(begin ongewijzigd gelaten, dus zou het begin van mijn eerste reactie geweest zijn)

Bedankt voor je bijdrage, dat allereerst. En ja, dat is op zich best iets om te zeggen tegen iemand die zojuist heeft beweerd dat ze "mijn soort" zal pijnigen en extermineren. Ik hoop dat ik je geen pijn doe in mijn bedankje vooraf, want ik weet niet wat je wilt horen, of je wel iets wilt horen. Toch wil ik graag in gaan op wat je hier zegt.

Ik wil je niet afkopen met een goedkoop "er zijn ook pedo's die niet slecht zijn". Dat is het punt niet. Het belangrijkste punt dat ik persoonlijk haal uit jouw bericht, en waar ik mij van bewust ben, is dat ook pedofielen met goede bedoelingen soms gevaarlijk kunnen zijn. Wel zal ik in dit bericht bepaalde misschien gevoelige punten en nuances aan moeten brengen, en ik hoop oprecht dat je wilt proberen om te zien of hier misschien een belangrijke boodschap uit te halen is; met als grootste belang het welzijn van kinderen. Ik wil het in mijn reactie hebben over het gevaar dat pedofielen kunnen vormen. Ik zal ook enkele dingen die ík in jóuw visie als (voor kinderen!) gevaarlijk zie, aangeven.

Mijn eerste opmerking gaat over de situatie van de pedofiel, die, zoals jij terecht aangeeft, zelfs met goede bedoelingen nog gevaarlijk kan zijn. Wat is zijn situatie in de maatschappij, en wat is de bijdrage daarvan aan het gevaar dat hij wellicht vormt?

De situatie van de pedofiel in de maastchappij

Het is voor een pedofiel niet baatvol om "uit de kast" te komen. Dat is voor hemzelf een groot risico voor zijn (haar?) toekomst. De pedofiel blijft dus in het geheim, een enkele uitzondering daar gelaten. Daarmee is hij meestal slechts op 'lotgenoten' aangewezen om over dit onderwerp überhaupt te kunnen spreken. In zijn directe omgeving zijn die er vaak niet, dus een directe omgeving die mogelijk steun zou kunnen bieden, is afwezig. Dit is geen pleidooi voor een "oh wat zijn we zielig"; dit is een schets van iets dat ik als probleem erken. Dit is een onderdeel van het probleem waar jij het over hebt. Zij hebben geen steun, en moeten in het geheim leven. Gevolg is wat jij zegt: het kan inderdaad neer komen op weinig méér dan 'bloed naar het verkeerde hoofdje'. Er zijn geen mensen om deze mogelijkheid, dit gevaar, 'in check' te houden. Er is geen 'cry for help'.
Als je dit accepteert, dan zet dit ook jou in een lastige positie. Want door je haat houd je deze situatie, de situatie van de "underdog-pedofiel" die een geheim bestaan moet leiden, wel mede in stand. Ik wil je niet je 'recht' tot haat ontzeggen: als jouw leven getekend is door wat iemand jou heeft aangedaan, dan heb je daar alle recht toe. Het enige dat ik met deze opmerking wil doen, is je (sorry) een spiegel voor houden, dat je visie wellicht wat betreft kind-welzijn niet het beste is. Want hoewel een destructieve houding tegenover pedofielen vast en zeker vervullend zal zijn, moet je ook kunnen zorgen dat jij daarin verder niemand mee sleurt. Ik denk dat als er een vooruitgang geboekt kan worden in het veiliger stellen van kinderen, dit één van de mogelijke richtingen is. Het moet bespreekbaarder worden, zodat er meer controle kan zijn, en meer steun. Maar voordat dit mogelijk is, moet het eerst zo zijn dat "erover praten" niet tot gevolg heeft dat een pedofiel zijn toekomst niet meer zeker is, sociaal of financieel. Anders zou niemand er immers over gaan praten, en verandert er niets (want dat is de situatie nu).

Ik moet mij nu richten op de vraag of wat jij hier zegt, in zijn extreemheid, nauwkeurig is. Dat doe ik niet omdat ik de naam 'pedofilie' schoon wil houden. Wat ik wil is een realistisch beeld van pedofilie, zo vuil als het is, maar niet vuiler; en ik wil precies weten op welke manier het vuil is, en wat daar constructief mee gedaan kan worden. Als de enige constructieve manier is om alle pedofielen te elimineren, dan so be it; maar ik wil dan wel op eerlijke wijze bij die conclusie aan komen (en ik ben er nog, dus vooralsnog geloof ik dat nog niet).

Jouw beeld van je misbruiker

Hieronder vat ik de punten samen die ik uit je bericht haal. Vervolgens geef ik er commentaar op (waaronder ook nuances/kritiek). Ook zal ik proberen uit te leggen wáárom ik er kritiek op geef, wat mij bezielt, waarom ik het in twijfel trek.
Jouw beeld aldus van de pedofiel die jou misbruikt heeft.
Hij is verantwoordelijk, dat voorop; verantwoordelijk voor het wrak (of tenminste 'de deuk') waarin jij jezelf ziet. Hij is bewust bezig geweest met wat hij wilde, vanaf (jouw) jonge leeftijd, vanaf lang voordat hij daadwerkelijk dingen deed die, achteraf gezien, niet door de beugel konden. Hij was in staat tot manipulatie, en heeft dat gedaan. Maar ook: hij zag er geen kwaad in, en, zo beweert hij, hij hield van je.

Als jij gelijk hebt, dan is hij bewust bezig geweest, en is zijn liefde dus geen liefde geweest, een leugen zo je wil. Dan had hij al die jaren al een 'plan' om dat met jou te doen. Zijn aardig doen op jonge leeftijd zou slechts een middel zijn geweest: je werd 'klaargestoomd'.

Hier durf ik een vraagteken bij te zetten. Dit doe ik niet, omdat ik jouw aanrander/misbruiker/die vieze man wil schoonpraten. Ik wéét namelijk echt niet of hij slechte bedoelingen had, of niet; hoe dan ook heeft hij iets kapot gemaakt. Waar het mij om gaat is: wat is, nu, het probleem, en wat is daaraan te doen? De reden dat ik deze omschrijving van jouw misbruiker in twijfel trek, is om het laatste wat je zegt: hij beweert van je gehouden te hebben. Dat is niet 'logisch' te rijmen, zeker voor jou niet, met wat hij gedaan heeft; omdat die manier van gebruiken of pijn doen nooit samen kan gaan met liefde. Wat jij dus doet, om het geheel consistent te houden, is denken dat hij níet van je hield, en dat hij al die tijd al "er op uit was". Dat het één groot web was van berekendheid en manipulatie.

Ik trek dat in twijfel, omdat ik (1) mijzelf als pedofiel beschouw, en (2) omdat ík tegelijk deze manier van denken, die berekendheid en die doelmatige planning, niet herken. Maar ook wil ik het hoofdpunt van jouw stuk serieus nemen: zelfs met de beste bedoelingen zou een pedofiel (ik) iemand pijn kunnen doen.

Als jouw misbruiker enkel en alleen planmatig manipuleerde en (later) misbruikte, en geen liefde voelde, dan kan ik (en andere pedofielen) van dat gebeurene niets leren. Want ik ben niet zo, ik plan niet, ik heb geen doel van seks en ik voel dat ik van kinderen houd. Als hier iets uit te leren valt, moet je de gevoelens van de pedofiel serieus nemen; en die zouden (in dit geval, en vaak) onder andere liefde zijn. Dáár moet je vanuit gaan als je dit probleem constructief wil benaderen, omdat op het moment dat jij andere pedofielen voorhoudt dat zij manipuleren en uit zijn op seks, je woorden aan dovemansoren zijn gericht. Want zij herkennen zich daarin niet, zij voelen dat niet zo. Je hebt het niet over hén, dus je geeft ze een perfecte reden om zich volledig van wat jij zegt te kunnen distantiëren. Misschien klopt je omschrijving niet!

Alternatieve visie op 'de misbruiker'

Een alternatief dat ik wil opperen is combineerbaar met wat je allemaal gezegd hebt:
Pedofielen handelen niet (niet allemaal, niet per definitie) met voorbedachte rade tot seks. Er is een mogelijkheid dat pedofielen (minstens een tijdlang) werkelijk en oprecht van een kind houden. Het is mogelijk dat een pedofiel een vertrouwensband met een kind krijgt, zonder dat te doen met een doel, zoals seks. Het is verder ook mogelijk dat hun handelen niet slechts logisch bepaald is op het moment dat er, zoals jij bijvoorbeeld noemt, bloed naar het verkeerde hoofdje stroomt, en er een situatie is die toelaat dat er dingen gebeuren die over een grens heen gaan.
Is dit een rare gedachte? Neen: het is ook niet altijd logisch, wat een mens voelt of doet. Lichamelijke drangen laten zich niet door logica vatten.

Dit is een alternatief dat de inconsistentie die jij niet kon accepteren, uitschakelt (het 'houden van', en tegelijk 'misbruik maken van'). Dit doet het niet door één helft daarvan te ontkennen (dat hij van je zou houden), maar door te erkennen dat menselijk handelen niet altijd logisch bepaald is. Dit is een nuance: misschien is het probleem niet een simpele slechte persoon met puur kwaad in de zin; misschien is het grijzer. Dat heeft, denk ik, voordelen en nadelen.
Als het probleem is zoals jij het voorspiegelt, zijn alle pedofielen slecht en kwaadaardig en hebben ze altijd seks als doel voor ogen. Maar dit is niet waar, dat weet ik zeker (ik weet zeker dat er veel pedofielen zijn die dat níet zo voelen). Maar het probleem is er misschien nog steeds, het risico dat misbruik voor komt, zelfs als dat waar is. Als dit zo is, dan ligt het probleem (tenminste deels) in dat een mens zich niet altijd kan gedragen zoals hij dat zou willen. En ik denk dat dat ook waar is: veel pedofielen zouden willen dat ze geen pedofiel waren, maar ze kunnen aan hun gevoelens niets doen. Een nadeel hiervan is dat het niet zo gemakkelijk is, als gewoon de hele groep mensen (pedofielen) als duivels te zien. Dat is gevoelsmatig makkelijker om je tegen af te zetten. Het voordeel is dat, als pedofielen inderdaad liefde kunnen voelen, er hoop is op een constructief samenwerken om misbruik te voorkomen.

Note: ik beweer dus níet dat het onmogelijk is, dat iemand wel-overwogen een misbruiksituatie plant. Ik opper alleen de mogelijkheid dat ook het tegendeel kan gebeuren; een mogelijkheid die tenminste de claims van de pedofiel serieus neemt, in plaats van ze slechts af te doen als leugens (en als je alles wat pedofielen zeggen toch al bij voorbaat als leugen af doet, kan je net zo goed niet met ze praten. Misschien moet je wél met ze praten en naar ze luisteren, als je een effectievere aanpak van kindermisbruik wilt.)

Verdere nuances

De iets te sterke claims van jouw kant betreffen de algemene. Vooral in je laatste reactie. Je zegt, vrij sterk, dat kinderen nooit seks kunnen willen, en: "dat het niet onschuldig is en altijd ongewenst is". Dit staat omgeven door belangrijke uitspraken die ik niet overschaduwd wil laten: namelijk dat het kan gebeuren dat het kind geen "nee" laat zien, maar het wel voelt; dat het kind liefde en seks door de war kan gaan halen; enzovoorts. Allen heel belangrijke risico's!
Als 'gedrags-voorschrift' is wat je hier zegt niet onverstandig. Het is makkelijker en misschien verstandiger om maar te denken dat seks met een kind altijd ongewenst moet zijn, omdat je je dan in elk geval niet in die risico-situaties kan begeven. Maar als ik een nauwkeurige omschrijving wil van hoe de situatie echt is, dan moet ik hier toch een nuance aanbrengen. De reden dat ik hier een punt van maak zal ik, zoals ook eerder, zometeen toelichten.
Er bestaan kinderen die seksuele handelingen fijn vinden, vonden, en er bestaan ook volwassenen die er positief op terug kijken. Punt. Die bestaan. Je hoeft niet ver op zoek te gaan om daar voorbeelden van te vinden. Dat komt, omdat seksuele handelingen niet zwart-wit zijn, maar juist zo gevoelsmatig (grijs). Het begint bij de ook door jou genoemde "eigen lichaams-ontdekking". Met leeftijdsgenootjes experimenteren is "normaal" in deze samenleving. Vinden kinderen het fijn? Vast wel. Het verschil dat er nu zou ontstaan als één van die leeftijdsgenootjes een oudere man zou zijn, die verder geen grenzen overschrijdt (niet méér dan leeftijdsgenootjes onderling zouden doen), is voor het kind niet zo groot. Het is dezelfde handeling, met een ander iemand, die ze vertrouwen. Kortgeleden nog zag ik een filmfragment van een oudere man, die zelf als kind regelmatig betast was door een oudere man. Hij vertelde er zomaar over, een beetje dromerig, 'vredig', met een glimlach op zijn gezicht, alsof het een schattig verhaaltje was.
Dit is geen excuus om het te doen: maar het komt voor dat een kind, op het moment zelf, maar soms zelfs ook later, er niet negatief of zelfs positief over voelt/denkt.

Een groot deel van het risico van zogenaamde 'vrijwillige' seksuele dingen met kinderen ontstaat uit de mogelijkheid van verandering in hun kijk op wat er gebeurd is. Ze worden volwassen, worden zich bewust van de maatschappelijke betekenis van 'pedofilie' en de plaats van seks op jonge leeftijd, en voelen zich in het ergste geval misbruikt. Dit kan gebeuren, maar het hoeft niet; en het is ook niet de enige oorzaak van nare gevolgen van kindermisbruik (want soms is dat al naar vanaf het moment dat het gebeurt, en durfde het kind geen nee te zeggen bijvoorbeeld).

Waarom begin ik hierover? Door seks op jonge leeftijd als boeman en als altijd-slecht af te schilderen, creëer je een maatschappelijk klimaat waarin dit zo is, wat kinderen over nemen en aanleren wanneer zij ouder worden. Ervaringen die positief, neutraal, of hoogstens verwarrend geweest zouden kunnen zijn, met verder weinig ingrijpende (of zelfs positieve) gevolgen op iemands leven, kunnen worden omgezet in een groot zwart kwaad dat iemands leven beheerst. Omdat het ingekleurd wordt, later pas, als dóór en dóór slecht.
Als het maatschappelijk klimaat minder zwart-wit is in dit soort dingen, dan zorgt dat ervoor dat kinderen minder nare gevolgen ondervinden van seksuele ervaringen op jonge leeftijd. Het alternatief is de zwart-wit-visie die wij nu hebben, die stelt dat het altijd slecht is, en met haar armen van angst en haat zelfs kinderen begint mee te sleuren in die beerput dat het is (zie link hieronder). Kinderen mogen niet seksueel zijn, of alleen op de manier waarop wij dat normaal vinden, anders is het een grove schande. En "wat wij normaal vinden" verschuift. In toenemende mate worden moeders al bezorgd als ze hun kind zien masturberen, of kunnen zelfs hysterisch raken in sommige gevallen als ze ze zien experimenteren (Engeland, de VS)... Ik denk dan: doe niet zo moeilijk! Kinderen zijn seksuele wezens. Het is een grijsgebied, en hun seksualiteit is niet hetzelfde als die van een volwassene, maar het is er. Het is niet iets dat speciale nadruk verdient, hoeft ook geen speciale aandacht van volwassenen te krijgen, maar het is ook niet iets dat je zomaar weg kan moffelen. De gevolgen van seksuele ervaringen op jonge leeftijden zijn voor een groot deel afhankelijk van wat wíj ervan vinden en maken.
Zie: http://freestudents.blogspot.com/2009/09/there-is-fury-and-and-sadness-inside.html
Over kinderen die de gevangenis in gegooid worden voor seksueel experimenteren met leeftijdsgenootjes of iets jongere kinderen. Dit is voor mij zo pijnlijk; het gaat niet meer om het welzijn van de kinderen. Seks op jonge leeftijd wordt eng gevonden omdat wij kinderen willen beschermen. Kinderen moeten "onschuldig" wezen, maar omdat volwassenen hun eigen seksualiteit op kinderen projecteren, en hun eigen seksualiteit niet als onschuldig beschouwen, mogen kinderen geen seksuele wezens meer zijn. Ouders weten zich er steeds vaker geen raad mee. Kinderlijke seksualiteit is onschuldig, en aanwezig, en helemaal geen probleem. Behalve als wij daar een probleem van maken. Een kind dat experimenteert met een ander kind is geen probleem. Maar als je het kind daar dan psychologische hulp voor gaat aanmeten of de gevangenis in gooit, wordt het opeens iets heel anders.

Zolang de maatschappij dit als een probleem ziet, is elke vorm van te ver gaande intimiteit ("te ver" als bepaald door de maatschappelijke norm + de grenzen van het kind) erg risicovol. Als je echt van een kind houdt, wil je dat kind zo'n risico niet opleggen, is mijn mening. Maar je moet flink sterk zijn om jezelf grenzen op te leggen en die na te leven. Want mensen werken niet zomaar rationeel. Als je de beste bedoelingen hebt en niet op seks uit bent, maar de jongen of het meisje waar je al jaren mee op trekt en waar je van houdt zou (uit nieuwsgierigheid?) initiatief op seksueel gebied tonen, dan moet je alsnog sterk in je schoenen staan om nee te zeggen. Dát is een reëel onderdeel van het gevaar van misbruik, misschien wel belangrijker dan "kwaadaardige berekenende manipulerende pedofielen" omdat je daar veel minder mee aan kan. Als wij dit gevaar willen aanpakken, moeten we dat eerst erkennen; en door enkel karikaturen van misbruikers te maken, zullen veel pedofielen denken dat zij zelf geen risico vormen, omdat de omschrijvingen niet op hen van toepassing zijn want zij hebben geen kwade bedoelingen. Pedofielen mogen best weten dat alléén omdat zij geen seks als doel voor ogen hebben, dat nog niet betekent dat zij risicovrij zijn voor kinderen.

disclaimer / kort over mijzelf:
Ik wil met dit alles niets zeggen over dat seks met kinderen maar zou moeten kunnen of mogen. De conclusie die ik heb getrokken is dat het gevaarlijk is, en dat wat pedofielen betreft het gevaar wellicht ergens anders ligt dan alleen in de "kwaadaardige misbruiker". Wel denk ik dat de combinatie van kinderen en seksualiteit niet zo'n groot probleem zou hoeven zijn als wij het maken; maar tegelijkertijd lijkt het me ook niet verstandig om volwassenen het recht te geven om het voortouw te nemen in wat zij willen doen met kinderen. Ik zie geen reden waarom dat nodig zou zijn, en je kan niet garanderen dat zulke volwassenen altijd in het belang van het kind denken/handelen.

Zelf val ik op jongens, en ik heb ook enkele jongere 'vriendjes' in leeftijden die ik het leukst vind. Daarmee doe ik uiteraard geen seksuele dingen. Alleen al met ze omgaan geeft al voldoening (emotionele voldoening, genoeg om me héél goed te voelen). De een zie ik vaker dan de ander, en bezigheden gaan van gesprekken en buiten-spelen tot computerspellen en soms uitjes. De dingen die jij schrijft zijn relevant, omdat het helpt te zien dat je niet zomaar met 'de beste bedoelingen' al ongevaarlijk bent. Zelf wist ik dat al, maar het is altijd goed om je daar nog weer opnieuw van te doordringen. Ik houd mij niet ver weg van kinderen, ten eerste omdat ik het heel fijn vind om met ze om te gaan, en ten tweede omdat ik denk dat ik een positieve bijdrage kan zijn in hun levens, omdat ik mij wél veilig acht. Om veilig te zijn moet je een harde beslissing kunnen nemen. Je moet in een heldere bui beslissen over wat je wilt (in elk geval geen kinderen met een risico opzadelen) en hoe je dat kunt bereiken; en vervolgens moet je dat kunnen naleven. Mijn grenzen zijn de dingen die hen een risico op zouden leggen: de wetgeving + hun eigen grenzen. Maar slechts heel zelden ontstaan er situaties die daar überhaupt bij in de buurt komen.

Als een contact tussen een kind en een volwassene nooit verder gaat dan spelen, zorg en vriendschap, dan is dat wat mij betreft (en wat de kinderen betreft, en meestal ook wat de ouders betreft) zeker een positief contact.

Topicstarter heeft een slechte ervaring opgedaan.
En dan wordt je boos, logisch.
Zolang ze zelf en haar gezin een draagbaar leven hebben, is het te overzien allemaal.
Als dat niet meer lukt, moet ze hulp zoeken.
Voor haarzelf en voor de mensen waar ze om geeft.

Het heeft geen nut om boos te zijn op mensen die je (nog) niet kent.
Richt je boosheid op de persoon die slecht voor je was.

Open-minded betekent in de regel wel degelijk dat je je eigen opvattingen niet als ontegenzeggelijk waar ziet, ofwel dat je het bestaan van enige grijswaarden erkent. Jij ontkent die hier nog slechts.

Het is je goed recht dat te vinden, en je staat er (gelukkig voor jou) ook bepaald niet alleen in. Het is echter geen open-mindedness, integendeel.
Ik moet het met mijn grijze beeld doen, met een situatie waarin ik de uitzondering ben, en er überhaupt bijna niet over kan praten met anderen zonder me 'verdacht' te maken. Daar heb ik overigens geen problemen mee, gelukkig, ik wil hier niet de zielepoot gaan uithangen.

Je walging voor seksuele gedachtes over kinderen kan ik begrijpen. 't Is één groep die niets kan doen aan die gevoelens, en de andere groep (de normalen mensen) die dat absoluut niet kan begrijpen of accepteren, en ervan walgt.

Even opmerken: je hebt het hier als ik het goed begrijp over een subgroep van pedofielen, namelijk zij die serieus pleiten voor leeftijdsverlaging. Alleen je vult iets (mijns inziens onterecht) in: je zegt dat ze dat willen, om makkelijker te werk te kunnen gaan. Zoals je het zegt heb ik het idee dat je dan doelt op het verleiden en misbruiken van kinderen, met seks als oogmerk. Dit is een visie die de complexiteit van het gebeuren van verliefdheid niet adequaat weergeeft. Veel van de pedofielen die voor leeftijdsverlaging pleiten zijn oude mannen die de jaren '70 nog hebben meegemaakt en die "die goeie ouwe tijd" weer terug willen. Een soort liefde-alom, vrije-seks-gebeuren dat om de een of andere reden is ingestort tot krampachtigheid (zo ervaren zij dat). De visie van een wederzijdse relatie waarbij enige intimiteit slechts knuffelen of, desgewenst, 'iets verder strelen' is, is er één die jouw claim kan nuanceren. Jij kijkt namelijk naar verleiding van een kind als middel, met seks als doel. Maar voor veel pedofielen geldt, dat ze daadwerkelijk verliefd zijn op het kind, en hoewel seks voor hen ook best leuk kan zijn - als het kind het zou willen - is dat niet noodzaak of doel. Alleen leven zij (in het geval van die oude mannetjes) nu in een wereld waarin dat niet meer kan, omdat er nu een algehele wet tegen is. Het gaat er voor hen niet om dat ze het per sé in de praktijk willen brengen in elk individueel contact; maar ze willen in de mogelijkheid (wederom, als het kind zou willen) niet beperkt worden. Dat is een klassiek-liberale mening die vrij goed bij 'die tijd' past.

Verder zeg je nog dat er pedofielen zijn die vinden dat kinderen in pornofilms zouden moeten spelen. Wederom een karikatuur; de pedofielen die ik spreek die vinden dat kinderporno niet verboden zou moeten zijn (dat zijn niet alle pedofielen!) splitsen dit argument op in twee richtingen.
Richting één: het moet niet verboden zijn, als het niet onvrijwillig is. Het is namelijk raar dat als een 14-jarige een filmpje van een zich masturberende zelf op internet zet, dat hij of zij dan veroordeeld zou kunnen worden voor bezit en vervaardiging van kinderporno. Of nog vreemder: wettelijk gezien mag een 16-jarige neuken met een 40-jarige, dat is gewoon legaal; maar een foto van zichzelf met een stijve zou, volgens de letter van de wet, kinderporno zijn (omdat de leeftijdsgrens voor kinderporno op 18 staat, maar voor seksuele handelingen op 16).
Richting twee: het moet niet verboden zijn, omdat álle beelddragers niet verboden moeten zijn. Beeldmateriaal van moorden of van (volwassen) verkrachtingen zijn ook niet verboden, maar beeldmateriaal van een lachend kind met een erectie is wel verboden. Dat is raar.
Ik denk niet dat één van deze twee richtingen overeen komt met wat jij zegt. Misschien is dat een opluchting voor jou, dat het niet zo 'erg is als je denkt'. Maar ik heb eigenlijk, sorry dat ik het zeg, maar beperkt het idee dat jij al 'denkende' tot jouw visie bent gekomen. Volgens mij is het veel meer een invulling voor een gevoel van walging, dat ervoor zorgt dat je ook niet open staat voor nuancerende informatie - zelfs als daaruit blijkt dat wat je denkt, gewoon feitelijk niet klopt.

Zelf denk ik dat het goed zou zijn als er met 'kinderseksualiteit' minder krampachtig om zou worden gegaan. Voor mij persoonlijk geldt dat ik op zich wel goede argumenten zie voor een verlaging van de leeftijdsgrens (met name omdat kinderen feitelijk al gewoon vrij vroeg seksueel 'bezig' zijn, en het raar is dat het dan verboden zou zijn), maar tegelijkertijd zie ik ook onwenselijkheden die een algehele verlaging met zich mee zou brengen. Met name denk ik dat het onwenselijk is als volwassenen 'voorstellen' gaan doen aan kinderen die daar nog niet aan toe of mee bezig zijn. Hoe dan ook, of je de leeftijdsgrens wettelijk nou verandert of niet, lijkt het me voornamelijk zaak dat we minder moeilijk doen over vrijwillige contacten, omdat uit hysterische reacties vaak ook direct schade komt. Dat kan je ook terug zien in sommige onderzoeken. Wij kunnen bijna geen onderscheid meer zien tussen vrijwillige seksuele contacten en gedwongen seksuele contacten, en dat we dat niet meer zien vind ik kwalijk. Het laatste vind ik namelijk flink ernstiger.

Dan praat je met jouw post gewoon volledig langs de mensen heen die beweren dat dat wél zo is. Dit is in feite weinig minder dan dit:
Jij: Gras is groen, dus alle planten zijn groen!!!
Botanicus: Nou nou, niet zo zwart-wit, er zijn ook rode bloemen, en gele. Niet alle planten hoeven groen te zijn.
Jij: Dat kan wel zijn, maar gras is groen, dus alle planten zijn groen! En ik geloof er trouwens niks van, wat je zegt!
Botanicus: -.-

Als je niet gelooft dat kinderen er bewust voor kiezen, of dat ze ernaar kunnen verlangen: dan kan je het - met die aanname - gewoon eens zijn met de meeste pedofielen. Er zullen namelijk pedofielen zijn die zeggen: ik wil alleen seks als het kind er bewust voor kiest, en het zelf ook wil. Als daarvan geen sprake is, dan wil ik het niet. Jij zegt: het mag niet als daar geen sprake van is.
Dan heb je geen tegenspraak, dan ben je het wat dat betreft gewoon eens. Het enige verschil is dan nog dat jij denkt dat het niet kán dat het kind het zou willen, en de pedofiel denkt van wel. Dan kan je dit reduceren tot de inhoudelijke vraag: is het mogelijk dat een kind seks wíl?

Nou daag ik jou uit om je dáár eens in te gaan verdiepen. Die kinderen zijn er namelijk, en dan doel ik op zowel volwassenen die terug kijken op hun kindertijd, als op kinderen die onderling al bezig zijn (dat staat volgens mij in elk boekje over de ontwikkeling van een kind).

Jouw visie op seks vind ik mooi klinken, maar zelf zie ik het net een beetje anders nog. Zelf ben ik het helemaal met je eens (volgens mij, omdat dat volgens mij jouw mening is) dat seks niet alleen maar losbandige emotieloze lichamelijkheid moet zijn (niet alleen maar "lustbevrediging"). Maar ik zie dit, zoals alles, als een groot grijsgebied, en dat grijsgebied heeft toch ergens ook wel iets van een charme. Ik denk dan niet zozeer aan "vrije seks" en expliciet niet aan volwassenen die seksuele voorstellen doen aan kinderen, maar ik denk aan het grijsgebied tussen seks en 'lichamelijkheid'. Want lichamelijk ben je met een kind sowieso als je er een bepaalde intieme band mee hebt (als ouder bijvoorbeeld). Nu is het de vraag of het kind een scherpe grens ervaart tussen het een en het ander. Ik denk (bij jonge kinderen) van niet, het is allemaal lichamelijkheid, en gaat ook gepaard met gevoelens van veiligheid en weet ik het wat allemaal. Het is vreselijk fijn voor een kind om geknuffeld en gestreeld te worden (en nu heb ik het alleen nog over de dingen die normale gezonde ouders doen!!). Nu heb jij, omdat jij 'seks' als een grote smerige duivel in je hoofd hebt zitten, het idee dat er "kortsluiting" zou ontstaan als een streling te ver 'naar onderen' zou gaan, bij wijze van spreke. Dat het kind dan zijn spieren aan zou spannen en met angst in het hoofd zou blijven zitten (is dit een correcte weergave van wat jij zou denken?) Nu denk ik: die gedachte is, als je er even over na gaat denken, vrij raar. Het kind wéét (zoals jij zelf zegt) niet expliciet wat seks is. Maar hij weet wel dat hij het fijn vindt als hij geknuffeld of gestreeld wordt. Omdat hij niet weet wat seks is zal hij wellicht ook niet, zoals jij in jouw hoofd, een hard onderscheid ervaren. Als het nu zo zou gebeuren dat een streling verder zou gaan, dan zou dat op dat moment voor het kind niet als 'schokkend' worden ervaren - misschien. Hoogstens als nieuw, interessant, maar (ik denk) niet per sé negatief.
Dit geldt overigens vooral voor prepuberale kinderen. Zodra ze de puberteit in raken verandert er nogal wat in de ervaring van seksualiteit. Dan komt daadwerkelijke lust (en niet slechts 'behoefte aan lichamelijkheid' die ook jongere kinderen kunnen hebben) om de hoek kijken.

"Ik kan er niet met mijn gedachten bij dat het als onschuldig of zelfs goed word bestempelt door sommige/de meeste pedofielen."

Ik loop al een hele poos rond op diverse p fora, maar ik heb niet gemerkt dat de meeste pedofielen seks met minderjarige als goed bestempelen, hoog uit een hele kleine minderheid. De meeste nuanceren het wel, omdat als je ergens heel goed over na denkt, je vaker bij nuance uit komt.

Het stuk van de topic starter lees ik bewust niet meer, want daar krijg ik nou koppijn van. Het is het zelfde als me portemonnee gejat word door een neger, en later iedere neger er van te beschuldigen van inbreken, en figuurlijk op ga kotsen. Stel nou dat jij een neger bent, hoe zou je me gedrag dan vinden?

Hmm, er komt veel kritiek m.b.t. deze post (de hele post en niet alleen het bovenstaande) maar dit is er nou één (de hele post en niet alleen het bovenstaande) waar ik me in kan verplaatsen.
Ik denk zelfs dat ik grotendeels dezelfde mening heb.

Deze door mij geciteerde 'anoniem' betrekt de zaken behoorlijk op zichzelf en dat is anders dan de meeste 'anti-pedo's' doen.
Dat raakt mij en ik vind dat bewonderingswaardig.
Deze 'anoniem' heeft er over nagedacht.

Ik moet er ook niet aan denken dat iemand met een vinger aan 'mijn' kinderen komt.

Kernpunt is dat je met respect met je medemens omgaat in ieder geval.