coming out
coming out
(Teamlid)
—
24 februari 2010, 10:30
Sommige schrijvers op dit forum zijn wel openlijk uitgekomen voor hun geaardheid. Ik ben eigenlijk best benieuwd hoe de eerste reacties destijds waren. Hoe hebben je ouders/ vrienden gereageerd?
Soms fantaseer ik erover om het openbaar te maken - niet dat ik het echt overweeg. Ik ben erg nieuwsgierig naar de reacties van met name mijn vrienden en familieleden.
meso
Ik heb het inderdaad verteld, aan mijn toenmalige vriendje (die twee jaar jonger dan ik is). Er valt eigenlijk weinig te vertellen over zijn eerste reactie: hij vond het wel best. Meer nog dan ik zelfs - in die periode had ik zelf nog problemen met het accepteren. Mijn vriend heeft me enorm geholpen in die periode, door naar me te luisteren en me te accepteren zoals ik was (en ben). Tegenwoordig (ik heb nog steeds contact met hem) praten we er luchthartig over met elkaar, en maken we er om de zoveel tijd zelfs foute grapjes over.
Ik heb het recent ook aan een zeer goede vriend van me verteld. Dat ging eigenlijk redelijk impulsief: zonder dat hij of ik er echt in geloven, besloten hij en ik dat hij een legging van tarotkaarten voor me zou gaan doen. Toen dacht ik opeens, "misschien is dat een goede gelegenheid om het te vertellen." Zonder concrete plannen te maken over hoe ik het zou vertellen - en of ik het daadwerkelijk zou vertellen, begonnen we aan de legging.
Plotseling trok hij een combinatie van kaarten die zou betekenen dat ik een heel open persoonlijkheid heb - dat ik altijd alles deel met mensen om me heen. Nuja, dat klopt natuurlijk niet - en zonder erbij na te denken zei ik: "Nou; er is één eigenschap aan mij waarvan ik de mensen aan wie ik het heb verteld op één hand na kan tellen." (Pedofiele mensen die ik via internet heb leren kennen telde ik niet mee.) Toen was het gedaan natuurlijk. Ik begon met een voorzichtige inleiding te maken over dat hij er niet teveel van moest denken, en dat het allemaal wat opgeblazen wordt in de maatschappij op het moment - maar ik had die zin nauwelijks afgemaakt toen hij plotseling vroeg: "Gaat het over pedofilie?"
Ik, verbaasd: "Ja," en dat was dat. Er volgde nog een gesprek waarin ik zei dat ik niet van plan was ooit seksuele contacten met een kind aan te gaan, en hoe het voor mij was om pedofiel te zijn. Hij zei dat hij er respect voor had, en er geen problemen mee had.
In de dagen die volgde hoorde ik er zo weinig over van hem dat ik even bang was dat hij het misschien toch vervelend vond om te weten. Maar na een tijdje begon hij voorzichtig foute grapjes erover te maken - wat voor mij het teken was dat het daadwerkelijk geen probleem voor hem was. (Hij maakt altijd overal foute grapjes over.
) Nu kan ik er net zo ontspannen met hem over praten als met mijn ex-vriend.
Er is verder nog een klein aantal mensen die het weten (waaronder mijn moeder). Dat aantal neemt niet echt meer toe, omdat het heel zelden gebeurt dat ik de neiging heb om erover te praten. Ik vind het wel best zo - zoals ik zei, die neiging om het te vertellen is er niet echt meer*, en ik denk dat het voor de meeste mensen makkelijker is om het niet te weten. Een andere reden dat ik terughoudend ben met het vertellen is vanwege de mogelijkheid dat het vreselijk fout gaat - dat de ander allerlei verkeerde conclusies trekt en het tegen iedereen gaat vertellen die ik ken. Dan ben ik liever voorzichtig.
* Een paar maanden geleden gebeurde het dat een andere goede vriend van me heel openhartig zat te vertellen over zijn eigen gevoelsleven - over zijn ontdekking dat hij homoseksueel was. Toen had ik die neiging wel - hij zat zo openhartig te vertellen, dat ik erg de neiging voelde om hetzelfde te doen, en ik vond het bijna oneerlijk naar hem toe dat ik dat niet deed. Maar goed, op dat soort momenten ben ik dus toch voorzichtig.
Ik meen me te herinneren dat je moeder destijds wel negatief reageerde. Voor mij was/is ook een reden om het niet te doen (althans niet in die woorden: mijn directe omgeving weet dat ik veel met jongens om ga, en kan zelf de conclusie trekken dat ik dat ergens toch wel leuk vind. Dat is ook alles wat zij hoeven te weten; jij weet ook al hoe ik daarover voel.)
Maar in de trant van 'eerste reacties' is het misschien voor de topicstarter nog wel enigszins waardevol om ook iets te horen waarin het minder goed ging, althans in het begin.
Mja, die comingout ging minder goed inderdaad - maar het ligt subtieler dan een negatieve reactie. Dat verhaal heb ik al eens ergens anders opgeschreven, echter, voor een andere website. Die is nu offline, maar er is een kans dat hij binnen een paar dagen weer terug is.
Wordt dus vervolgd.
Het heeft even wat tijd gekost, maar de website waar ik het over had is terug: zie hier voor het verhaal van de outing naar mijn moeder.
Het is inderdaad ook waardevol om te horen over coming-outs waar het minder goed ging... Erg interessant...
Misschien is er iemand die hier ervaringen mee heeft?
Wat reageerde die vriend geweldig! Zo hoop ik het ook ooit mee te maken - er zijn namelijk best mensen van wie het me prettig lijkt dat ze ervan weten. Al zijn het er maar een paar. Ik vind het maar een raar idee dat er mensen zijn die ik jaren ken, heel veel van me weten en die mij vertrouwen maar niets weten van iets dat ik ook ben. Alsof ik ze voor de gek houd - niet eerlijk ben..
Het lastige is, dat ik niet weet hoe en wanneer ik het moet zeggen. Misschien vind ik dat moment wel nooit. Deze behoefte naar openheid komen bij vlagen.
Soms tast ik af en probeer gesprekken te sturen. Vreemd dat het zo moeilijk is in te schatten hoe er gereageerd zal worden, zelfs wanneer het gaat om een van je beste vrienden. Iemand die ik al bijna twintig jaar ken en vaak heeft aangegeven dat hij mij volledig vertrouwt.
Misschien had ik hem eerder in vertrouwen moeten nemen. Hij is namelijk net vader geworden - niet een tijdstip om je bezig te houden met pedofilie.
Laatst, tijdens het hardlopen, spraken we over homofilie. Over acceptatie en hoe je het zou vinden als je eigen kind homoseksueel zou zijn. Gelukkig reageerde hij op de manier die ik van hem verwachtte. Hij zou daar namelijk geen problemen mee hebben. “Daar kun je niets aan doen en prima mee leven....’’ Hij benadrukte wel erg sterk dat hij zich niet kon voorstellen hoe het zou zijn om op mannen te vallen. Hij trok er een nogal smerig gezicht bij - jammer..
Achteraf vind ik het zonde dat ik het gesprek niet gestuurd heb richting pedofilie, in de zin van... ‘Hoe zou je het vinden als je kind later pedofiel blijkt te zijn..’ Op zich niet een rare vraag, omdat we daarvoor ook gesproken hadden over relaties van minderjarigen en de spastische reacties die ontstaan als er gesproken wordt over kinderen en seksualiteit - Hoe het gesprek precies ging weet ik het niet meer... maar toch, kansen genoeg om de brug te maken...
Misschien komt het er ooit van... da’s trouwens een leuke bijkomstigheid van hardlopen, je komt snel tot goede gesprekken.
Met een andere vriend heb ik overigens wel eens gesproken over de vriendschap die ik had met een jongen. Het woord pedofilie is nooit ter sprake gekomen, maar ik denk dat hij mijn gevoelens voor dit kind wel had kunnen aanvoelen. Ook een gemiste kans.. We zijn, na een stilte, maar weer overgeschakeld op een ander onderwerp.
Nu ik er zo over schrijf, schiet me te binnen, dat hij, jaren geleden, eens spottend tegen me zei, dat ik maar een rare pedofiel was. Destijds was ik een jaar of zestien, en schrok ik van zijn humoristisch bedoelde reactie.
Overigens zal ik het nooit van de daken schreeuwen. Het lijkt me niet verstandig dat veel mensen het van me weten.
Een verspreking is snel gemaakt - roddels verspreiden zich snel...
groet,
meso
Achteraf vind ik het zonde dat ik het gesprek niet gestuurd heb richting pedofilie, in de zin van... ‘Hoe zou je het vinden als je kind later pedofiel blijkt te zijn..’
Persoonlijk zou ik het niet zo doen, omdat veel mensen het verkeerde idee krijgen bij het woord pedofilie. Het woord pedofilie kun je het beste vermijden in een comingout; er zijn genoeg andere manieren waarop je het kunt zeggen.
Met een andere vriend heb ik overigens wel eens gesproken over de vriendschap die ik had met een jongen. Het woord pedofilie is nooit ter sprake gekomen, maar ik denk dat hij mijn gevoelens voor dit kind wel had kunnen aanvoelen. Ook een gemiste kans.. We zijn, na een stilte, maar weer overgeschakeld op een ander onderwerp.
Nu ik er zo over schrijf, schiet me te binnen, dat hij, jaren geleden, eens spottend tegen me zei, dat ik maar een rare pedofiel was. Destijds was ik een jaar of zestien, en schrok ik van zijn humoristisch bedoelde reactie.
Op die manier, bijvoorbeeld. Zo vertel je eigenlijk precies wat je wilt vertellen, op een manier waar de ander geen verkeerde associaties bij krijgt.
Misschien komt het er ooit van... da’s trouwens een leuke bijkomstigheid van hardlopen, je komt snel tot goede gesprekken.
Totaal offtopic: ben je niet de hele tijd buiten adem tijdens het rennen dan?
Je schreef:
Persoonlijk zou ik het niet zo doen, omdat veel mensen het verkeerde idee krijgen bij het woord pedofilie. Het woord pedofilie kun je het beste vermijden in een comingout; er zijn genoeg andere manieren waarop je het kunt zeggen.
Waarschijnlijk heb je gelijk. Het woord pedofiel is te beladen. Maar het is zo lastig om het op een juiste en heldere manier duidelijk te maken. De momenten waarop het zou kunnen zijn schaars en door de stress is de kans dat ik onhandig reageer nogal groot. Maar goed, het heeft geen haast...
Het lijkt me overigens wel prettig om het er eerst eens in z’n algemeenheid over te hebben - dus over ‘pedofilie’ en niet over mezelf. Ik geloof dat ik hem wel eens verteld heb dat ik dacht dat niet alle pedofiele mensen, slechte mensen zijn. Dat er waarschijnlijk genoeg rondlopen die het altijd verborgen houden. Hij beaamde dit.
Je vroeg:
Totaal offtopic: ben je niet de hele tijd buiten adem tijdens het rennen dan?
De duurlopen doen we, vanwege de saaiheid, samen. Die zijn namelijk lang (2 a 3 uur) en sloom. Normaal gesproken raak je daarvan niet buitenadem. Misschien kan ik mijn coming-out beter bewaren voor een wedstrijd, dan weet ik ten minste zeker dat ik sneller ga!
groet,
meso
In het topic "Nare" ervaringen maken je volwassen... of maken ze je kapot?? vond elek07 (Johnny) dat anderen vertellen over je pedofiele gevoelens niet verstandig is. Mijn reactie daar past eigenlijk beter in dit topic, dus bij deze:
Hoi Johnny,
Ik ben het hier niet met je eens. Je zegt dat het niet slim is om mensen te vertellen over het hebben van pedofiele gevoelens. Natuurlijk moet je dat niet van de daken schreeuwen; het is het beste om het in principe niet te vertellen. Maar het aan niemand vertellen is eigenlijk geen optie. Je kan dan nergens heen en moet alles waar je mee geconfronteerd wordt in je eentje aangaan. Praatgroepen hebben vaak een probleemstelling als uitgangspunt en dat is denk ik niet juist in dit geval, om die reden heb ik een beetje moeite daarmee. Tegelijk besef ik me dat ze voor sommige mensen een prima oplossing zijn.
Maar wat ik wil zeggen: Mits je het vertrouwen hebt dat het goed gaat, kan ik iedere pedofiel aanraden om trouwe vrienden en familieleden gewoon te vertellen over hun gevoelens. Ik heb dat zelf ook gedaan en vind het een bevrijding om voor de mensen aan wie ik graag alles wil kunnen vertellen, ook echt alles kan vertellen. Natuurlijk is zoiets ook een risico maar mensen die echt om je geven zullen altijd de moeite willen nemen om zich te verdiepen in wat pedofilie dan eigenlijk is en hoe je ermee omgaat. Bij mij komt het best wel eens voor dat vrienden en familie mij samen met jongens zien. Op die manier zien ze ook hoe ik met jongens omga en weten ze ook dat ik dat niet verberg. Mijn moeder suggereert zelfs wel eens dat jongens iets met mij zouden kunnen gaan ondernemen of zouden kunnen komen logeren. Laatst deed ze dat ook weer; vroeg ze aan het zoontje (jaar of negen) van vrienden of hij hier ging logeren. Ik zag dat zelf om praktische redenen niet zo zitten (hoewel ik het een geweldig kereltje vind, niet heel aantrekkelijk ofzo maar gewoon superleuk in de omgang) dus heb het een beetje gesust. Het geeft maar aan dat zolang je open en eerlijk bent en laat zien hoe je in elkaar ziet, mensen je ook leren vertrouwen en weten wat ze aan je hebben.
Een goede vriend van mij woont al een tijdlang samen met zijn vriendin. Toen ze eenmaal een tijdje samen waren vroegen ze mij eens of ik zin had om een paar dagen langs te komen op hun vakantieadres. Ik heb toen gezegd: Ja, leuk, maar dan zou ik wel graag willen dat ik of jijzelf je vriendin ook vertelt over mijn gevoelens. Bleek niet nodig; hij had haar er al over verteld. Op de vakantie heb ik het onderwerp even aangehaald omwille van de bespreekbaarheid. Ze had er geen probleem mee ofzo en ik voelde me die dagen vertrouwd genoeg om er ook af en toe een grapje over te maken of om eens te laten blijken dat ik een bepaald jochie wel leuk vond.
Jongens zelf val ik er absoluut niet mee lastig. Zou alleen maar moeilijk voor ze zijn denk ik. Ouders in principe ook niet, collega's al helemaal niet. Ik heb ook al jarenlang aan niemand meer verteld over mijn gevoelens. Er zijn er wel genoeg zo die het van me weten. Ik kan mijn ei prima kwijt en ben niet meer zoveel met mijn gevoelens bezig dat ik de behoefte voel om ook andere mensen erover te vertellen.
De manier waarop jij ermee omgaat vind ik bewonderenswaardig. Zo zou ik het ook het liefst zien.
Zijn er ook mensen geweest die geen begrip hadden, die negatief reageerden?
Hoe lang weet je familie het al? Hoe waren de eerste reacties?
Zo te lezen zijn er een aantal mensen in jouw omgeving die het volstrekt normaal vinden dat je pedofiele gevoelens hebt.
Mijn ‘valkuil’- gedachte luidt dan: Wordt het dan niet zo normaal dat er tè openlijk over gesproken wordt? Dat de verkeerde mensen het te weten komen?
Een van mijn grote angsten is, dat ze er op het werk achter komen. Lijkt me zo lullig, dat er geruchten ontstaan door iemand die zich versproken heeft. Met alle gevolgen van dien...
MvG
meso
Mijn familie (niet de hele familie, alleen echt naaste familie) weet het sinds een jaar of tien. Twee van mijn beste vrienden ook. Later is dat nog wel iets verder uitgebreid. Echt puur negatieve reacties heb ik nooit gehad. Wel een keer dat iemand me niet meer vertrouwde; wij werkten samen met een groep kinderen (wij werkten dan met meisjes, maar kwamen ook veel in contact met jongens). En nee, het onderwerp wordt eigenlijk alleen besproken als we onder elkaar zijn, en dan nog vrij sporadisch. Er is in het verleden wel genoeg over gezegd. Ik heb nu twee mensen die er af en toe nog over beginnen. Een goede vriend van mij die er voor zichzelf wel moeite mee had maar dat niet ten koste van onze vriendschap wilde laten gaan (is daar inmiddels overheen trouwens) en mijn schoonzusje die er gewoon wel van houdt om controversiële onderwerpen te bespreken. Maar nooit als daar mensen bij zijn die er niets vanaf weten.
Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand niet goed reageerde. Ik had niet gepland haar te vertellen over mijn gevoelens maar voelde me op dat moment zó eenzaam dat mensen donders goed doorhadden dat er iets niet klopte. Ik werkte met haar samen aan een kortlopend project met kinderen en we hadden een erg goede band met elkaar. Maar nadat ik haar verteld had wat mijn voorkeur was vertrouwde ze mij niet meer. Ze heeft hier enkele dagen de tijd voor genomen maar uiteindelijk was het niet meer te doen en konden we niet langer samenwerken. Ik heb toen moeten stoppen met dat project.
In die dagen voordat ik moest stoppen heb ik gemerkt hoe vreselijk zwaar het voor iemand is om om te moeten gaan met een persoon van wie je net gehoord hebt dat hij pedofiel is. Als je je daar nooit in hebt verdiept staat op zo'n moment je wereld op z'n kop. Ik heb toen min of meer besloten dat ik mensen dat niet meer aan wil doen als het niet noodzakelijk is. Wanneer is dat noodzakelijk? Als een van de mensen die het van mij weten gaat samenwonen bijvoorbeeld. Op zo'n moment neem ik diegene altijd even apart en vraag ik wat zijn of haar partner al weet, en zo nee dat ik het in principe wel verstandig vind om het er even over te hebben met die partner. Dat is nu twee keer gebeurd en beide keren bleek de partner al op de hoogte te zijn. Beide keren vroeg ik de partner er later eens naar en kreeg ik een wat onverschillige reactie waaruit duidelijk bleek dat het geen probleem voor die persoon was.
Conclusie voor mij: Het is als pedofiel eigenlijk bittere noodzaak om enkele mensen te vertellen over je geaardheid. Doe je dat niet, dan raak je gefrustreerd, eenzaam, verdrietig en uiteindelijk ongetwijfeld depressief. Je kan en wil niet als mens in je eentje omgaan met een gevoel dat maatschappelijk verketterd wordt. Maar je moet wel donders goed bedenken hoe en met wie je dit geheim wil delen. Voor mij is het prima zoals het nu is; ik heb het geluk gehad dat mensen er goed op gereageerd hebben en nu heb ik voldoende mensen om mij heen die op de hoogte zijn en voor wie ik niets hoef te verstoppen. Ik voel niet de behoefte om meer mensen op de hoogte te stellen en wil dat ook niet, omdat ik het die mensen liever niet aandoe. Nu een vriendje van mij wat ouder wordt heb ik wel eens gedacht: zou ik die familie vertellen over mijn gevoelens? Maar ik denk niet dat ik dat moet doen. En waarom zou ik ook eigenlijk.
Jorge, ik deel je conclusie.
Het is alleen zo moeilijk om in te schatten aan wie je dit geheim kunt vertellen. Ik kan echt niet voorspellen hoe er gereageerd gaat worden.
Toch wil ik dat meer mensen ervan weten, dus de gok ga ik waarschijnlijk wel eens wagen. Het idee dat er, naast mijn vrouw, meer mensen zijn waar ik open tegen kan zijn lijkt me bevrijdend.
Frustraties, eenzaamheid, verdriet, depressie... ik ken het allemaal.
Mijn psycholoog vond dit een logisch gevolg van een jaren lang aangepast en geremd leven.
Geremd in de zin van het altijd meedragen van een geheim, dat schaamtevol en angstvallig onderdrukt werd.
De schaamte heeft plaats gemaakt voor acceptatie. Een verlichting die het leven een stuk aangenamer heeft gemaakt. Maar ik besef me maar al te goed dat dit proces jaren heeft geduurd en dat ik niet van anderen mag verwachten dat ze dit klakkeloos kunnen accepteren, al blijkt uit jouw verhaal en dat van Casimir dat ze er wel zijn! Gelukkig!
Vrienden kennen je als mens en dat maakt het misschien makkelijker om het te accepteren. Voor collega’s zal dat moeilijker zijn, vooral als je met kinderen werkt. Het beeld dat kinderen uit de buurt moeten blijven van een pedofiel is zo heersend dat het niet verenigbaar is met het kinderwerk. Heel logisch dat een collega hier niet mee overweg kon.
Bedankt voor je verhelderende reactie!
meso
Mijn ouders weten het wel, ik heb het eigenlijk verteld op een moment dat ik het er zeer moeilijk mee had en dat ze duidelijk merkten dat er iets mis was.
Ik heb hen dan verteld dat ik "verliefd kon worden op kinderen", op die manier omzeil je ook onmiddellijk de foute associaties met het begrip pedofilie. De reactie was neutraal tot positief, maar voor een ouder duurt het natuurlijk even om dit echt te begrijpen. Ik heb hen misschien enkel iets te weinig tijd gegeven om dit te verwerken , en heb onmiddellijk (omdat ik zo blij was dat ik er eindelijk met iemand over kon praten) honderduit over verteld. Daar had ik hen misschien eerst iets meer tijd moeten geven om dit zelf te begrijpen. Verder wordt er nooit meer over gepraat, maar als ik het ooit echt zou nodig hebben weet ik dat ik erover kan beginnen.
-Alex
Nadat mijn vrouw het geaccepteerd had, had ik ook de neiging om het er steeds over te hebben. Het was zo bevrijdend!
Maar ja, achteraf besef ik, dat ik het hiermee voor haar niet makkelijker gemaakt heb. Nu ben ik vrij terughoudend omdat het onderwerp voor onze relatie altijd beladen blijft. We hebben het er af en toe over.
Wat mooi dat je ouders gematigd positief gereageerd hebben!
Groet
meso
Hoi,
Samen met een paar anderen heb ik vandaag een website ge(her)opend over dit onderwerp.
Zie deze post: http://www.pedofilie.nl/node/1497.
We hebben van 6 mensen ervaringen met betrekking tot het uitkomen voor hun seksuele voorkeur voor kinderen. Misschien helpt dit bij het beantwoorden van je vraag
Als meer mensen hun ervaringen willen delen dan zijn ze meer dan welkom 
Groeten,
- Equilibrium
Op bl-outing staat een post met een aantal tips die ik zo goed vind, dat ik ze (met toestemming van de oorspronkelijke auteur) hier ook even neerzet:
Waarom wil je het vertellen?
Als je het aan je YF verteld bijvoorbeeld, hoop je dan door het te vertellen een betere/diepere relatie te krijgen? Hoop je met een vriend wat 'relaxter' om te kunnen gaan (leuke jongens aanwijzen, geintjes maken over je geaardheid, etc)? Hoe realistisch zijn deze doelen?
Waarom wil je het niet vertellen?
Als er geen redenen zijn om het niet te vertellen had je het al gedaan, dus die zijn er wel. Het 'flippen' van de andere kant is bijvoorbeeld een grote faktor vaak. Hoe groot schat je die kans? Hoe kan je die kans verminderen?
Subtiliteit
Niet naar iemand toelopen en zeggen "Weet je, ik ben pedofiel". Pedofiel is hetzelfde als "kinderverkrachter" tegenwoordig. Zeker in een eerste gesprek het woord geheel vermijden.
Voorzetjes geven
Zelf alleen voorzetjes geven en de andere kant de conclusies laten trekken. Als je een bijvoorbeeld een direct voorbeeld hebt (een jongen die jullie beide kennen bijvoorbeeld en die je wel leuk vind) kan je die gebruiken en voorzichtig uitleggen dat je wel meer voor hem voelt. De discussie "ja maar hij is zoveel jonger" "Ja, ik weet het, maar toch..." komt dan vanzelf wel. Die komt dan van de andere kant en minder snel met de associatie van seks
Geduld
Verwacht niet dat mensen het gelijk begrijpen en accepteren. Hoe lang heeft het geduurd voordat je aan jezelf toegaf dat je "pedo" was? Het kan best tot een paar weken duren voordat mensen realiseren hoe en wat. Geef ze vooral die tijd en beantwoord vragen mochten ze die hebben.
(De oorspronkelijke post staat hier.)
in mn leven weten sommige mensen het en die reageren wel relaxed
maar op internet word je er wel snel uitgegooid dus ja soms is het beter nix te zeggen daar