel of niet haalbaar is. Ik houd hier ook rekening mee. Maar zoals ik al zei: ik ben een doorzetter, en daar voel ik me goed bij.
Johnny.
Pedofielen kiezen NIET voor hun geaardheid. Ze KRIJGEN die. Ik weet niet of er ooit onderzoek is gedaan naar hoe vast zo'n voorkeur ligt, maar ik durf aan te nemen dat onze geaardheid voor het hele leven vaststaat.
Daar valt wel enige nuance in aan te brengen. Veel pedofielen geven aan dat hun voorkeur wel langzaam maar zeker heel iets opschuift. Het zijn geen schokkende verschuivingen maar ze zijn er wel. Ik sluit niet uit dat het mogelijk is dat een pedofiel zich hierdoor op gegeven moment meer homo/hetero dan echt pedo gaat voelen.
Mensen die ooit een zeer nare of traumatische ervaring hebben meegemaakt met een pedofiel en daar nog niet overheen zijn, hebben begeleiding nodig. (...)
Hoezo met een pedofiel? Misbruik wordt door allerlei mensen gepleegd. De grootste trauma's worden kinderen aangedaan door antisociale plegers, vaak uit machtswellust. Deze mensen hebben vaak helemaal geen pedofiele gevoelens. Met de rest van je alinea ben ik het eens.
Tegen de pedofielen wil ik zeggen: Een kind is KWETSBAAR, kwetsbaarder nog dan een vrouw. (...)
Er zijn allerlei dingen die je hierover kan zeggen, om aan te geven dat het allemaal wel meevalt. Maar dat wil ik niet doen, want ik denk dat veel pedofielen dat niet echt goed in weten te schatten. Het is gewoon best lastig om die consequenties in te kunnen schatten. Het belangrijkste wat ik erover wil zeggen: Dankje, ik ben blij dat dit op deze manier en op deze toon gezegd wordt!
Uiteraard is de media economisch niet gebaat bij het geven van goede en evenwichtige informatie. Zij wil gewoon kranten verkopen en geld verdienen. Zij maakt daarvoor als het ware misbruik van mensen die dingen willen lezen, waarna ze zichzelf op de borst kloppen en denken "ik ben tenminste niet zo!" Zoals je zelf al besluit: zie dat maar eens te veranderen. Als je iets wilt veranderen, dan zul je je moeten realiseren of het wel of niet haalbaar is. Ik houd hier ook rekening mee. Maar zoals ik al zei: ik ben een doorzetter, en daar voel ik me goed bij.
Klopt. De media zijn een moeilijke route. Sommigen hebben het gepoogd en zijn weinig verder gekomen. Soms zijn er groepjes studenten die een filmpje willen maken over pedofilie, en die dan een genuanceerd beeld neerzetten. Dat strandt dan vervolgens een beetje omdat het alleen in eigen kring vertoond wordt. Vandaar het bestaan van deze website. Het is een druppel op de gloeiende plaat maar is dat inmiddels al een tijdje en ik zie het als bron van informatie voor mensen die graag iets willen weten over pedofilie op een genuanceerde manier. Zie ook mijn persoonlijke stukje.
Ik heb de definitie van het woord "pedofilie" opgezocht en hier vermeld om anderen te laten lezen wat het is. Wat er in de Van Dale staat zijn de juiste definities.
Tsja... Ik denk niet dat ik het daarmee helemaal eens ben. De definitie van iets zoals dat in de van Dale staat hoeft ten eerste echt niet 'de juiste' te zijn. Niet alleen omdat er zo vreselijk weinig ruimte is om erover uit te wijden, maar ook omdat ze reviseerbaar is. Het is een referentiepunt, that's all.
En wat die definitie zelf betreft, "seksuele liefde van volwassenen voor kinderen", die vind ik gewoon raar klinken. Pedofilie is in de spreektaal een seksuele aangetrokkenheid, daar hoeft geen liefde aan te pas te komen, maar dat kan wel (alleen dat weten veel mensen niet). Van oudsher betekende het wellicht liefde voor kinderen, maar zodra je er een seksuele component aanvast plakt als noodzakelijk criterium moet je gewoon van een seksuele aangetrokkenheid praten. Homofilie is ook gewoon een seksuele aangetrokkenheid. Als er iemand is die opgewonden raakt van het zien van naakte kinderen, maar daar geen liefde voor voelt, dan vind ik dat gewoon een pedofiel. Dat vind ik geen rare definitie.
Als je in die definitie ruimte open wil houden voor clausules als "maar er kán wel óók sprake van liefde zijn", dan begin je aan het vermelden van randverschijnselen en die lijst is behoorlijk groot.
Op de rest van je bericht: ik ben het grotendeels met je eens. Soms zet je iets wat sterker neer dan ik zou doen, zie ook de nuances van Jorge op jouw bericht. Toch snap ik jouw punten wel. Met de uitspraak "pedofielen kiezen hun geaardheid niet" zeg je eigenlijk gewoon, dat ze niet schuldig kunnen worden gehouden voor hun gevoelens. En daar ben ik het mee eens. Zij hebben vervolgens de last om op een goede manier met die gevoelens om te moeten (leren) gaan.
Voor de rest was je het met me eens. Ik heb nog wel één punt: je hebt een stukje speciaal gericht aan slachtoffers van misbruikers, en een stukje speciaal aan pedofielen. Je moet uitkijken naar wat niet-pedofielen zouden maken van dat stukje "speciaal aan pedofielen". Die denken "Ja, dit klopt! Kinderen zijn KWETSBAAR! Ik moet ze BESCHERMEN!" maar dan krijg je dus weer dat risico van opblazen van dingen, erger maken dan ze zijn.
Een probleem dat ik zie is dat het volgens mij bijna niet denkbaar is dat 'de maatschappij' net zo okee zou zijn met een pedofiel die kinderwerk doet, dan een niet-pedofiel. Of een pedofiele oppas i.p.v. een niet-pedofiele. Er zullen wel gezinnen zijn, die daar open genoeg voor zijn; maar ook zeker gezinnen die dat níet zijn. Dat betekent dat pedofilie nooit 'genoeg' geaccepteerd zal worden om een iedereen-kan-uit-de-kast-komen mogelijk te maken. Want als je van kinderen houdt - en dat houden veel pedofielen - dan is de kans dat kinderwerk je ligt, groot. En als je dat graag wil doen, en je moet over je geaardheid zwijgen om dat te bereiken, nou, dan moet dat maar.
Welk realistisch 'doel' je zou kunnen hebben voor de acceptatie van dit gebeuren, weet ik niet. Niet-verder-verharden van de maatschappij lijkt me redelijk, maar een stevige tegenreactie, een wakker schudden, lijkt me ook niet misplaatst. Vooral de groeiende skepsis en frustratie over te ver gaande vrijheid-inperkende maatregelen ter voorkoming van kindermisbruik, en angst daaromtrent, lijken mij een goede kandidaat om dat te bewerkstelligen. Vooral in het Verenigd Koninkrijk gaan ze daar vrij ver in momenteel.
Sympathieke bijdrage Johnny!
Ik ben het helemaal met je eens en heb er eigenlijk niets aan toe te voegen.
Jammer dat er zoveel mensen zijn die niet eerlijk na willen denken over dit onderwerp - maar goed, je schreef terecht dat het een gevoelig onderwerp is en dat we allemaal mensen zijn.
Je vroeg:
Of nare ervaringen je kapot maken of juist volwassen.
Ik denk dat het beide kan. Soms is het goed om tegenslag te hebben. Teveel tegenslag kan je kapot maken. Het ligt ook aan persoons- en omgevingskenmerken. De ene persoon kan meer narigheid aan dan de andere. Niet iedereen is even positief of kan even goed leren uit tegenslag.
Toen ik erachter kwam dat ik pedofiel was, vond ik het vooral lastig dat ik er met niemand over kon praten. Ik had niets aan mijn omgeving (ten minste, daar ging en ga ik vanuit). Ik beschouw deze tijd van bewustwording als een nare tijd, een nare ervaring, die veel positiever had kunnen verlopen als ik steun uit mijn omgeving had gekregen. Overigens bedoel ik dit niet verwijtend, ze konden het niet weten. Ik heb het niet verteld omdat ik het niet durfde.
Wat mij betreft zou het wenselijk zijn dat er ooit een klimaat komt waarin je er wel voor uit mag komen.
Ik weet wel dat ‘het verzwijgen’ me eerder verzwakt heeft, dan dat ik er niet door gegroeid ben.
Denken - open en eerlijk praten - komen tot oplossingen
Een prima insteek!
Met vriendelijke groet,
meso
Ps. Heb je zelf pedofiele gevoelens?
Wat anders: erg off topic, sorry...
Sommige schrijvers op dit forum zijn wel openlijk uitgekomen voor hun geaardheid. Ik ben eigenlijk best benieuwd hoe de eerste reacties destijds waren. Hoe hebben je ouders/ vrienden gereageerd?
Wat anders: erg off topic, sorry...
Sommige schrijvers op dit forum zijn wel openlijk uitgekomen voor hun geaardheid. Ik ben eigenlijk best benieuwd hoe de eerste reacties destijds waren. Hoe hebben je ouders/ vrienden gereageerd?
Dat is inderdaad erg off-topic. Lijkt me verstandiger om er een apart topic voor te openen.
Dag Meso, dank je voor je reactie,
Jammer inderdaad dat er mensen zijn die niet eerlijk na willen denken over dit gevoelige onderwerp, maar het is voor te stellen. Dat moet je leren accepteren. Er zijn nu eenmaal goede en slechte mensen. Maar één ding moet je weten: EERLIJKHEID DUURT HET LANGST!
Ik vind het knap dat je je in kunt leven in je omgeving, dat jij ze niets kunt verwijten. Ook is het heel verstandig om niet in het openbaar voor je pedofiele geaardheid uit te komen. Dat kan op dit moment niet. Je zegt dat je het niet durfde, maar je moet het sowieso niet doen. Alleen in een praatgroep (ik weet niet of die er zijn) of een site als deze waar je anoniem kunt praten over pedofilie is het goed om het te doen, zelfs belangrijk.
Ik heb trouwens (bijna) geen pedofiele gevoelens, op seksueel vlak val ik nauwelijks op 16- (hier kan ik dat wel vertellen, maar in het openbaar gaat het eigenlijk niemand wat aan waar ik op val), ik kan me niet voorstellen dat er iemand is die NOOIT iets van een seksueel gevoel voor pubers/kinderen onder de 16 jaar heeft gevoeld.
Ik heb wel iets speciaals met kinderen. Jongere kinderen zijn puur en nieuwsgierig. Ze kunnen heel aandachtig luisteren als je ze iets uitlegt. Dat vind ik mooi.
Ik neem aan dat je laatste vraag over mijn pedofiele gevoelens gaat. Maar ik heb die dus niet, om het simpel te zeggen. Of richt je die vraag ook op andere gebruikers van dit forum?
Johnny.
Hoi Johnny,
Ik ben het hier niet met je eens. Je zegt dat het niet slim is om mensen te vertellen over het hebben van pedofiele gevoelens. Natuurlijk moet je dat niet van de daken schreeuwen; het is het beste om het in principe niet te vertellen. Maar het aan niemand vertellen is eigenlijk geen optie. Je kan dan nergens heen en moet alles waar je mee geconfronteerd wordt in je eentje aangaan. Praatgroepen hebben vaak een probleemstelling als uitgangspunt en dat is denk ik niet juist in dit geval, om die reden heb ik een beetje moeite daarmee. Tegelijk besef ik me dat ze voor sommige mensen een prima oplossing zijn.
Maar wat ik wil zeggen: Mits je het vertrouwen hebt dat het goed gaat, kan ik iedere pedofiel aanraden om trouwe vrienden en familieleden gewoon te vertellen over hun gevoelens. Ik heb dat zelf ook gedaan en vind het een bevrijding om voor de mensen aan wie ik graag alles wil kunnen vertellen, ook echt alles kan vertellen. Natuurlijk is zoiets ook een risico maar mensen die echt om je geven zullen altijd de moeite willen nemen om zich te verdiepen in wat pedofilie dan eigenlijk is en hoe je ermee omgaat. Bij mij komt het best wel eens voor dat vrienden en familie mij samen met jongens zien. Op die manier zien ze ook hoe ik met jongens omga en weten ze ook dat ik dat niet verberg. Mijn moeder suggereert zelfs wel eens dat jongens iets met mij zouden kunnen gaan ondernemen of zouden kunnen komen logeren. Laatst deed ze dat ook weer; vroeg ze aan het zoontje (jaar of negen) van vrienden of hij hier ging logeren. Ik zag dat zelf om praktische redenen niet zo zitten (hoewel ik het een geweldig kereltje vind, niet heel aantrekkelijk ofzo maar gewoon superleuk in de omgang) dus heb het een beetje gesust. Het geeft maar aan dat zolang je open en eerlijk bent en laat zien hoe je in elkaar ziet, mensen je ook leren vertrouwen en weten wat ze aan je hebben.
Een goede vriend van mij woont al een tijdlang samen met zijn vriendin. Toen ze eenmaal een tijdje samen waren vroegen ze mij eens of ik zin had om een paar dagen langs te komen op hun vakantieadres. Ik heb toen gezegd: Ja, leuk, maar dan zou ik wel graag willen dat ik of jijzelf je vriendin ook vertelt over mijn gevoelens. Bleek niet nodig; hij had haar er al over verteld. Op de vakantie heb ik het onderwerp even aangehaald omwille van de bespreekbaarheid. Ze had er geen probleem mee ofzo en ik voelde me die dagen vertrouwd genoeg om er ook af en toe een grapje over te maken of om eens te laten blijken dat ik een bepaald jochie wel leuk vond.
Jongens zelf val ik er absoluut niet mee lastig. Zou alleen maar moeilijk voor ze zijn denk ik. Ouders in principe ook niet, collega's al helemaal niet. Ik heb ook al jarenlang aan niemand meer verteld over mijn gevoelens. Er zijn er wel genoeg zo die het van me weten. Ik kan mijn ei prima kwijt en ben niet meer zoveel met mijn gevoelens bezig dat ik de behoefte voel om ook andere mensen erover te vertellen.
(zie ook het topic coming out)
De manier waarop jij ermee omgaat vind ik bewonderenswaardig. Zo zou ik het ook het liefst zien.
Zijn er ook mensen geweest die geen begrip hadden, die negatief reageerden?
Hoe lang weet je familie het al? Hoe waren de eerste reacties?
Zo te lezen zijn er een aantal mensen in jouw omgeving die het volstrekt normaal vinden dat je pedofiele gevoelens hebt.
Mijn ‘valkuil’- gedachte luidt dan: Wordt het dan niet zo normaal dat er tè openlijk over gesproken wordt? Dat de verkeerde mensen het te weten komen?
Een van mijn grote angsten is, dat ze er op het werk achter komen. Lijkt me zo lullig, dat er geruchten ontstaan door iemand die zich versproken heeft. Met alle gevolgen van dien...
MvG
meso
Hoi Meso,
Ik schrijf mijn antwoord in het coming-out topic. (Ja, had ik met mijn antwoord op Johnny al moeten doen...)
Zoals je misschien al gelezen hebt in het ‘coming out’- topic heb ik soms wel de behoefte om er deels voor uit te komen. Ik twijfel sterk.
Een praatgroep lijkt me overigens niks. Het lijkt me vreselijk om in een groep met vreemden te spreken over je diepste gevoelens. Vooral het idee dat je ergens naartoe gaat om dan, op dat moment ‘verplicht’ te spreken over je ‘afwijking’.
Het lijkt me prettig dat je het er, zo nu en dan, op een toevallig tijdstip over kunt hebben, zonder schaamte of schuldgevoel.
Jorge schrijft terecht: .....Maar het aan niemand vertellen is eigenlijk geen optie. Ik kan je verzekeren dat je daar heel ongelukkig van kunt worden.
De tijd van acceptatie ligt achter me - die is er wel. De drang naar openheid (wel beperkt natuurlijk) is soms groot. Geen geheimzinnigheid - dit ben ik, en dit ben ik ook!
Het lijkt me vreselijk om er achter te komen dat iemand waarmee je jaren op goede voet geleefd hebt, plotseling de deur sluit, terwijl ik feitelijk niets veranderd ben. Ik denk niet dat die kans groot is, maar ik houd niet van onzekerheid (ten minste, niet als het gaat om vriendschap).
Met vriendelijke groet,
meso
Ps. Ik vind het prettig om te merken dat er ook mensen op dit forum schrijven, die, zonder dat ze pedofiele gevoelens hebben, zo genuanceerd denken. Mijn complimenten.
hmmm...nare ervaringen...ik neem aan dat dit slaat op de nare ervaringen van kinderen die het pad van een pedofiel of pedosexueel tegen komen?
Nou...volwasse worden we allemaal...we moeten wel...je wordt er zefls eerder volwasse van...te snel...je wordt immers geconfronteerd met volwasse gevoelens, volwasse problemen, volwasse beslissingen en volwassenen die jou lot hebben bepaald, omdat het geen kwaad kan en ze van je "houden".
Dat hebben mijn ouders ook gedaan...keuzes gemaakt omdat ze van me hielden...maar bij hen ben ik er altijd zeker van geweest dat al hun keuzes werkelijk was gemaakt omdat ze van mij hielden en als eerste aan mijn behoeftes dachten...dat kan ik van de pedo die zoveel van mij hield (laat me niet lachen) niet zeggen...als heeft hij mij dat lang wijs kunnen maken...
maar een antwoord op de vraag:
ik ben het soort volwassene wat je krijgt naar een "nare" ervaring (al is dat niet het woord wat ik zou gebruiken)...
ik ben wantrouwig, ik heb insomnia dankzij nachtmerries...vroeger over mijzelf, nu over mijn kinderen, ik ben altijd een echte mannen hater geweest en ik ben een dodelijk gevaarlijk voor pedo's die hun liefde aan mijn kinderen zouden willen tonen.
Dus...je word (vriegtijdig) volwasse, maar je bent getekent voor het leven...
Dus als dat de liefde van een pedo is, had ik liever gehad dat hij niet van mij had gehouden. Pedo's die sexuele gevoelens hebben naar kinderen (en zeer zeker die gevoelsn uiting geven) weten neit wat houden van is...anders zouden ze na het lezen van mijn ervaring nooit het risico nemen dat hun uiting van "liefde" misschien wel schade berokkend...dan zouden ze nooit in discussie gaan hierover...het goed praten...ze zouden lezen, luisteren, nadenken en het ultime onegoistische doen wat ze kunnen: geen risico nemen en ver uit de buurt vn kinderen blijven.
Maar dat gebeurt niet...dus praat me niet van liefde...dat is een bezoedeling van het woord.
groeten
de tikkende tijdbom
"Tikkende tijdbom"; heb je als kind die kennelijk traumatische sexuele ervaringen - want dat proef ik uit je versluierd verhaal - met een volwassen of onvolwassen pedofiel ondergaan ?
Vertel nou eens wat er in feite is gebeurd, want daar is dit forum voor.
Dit forum is voor communiceren over pedofilie in het algemeen - niet per sé voor het vertellen van traumatische ervaringen, en zelfs als ze dat wel was, dan hoefden mensen nog niet verplicht hun verhaal te vertellen.
Mijn vraag: "Nare" ervaringen maken je volwassen... of maken ze je kapot??
Je kunt alleen van ellende leren.
En van het mooie enkel genieten.
Zo denk ik erover.
Ik heb ooit een in zedenzaken gespecialiseerde advocaat ontmoet die zei: 'Van de duizend trauma's die een kind kan oplopen in z'n jeugd, hebben er twee met sexualiteit te maken.'
En daar heb ik niets aan toe te voegen.
Ook geen bron trouwens, helaas.
Mijn ervaringen met mensen in mijn jeugd zijn niet altijd even soepel verlopen. Ik ben zwaar getraumatiseerd geraakt door o.a. een verkrachting waar 2 personen bij betrokken waren. Nu krijg je gelijk het punt: zijn verkrachters beesten? Ja, maar ze zien eruit als aardige mensen. Zie ik door o.a. deze heftige ervaring pedofielen als negatief? Ja in eerste instantie wel. Maar voordat ik weer ga trappen en met woorden om me heen ga slaan tegen pedofielen wil ik mijn best doen om ook eens een beetje genuanceerd uit de hoek te komen. Allereerst zie ik pedofielen niet als wrede kinderverkrachters. Waarom heet je anders pedofiel. In het woord pedofiel zit het woord liefde verwerkt.
De acceptatie van volwassene die een soort van relatie hebben met kinderen is voor mij en voor veel mensen een erg ongrijpbaar iets. Los van alle negatieve vooroordelen kun je je ook nauwelijks een oordeel vellen. Dus vallen we terug op in mijn geval negatieve ervaringen en dat wat je hoort,ziet en leest. Nu is er wel een heel klein beetje literatuur geloof ik: Lolita van Vladimir Nabokov geloof ik. Ik heb het boek niet gelezen. Maar het bestaat. Mensen worden dus heel weinig geconfronteerd met positief nieuws over pedofielen. Stel je voor een soapserrie over het wel en wee van Pietje 15 jaar die min of meer een relatie heeft met Klaas 45 jaar. Dat is er niet. Ook geen kasteelroman of een film. Tenminste niet dat ik weet. Het enigste wat er is zijn veel berichten en eigen ervaringen. Of je moet toevallig uitkomen bij die psychiater die het weer eens opneemt voor pedofielen en die de stelling durft aan te gaan dat sex met kinderen, mits onder de juiste voorwaarden, tot bv 14 jaar niet per definitie traumatiserend hoeft te zijn. Ook wordt er dan verwezen naar andere culturen waar het hebben van sex met kinderen als iets heel natuurlijks wordt beschouwd. Wat ik me trouwens afvraag is of ook vrouwen zich aangetrokken kunnen voelen tot kinderen.
Maar er is wel iets raars aan de hand. Als ik begin te praten over wat ik heb meegemaakt als klein kind en hoe ik dat later heb verwerkt of er probeer ermee te leven zijn mensen onder de indruk. Aan de andere kant als je midden in het verwerkingsproces zit is het heel fijn als je je verhaal kwijt kunt. Al is het alleen maar om de ruwe emoties eruit te spugen en het een naam te geven zodat pijn en verdriet benoemt worden. In de praktijk is het echter zo dat mensen zich niet zo vaak raad weten met slachtoffers die hun verhaal naar buiten brengen. Naast de goedbedoelde onhandigheid wordt je af en toe helemaal galisch van al die goedbedoelde adviezen. Ik heb wel eens gezegd als je me echt wilt helpen; hou je wafel en luister verdomme.Kun je het niet aan ga!
Het hebben van een auto ongeluk en je arm of been missen is weer wat makkelijker te accepteren voor de omgeving ondanks dat dit ook niet gemakkelijk zal zijn. Het verdragen van het idee dat je kind te grazen is genomen door de een of ander is voor omstanders nauwelijks te verdragen. Woede richt zich op de daders. Maar het slachtoffer dan? De omgeving weet er vaak niet zo goed raad mee. Het is makkelijker om je volgens mij te laten gaan in woede dan je te verdiepen in het verwerkingsproces van een slachtoffer zodat uiteindelijk die weer het geluk kan en mag ervaren van een ongecompliceerde knuffel later in de een of andere verdiepende relatie. Woede, ik geef eerlijk toe ik doe het zelf ook wel eens, is het makkelijkste om je op dat moment erin te laten gaan. Angsten overwinnen is weer een heel ander iets. Zijn mannen potientele kindermisbruikers? Of zijn er meer mannen die liefdevol en met respect om kunnen gaan in een sfeer van veiligheid en geborgenheid? Ik weet het niet. Ik ben door mijn achtergrond automatisch geprogrammeerd om van het ergste uit te gaan. Alles valt dan eigenlijk nog wel mee.
Voor mij is dit stuk schrijven hard werken en eerst nadenken wat voel ik, wat is er toen gebeurd en dan zaken te scheiden van toen en nu. Het valt niet altijd mee om hier op jullie site te zijn maar het gaat me beter af als vorige week geloof ik.
Omgaan met mensen die rouwen is verdomd moeilijk. Heel veel mensen hebben het daar moeilijk mee. Momenteel heb je de campagne over dat veel mensen het contact verbreken met vrienden die dodelijk ziek zijn. Dat vind ik tekenend. Ik kan me voorstellen dat het voor jou helemaal lastig moet zijn omdat je al zo lang in dit proces zit. Wat dat betreft mooi dat je hier komt; voor jou ongetwijfeld min of meer het hol van de leeuw. Hoewel ikzelf als een van de oprichters van deze website het altijd bedoeld heb als een plek waar juist iedereen die serieus over pedofilie en aanverwante zaken wil praten welkom is. Ik hoop ook dat je er iets aan hebt en vind het fijn dat je niet meer de behoefte voelt om om je heen te trappen - het is tof om een goed gesprek met je te kunnen voeren. En gewoon naar je luisteren... tja ik zal niet zeggen dat het fijn is, want wat je vertelt is niet altijd leuk om te lezen. Maar je doet dat, sinds je gestopt bent met schoppen, wel op een prettige manier. En als je er zelf ook iets aan hebt zal ik dus graag lezen wat je te zeggen hebt.
Het gekke is dat (sorry voor het op mezelf betrekken) voor mij woede vaak juist een ingewikkelde emotie is. Ik heb moeite om woede te uiten en kan er vaak pas later over praten. Mensen krijgen mij ook nooit boos. Ook kinderen niet (dat is dan wel weer handig). Ik ben wel goed in luisteren en doorvragen naar emoties. Niet zozeer op internet, maar in gesprek wanneer je veel duidelijker ziet aan iemand wat hem/haar emotioneert. Ik kan me daardoor dan weer slecht verplaatsen in mensen die juist snel boos of angstig zijn; toppunt vind ik van die meepraters op fok of geenstijl ofzo, die zich om de meest vage dingen boos of bang maken. Of natuurlijk PVV-stemmers (sorry, met alle respect voor politieke meningen, maar het lukt mij niet om te begrijpen waarom je je laat inpalmen door onderbuikpolitiek zoals Wilders die bedrijft). Nouja, misschien ben ik gewoon een beetje atypisch op dat vlak
Mooi kernkwadrantje, als dat begrip je iets zegt.
Over literatuur: Er zijn zeker wel boeken over minnelijke intergenerationele relaties. Als je helemaal aan de bovenkant in de rode balk op "Artikelen" klikt en dan op "Literatuur" krijg je er een aantal, maar er zijn er veel meer. Ik ben geen kenner, maar heb wel een paar boeken gelezen en films gezien waarin liefde tussen een pedofiele man en een kind op een hele mooie en sympathieke manier was neergezet. De ene keer met, de andere keer zonder dat er seks bij kwam kijken.
Hoi Jorge, die campagne waar jij het over had is erg goed. Maar ook wel een beetje tekenend voor deze tijd. Als het moeilijk gaat dan moet je er juist zijn. Tenminste, dat hebben we van thuis mee gekregen. Aan de andere kant, het is soms ook moeilijk. Ik heb een tijd lang een depresieve schoolvriend geprobeerd mee te krijgen op school. Maar die depresiviteit ging echt niet weg. En ik ben ook gekapt met die vriendschap. Ik kon dat niet op dat moment. Ik kan bv weer veel beter omgaan met angstige en boze mensen. Ik heb me toch al een kelin beetje mogen verdiepen in de Japanse gevechtskunst en ik weet er nog heel weinig van maar die kijken toch op een iets andere manier tegen agressie aan als wij hier in het Westen. Woede is niet echt een kracht. Ja wel tijdelijk maar daar alleen kun je het niet van hebben. Het uiten van woede en het er verstandig mee omgaan waar leer je dat? Ik heb het geluk gehad dat mijn boksleraar de frustratie-agressie theorie voor dummies aan ons uitlegde. De baas mopert op zijn werknemer, die komt thuis en vloekt en slaat zijn vrouw die vervolgens haar kinderen een knal voor de kop geft. Een van de kinderen schopt tegen de kat en uit frustratie blijft de kat op heel gemene wijze met de gevangen muis spelen voordat ie hem opeet. Als je nou in die keten een bokszak plaatst ben je van veel gedoe af.
Ik ben vrij vroeg het huis uit gegaan en heb vanaf mijn 14e op internaten gewoond. Daar heb ik de gevolgen gezien van veel ellende maar ook hoe dat niet stopt. Dat heeft er mee te maken dat je woede o.a. en je diepste angsten in jezelf echt moet leren begrijpen. Veel jongeren die rottigheid hebben meegemaakt geven dat helaas vaak door. Ik wilde dat niet. IK wil niet zo worden. Ik wil dat doorbreken die spiraal van agressie en geweld. Al is het alleen maar bij mijzelf.
Woede heb ik gemerkt, maskeert ook kwetsingen en verdriet. Want daar gaat het natuurlijk toch om als we de diepte in gaan. Mensen hebben mij pijn gedaan en ergens heb ik besloten dat dat niet meer zou gebeuren. Dus als mij iets raakt reageer ik soms sneller dan ik zou willen. Onschuldig iets: ik werk in het onderijs en daar word ontzettend veel geouwehoerd voordat er eindelijk actie ondernomen wordt. Soms zeg ik tegen mijn vriendin; ik hou me gedeisd tijdens de vergadering. Vergaderingen kunnen nuttig zijn maar gaan vaak helemaal nergens over. En dan raakt mij even iets en pats dan reageer ik net even iets te fel. Shit, maar ja het gaat toch steeds beter.
Jorge, ik ben ondertussen aan het rondkijken hier op de site en het open karakter en de mogelijkheid van mensen en vooral ook mensen die geen pedofiel zijn en die toch de mogelijkheid hebben om te kunnen reageren, vind ik niet onaardig. Ik vind het soms wel moeilijk maar het is wel goed dat bepaalde zaken besproken kunnen worden. Zoals bv hoe ga je als niet pedofiel om met kinderen met hun behoeften en fratsen. Zoals ik eerder schreef, ik werk in het onderwijs en leraren zijn echt allert met meiden. Moet er niet aan denken dat ik ooit geconfronteerd wordt met een valse aangifte of dat er kinderporno op mijn pc gestopt wordt en dan zegt iemand: waar rook is is vuur. Want dat gebeurt helaas ook.
Mensen in een depressie vind ik ook lastig om niet te laten vallen hoor. Ze wijzen je eigenlijk telkens af, waarderen vaak amper wat je voor ze doet en je bent voor hen al snel te bemoeizuchtig. Ik heb gemerkt dat op beperkte schaal af en toe iets voor zo iemand doen waarvan je weet dat het gewaardeerd wordt en verder gewoon laten weten dat je er bent op het moment dat dat nodig is het beste werkt. Je laat dan het initiatief voor een deel bij de depressieve persoon zelf, en daarmee ook de verantwoordelijkheid om uit de depressie te komen. In psychologische termen: Je biedt hulp, maar laat het eigenaarschap bij de depressieve persoon.
Ik kan me voorstellen dat woede een uitweg voor je kan zijn. Gelukkig begrijp je inmiddels zeer goed hoe dat bij jouzelf werkt. Weet je ook van tevoren wanneer de grens bij jou bereikt wordt dat woede nog de enige uitweg is?
In reactie op je laatste alinea: ik heb eens meegemaakt dat iemand die op jonge jongens valt door meisjes van een jaar of 14/15 vals beschuldigd werd van onzedelijk betasten of iets dergelijks. Hij moest zijn sportclub toen verlaten. Vond ik nogal een zure gang van zaken - die persoon had ik in de jaren daarvoor erg goed leren kennen en ook wel ondersteund om met bepaalde jongens op zijn sportclub verantwoordelijk om te gaan. Als je dat net onder de knie hebt (de verleiding om verder te gaan met die jongens dan de wet toestaat was daar behoorlijk groot) is het toch wel heel erg zuur als zoiets je overkomt. Ik kan me bovendien indenken dat deze persoon achteraf zoiets had van "ik had net zo goed wel op de avances van die jongen in kunnen gaan".
@Jorge Valse beschuldigingen hebben al de nodige slachtoffers gemaakt. Het is niet alleen zuur voor de persoon die het aangaat. Het ondermijnt ook nog eens de geloofwaardigheid van mensen die echt iets meegemaakt hebben. Ik hoop dat die jongen deze tegenslag kan verwerken en ik begrijp de verleiding van dat hij dacht van wat maakt het eigenlijk uit om nog mijn best te doen. Ik hoop alleen dat hij zich niet laat verleiden tot zaken die per wet verboden zijn.
De grens waarin bij mij de spanning te hoog oploopt merk ik snel genoeg. Ik ben dan meer met mijn verleden bezig en heb meer behoefte om erover te praten en te schrijven. Ik schrijf heel veel op papier. In mijn dagboeken staan heel vaak de rauwe emoties omschreven. Als de emoties dan weer wat gezakt zijn praat en denk ik vaak ook wat opener. Maar als ik er midden inzit gaan alle deuren op slot. Ik heb gelukkig ook een psychologische gereedschapskist meegekregen zodat wanneer de spanning te hoog oploopt in mij om dat te kunnen reduceren. TIjd is ook belangrijk en zeker het even wat rustiger aan doen om de spieren wat ontspanning te geven. Verlammingsverschijnselen heb ik dus meer dan 11 jaar niet meer en daar ben ik heel erg blij mee.
Het is opmerkelijk hoe zaken kunnen lopen. Als kind ben ik nogal angstig opgegroeid en later is die angst omgeslagen in soms boosheid. Ik ben wel verantwoordelijk hoe ik met mijn spanningen omga. Dus dat betekent een assertieve grondhouding aannemen. En ik ben nogal eerlijk over hoe ik me voel en breng dat vrij snel onder woorden. Ik stoot daar andere mensen wel eens tegen het hoofd omdat het bij dan wat minder genuanceerd aan toe gaat. Ik leer ook veel van mijn sport. Zo leer ik incasseren. En ook uitdelen natuurlijk maar ook omgaan met boosheid en angsten is een belangrijk onderdeel. Zo zie ik dat tenminste. Soms is het een ware kunst om niet te reageren als je boos bent en juist 1 stoot te zetten tijdens het sparren als je bang bent.