Ik ben bang...
Om mijn verhaal te beginnen...
De enige ECHTE seksuele ervaringen die ik heb opgedaan, zijn als jong meisje geweest.
Mijn broer is 2 jaar ouder en ik heb verschillende keren seksueel contact met hem gehad.
Hoevaak precies en op welke leeftijd dat geweest is weet ik niet meer, maar het is meerdere keren gebeurt.
En het was niet geheel onvrijwillig van mijn kant, laten we zeggen dat het niet geheel goed voelde van mijn kant.
Dat ik wat ouder werd heb ik het zelf op een gegeven moment een halt toe geroepen.
Nu ben ik 24, ik heb een aantal "relaties" gehad.
Die van korte duur waren, maar daarin is het eigenlijk nooit verder gekomen dan seksueel contact met de kleding aan.
Daar ben ik voor mijn gevoel ook niet aan toegeweest en eigenlijk had ik er de behoefte ook niet heel sterk toe.
Daar moet ik wel bij zeggen, dat het feit dat ik mijn eigen lichaam nooit helemaal heb kunnen accepteren.
Ik ben in een depressie geraakt 2 jaar geleden en daar nu uit aan het opkrabbelen.
Maar het afgelopen jaar heb ik mij wel eens afgevraagd of ik pedofiele gevoelens heb.
In het verleden heb ik bij verschillende gezinnen opgepast, bij 1 gezin sliep ik bij 2 kinderen op de kamer die samen in bed lagen.
Het idee dat hun seksueel contact met elkaar hadden vond ik dan opwindend.
Een paar maanden terug nog heb ik bij mijn buurjongetje opgepast, en toen ik zag dat hij aan zijn piemel krabte wondt dit mij ook op.
Op zo'n moment schrik ik dan ontzettend van mijzelf en ban ik die gedachte uit mijn hoofd.
Hierbij moet ik zeggen dat ik nog nooit een seksuele fantasie over een kind gehad heb.
Bij het idee alleen al wordt ik misselijk.
Het gevoel komt heel af en toe naar opzetten, wanneer er over dit onderwerp gesproken wordt, ook dan voel ik soms opwinding.
Of inderdaad als er zich een situatie als deze voordoet.
Nu sinds een paar maanden heb ik mijzelf gerustgesteld met de gedachte:
"het zal wel zijn doordat mijn enige seksuele ervaring op jonge leeftijd geweest is."
Maar is dit ook waar? Of loop ik met pedofiele gevoelens die ik onderdruk?
Ik werk ook al een aantal jaar met gehandicapte kinderen en ook hierbij kan ik zeggen dat ik nog nooit een seksuele fantasie heb gehad bij een van deze kinderen. Of dat ik mij aangetrokken voel tot de kinderen. Het speelt eigenlijk ook geen hele grote rol in mijn leven, maar komt zo af en toe opzetten zoals ik net al uitlegde. Daarentegen, als een van de kinderen zichzelf op een seksuele getinte manier aanraak, wat nogal eens voorkomt bij gehandicapte kinderen. Dan voel ik daarbij wel een lichte opwinding. Maar de gedachte om een kind seksueel te benaderen is nog nooit bij mij opgekomen. Het is zelfs zo dat ik mannen heel sterk wantrouw in het alleen zijn met kinderen. Bang dat zij iets verkeerds doen
Verder ben ik volgens mij een redelijk gezonde jonge meid.
Als ik op straat loop kijk ik naar mannen, ik heb ook een hele duidelijke voorkeur voor mannen, raak opgewonden van mannen, voel mij tot hen aangetrokken. En als ik seksuele fantasien heb, dan komen hier altijd mannen in voor. Af en toe vind ik het ook wel opwindend om naar lesbische vrouwen te kijken die seks hebben, maar verder voel ik mij niet aangetrokken tot vrouwen.
Wat moet ik hiermee? Het idee dat ik pedofiele gevoelens zou kunnen hebben haalt een paniek gevoel in mij naar boven en maakt mij KOTS MISSELIJK.
Hoi,
Het is goed mogelijk dat je (óók) pedofiele gevoelens hebt. Je zegt dat je geen fantasieën over kinderen hebt gehad, maar zodra je een kind ziet in een situatie of context die seksueel kan zijn, windt dat je wel op. Volgens mij zijn dat gewoon "in your face"-fantasieën, waar je gewoon direct mee geconfronteerd wordt zonder dat je daar veel bij na hoeft te denken, ze ontstaan spontaan. En dat zou best pedofiel genoemd kunnen worden. Het pedofiele zit dan in het 'opgewonden raken' als je zoiets ziet of denkt.
Ik ben huiverig met direct een verband te trekken met je geschiedenis met je broer, omdat het volgens mij bijna nooit met zekerheid gezegd kan worden dat zoiets het gevolg van één specifieke (reeks) gebeurtenis(sen) is. Het is volgens mij nauwkeuriger om te accepteren dat als je die gevoelens hebt, het niet duidelijk is waar ze vandaan komen. Maar dat hoeft ook niet, want je hebt ze (of niet) en ze zijn zo sterk aanwezig als ze dat zijn, daar doe je niet zo veel aan.
Wel heb ik een aantal nuanceringen om aan te brengen.
-Ten eerste val je op mannen, en daar fantaseer je over. Een eventueel praktisch probleem zou dus niet erg groot hoeven zijn: je kan, so to speak, gewoon een normale toekomst hebben.
-Ten tweede is het niet bekend hoeveel procent van de bevolking pedofiel is, schattingen gaan van 1 op de 200 tot 1 op de 50. Wel is het zo dat (jij belichaamt dit zelf ook) mannen met veel meer argwaan worden aangekeken dan vrouwen. Dit betekent dat een vrouw veel intiemer met een kind kan zijn zonder dat dit problematisch gevonden wordt. Pas als het expliciet seksueel wordt is het een probleem bij vrouwen, en zelfs dan is het risico op negatieve gevoelens van het kind achteraf kleiner (denk ik, omdat seks met vrouwen minder problematisch gevonden wordt in deze maatschappij). Vrouwelijke pedofielen bestaan ook, alleen die zie je nog veel moeilijker dan mannelijke, en zijn beter in staat zich in te houden in gevoelige situaties (vanwege testosteron, misschien).
-Ten derde is de wereld niet zwart-wit. Hetero, bi, pedofiel, het zijn labeltjes. Hoe sterk alle gevoelens zijn, kan per persoon en per aangetrokkenheid verschillen. Dat er een klein aandeel 'opgewonden van kinderen in seksuele situaties' bij zit, maakt je niet meteen een volle 'pedofiel'. Er zit een wereld aan verschil tussen iemand die uitsluitend en intens op kinderen valt, en jij, die op mannen valt, maar sporadisch opgewonden kan voelen bij een kind in een seksueel-achtige situatie.
Wat mij betreft is er niet iets 'ongezond' aan hoe jij bent. Je hebt gewoon gevoelens, en zolang je de gevoelens gewoon erkent en niet ontkent, kan je voor jezelf beter duidelijk krijgen hoe sterk je die voelt, en hoe vaak. Ze hoeven niet méér aandacht te krijgen dan nodig, maar mogen wel erkend worden als dusdanig. Vervolgens kan jij kijken hoe je daar het beste mee om kan gaan. Maar nogmaals: je grote aangetrokkenheid is tot mannen, dus maak er niet zo'n issue van.
Goed van je dat je jezelf ertoe hebt gezet hier toch je verhaal te posten. Ik kan me je bang-zijn goed voorstellen. Het is meestal vooral het idee dat heel vies en eng is. Maar uiteindelijk blijkt het meestal eigenlijk wel mee te vallen. Als dát de naam is die je aan die gevoelens moet geven, verandert dat niet zo veel. De gevoelens zijn er kennelijk toch al. En ze vormen geen probleem (lijkt me). Dus ik denk dat de rust weer terug mag treden in je gemoed.
Hay Limboy,
Bedankt voor je reactie.
Ik begrijp heel goed wat je zegt, deze gedachten zijn ook al eerder door mijn hoofd gegaan.
Het zijn gevoelens die jij ervaart, dus til er niet te zwaar aan en just deal with it.
Maar ik kan dat niet, hierdoor associeer ik mijzelf met mensen die seks hebben met kleine kinderen en naar kinder porno kijken.
Ik besef mij dat er hier mensen zijn die dit ook doen en dat dit voor hun ook een last moet zijn.
Maar in mijn ogen is dat gewoon not done!! Ik vind het misselijkmakend.
Gelukkig voor mijzelf heb ik nooit de behoefte hiertoe gehad, ik ben ook nog nooit verliefd geweest op een kind.
Maar ik kan niet omgaan met het feit dat deze gevoelens bij mij opgeroepen worden.
Is het een seksuele aantrekkingskracht die ik voor kinderen heb of is het gewoon het feit dat ik seksueel opgewonden raak van het zien van seksuele prikkelingen, contact of iets wat daarop lijkt.
Ik raak al vrij snel opgewonden van seksuele prikkelingen, of dat nu van mannen, vrouwen of kinderen is.
Maar ik weet van mijzelf wel dat ik niet lesbisch ben, ik heb ook geen behoefte aan seksueel contact met een vrouw en ben ook nog
nooit verliefd geweest op een vrouw.
Kan het niet gewoon zijn dat ik heel gevoelig ben voor seksuele prikkelingen en dat het niks met kinderen te maken heeft?
Het is voor mij allemaal heel verwarrend, wat jullie denk ik wel zullen begrijpen en ik weet niet zo goed hoe ik met dit alles om moet gaan.
Het is in iedergeval al een opluchting dat ik dit kwijt kan en er met iemand over kan praten die dit begrijpt.
Want ik wist echt even niet meer wat ik met dit alles aanmoest en het is niet iets wat je zomaar even met een vriendin gaat bespreken...
Kan het niet gewoon zijn dat ik heel gevoelig ben voor seksuele prikkelingen en dat het niks met kinderen te maken heeft?
Natuurlijk kan dat. Maar dat hoeft niet. Kijk, je kan op honderd manieren pedofiel-achtige gevoelens hebben volgens mij. Je kan opgewonden raken van hulpeloosheid, van pijn, van onschuld, van 'klein', van 'de fysieke gestalte', van erotisch ogende handelingen, van slapende mensen, van voeten, van luiers... En zo voorts! Er zijn pedofielen die onder andere zulke aangetrokkenheden hebben. Zelf vind ik kinderen in een seks-loze context niet opwindend, en fantasieën die ik van kinderen heb gehad heb ik ook pas gehad vanaf het moment dat ik die kinderen in een seksuele context kon zien. Ik werd op wat jongere leeftijd (17? 18?) verliefd op een jongen van 12, en kon daar niet seksueel over fantaseren, omdat ik hem niet als seksueel wezen kon zien. Bij een andere jongen die ik van elders kende en die eveneens 12 was, kon ik hem wél als dusdanig zien (omdat het duidelijk was dat hij daar wel mee bezig was) en gevolg kon ik ook fantasieën hebben over hem.
Er zijn voor mij kinderen die ik niet opwindend vind, en toch mooi, en waar ik toch verliefd op kan worden. Maar ik noem mij gewoon pedofiel, omdat ik zo'n aangetrokkenheid tot kinderen heb.
Als jij die niet specifiek naar kinderen hebt, dan hoef je je waarschijnlijk geen pedofiel te noemen. Maar nogmaals: dit is slechts een labeltje. Om nou te gaan pikken en pluizen over of je dat labeltje nou wel of niet op je voorhoofd mag plakken, lijkt mij niet zo belangrijk. Je hebt gewoon gevoelens die óók wel eens naar kinderen gericht kunnen zijn, bij uitzondering. Het zij zo.
Ook pedofielen moeten een acceptatiefase door gaan. Het is vooral de fase waarin zij erachter komen dat zij géén misbruikers zijn. Dit probleem ontstond vooral met Marc Dutroux, toen pedofilie zo negatief in het nieuws begon te komen, en gelijk werd gesteld aan verkrachters. Je moet in jezelf kijken wat je voelt: voel jij zoiets, wil je zoiets doen? Nee? Nou, dan ben je ook niet zo, klaar, en moet je je daar niet mee identificeren.
Kijk jij naar kinderporno, wil je zoiets doen? Nee? Nou, dan ben je niet zo, klaar, en moet je je daar niet mee identificeren. Klaar. Identificeer jezelf met de gevoelens die je hebt, niet met gegeneraliseerde labeltjes. Ik voel ook dingen voor kinderen, maar ik moet me niet identificeren met de gemiddelde pedofiel in een internationaal forum, dan gaat het alleen maar over 'de lekkerste lichaamsdelen' en dat is gewoon niet mijn ding. Daar maak ik mij niet druk om, dus identificeer ik mij daar niet mee.
(Als ik te aanvallend klink: sorry; ik probeer je onrust op liefdevolle wijze uit je te slaan. Het doet maar even pijn.)
Hoi anoniem meisje van 24,
Ik zou me niet druk maken als ik jou was, hoor. Ik heb al sinds mijn puberteit seksuele gevoelens voor jonge meisjes en jongetjes. Ik ben nu begin 50 en heb me nog nóóit overgegeven aan die gevoelens. Ik ben gewoon getrouwd en heb een volwassen zoon. Ik masturbeer vaak en dan gaat het over mijn pedofantasieën. Na het masturberen schaam ik me ook wel over min gevoelens, maar dat is eigenlijk maar heel even. Ik word er ook niet "kotsmisselijk" van, zoals jij. Ik heb die gevoelens gewoon geaccepteerd, en zolang je ze niet in de praktijk brengt is er ècht niets aan de hand, hoor. Ik ben ervan overtuigd dat er héél veel mensen rondlopen met afwijkende seksuele fantasieën, maar doordat er nog heel veel in de taboesfeer zit (vooral omdat kindermisbruik en pedofilie nog veel te vaak over één kam geschoren wordt) durven die mensen er logischerwijs (nog) niet voor uit te komen. Daarom vind ik het van lef getuigen dat jij dat wel durft. Dus: niet misselijk worden maar gewoon leren jezelf te accepteren met die gevoelens. Je bent ècht niet de enige, hoor. Hou je taai!
Ik wilde net beginnen aan mijn antwoord, maar ik zag dat in-Limboy al super gereageerd heeft... Geheel mee eens...
Ik begrijp dat het lastig voor je moet zijn om soms gevoelens te hebben die in feite 'not done' zijn en die je tegen niemand kunt uitspreken. Misschien gaan ze ooit vanzelf weer over als je zover bent dat je een gezonde seksuele relatie aan kan gaan met een man, ik weet het niet. Maar ga je niet richten op het onderdrukken of ontkennen van die gevoelens, dat zou eerder averechts werken. Accepteren is toch de beste weg, al is het niet de makkelijkste.
Misschien helpt het volgende je een beetje. Ik ben pedofiel (naar meisjes) en heterofiel en raak opgewonden van jonge en wat oudere meisjes. Toch kan ik ook enigszins opgewonden raken bij het zien van een foto of filmpje van bijvoorbeeld een masturberende man. Niet dat ik seks wil met die man, ik moet er niet aan denken, maar het is puur de seksuele prikkel die mij opgewonden maakt. Zoiets zal in jouw geval ook wel spelen. Je wilt geen seks met kinderen, maar als ze een (voor jou) seksuele prikkel afgeven raak je daar opgewonden van. Het is dus niets om je zorgen over te maken, want je zult echt geen kinderen gaan misbruiken. Hou dat maar in je achterhoofd.
Hay Buzz,
Bedankt voor je reactie.
Het feit dat dit ooit over zal gaan wanneer ik een relatie krijg heeft mij altijd gerustgesteld, ik hoop dat ook dat dit zo is.
Jullie reacties hebben mij in iedergeval wel een stuk rustiger gemaakt, deze gevoelens hebben mij erg doen schrikken.
Maar na het lezen van jullie reacties en van verschillende mensen die met dezelfde gedachten als mij lopen ben ik wat meer
gerustgesteld.
Ik ben ook niet zo zeer bang dat ik een kind iets ooit aan zou doen, daar ben ik niet toe in staat.
Maar dat mijn gedachten ooit wel verder zouden kunnen gaan dan nu is meer hetgeen wat mij beangstigd.
Ik heb een kinderwens, maar al zou het ooit gebeuren dat mijn gedachten verder gaan dan is het voor mij heel duidelijk dat ik
niet aan kinderen begin.
In iedergeval bedankt dat jullie de tijd genomen hebben om hier met mij over te praten...
Ik ben ook niet zo zeer bang dat ik een kind iets ooit aan zou doen, daar ben ik niet toe in staat.
Maar dat mijn gedachten ooit wel verder zouden kunnen gaan dan nu is meer hetgeen wat mij beangstigd.
Volgens mij geeft dat aan dat je je eigen gedachten en gevoelens aan het onderdrukken bent.
Je geeft het al perfect aan: je weet absoluut zeker van jezelf dat je nooit iets 'seksueels' met een kind zal doen. Waarom verbied je jezelf dan nog om te voelen wat je voelt, en daarover na te denken? Ik snap dat het heel eng is om opgewonden te raken van een kind, zeker omdat het zo'n enorm taboe onderwerp is. Ik snap dat je eigenlijk liever zou willen dat die opwinding gewoon weg zou zijn.
Toch denk ik dat het goed is als je jezelf toestaat om te voelen wat je voelt. Op die manier kan je voor jezelf ook nagaan in welke situaties je die 'opgewondenheid' wel of niet voelt, en leer je zulke situaties herkennen. Dan kom je er waarschijnlijk achter dat het helemaal niet zo eng is: je doet namelijk niks fout. Gevoelens voor iets kunnen ook nooit fout zijn: je kunt er immers niks aan doen, wat de etiketplakkende maatschappij daar ook over blijft schreeuwen.
Wat ik ga zeggen, is eigenlijk al gezegd. Maar ik wil 'een andere insteek' nog eens duidelijk neerzetten...
Wat moet ik hiermee? Het idee dat ik pedofiele gevoelens zou kunnen hebben haalt een paniek gevoel in mij naar boven en maakt mij KOTS MISSELIJK.
Jij moet helemaal niet van die 'pedofiele' gevoelens af. Waar je van af moet komen, is je kotsmisselijkheid. Je hoeft hier helemaal niet misselijk van te worden.
Wat jij voelt is normaal. Het is onzin, dat kinderen niet seksueel opwindend zouden kunnen/mogen zijn, en dat het 'slecht' is als je die opwinding wel eens voelt.
Volgens mij zijn er veel, veel meer mensen dan wij ooit zullen weten, die hetzelfde voelen als jij. Die mensen zullen dat verder ook nooit tegen iemand zeggen, en er nooit iets mee doen. Net zoals jijzelf zegt: die zijn gewoon gemakkelijk seksueel geprikkeld.
En er is toch niets mis met het hebben van seksuele gevoelens? En je doet er toch niemand kwaad mee?
...even tussendoor: het is natuurlijk goed dat je in eerste instantie een 'waarschuwing' bij jezelf voelt, als je opgewonden wordt. Dat moet ook zo blijven.
Want er moet natuurlijk wel een soort 'remming' in je zitten, om niet meteen over te gaan van "hee ik word opgewonden van hem" naar "ik ga aan hem zitten want dat is lekker". (Om het maar even simpel te zeggen.)
Die remming is er bij jou. Net zoals bij alle andere 'normale hetero mensen (en 'normale pedofielen' ook) die nooit seks hebben met een kind.
Dus is er geen probleem.
En dan (als je jezelf altijd onder controle hebt en niets doet waar iemand anders last van krijgt) hoef je dus niet moeilijk te doen over die gevoelens.
De oplossing voor jou is, volgens mij: stop met jezelf te associëren met kindermisbruikers. Je bent helemaal niet hetzelfde. Je kan jezelf veel beter associëren met 'een heleboel ontzettend normale mensen die die gevoelens ook wel eens hebben'.
En je bent ook geen pedofiel. Sja, je kan jezelf wel zo noemen want je hebt ooit wel eens 'pedofiele gevoelens'... maar wat is het nut daarvan? Dan zou half Nederland pedofiel zijn (of wel eens pedofiel zijn geweest).
Om het anders te zeggen: ik vind het zelf helemaal niet 'abnormaal' als je wel eens af en toe opgewonden gevoelens krijgt van kinderen. Ik vind het pas 'abnormaal' (en zou jou pas 'pedofiel' noemen) als je die veel vaker van kinderen krijgt, dan van volwassenen.
Als aanvulling:
Nou ik toch aan het schrijven ben:
Natuurlijk snap ik wel dat het moeilijk is om je over je angst heen te zetten...
Ik was vroeger ook bang voor mezelf. Bang dat ik, met die gedachten en verlangens, iets verkeerd zou doen. Dus ik schaamde me tegenover mezelf voor mijn fantasieën.
Ik weet niet precies hoe het gebeurde... maar ik ben langzaam een stuk relaxter geworden.
Nu kan ik gewoon een jochie zien lopen en denken "soohee, die is lekker!". Dat gebeurt ook wel eens.
En dan?
Dan kijk ik nog eens extra en geniet van het gevoel. Ik krijg er geen slechte gevoelens meer bij. Het enige wat ik er wel eens bij krijg... is dat ik mezelf stiekem uitlach. Ik vind mezelf maar een gekke vent, op een grappige manier, ik kan erom lachen.
En dan... loop ik door.
Ik voel me een stuk beter, nu ik die moeilijke gevoelens van schaamte en verwarring heb omgezet in 'iets leuks'.
En verder is er niets veranderd. Ondanks dat ik me er (tegenover mezelf) helemaal niet meer voor schaam, ben ik nog nooit begonnen met die jochies lastig vallen, ofzo.
GOED VAN JE GEWOON DOOR LEVEN
NEEM ANDERS PRIVE CONTACT MET MIJ OP,
Het hier beschrijven van mijn gevoelens heeft het in iedergeval een stukje minder zwaar gemaakt voor mijzelf.
En nu is het inderdaad aan mijzelf om uit te zoeken tot in hoever deze gevoelens gaan en het toe te laten.
Het is en blijft iets heel vreemds voor mij, maar het is in iedergeval een opluchting dat ik er met iemand over heb kunnen praten.
Ik weet verder even niet wat ik moet zeggen, want het is een beetje veel wat op mij afkomt nu...
John, ik ben niet aangemeld bij deze site en wil dit ook liever niet.
Ik weet niet waarom jij prive contact met mij wil, maar alles kan gewoon besproken worden via deze topic
Groot gelijk
En doe lekker rustig aan...