Ik wéét het niet meer...
Zoals mijn titel al verteld: Ik weet het niet meer... echt niet.
Deze site vond ik via het programma van Paul de Leeuw en zijn interview met mr. Ted Lieshout. Ik heb echt nood aan een babbel en mensen die me verder kunnen helpen. Sorry als ik als nieuweling hier zomaar binnenval, maar ik probeer het toch ...
Ik heb een verschrikkelijke kindertijd gekend en dit lag aan mijn mama en haar talrijke vrienden. Ik verwijt haar echter niks, waarom zou ik? Ik denk dat iedereen op zoek is naar liefde en geluk en sommige doen dat nogal onhandig. Toen ik een jaar of vijf was leerde ze een man kennen waar ze nog steeds bij is. Of het nu goed of slecht is, ik wil daar niet over beslissen want ik ervaar die man vanuit mijn standpunt...
In ieder geval heeft hij mij het leven behoorlijk zuur gemaakt door zowel psychische als fysische verwaarlozing/mishandeling. Mijn moeder zat of stond er bij en keek er naar... Zelfs al was ze getuige dat ik afgerammeld werd omdat ik de waarheid sprak, dan trok ze niet eens haar mond open om dat te bevestigen. Tot ik dan maar toegaf dat ik aan het liegen was, in de hoop dat het ranselen ophield, maar dan begon hij weer opnieuw omdat hij wilde weten waarom ik had gelogen. Als ik dan zei dat ik eerst de waarheid sprak kreeg ik weer slaag omdat hij beweerde dat ik net toegegeven had dat het een leugen was en ik nu weer teruggreep naar die leugen. Enfin wie een stok zoekt...
Ik maakte er ook een regel van om bijvoorbeeld niet te vertellen dat ik iets niet luste, want dan kauwde hij m'n eten en spuwde het terug in m'n bord, dan hoefde ik alvast niet meer te kauwen zei hij. Ook kon ik beter niet zeggen dat ik niet veel honger had, omdat ik dan een dubbele portie kreeg en als ik dan meer deed dan alleen maar kokhalzen, kon ik mijn maaginhoud die op mijn bord belande terug naar binnen werken.
s'Nachts haalde hij me uit m'n bed haalde heel m'n kamer overhoop, kasten leeg bed leeg, zelfs matras op de grond en als ik alles netjes had kon ik rechtop gaan staan met mijn gezicht naar mijn bed en moest ik er naar kijken zonder te bewegen. Zij zaten dan op een stoel tot het hen te lastig werd... enfin dit is de schets, meer hoeft waarschijnlijk niet.
Toen ik negen werd kwam er bij ons een jonge twintiger in dienst. Na een tijdje kreeg hij de situatie door en leidde hij de aandacht van mij af, zodat beginnende ruzies ook beginnende ruzies bleven. Toen hij bij ons een bed aangeboden kreeg mocht hij in de kamer naast de mijne logeren. Hij hoorde veel (als hij thuis was) en moeide zich ook. Probeerde te kalmeren, te sussen, aandacht af te leiden...
Mij gaf hij een luisterend oor, later trooste hij me en nog later toonde hij me dat ik er niet alleen voor stond, dat ik wel geliefd was. Ondertussen was ik er achter gekomen dat hij een alcoholist was, een onbetrouw baar iemand, die alles zou doen voor een pint, maar ik had ook geleerd dat ik bij hem bescherming vond, dat ik rustig was bij hem, op m'n gemak, en langzaam ging dit over naar liefde voor hem een ongeloofelijke liefde, mateloos...
Als ik hem zag stroomde ik over, werd ik week, niks leek nog te werken en het deed letterlijk pijn aan m'n lichaam. Als hij een arm om me heen had kroop ik tegen hem aan en had ik het gevoel ik nooit dicht genoeg kon komen en dat deed letterlijk pijn. En toen volgde onze eerste zoen... Het werd steeds meer.
Hij vertelde me dat hij me zou huwen vanaf dat mijn leeftijd dit zou toelaten en ik kon niet wachten...
Hij vroeg me tegen iedereen te zwijgen over wat we hadden, maar geen van ons beiden kon dit. Hij maakte insinuaties waar iedereeen bij was en ik liep rood aan.
Als kinderen mij pesten, kwam hij tussenbeiden en liet niets aan duidelijkheid over. Als mij een haar gekrengt werd zou hen dat zuur opbreken want dan krenkte je hem 100 voudig meer. En hij zei dit niet enkel als hij hiermee indruk kon maken op me, maar ook als ik er niet was.
Hij hield me op de been, voor hem doorstond ik wat er gebeurde, ook al was hij dan reeds niet meer bij ons in huis. Maar toch werd het mij te machtig en ik stond met de pillen in de hand. Ik was bang. Doodsbang. Zou ik ze nemen of niet? Als ik het deed moest ik heel erg zeker zijn dat het zou lukken, want als het misslukte zou alles veel erger worden. Ik overwoog mijn kansen en hoorde mijn moeder niet binnenkomen. Ze begreep de situatie en verplichte me om de pillen te nemen. Ik weigerde, geschrokken als ik was. Ik werd wakker, besefte dat ik hem niet meer zou zien als ik het deed. Dat ik nooit kinderen zou krijgen als ik ze nam. Besefte dat mijn ma tegen me tierde dat ze toch zo graag wilde dat ik ze nam...
Ik weigerde. Wilde niet op die manier gaan. Wilde zeker zijn...zeker dat het niet zou misslukken, voelde hoe mijn ma me bij de haren sleurde om mijn mond open te krijgen en mijn hoofd achterover.... en toen was het voorbij. Daar stond hij, alsof hij uit het niets kwam. Had op de gang het lawaai gehoord had mij horen huilen en redde zo mijn leven (bracht in ieder geval mijn moeder tot haar zinnen).
Twee jaar hebben we iets gehad. We maakten plannen (althans ik). Hij bracht het idee aan, maar ik ben nooit zeker geweest of hij het ook meende, maar ik nam ze dankbaar aan en koesterde ze. Mijn liefde straalde van me af. Iedereen zag het. Ik voelde het, het leek alsof er een lichtstraal vanuit mijn ogen kwam als ik hem aankeek. Heb dezelfde blik nog maar één keer in heel m'n leven bij een vrouw gezien, die haar man aankeek, en ik herkende haar gevoel...
En toen na twee jaar... Hij was stom dronken en vertelde in het café wat er tussen ons bestond. Ik kwam niets vermoedend uit school en mijn moeder schold me uit voor hoer en zo meer...
Dat was dat. Een intens verdriet, onuitsprekelijke leegte, oneindig gemis, ik was gestorven. Maar niemand mocht mijn ware gevoelens kennen en ik verborg ze diep in me. Ik denk dat ik daarin slaagde. Huilen... ik weet niet of ik veel gehuild heb... mensen zien het wanneer je gehuild hebt en mijn gevoel...tranen verzachtte de pijn niet...tranen waren nutteloos.
Ik was toen elf. Mijn 'pa' vond dat hij ook recht had, als een vreemde zoiets mocht, mocht hij dat zeker want hij zorgde voor me, gaf me te eten...
En daarbij die man was toch zeker niet de eerste. Was ik soms vergeten dat ik als vijf jarige door mijn puberneef 'neef' reeds was... En dat ik als zeven jarige een leegstaand huis was binnengesleurd door een vreemde... Ik zal dat alles wel leuk gevonden hebben...Ik zal het wel gevraagd hebbe, anders doen ze zoiets niet. Bovendien was ik toch niet beter dan een hoer. Een hoer laat er zich nog voor betalen, ik deed het gratis, volgens hem. Ja hij had respect voor een 'hoer' niet voor mij, maar wilde het wel met me doen...hij had als enige toch dat recht.
Hoe ik er doorheen kwam? Mijn gedachten aan mijn kleine liefde hielden me recht. Ooit zou ik hem weer ontmoeten en zou alles worden wat het was, waarvan ik droomde en dit moest ik doorstaan...
Veertien was ik en zwanger van m'n pa. Ik besefte het niet eens, wist niet dat ik zwanger was. Voelde me ziek, doodziek...Braakte aan een stuk door... M'n moeder zei dat ik me aanstelde, dat geen mens zo ziek is dat hij voortdurend moet braken, dat ik het deed om haar te pesten. En toen besefte ik het. Ik ben zwanger. Ik wilde dit kindje. Ik deed gewoon alsof het het kindje was waarvan ik gedroomd had met mijn liefde, niet dat van m'n pa, maar van hem... Zo wilde ik het, ik deed alsof en ging van het kindje houden.
Tot ik in mijn zesde maand was en mijn moeder het tijd vond te vertellen dat ze dacht dat ik zwanger was. Een maand later duwden m'n ouders me in de auto en lieten het weghalen.
Ik liet geen gevoelens meer toe. Ik wist dat ik m'n gevoelens niet toe mocht laten, dat ik het dan niet aan zou kunnen... Geen gevoelens, niks. Ik was toch leeg, letterlijk en figuurlijk, dus dan maar helemaal leeg...
Ik kan mij niet herinneren wat ik in die periode gevoeld heb. Ook niet wat ik dacht... Ik kan dit niet omschrijven.
Ik weet dat dis is gebeurd maar weet niets. Ik ben er nu, zoveel jaar later, nog in verwarring over. Vond het vreselijk het kindje te verliezen, machteloos te staan tegenover ouders...en ik die de verantwoordelijkheid droeg van dit leventje, nam deze verantwoordelijkheid niet op...
Liet ook niet begaan, vocht als een leeuwin, tegen haar eigen lichaam in de hoop het kindje te behouden, het te redden...maar durfde mijn mond niet te openen, voelde me laf...maar hield ook de lippen stijf op elkaar als het over de pijn ging die ik voelde bij de 'ingreep', dacht als ik niet zeg dat ik pijn heb zullen ze me mss vergeten en kan ik zo het kindje redden...
Niet waar...Het lukte niet...
Mijn pa was zich van geen kwaad bewust, sloot me op, hield me thuis van school, nam mijn identiteitsbewijs af toen ik de leeftijd had dat ik dat op zak moest hebben en vertelde me dat ik zonder niet op straat mocht omdat ik dan het risico liep in de bak te belanden voor landloperij. En ze zouden me vinden, want als ik zou buiten gaan zou hij de politie verwittigen...
Hij was ook niet bang geworden toen ik veertien was, want hij bleef z'n gangetje gaan.
Hij was ook degene die 'mijn liefde' opzocht. Hij had werk voor hem, en zo kwam ik weer in contact met hem. Ik was nu een jong volwassene, weet niet meer zeker, denk 17 jaar of 18 jaar.
Zielsgelukkig voelde ik me om hem weer te zien, hoewel het enkel het besef was, niet het gevoel. We werkten samen en heel langzaam liet ik een gevoel van geluk toe. Tot ik merkte dat hij nog minder betrouwbaar was in afspraken dan vroeger. De alcoholische roep was sterker dan wat ook...
Vanaf dat moment kreeg ik 1 keer in het jaar een telefoontje van hem, steeds op de zelfde dag en hetzelfde uur. Om mij geluk te wensen (nee niet op mijn verjaardag of zo) Ik hield afstand. Was wantrouwig, ik kon niet op hem rekenen, tenslotte had hij me in de tijd verraden...
Hij voelde waarschijnlijk die afstandelijkheid en de telefoontjes werden zeer mooie kaartjes (gedurende drie opeenvolgende jaren).
Nooit ben ik nog verliefd geweest op iemand. Ik leerde mijn man kennen. Ik wlde geen relatie...zei dit rechtuit, maar ik "wist" dat dit mijn man was. Er was meer...Ben nooit verliefd geweest en hij weet dat, maar ik was er toen van overtuigd dat ik op deze man wel kon rekenen, wel kon vertrouwen...
Hij haalde me uit mijn myserie weg...Weg bij mijn ouders...Ik vertelde hem alles, alles behalve over mijn kleine liefde.
We kregen samen kinderen, we zijn nog steeds samen. En zoals ik toen al tegen iedereen zei 'dit is voor het leven'.
Ik hou van mijn man, ik ben bezorgd om hem, ik wil dingen voor hem doen...zolang ik maar in mijn gedachten vrij ben...
Ik weet niet eens of het houden van is... Ik hoop dat hem niks overkomt. Ik hoop dat hij geen verdriet krijgt, maar als hij niet thuis is mis ik hem niet. Als hij er wel is is dat normaal.
Ik wéét dat ik hem op alle vlak kan vertrouwen en ik geef hem ook dat vertrouwen, hij doet hetzelfde met mij en ik zal dat vertrouwen nooit beschamen.
Maar ik ben hem niet volledig trouw. Als ik moeilijke momenten heb val ik terug op mijn herinnering om erdoor te komen. Ik val nooit terug op momenten met hem samen als ik het moeilijk heb...
En mijn gedachten zijn vrij...Ik denk meer aan mijn kleine liefde dan ikzelf liefheb...
Een kleine dertig jaar na "mijn kleine liefde" zie ik hem in een flits weer staan op straat. Ik in de auto en raasde voorbij. Besefte dat ik nog steeds hetzelfde voel als toen. Besefte ook dat ik heel erg veel nood had aan een gesprek over wat er toen gebeurd is. Wil hem zeker niets verwijten, enkel duidelijk maken dat hij zich niet schuldig hoeft te voelen. Wil weten of hij wist wat ik voor hem voelde, ook wil ik weten wat hij voor mij voelde en waarom hij het op zo'n manier uitgebracht heeft.
Wil heel graag een oprechte vriendschap met hem opbouwen. Vriendschap zonder meer. Wil in geen geval mensen verdriet aan doen, al zeker niet mijn eigen gezin! Maar vriendschap...Mijn man wilde ook zijn vroegere vriendin opzoeken. Ik begreep dit. Soms wil je weten hoe het met iemand gaat. Heb hem gezegd dat hij contact moest opnemen, hij heeft dit ook gedaan.
Verder gaat het niet.
Ik heb een manier gecreëerd om hem opnieuw te zien. Hij herkende me niet eens. Hij is oud geworden, letterlijk oud! Ziet er vreselijk uit, maar het ergste...
Ik keek recht in zijn gouden ogen en schrok. Hij was dood...alleen...zijn lichaam weet dit nog niet!
We waren niet alleen en de ontmoetting duurde amper twee minuten, waarvan hij meer dan de helft van de tijd nodig had om te bedenken wie ik wel kon zijn. Toen ik mijn naam zei, kwam de herkenning, in zijn hersenen, niet in zijn ogen...
Ben weg gegaan, heb de deur open laten staan. Vroeg hem waar ik hem kon vinden, hij vertelde het me. Zei hem dat ik mss wel nog eens zou langskomen, omdat ik werk voor hem had. Is ook echt zo, en mijn man weet het. Heb hem gezegd dat ik deze job aan hem zou aanbieden indien hij interesse had.
Mijn man vond het goed, weet enkel niet wat er tussen ons was. En als ik hem het werkje geef wil ik ook dat mijn man bij ons is, zodat hij ook ziet dat het netjes is. (enkel voor mijn gemoedsrust, ben niet van plan mijn man te kwetsen of te bedriegen.)
Nu weet ik het echter allemaal niet meer. Er was een afstand tussen ons. Eentje die er nooit geweest is, tenzij van mijn kant. Ik heb gevoelens, maar ik weet niet de welke. Ik denk dat het verdriet is...
Ik vind het verschrikkelijk hem zo te zien, ik wil hem de weg naar zichzelf helpen zoeken...
Kan het niet uitleggen...
Ik besef nu dat ik in de tijd mijn gevoelens heb afgesloten. Ik weet niet eens meer wat verdriet hebben is, wat gelukkig zijn is, wat verliefdzijn is...Kan het enkel zijn op mijn kleine liefde of de herinnering aan hem zoals hij was...
Ik weet niet of ik hem de klus ga aanbieden. Weet niet of ik een gesprek met hem kan hebben...of zijn woorden betrouwbaar zijn...
Vanuit zijn gedrag zoals ik hem laatst eventjes zag, besef ik dat hij een vrouwengek is. Alles wat een rok draagt en hij kan krijgen is goed genoeg...Werd bevestigd door de persoon die me bij hem bracht (zonder dat zij onze geschiedenis kende en vanuit een oprechte bezorgdheid naar hem, zonder meer)
Ik heb momenteel heel veel gevoelens...alleen weet ik niet wat ik voel...
Wat een indrukwekkend verhaal, ik ben er stil van en weet eigenlijk niet goed hoe ik moet reageren. Wat een heftig leven en wat dapper dat je hier schrijft.
Een zwaar leven met veel twijfelachtige mensen. Ik kan me voorstellen dat je daardoor erg wantrouwig en verward geworden bent.
Wat ik nu schrijf is vrij impulsief - erg vanuit mijn primaire gevoel. Ik kan er volkomen naast zitten -
Na je verhaal gelezen te hebben, was mijn gevoel over ‘jou kleine liefde’ bij mij toch overwegend negatief.
Hij heeft weliswaar veel voor je betekend, maar heeft ook geprofiteerd van jouw kwetsbaarheid. Toch?
Ik kan me voorstellen dat je je afvraagt wat hij destijds werkelijk voor je gevoeld heeft. Was het echte wederzijdse verliefdheid? Of was je een ‘lief’ kind, dat makkelijk te paaien was voor lichamelijke bevrediging.
Zo te lezen is zijn leven ook erg getekend. Je noemde hem dood...... door de alcohol? Dit tast je geheugen erg aan. Vertraagde herkenning, door beschadiging? Of......heeft die tijd op hem weinig indruk gemaakt.
Positieve herinneringen zijn waardevol. Koester ze. Maar alles verandert...Is het wel verstandig om nu je leven te laten ontwrichten door iemand die ‘vroeger’ erg waardevol voor je was, maar nu een vreemde geworden is?
Ik wens je rust en geluk toe.
Met vriendelijke groet,
meso
hoi meso,
Dank je voor je reactie.
Ook al komt het uit je primair gevoel, u zit er echt wel bovenop. U slaat spijkers met koppen.
Het zijn namelijk ook mijn bedenkingen in heel dit verhaal.
Was hij inderdaad echt alleen maar uit op "ontsnapping uit de eenzaamheid"? of koesterde hij oprechte gevoelens?
Ik noemde hem inderdaad 'dood', zo zag ik het ook.
Hij is kwa gezicht zeker herkenbaar, en het is niet omdat hij er zo oud en slecht uit ziet (uiterlijk) dat ik hem 'dood' noem. Het zijn zijn gouden ogen. Er zit geen leven meer in. Zijn lach komt niet meer in zijn ogen. Vroeger zag je aan zijn ogen of hij ging lachen, nu lacht alleen zijn mond.
Dat hij me niet herkende kan ik hem niet kwalijk nemen. We zijn ondertussen 30 kilo verder en evenveel jaar ouder, als je rekend vanaf de relatie.
Het deed me echter wel pijn dat hij me enkel herkende in geheugen. Ik zei m'n naam en hij wist onmiddellijk wie ik was. Hij vertelde zelfs dat hij onlangs mijn vader had gezien en dit allemaal op no-time. Maar zijn ogen bleven dood, geen herkening in z'n ogen, geen herinnering in zijn ogen. Het goud is er nog, maar zonder z'n glans....
Of het verstandig is om te weten wat er toen was (uit zijn mond) is een groot vraagteken. Waarschijnlijk niet. Als hij me verteld dat hij echt iets voor me voelde, zal ik moeite hebben dit te geloven. Als hij me verteld dat ik alleen maar leegte opvulde en hij me dus gebruikte, zal me dat alleen maar verdriet doen en de mooie herinneringen kapot maken.
Misschien is het inderdaad beter het verleden te laten wat het verleden is.
Ik ben erg verward omdat ik voornamelijk niet weet wat ik voel. Ik denk dat ik heel veel verdriet voel en ik denk dit voornamelijk omdat ik af en toe een verloren traan op mijn wang ontdek. Het ergste is dat ik niet weet wat ik voel.
Wat een verhaal. Om stil van te worden. Niet te bevatten dat mensen zo met kinderen kunnen omgaan, en dan heb ik het over je ouders. Ik kan me niet voorstellen wat voor impact dat moet hebben op je leven. Heel moedig van je om je verhaal hier te doen.
Eerst even een - wellicht voor de hand liggende - vraag: ben je hier ooit voor in therapie geweest of iets soortgelijks? Je herinneringen raak je nooit meer kwijt, maar misschien kun je toch je gevoel weer een beetje terugkrijgen door alles er een keer helemaal uit te gooien en al de emoties die daarbij komen te laten gaan. Maar goed, ik denk dat je dit zelf ook wel weet en je moet die beslissing zelf nemen.
Heb je ook een specifieke vraag, of wilde je alleen je verhaal ergens kwijt? Heeft je ervaring om als kind een relatie te hebben met een oudere man je een bepaalde kijk op pedofilie gegeven?
Of zijn gevoelens voor jou oprecht waren kunnen wij natuurlijk niet beoordelen. Op mij komt het over alsof hij veel goeds voor je gedaan heeft en ook goede intenties had, maar wel een groot probleem had, namelijk een alcoholverslaving. Daardoor heeft hij domme dingen gezegd of gedaan waarmee hij het heeft verpest. Erg spijtig, wie weet hoe het zou zijn gegaan als hij geen alcoholprobleem had. Ik vermoed dat dat doodse van nu ook door de alcohol komt. Dat spul maakt je lijf en je hersenen kapot, dus ik vind het niet zo gek dat hij je niet meer volledig herkent. Ik denk dat het beter is om de goede herinneringen te koesteren en niet met hem te gaan spitten in het verleden. Daar is hij nu te ziek voor, jammer genoeg. Maar ik wil en kan die keuze niet voor je maken.
Ik wens je in elk geval heel veel sterkte en geluk toe, voor zover dat nog voor je is weggelegd. Maak er wat van.
Hoi Buzz,
Ook dank aan jou voor je reactie. Wat krijg ik hier lieve reacties, ik had dit helemaal niet verwacht. Het geeft me een warm gevoel.
Ik heb ooit eens geprobeert om op een ander forum "slachtofferforum" contact te krijgen met mensen die in een gelijkaardige situatie zaten, maar ik kreeg daar van alle soorten verwijten naar mijn hoofd. voornamelijk omdat ik me niet als "slachtoffer' voordeed, (iets wat ik dus ook niet ben in mijn gevoel).
Ik heb een heel groot probleem met mijn ouders. Ik heb nog steeds contact met hen. Ik wil niet over hen oordelen, dat zal ooit wel eens gebeuren en dan wil ik niet in hun schoenen staan. (Ik geloof namelijk in reïncarnatie en ik geloof ook dat je 'bij de dag des oordeels' zoals het christendom het noemt- je eigen rechter bent).
Vanuit dit standpunt heb ik medelijden met hen, voor wat hen te wachten staat. Ook heb ik het geloof dat je na je overlijden alles herbeleefd maar in omgekeerde volgorde. Als ik iemand kwets dan zal ik dit herbeleven maar vanuit het standpunt van de persoon die ik kwetste en zal zodoende die persoon z'n pijn en verdriet voelen. Misschien dat vooral dit laatste het medelijden met mijn ouders opwekt.
Ik ben nooit in therapie geweest. Ik functioneer goed, heb niet echt een probleem met het verleden en dit vooral omdat ik alle gevoel hieromtrent verdring. (dat is wat ik nu denk, na mijn korte ontmoeting). Voordien dacht ik dat ik gewoon sterk genoeg was geweest en het allemaal goed ging. Maakt dit van mij een slachtoffer? Misschien wel ten opzichte van de gebeurtenissen met mijn ouders.
Heb onlangs ondervonden dat hun dwang nog steeds heel erg groot is. Mijn ma vroeg om hulp van mijn dochter en ik wilde niet dat dit kind voor haar gratis zou gaan werken. Alleen ik durfde dat niet te vertellen. Uiteindelijk heb ik toegestemd dat het kind kon helpen, maar wilde ik wel dat ze er iets voor kreeg, om profiteren te voorkomen. Mijn man vond het de ideale moment om mij tegen hen te laten staan. Uiteindelijk draaide het erop uit dat mijn man me twee uur heeft laten zweten om met een dikke ruzie met mij, ons standpunt bij mijn ouders duidelijk te maken. Die dag ben ik lichamelijk zo ziek geworden dat ik er vier dagen letterlijk knock out van was. Dit is heel erg want ik blijf normaal gezien in alle omstandigheden van lichamelijke pijn of ziekte overeind.
Op dat moment is het besef dus reeds binnen beginnen sijpelen dat ik het helemaal niet zo goed deed als ik zelf geloofde.
Tot nog toe denk ik echter dat therapie geen goed idee is. Als alles boven komt...ben ik dan nog in staat om voor mijn gezin te zorgen? Of wordt ik een emotioneel wrak? Dit kan ik mijn man en kinderen niet aandoen. Het risico wil ik op dit moment niet nemen.
Wel heb ik besloten om me toch tegen mijn ouders op te gaan stellen. Niet toegeven als ze iets vragen wat mij niet past bijvoorbeeld. Het voornemen is er...ik hoop dat ik het zal uitvoeren. Voor mezelf zal dit een belangrijke stap zijn als persoon en als persoonlijkheid, niet om hen prblemen te berokkenen.
Dat doen zij nog steeds door bijvoorbeeld mijn eigen kinderen te vertellen hoe slecht ik ben, wat een leugenaar ik ben, hoe ik bedrieg en oplicht...
Mijn kinderen vragen me waarom ik hen dit laat zeggen. Ik vertel hen dat leugens mij niet raken omdat de waarheid het wel zal winnen. Het zijn dezelfde leugens die ze vertelden over mijn grootouders om mij van hen weg te houden. Het raakt me enkel dat ze na dit alles nog steeds niets geleerd hebben. Ik kan niet begrijpen dat ze in de spiegel kunnen kijken zonder na te denken...
Een specifieke vraag heb ik niet. Ik wilde vooral mijn verhaal kwijt. Misschien zocht ik ook reacties om te weten wat ik nu doormaak. Een ander, die los van de zaak, er een zicht op krijgt kan misschien ook wel mijn verwarring ontwarren...
Hopelijk begrijp je wat ik bedoel.
Mijn verstand zegt dat ik moet weg blijven bij hem. Dat ik geen vragen over het verleden moet stellen. Elk positief antwoord van hem zou ik in twijfel trekken, zou ik langs alle kanten belichten, zou ik als een speurder uitpluizen om dan met het ettiket onbetrouwbaar antwoord alles op te bergen.
Elk negatief antwoord (dat het enkel was omdat hij mij kon gebruiken) zou ik onmiddellijk geloven, maar het zou ook betekenen dat ik alle houvast verlies. Dat datgene waardoor ik telkens opnieuw kracht vond om verder te gaan één grote leugen was...
Hij heeft heel erg veel voor me betekend, meer dan wie ook...en hij heeft heel veel voor me gedaan. (mijn leven gered-ook al was het misschien niet zo erg-voor mij was het niet meer of niet minder dan dat).
Op jouw vraag kan ik heel duidelijk zijn.
Ja het heeft me een andere kijk gegeven. Vanuit mijn ervaring heb ik bijvoorbeeld elke verliefdheid van mijn kinderen heel au serieux genomen, ongeacht de leeftijd. Of ze nu kleuter waren of al iets ouder. Ik behandel hen op dat vlak met respect en bied hen een luisterend oor.
Ik ga er niet zomaar vanuit dat het om een "kalverliefde" gaat, zoals vele volwassenen doen. En zelfs als het niet meer dan dat is, zijn die gevoelens van het kind oprecht en doet het op dat moment evenveel pijn.
Dat een volwassene meer dan normale belangstelling kan koesteren voor een kind trek ik zeker niet in twijfel en in sommige gevallen kan dit zeer oprecht zijn. (Ik spreek dan niet over mensen die het ene kind na het andere benaderd met maar één doel)
Toch zou die volwassene dan vanuit zijn liefde voor dat kind het respect moeten kunnen opbrengen om te wachten om het kind te benaderen tot ze een 'wettelijke' leeftijd bereiken. Dit zou enkel getuigen van oprechtheid naar het kind en brengt het kind niet onnodig in benarde situaties. Zo wilde ik wel opkomen voor mijn kleine liefde, maar durfde ik dit gewoon niet. Mijn vader liet hem een schuldbekentenis tekenen, waardoor hij voor de rest van z'n leven macht over hem kan uitoefenen en ik wist als geen ander wat dit kon betekenen.
Ik durfde echter niet uitkomen voor mijn gevoel en durfde hem niet in bescherming nemen. Bovendien maakte mijn ouders zo iets vies van wat wij deelden dat ik mij enorm schuldig en ordinair voelde. Ik was de hoer. Ik was alles wat je kon bedenken en hierdoor had ik geen enkel recht meer. Ik had niet eens het recht om te ademen, ik zou moeten vergast worden (woorden van mijn vader)
Natuurlijk is niet ieder kind met een "relatie" in dezelfde ouder/kind situatie, maar toch denk ik dat het kind altijd de zwakkere zal zijn als het erop aankomt uit te komen voor zijn gevoel. Voornamelijk omdat een kind op zo'n moment niet enkel op zoek is naar zijn identiteit maar ook nog zijn rol in de maatschappij moet ontdekken en uiteindelijk ook zichzelf moet leren kennen en bij gevolg ook de eigen seksualiteit en het sowieso zwak staat tegenover zijn ouders om voor de relatie openlijk uit te komen....
Maar ik zou iet elke relatie tussen volwassene kind als pedofilie gaan beoordelen zonder het kind daarin te horen; waarmee ik niet zeg dat ik het goed keur of er achter zou staan.
Inderdaad heeft de alcohol veel verpest. Niet alleen voor mij of tussen ons, maar vooral voor hemzelf. Hem zo te zien doet mij verschrikkelijk veel pijn. Dat doodse zal ongetwijfeld een gevolg zijn van zijn probleem. Hij weet echter wel heel goed wie ik ben, de herkenning was er en was compleet toen ik mijn naam zei, maar ze was er enkel in zijn hersenen, niet in zijn ogen.
Ik vind het in triest hem zo te zien. Te zien dat hij enkel leeft voor de alcohol en door de alcohol, voor zolang het nog duurt.
Ik wil hem nu eigenlijk vooral terug naar zichzelf helpen. Hem helpen te worden wie hij was...Maar ik weet dat dit niet aan mij is. Dat het gewoon niet meer mogelijk is, net zo min het mogelijk is een dode tot leven te wekken.
Die blik, die staat in mij gegrift en die roept heel wat gevoelens op en ik herken die niet. Ook dat is triestig, dat besef heb ik wel.
Niemand hier kan voor mij beslissingen nemen en dat weet ik, net zomin dat iemand op dit forum een oordel over zijn gevoelens voor mij kan vellen. Er kan alleen voort gegaan worden op wat ik hier verteld heb en de conclusie hieruit is dat hij inderdaad heel veel goeds voor mij betekende, dat hij mss wel oprechte intenties had...maar dat we dat niet zeker zullen weten.
Ik weet niet wat ik verwacht om dit hier te vertellen, ik voel enkel dat het goed doet dat ik het eens kan vertellen en mensen vind die erover willen praten
thnx
Beste Zo Jong,
Je kunt je goed inleven in anderen. Meer dan ik voor mogelijk houd.
Die man, je liefde, wekte verwachtingen bij jou. Dat hij je zou beschermen. Verwachtingen die hij niet heeft waargemaakt.
Kun je je voorstellen dat jij ook verwachtingen bij hem wekte? Dat hij met jou een beter mens zou worden? Misschien zijn alcoholprobleem de baas kunnen worden?
Als dat zo was, dan koesterde hij de verkeerde verwachtingen. Jij was veel en veel te gekwetst om voor hem therapeutje te spelen. Jij had bescherming nodig.
Maar toch. Het kan dat jullie elkaar hebben teleurgesteld.
Je schrijft dat je hem meteen gelooft als hij zegt dat hij je alleen maar gebruikte. Maar dat hoef je niet te geloven! Als hij dat zegt, dan kan dat best uit teleurstelling zijn.
Wat hij ook zegt, je hebt er niets aan. Zelfs niet als hij iets negatiefs zegt.
Enne, mijn hoed af voor jouw moed om dit op te schrijven. Of je echt zonder therapie kunt... nou ja, in ieder geval zolang je zelf niet weet waarom. Dit kan het begin van een therapie zijn. Je weet maar nooit.
Hoi Albert,
Ja ik kan volgen in wat je zegt. Misschien had hij ook verwachtingen naar mij toe, die ik waarschijnlijk nooit heb ingelost. Maar ik durf fel te betwijfelen of hulp bij zijn drankprobleem er één van was.
Drank ging voor alles, letterlijk alles, ook voor mij. En er is tot nog toe niks veranderd.
Er zijn mensen geweest die hem hebben willen helpen...Als hij niet wil...kan je alle hulp bieden die je maar wilt.
Dat is te vergelijken met mij...Men kan blijven aandringen therapie te gaan volgen...zolang ik nee zeg komt die er niet...
Sorry het klinkt een beetje boos, maar het is niet zo bedoelt hoor. Ik wil het gewoon duidelijk maken.
Misschien waren er wel andere verwachtingen, maar hij heeft er nooit over gesproken. Wel over zijn verlangen een kindje met mij te willen en zijn verlangen met mij te huwen als ik groot genoeg was. Ik beloofde hem alles wat hij wilde en meende het ook. Alleen hij bracht alles uit in een stomdronken bui midden een vol café...
Toen ik het zelf neerschreef en herlas, zag ik ook dat gelijk welke woorden uit zijn mond zullen komen, ze voor mij altijd twijfel zullen oproepen. Als hij verteld dat het oprecht was zal ik het met moeite geloven. Als hij zegt dat hij me gebruikte zal mijn verstand zeggen dat dat waar is, maar mijn gevoel zal dit inderdaad ontkennen en zal inderdaad in discussie gaan met mijn verstand, zoals steeds.
Dat is wat ik nu ook weer ervaar. Mijn gevoel zegt dit, mijn verstand zegt het tegenovergestelde en ik zit er middenin.
Het klinkt alsof ik knettergek ben.
Ik ben blij dat jullie me op alles wijzen. En ik ben zeer blij dat in deze reacties niet getwijfeld wordt aan mijn liefde voor hem. Die is écht wààr oprecht, nog steeds.
Alleen zou ik willen uit mijn verwarring te raken en een klein beetje van mijn gevoel voor hem voor mijn man willen reserveren. Iets wat me niet wil lukken, toch niet op een vergelijkbare manier.
edit
Bij ons laatste korte ontmoeting herhaalde hij dit verlangen naar een kindje met mij waar de persoon die mij bij hem bracht bij stond. Hij liet het voorkomen als grap, maar hij verwees er wel naar...
Hallo Zo Jong,
Hier nog een reactie op je uitvoerige, schokkende verhaal.
Allereerst wil ik me aansluiten bij anderen die zeggen dat therapie een goed idee zou zijn.
Daarbij denk ik op de eerste plaats niet aan 'verwerking' van je 'kleine liefde' maar aan de sadistische, perverse manier waarop je ouders kennelijk met je zijn omgegaan. Volgens mij zou het heel goed voor je zelfrespect en eigenwaarde kunnen zijn als je het contact met hen voorlopig verbreekt totdat je sterker bent geworden. Mogelijk kun je je man ook bij zo'n therapie betrekken. Je kunt het volgens mij niet voor altijd uitstellen, want vroeg of laat legt het de boel toch lam, vrees ik. Een alternatief is mogelijk nog een zelfhulpgroep oftewel praatgroep. Het is voor niemand goed als je dit steeds uit de weg blijft gaan.
Wat betreft je uitspraken over een kleine liefde, valt het me op hoe genuanceerd je bent over het thema. Vooral wat je zegt over kalverliefde en oprechte relaties tussen volwassenen en kinderen vind ik getuigen van veel inzicht.
Dan over je eigen kleine liefde destijds. Het valt me op dat je je zeker niet seksueel misbruikt voelt door je toenmalige vriend. Dat is des te opvallender omdat je kennelijk wel degelijk echt misbruikt bent door andere volwassenen. Zoals je het vertelt, komt het op mij niet over alsof je ergens toe gedwongen bent door hem. In plaats daarvan lijkt het te gaan om een warme, wederzijdse band waarin hij daadwerkelijk voor je opkwam. Hij moet dus wel oprechte gevoelens voor je hebben gehad en je goed hebben behandeld.
Daarbij is het wel overduidelijk dat je vriend een soort kwade dronk had zodat hij je in de problemen heeft gebracht. Je had in die situatie dus wel enige reden om kwaad te zijn, namelijk vanwege zijn destructieve alcoholisme.
Hoewel je je dan wel mag afvragen waarom je vriend eigenlijk alcoholist was/is. De meeste mensen zijn dat immers niet voor de lol. Het lijkt er dus op dat hij zelf flinke emotionele problemen had. Misschien ook wel met zijn oprechte gevoelens voor een jong meisje zoals jij destijds. Die gevoelens waren kennelijk echt oprecht (je vertelt ook niets over echt misbruik door hem van andere meisjes of zo), maar ook toen al maatschappelijk taboe verklaard.
Je vriend heeft fouten gemaakt, onder invloed van koning alcohol, maar hij heeft je zoals ik het overzie niet misbruikt. Hij heeft naar alle waarschijnlijkheid oprecht om je gegeven en is voor je opgekomen. Zoals je het vertelt, hebben jullie beiden veel voor elkaar betekend. Het doet er eigenlijk niet toe of hij of jijzelf dat ontkennen, want het is gewoon zo (uitgaande van je verhaal). Net zoals je vroeger zwaar mishandeld bent door je ouders en hun aanhang, ben je goed en liefdevol behandeld door je toenmalige vriend.
Verder denk ik dat je toenmalige vriend nog steeds in de problemen zit, die natuurlijk verder verergerd zijn door jarenlang alcoholisme, zoals anderen al aangeven. Het is dus zeer onverstandig om uitgerekend nu je relatie met je man op het spel te zetten en weer iets met je vriend van toen te willen beginnen. Zoals je zelf schrijft, is je toenmalige vriend momenteel domweg te ver heen om een gezonde liefdesrelatie met je aan te gaan. Een kind met hem op de wereld zetten is natuurlijk geen reële optie, aangezien jullie allebei emotionele problemen hebben.
Platonische vriendschap is misschien wel een reële mogelijkheid (mits dat überhaupt mogelijk is in zijn huidige toestand, aangezien hij nogal uitgedoofd op jou overkomt) en het zou hoe dan ook een mooi vervolg kunnen zijn op de liefdesrelatie die jullie vroeger hadden. Het is ook heel normaal vind ik dat je terugverlangt naar ten minste een close band met iemand van wie je zoveel gehouden hebt. Echte vriendschap is bovendien voor het leven.
Maar de beste vriendschap die je hem kunt bieden is wel een vriendschap die gebaseerd is op je eigen kracht. Dus dat je kiest voor eigenwaarde en assertiviteit en bijvoorbeeld ook je best doet om wat je inmiddels aan positieve dingen hebt opgebouwd vast te houden en te beschermen. Zonder je te laten meeslepen door gevoelsopwellingen wel te verstaan. Daar heeft hij het meeste aan en jijzelf (en je man en gezin) natuurlijk ook.
Zoals ik het overzie moet je hoe dan ook eerst af van de negatieve erfenis van de manier waarop vooral je ouders met je zijn omgesprongen.
Ik wens je veel sterkte en wijsheid toe.
drs. T. Rivas
Hallo Rivas,
Dank je voor je reactie. Ik zat te wenen toen ik jouw reactie las.
Nee, ik ben nooit door hem misbruikt geweest. En dat zal ik ook nooit beweren of insinueren. Het is, denk ik, dank zij hem dat ik hier nog ben e dan denk ik niet alleen terug aan het moment dat hij uit het niets opdook toen mijn moeder me dwong pillen te slikken...
Het zijn alle kleine dingetjes die het doen. Het afleiden van de aandacht, of als ik per ongeluk iets gebroken had zeggen dat hij dit had gedaan en er ook financieel voor opdraaien...
Het zijn de momenten dat hij me stikkem te drinken gaf op momenten dat ik me voelde als iemand die in de woestijn hopeloos naar een druppel water zocht. Hij deed dit zo voorzichtig...
Ik kreeg wat te drinken, maar hij zorgde er wel voor dat het niet zichtbaar was aan mijn lippen bijvoorbeeld of aanmijn gedragingen. Zonder een woord te zeggen, deed hij dat en keek me enkel recht in de ogen. Dit gaf me niet alleen hoop en houvast, maar ook een gevoel van liefde (heel erg veel liefde).
Nee ik verwijt hem niks. Ik ben echt misbruikt geweest op zeer jonge leeftijd, misschien dat juist dit mij het verschil deed inzien.
Ondanks het eerder misbruik, begreep ik niet volledig wat er met me gebeurde. Zo kreeg ik bijvoorbeeld in school les over de voortplanting bij planten en dieren. Dit werd afgesloten met de verwijzing dat het bij de mens net zo ging. Het zaadcelletje bevruchte het eicelletje. Tot zo ver was ik mee, maar ik begreep totaal niet hoe dat zaadcelletje bij het eicelletje kon komen aangezien dit blijkbaar in de buik van het meisje zat en het zich daar ook nestelde. Ik ben daar pas achter gekomen toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Dit heeft een aantal maanden geduurd, omdat ik gewoon geen idee had hoe een mens een kindje verwekte.
Als ik het hier zo neerschrijf vind ik het heel vreemd, maar het is de pure waarheid, die ik nog steeds niet kan vatten.
Hij stamde af uit een familie met alcoholisten. Beide ouders dronken op dezelfde wijze als hij dat doet. En verder is er in de familie niet veel anders te vinden (al wist ik dat toen niet en heb ik dit onlangs vernomen van de persoon die oprecht bezorgd is over hem)
Ik zal ongetwijfeld ook heel wat fout gedaan hebben. Ik wil daar zeker niet hypocriet in zijn, alhoewel dat ik niet bewust weet wat die fouten zouden kunnen zijn. Mischien koesterde ik inderdaad verwachtingen naar hem van bescherming enz...Maar ook dat was zeker niet bewust. Ik heb hem nooit iets gevraagd.
Ik merkte wel dat na "het verraad" ik de verwachting koesterde (of gekoesterd had) dat hij te vertrouwen was. Dat ik op hem kon rekenen, iets wat ik dus niet echt kon 'na het veraad' en dit is dan ook de reden waardoor ik het moeilijk heb ook maar één letter uit zijn mond als waarheid te aanvaarden.
Ik wil heel graag een oprechte vriendschap met hem delen, zonder er verdere verwikkelingen komen die noch voor mij en mijn gezin, noch voor hem goed zijn. Een liefdesrelatie zoals we die gekend hebben is uitgesloten. Daarvoor is mijn vertrouwen te erg geschonden in hem, maar daarvoor ben ik ook te oprecht naar mijn man en mijn kinderen. Ik doe mijn man niet iets aan wat ik zelf ook niet wil aangedaan worden. Hij geeft me zijn vertrouwen en dat wil ik in geen enkel geval beschamen.
Een oprechte vriendschap, daar droom ik van. Hem in zijn laatste (hopelijk jaren) begeleiden en bijstaan, troost en geborgenheid bieden en hem het gevoel geven dat hij niet alleen moet sterven maar geliefd deze wereld kan verlaten.
Vantui mijn levensovertuiging hoop ik dan dat hij mij zal gidsen en opwachten als mijn tijd gekomen is (hoewel dit heel erg egoïstisch is van mij)
Ik weet echter niet of ik dit kan waarmaken. Mag ik zomaar in zijn leven opnieuw opduiken en het overhoop gooien. Misschien denkt hij dat ik weer verwachtingen naar hem ga koesteren die hij niet kan/wil inlossen.
Misschien was hij in de tijd inderdaad teleurgesteld en gekwetst door mij. (ik ontkende tegenover mijn ouders elk gevoel voor hem, redde mijn eigen vel ten koste van hem)
En dan stap ik zijn leven binnen om er enkel op mijn voorwaarden, de boel te gaan "runnen".
Nee, ik houd geen rekening met zijn gevoel of verlangen (indien hij meer wil/verwacht dan vriendschap) is mijn antwoord 'nee'. Als hij inderdaad een kindje wil is mijn antwoord eveneens 'nee'. Omwille van de redenen die u reeds noemt, maar ook omwille van mogelijk handicaps door alcoholisme. Bovendien wil ik onder geen beding mijn man verdriet doen of wat dan ook.
Ik kan het heel erg moeilijk uitleggen allemaal.
Ik deed hier het verhaal omdat ik voel dat mijn gemoed vol zit. Allemaal gevoelens die ik niet kan plaatsen. Ik voel me rusteloos en weet niet wat ik moet denken, voelen...
Ik merk wel dat er inderdaad af en toe tranen over mijn wangen rollen, waardoor ik denk dat het grootste gevoel 'verdriet' is.
Toevallig deel ik je opvattingen over een geestelijke band die er ook na dit leven nog is.
Volgens mij mag je zeker verwachten dat je in die wereld geestelijk naar elkaar toe trekt.
En als hij het eerst gaat (wat voor de hand ligt), dan is de kans volgens mij reëel dat hij lid van het ontvangstcomité zal zijn.
Wat je eigen fouten betreft, moet je wel beseffen dat je een kind was dat zwaar mishandeld werd en dat het in die tijd nog erger werd.
De dronken ontboezemingen van je vriend hebben je echt in de problemen gebracht.
Dat je het toen misschien niet genoeg voor hem of jullie relatie hebt kunnen opnemen, was een kwestie van zelfbehoud, niet van meedogenloos egoïsme of zo.
De echte fout ligt bij de omgeving. Door alle taboes op dit gebied kon er niet open en eerlijk over jullie relatie worden gepraat.
Dat je ondanks seksuele contacten niets wist van de relatie tussen seks en voortplanting, wijst voor mij op verwaarlozing in de vorm van gebrek aan voorlichting, dus dat past wel in het plaatje dat je schetst.
Wat verdere vriendschap met je toenmalige vriend betreft: misschien kun je hem via via laten weten dat je daar echt voor openstaat, en dan natuurlijk dus zonder bijbedoelingen. Dat je het verder aan hem overlaat of hij daar iets meedoet en zo ja, wanneer. Eventueel kun je hem er later nog eens aan herinneren als er heel lang geen reactie zou komen.
Hoe dan ook wens ik je veel rust en verwerking van je afschuwelijke trauma's toe.
Veel sterkte,
T. Rivas
Hoe kan ik je danken??
Ik zit nu werkelijk te huilen als een klein kind, door jouw eerste alinea.
Ik kan zelfs met moeite nadenken om iets deftigs tegen u te zeggen.
Als ik wat rustiger ben zou ik het erg fijn vinden om met u te praten
Sorry,
Heb tijd nodig gehad om te antwoorden.
Ik begrijp niet zo goed waarom ik zo verschrikkelijk moest huilen, maar ik begrijp in heel deze materie mezelf totaal niet.
Misschien was het jouw bevestiging van mijn hoop en alles wat daarin besloten lag.
Als het zo zal lopen zoals u bevestigd ligt daarin vooral ook besloten dat hij mij niks kwalijk neemt...
Om heel eerlijk te zijn; ik ben twee maal in therapie gegaan en dat verliep als volgt.
Daar ik niet eens mijn eerste graad middelbaar heb kunnen afwerken (heb ik geen enkel diploma of getuigschrift) en kan ik zelfs niet terecht in het volwassenonderwijs. In die periode deed ik een algemene cursus (de enige die ik kon volgen wegens tekort aan papieren) omdat ik overwoog terug naar school te gaan. Dit is echter één van de ergste schrikbeelden. Ik ging graag naar school omdat ik graag leerde (nog steeds vind je me met de neus in de boeken), maar het werd meer. Op school kon ik vluchten voor de gebeurtenissen thuis, was ik een tijd weg bij de ouders, maar in ruil kreeg ik de hel van de school. Door mijn ouders toedoen werd ik op school gepest. Niet enkel door medeleerlingen, maar ook door de leerkrachten. Ik zag er niet uit. Mocht mijn haar niet wassen en veroorzaakte een machtstrijd tussen leerkracht en ouders op dat vlak. Leerkracht weigerde mij in de lessen en zette me op de gang met de nodige vernederingen over mijn uiterlijk en mijn gebrek aan verzorging en ouders weigerden op de dwang in te gaan en stelden dat zij beslisten wanneer ik me mocht wassen en niet de leerkracht. Zolang de leerkracht bleef opmerkingen maken of iets dergelijks gebeurde er niks. Mij wassen (ongeacht de leeftijd) mocht enkel als mijn vader me daadwerkelijk kon wassen en mijn moeder erop stond te kijken.
Kleding: ik kreeg de afdankers die mijn moeder niet meer kon/wilde dragen tot op het ondergoed toe...enz.
Als leerlingen me links lieten liggen (wat zelden of nooit gebeurde, was er altijd wel een leerkracht die alles terug in gang zette) en het bleef niet bij pesterijen maar ook tot slagen en verwondingen, bijna dagelijks. Op school ontsnapte ik aan mijn ouders en thuis ontsnapte ik aan school.
Toen ik terug een cursus ging volgen achtervolgde mij het schrikbeeld. Ik kon niks van wat er gezegd werd in me opnemen en één begeleider zag zonder meer info door mij heen. Zij stuurde me naar een therapeut. Ik mocht zelf kiezen waar ik ging en zo, maar ik moest gaan.
Ik wilde niet maar deed het wel. Ik hield angstvallig mijn kleine liefde verborgen, maar vertelde wel over de zwangerschap en de andere dingen in verband met mijn ouders. De therapeute hield mijn verhaal niet voor mogelijk en ik voelde hoe ze mij probeerde op leugens te betrappen. Tot ik aan de zwangerschap aanbelande en ze me vlakaf vertelde dat het onmogelijk was dat een moeder niet onmiddellijk merkt dat haar dochter zwanger is en haar pas na zoveel maand zou 'helpen'.
Gedurende de voorgaande gesprekken voelde ik telkens dat ik als een wrak naar huis ging, hoewel ik redelijk goed naar de therapie ging, maar die keer was ik kapot en besloot nooit meer terug te gaan. Waarom? Zelfs een therapeut geloofde me niet...
De tweede keer ben ik geweest bij iemand die ik volledig vertrouwde. Op school had ik van een mama van een vriendinneke van mijn dochtertje een gelijkaardig verhaal gehoord. (mensen vertellen mij spontaan hun verdriet, ik weet niet waarom?)
Zij was door haar goed geholpen en dus ging ik zelf ook.
Mijn eerste intentie bij de take-in was zeker mijn kleine liefde te vermelden zoals het geweest was. Ik hoopte dat daardoor het hele verhaal niet zo ongeloofwaardig zou zijn, omdat ik niks hoefde te verbergen.
Ik kreeg te horen dat het onmogelijk liefde kon zijn van mijn kant. Het was niet meer en niet minder dan misbruik en ik leed aan één of ander syndroom waarbij slachtoffer dénkt liefde te voelen voor de dader.
Ik zat braaf mijn uur uit, luisterde naar haar opinie en voelde me gekrenkt. Ik hield van hem. Toen en nu. En niemand had het recht het gevoel of de herinnering proberen te minimaliseren of kapot te maken. Slechts twee mensen hadden dat recht en één daarvan was ikzelf. De andere was mijn kleine liefde zelf.
Ik betaalde en keerde nooit meer weer...naar geen enkele terapeut.
Wat u schrijft over mijn mogelijkheid hem de keuze te laten.
Ik weet echt niet of dat verstandig is. Ik wil niks liever. Maar hij heeft blijkbaar nog contact met mijn ouders. Ik wist dit niet, maar ik besef nu ook dat ik niet weet om welk soort contact het gaat. Gedwongen door de schuldbekentenis of vrijwillig... In het eerste geval kan hij denken dat ik weet niet wat van hem wil. In het tweede geval...???
In alle opzichten kunnen mijn ouders een eventueel contact tussen hem en mij gebruiken om mijn man tegen mij op te zetten en dien ik dus voorzichtig te zijn. Mijn man kent mijn ouders wel, maar het is niet de eerste keer dat ze zoiets proberen.
Ooit hebben ze een man naar mij thuis gestuurd (ik kende die van vroeger) dus liet ik hem binnen. Hij vroeg me of ik zin had met hem naar bed te gaan. Zonder aanleiding zonder meer. Ik was geschokt en heb hem buiten gesmeten. Ik belde onmiddellijk mijn man op en vertelde wat er gebeurt was. Later begrepen we dat die man een vriend was van mijn ouders en alles voor hen deed. Het was mijn man die me wees op de mogelijkheid dat hij door mijn ouders gestuurd was in de hoop op die manier macht over me te verwerven.
Hun stilzwijgen voor mijn gratis arbeidskracht. Hun dreigen met vertellen wat er tussen mij en X is voorgevallen als ik niet voor hen zou springen.
Ik kon het niet geloven. Wilde niet geloven dat iemand zo ver zou kunnen gaan. Dat iemand zich wilde inlaten met zo iets, maar zij zaten in die tijd om hulp verlegen en ook mijn schoonzus bevestigde het vermoeden van mijn man. Zij vond het vreemd dat ik het tegen mijn man had verteld. Zij zou hebben gezwegen, ook al had ze hem net als ik wel buitengesmeten...
Ik merk ook dat mensen mij verwijten een slechte dochter te zijn...dat het schandalig is dat ik zo'n goede mensen als mijn ouders niet help, ze in de steek laat...geen contact met hen heb en dit terwijl ik wel contact heb en geen nee DURF zeggen. Maar zelf ook geen hulp gaan bieden als ze het niet vragen...
Enfin...
Sorry,
Als het zo zal lopen zoals u bevestigd ligt daarin vooral ook besloten dat hij mij niks kwalijk neemt...
Inderdaad, het perspectief wat men daar heeft is sowieso veel breder dan wat we hier normaliter hebben.
Om heel eerlijk te zijn; ik ben twee maal in therapie gegaan en dat verliep als volgt.
[...]
Door mijn ouders toedoen werd ik op school gepest. Niet enkel door medeleerlingen, maar ook door de leerkrachten. Ik zag er niet uit. Mocht mijn haar niet wassen en veroorzaakte een machtstrijd tussen leerkracht en ouders op dat vlak.
Ronduit krankzinnige toestanden!
Ik wilde niet maar deed het wel. Ik hield angstvallig mijn kleine liefde verborgen, maar vertelde wel over de zwangerschap en de andere dingen in verband met mijn ouders. De therapeute hield mijn verhaal niet voor mogelijk en ik voelde hoe ze mij probeerde op leugens te betrappen. Tot ik aan de zwangerschap aanbelande en ze me vlakaf vertelde dat het onmogelijk was dat een moeder niet onmiddellijk merkt dat haar dochter zwanger is en haar pas na zoveel maand zou 'helpen'.
Gedurende de voorgaande gesprekken voelde ik telkens dat ik als een wrak naar huis ging, hoewel ik redelijk goed naar de therapie ging, maar die keer was ik kapot en besloot nooit meer terug te gaan. Waarom? Zelfs een therapeut geloofde me niet...
Erg naïef en wereldvreemd van die therapeute! Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ze allemaal zo zijn.
De tweede keer ben ik geweest bij iemand die ik volledig vertrouwde. Op school had ik van een mama van een vriendinneke van mijn dochtertje een gelijkaardig verhaal gehoord. (mensen vertellen mij spontaan hun verdriet, ik weet niet waarom?)
Zij was door haar goed geholpen en dus ging ik zelf ook.
Mijn eerste intentie bij de take-in was zeker mijn kleine liefde te vermelden zoals het geweest was. Ik hoopte dat daardoor het hele verhaal niet zo ongeloofwaardig zou zijn, omdat ik niks hoefde te verbergen.
Ik kreeg te horen dat het onmogelijk liefde kon zijn van mijn kant. Het was niet meer en niet minder dan misbruik en ik leed aan één of ander syndroom waarbij slachtoffer dénkt liefde te voelen voor de dader.
Ja, macaber genoeg is dat een automatische reflex geworden bij veel therapeuten door het maatschappelijke klimaat. Het gaat echt om een dogma dat zo sterk is dat zelfs sommige mensen met pedofiele gevoelens het inmiddels zijn gaan geloven! Ik zou dit punt dus ook niet meer delen met een therapeut, maar me eerder concentreren op zaken als assertiviteit jegens je ouders, eigenwaarde e.d. Of je moet een therapeut vinden die er wel voor open staat, maar dat wordt een speld in een hooiberg tegenwoordig.
Ik zat braaf mijn uur uit, luisterde naar haar opinie en voelde me gekrenkt. Ik hield van hem. Toen en nu. En niemand had het recht het gevoel of de herinnering proberen te minimaliseren of kapot te maken. Slechts twee mensen hadden dat recht en één daarvan was ikzelf. De andere was mijn kleine liefde zelf.
Ik betaalde en keerde nooit meer weer...naar geen enkele terapeut.
Petje af wat dit betreft!
Wat u schrijft over mijn mogelijkheid hem de keuze te laten.
Ik weet echt niet of dat verstandig is. Ik wil niks liever. Maar hij heeft blijkbaar nog contact met mijn ouders. Ik wist dit niet, maar ik besef nu ook dat ik niet weet om welk soort contact het gaat. Gedwongen door de schuldbekentenis of vrijwillig... In het eerste geval kan hij denken dat ik weet niet wat van hem wil. In het tweede geval...???
In alle opzichten kunnen mijn ouders een eventueel contact tussen hem en mij gebruiken om mijn man tegen mij op te zetten en dien ik dus voorzichtig te zijn. Mijn man kent mijn ouders wel, maar het is niet de eerste keer dat ze zoiets proberen.
Oké, dat ligt dus erg complex. Ik neem wel aan dat je man van alles op de hoogte is en er ook achter staat. In dat geval zou je hem kunnen voorbereiden op zulke acties van je ouders.
Ooit hebben ze een man naar mij thuis gestuurd (ik kende die van vroeger) dus liet ik hem binnen. Hij vroeg me of ik zin had met hem naar bed te gaan. Zonder aanleiding zonder meer. Ik was geschokt en heb hem buiten gesmeten. Ik belde onmiddellijk mijn man op en vertelde wat er gebeurt was. Later begrepen we dat die man een vriend was van mijn ouders en alles voor hen deed. Het was mijn man die me wees op de mogelijkheid dat hij door mijn ouders gestuurd was in de hoop op die manier macht over me te verwerven.
Afschuwelijk allemaal, onvoorstelbaar erg.
Ik merk ook dat mensen mij verwijten een slechte dochter te zijn...dat het schandalig is dat ik zo'n goede mensen als mijn ouders niet help, ze in de steek laat...geen contact met hen heb en dit terwijl ik wel contact heb en geen nee DURF zeggen. Maar zelf ook geen hulp gaan bieden als ze het niet vragen...
Enfin...
Menselijk beschouwd is het juist bijna onbegrijpelijk dat je je niet meer verzet. En daar biedt goede therapie nu juist een oplossing voor.
Ik bedoel je hebt alles goed op een rijtje wat je kleine liefde destijds betreft, dus daar heb je op zich niet zo dringend therapie voor nodig, hoogstens nog eens voor de manier waarop die relatie toen beëindigd werd, schuldgevoelens, etc. Maar je hebt volgens mij wel dringend hulp nodig bij de volkomen verstoorde relatie met je ouders en de manier waarop zij je nog in hun greep houden.
Hoe dan ook veel succes!
Hoi Rivas,
Heb net telefoon gekregen van mijn ma. Ze wist te vertellen dat mijn pa vandaag uit het ziekenhuis kwam en dat hij er wel erg lang in gelegen had. Ik deed heel afstandelijk en koel en zij voelde dit. Ze vroeg ook of er iets was, maar ben niet in gegaan op die vraag.
In één adem door vroeg ze of de kinderen bij hen mochten komen met de vakantie.
Ik had me voorgenomen dit keer nee te zeggen, en vertelde haar dat ik reeds andere plannen had. Ze vroeg of ik niet kon kijken of er niet een dag of zo mogelijk was...
Heb het open gelaten.
Ik belde mijn man om dit te vertellen. Hij is van mening dat ik niemand van de kinderen mag dwingen om te gaan, maar evenmin hen het mag verbieden. Hij is ervan overtuigd dat dit enkel tegen ons kan gebruikt worden en dat mijn kinderen zich tegen ons zouden keren als we het hen verboden.
Ik zei dat ik net een belangrijk punt bereikt had door eens niet aan hun gril/vraag toe te geven... Mijn man vond dat ik al genoeg toonde dat er rekening met me diende gehouden te worden door zelf de dagen te bepalen.
Ik sta stom. Is dit de man die de boel kort en klein dreigde te slaan? Is dit de man die laatst dreigde om "hun boekje eens te openen", tegen mij en de gasten dreigde hij daarmee.
Is dat de man die wilde dat ik alle contacten verbrak???
Alweer kom ik bij mijn titel terug. Ik wéét het niet meer...
Mijn man is van alles volledig op de hoogte. Ik heb hem ook over 'mijn kleine liefde' verteld. Ik heb verteld hoe hij me het leven redde, hoe hij voor me zorgde, me trooste, me hielp en beschermde... Nooit echter wat ik voor hem voelde en wat er tussen ons is gebeurt.
Dit is dus mijn zwakke plek.
Als mijn ouders willen kunnen ze hiermee schade aanrichten die niet meer te herstellen zal zijn tussen mij en mijn man. Ik ken zijn opinie over mensen die "kinderen lastig vallen".
Hij zou dadelijk ook zijn oordeel over mij vellen, denk ik. Het is een risico dat ik niet wens te nemen.
Ik heb hem ook net gesproken of ik nu wel of niet die karwei aan hem moet aanbieden, hij kent hem. Heeft hem één keer gezien en heeft toen een onmogelijke afkeer voor hem gekregen, alsof hij instinctief een rivaal het hoofd bood.
Hij wilde toen niks met hem te maken hebben (het was een toevallige ontmoetting op straat, in de tijd hij me nog herkende omdat ik nog niet zoveel kilo's had verzameld. Meer dan een goede dag en hoe gaat het hebben we niet gewisseld, maar hij sprak er voor de rest van de dag over dat hij deze figuur niet meer wilde zien en zeker niet in zijn huis wilde hebben.
Ik vertelde hem toen dat het net dit figuur was waarover ik verteld had en die me geholpen had, zijn afkeer werd alleen groter...
Die karwei die ik heb is mijn enige springplank naar hem, naar een gesprek met hem. Als mijn man er niet achterstaat bied ik het niet aan, is ook de kans op elk contact verdwenen. Mijn enige argument is dat hij het goedkoper zal doen dan wie ook. Maar ik kreeg daarnet de indruk dat hij liefst meer betaalde zolang die man het maar niet deed.
Eerlijk gezegd weet ik het zelf ook niet, nu ik dat allemaal lees.
Je situatie is wel heel erg ingewikkeld zeg. Met alle respect vind ik dat je ouders zich echt monsterlijk opstellen.
Een extra handicap is natuurlijk dat een relatie zoals jij die hebt gehad voor de meeste mensen totaal niet meer bespreekbaar is tegenwoordig.
Dus als je man er nog niets van weet, is het helaas voor alle betrokkenen het beste om dat zo te laten.
Hoe dan ook lijkt het me onontkoombaar dat je toch professionele hulp zoekt voor je problemen met je ouders.
Misschien is er een manier om meer afstand van hen te nemen zonder dat dit leidt tot gruwelijke wraak van hun kant?
Dus dat je het contact als het ware bijna ongemerkt steeds meer mindert e.d.?
Of bijvoorbeeld dat je man het initiatief neemt en voor je hele gezin met hen kapt, zodat hij als het ware als de boosdoener wordt gezien door je ouders en ze geen wraak nemen op jou? Op zo'n manier dat hij je voor het blok lijkt te hebben gezet en alle schuld bij hem wordt gelegd?
Waarom is zijn houding veranderd? Kun je dat niet gewoon vragen?
Overigens vraag ik me af of het niet gevaarlijk zou kunnen zijn om je kinderen alleen te laten bij je ouders, ik bedoel voor je kinderen zelf.
Om even op dat laatste in te haken, namelijk de omgang tussen je ouders en je kinderen. Hoe ervaren je kinderen het contact met je ouders? Praat je er wel eens over met ze hoe ze het daar vinden? Of merk je dat ze misschien anders terugkomen dan dat ze erheen gingen? Ik weet niet hoe je ouders met jouw kinderen omgaan, maar ze hebben geen reputatie van kindervrienden om het maar even mild uit te drukken. Weet je zeker dat je kinderen het leuk vinden om naar ze toe te gaan? Of houden ze de schijn op tegenover jou? Geef je ze altijd zelf de keuze om wel of niet te gaan? Stel je je echt open voor hun keuzes en wensen?
Hoi Buzz,
Ik snap zeker uw bezorgdheid en ben heel blij dat iemand hiernaar vraagt. Het is voor mij alweer heel erg complex. (wat niet???)
Het heeft heel erg lang geduurd eer ik voor het eerst mijn oudste helemaal alleen bij hen liet.
Iets in mij zei met dat ze zeker niet lichamelijk zouden mishandelen, omdat ze al blij konden zijn dat ik geen stappen had ondernomen. Misschien erg naïf, maar ik kon me niet voorstellen dat mensen geen lessen zouden leren uit het verleden.
Ik heb nooit van iemand gebruik gemaakt als goedkope/gratische kinderopvang en al zeker niet van hen. Ik nam ze overal mee naar toe en als dit niet kon, dan bleven we gewoon thuis.
Toch had ik tijdens mijn zwangerschap reeds beslist dat ik niet dezelfde fouten zou maken als mijn ouders gemaakt hadden en mijn kind de grootouders niet zou ontnemen. Mijn ouders namen me niet alleen alles af wat ik lief had, ze probeerden dit ook allemaal psychisch kapot te maken. Ze maakten mijn grootouders zwart, medogenloos zwart... haalden er oorlogsituaties bij, vertelde dat mijn grootouders zwartzakken waren en deden een beroep op mijn loyaliteit voor de onderdrukten enz... Ze lieten me op die manier inzien dat ik niet alleen door slechte mensen liefhad, maar dat ik met die liefde een hele natie 'afviel' - mijn natie...
De irronie hiervan was dat mijn vader 'hitler' ophemelde als een held. Zijn ideeën waren fantastisch en droegen bij aan het financieel welzijn van zijn land... De oorlog had de bevolking uitgedunt, wat dringend nodig bleek te zijn, heel europa aan werk geholpen doordat alles heropgebouwd diende te worden enz...
Ikzelf was jammer genoeg te laat geboren, maar het zou wel zonde geweest zijn van de gasverspilling om dit op mij te gebruiken...
Ik heb een aangeboren panische angst voor oorlog en meerbepaald voor die van de tweede wereldoorlog. Ik begreep heel erg goed de problematiek van toen en begreep nog beter de inpact van de insinuaties..
Dit psychologische 'onderdrukken' wordt niet meer toegepast op mijn kinderen, waarschijnlijk omdat de tijdspanne het niet toelaat in verband met mij. Wel wordt mijn kinderen verteld dat ik mensen oplicht, belieg en besteel... En waarschijnlijk nog veel meer, maar ik krijg het niet uit hun mond. Ik wil hen ook niet dwingen om te vertellen wat er over me gezegd werd, omdat mij dat wel overkwam en ik heel goed wist hoe erg ik dat gevonden had.
Ik laat ook niet merken dat mijn kinderen mij toch een beetje inlichten en doe dit enkel om hen in bescherming te nemen.
Maar hiermee is je vraag niet beantwoord.
Ik heb in de tijd een periode gekend dat ik letterlijk vroeg aan een van mijn kinderen om a.u.b. toch te gaan en vertelde haar er duidelijk bij dat het was omdat ik niet durfde te zeggen dat ze niet zou komen. Ik wilde het niet op het kind steken door te zeggen dat ze geen zin had (wat de waarheid was), maar durfde evenmin te zeggen dat ik het niet wilde of een of andere smoes te verzinnen. Bovendien laste ik zo een veiligheid in. Want waar twee kinderen aanwezig waren zou het waarschijnlijk veel moeilijker zijn om er eentje iets aan te doen...
Ondertussen is er heel veel gebeurt...Niks van dergelijke orde dat het ronduit gevaarlijk zou zijn...maar wel op psychologisch vlak en als machtstrijd met mij (om te laten zien wie nog steeds de baas is), toen heb ik inderdaad de telefoon genomen en gezegd waar het op stond. Dat er enkel bezoek mogelijk was als er één van ons bij was. Ze bleven welkom in mijn huis of één van ons moest bij een bezoek bij hen aanwezig zijn. Mijn moeder beantwoordde de telefoon en zei me dat ik haar geen keuze liet, dat ik haar verbood hun kleinkinderen te zien. Ik ben niet in discussie gegaan. Heb gezegd dat het duidelijk was dat ik mijn kinderen diende te beschermen, maar dat ik niemand iets wilde onthouden. Nogmaals kreeg ik te horen dat ze haar kleinkinderen niet mocht zien van mij en dat dit geheel onredelijk was aangezien er geen bescherming nodig was. Zij waren de beste ouders geweest die er te vinden zijn en hadden alles voor me gedaan/opgegeven. Dat ik zo reageerde was onmenselijk, zeker omdat ik heel goed wist dat er nooit iets was gebeurt.
Daar is een tijdje het contact verbroken geweest.
Aangezien ik vond dat ik niks verkeerds had gedaan, wilde ik niet op mijn stappen terugkeren. Het hele verhaal nam echter enorme proporties aan en kwam ook in school aan de orde. Ik werd ondervraagd door het CLB en de directeur over het feit dat ik niet toestond dat mijn ouders de kinderen zagen. Uiteindelijk vond de directeur of het CLB dat hier iets niet pluis was en gaven de zaak door aan een instantie waar de zaak officieel onderzocht werd (ben even de naam van die instantie kwijt).
Wij werden ondevraagd over onze motieven, de kinderen werden psychologisch onderzocht en wij werden behandeld alsof onze schuld van kindermishandeling reeds vast stond. Aan het eind van het onderzoek werd ons hun verontschuldigingen aangeboden en ons proficiat gewenst met onze optreden en onze zorgen om onze kinderen. Er werd ons aangeboden ons verder te begeleiden om dit te verwerken, maar we weigerden dit.
Hiermee werd de zaak gesloten, maar niet zonder de verzekering dat uit het onderzoek gebleken was dat de grootouders mijn kinderen zeker niks hadden aangedaan en dat vooral mijn oudste heel erg veel van hen houd.
Toen mijn pa voor het eerst in het ziekenhuis belandde, belde mijn ma me op om dit te vertellen. Het contact herstelde zich heel erg langzaam. Ik had mij in de periode zonder contact goed gevoeld en wilde dit eigenlijk zo houden. Maar mijn ouders wilden het anders en ik durfde alweer geen neen zeggen.
Het duurde nog een tijd voor ik mijn kids durfde te sturen, maar op aandringen van de kinderen zelf, besloot ik het toch toe te laten. Zij wilden dit en ik wilde geen wetten stellen.
Ik kocht hen elk een gsm zodat ze me konden bellen als er iets was. Wat ik pas twee bezoeken later te weten kwam, was dat ze niet mochten bellen.
Tijdens dat bezoek kreeg ik van mijn tweede oudste toch telefoon, stiekem, of ik haar kon komen halen. Ik beefde, was bang, hoe moest ik dit gaan klaarspelen...
Ik sprak af dat ze zich zou gedragen alsof ze ziek was en ik zou een half uurtje later bellen. Dan zou ik reden hebben om haar op te halen, want ik weet dat de regel daar is dat kinderen nooit een dokter nodig hebben. Zo ben ik haar toch gaan halen.
Van dat moment af laat ik de keuze aan de kinderen. Wie wilt gaan mag gaan, wie niet wil gaan blijft thuis. Ik praat heel veel met hen. Hoor hen niet uit, maar laat hen praten als ze dit willen. Mijn oudste vindt nog steeds mijn ouders het einde en is ziels gelukkig als ze naar daar kan. Mijn tweede oudste wordt er gepest. Niet enkel door haar zus maar ook door mijn ouders. Toch wil ze gaan. Niet omdat ik het wil, maar omdat ze te bang is om neen tegen hen te zeggen. Juist zij, die heel erg assertief is en voor iedereen opkomt en zeker niet in de laatste plaats voor zichzelf.
Waarom is ze dan bang??? Met een simpel truckje krijg je een kind onder de knoet. Trots als ze was vertelde ze mijn ouders over haar verzammeling. Ze deed er heel veel voor en had bijna alles van die verzammeling zelf betaald/verdient.
Mijn ouders vroeg of ze die eens mochten zien. Vroegen om dit bij het volgende bezoek mee te brengen, zodat ze wat konden aanvullen...
De verzammeling, al dan niet zonder de aanvullingen, mocht niet meer mee naar huis. Zo gebeurde ook met andere stukken speelgoed (die belangrijk voor het kind zijn) en zo hebben ze macht over haar.
Ik heb hierover met mijn dochter gepraat. Dat een verzameling of wat dan ook vervangbaar is en zij niet. Als zij verdriet heeft ze altijd de herinnering hieraan zal meedragen. Dat ze, als ze toch moet kiezen, ze voor zichzelf moet durven kiezen. Enfin, alles in kindertaal, en gelukkig is zij slim genoeg om zelfs mijn ingewikkelde uitleg te snappen of mij voor te zijn door dingen te zeggen die mij aan het denken zetten en mij bijna doet schamen omdat een kindje mij zo eerlijk en puur de lessen geeft die ik nog te leren heb.
Ik heb bij de laatste telefoon (gistern) de bood afgehouden. Mijn oudste was heel erg boos op me omdat ze hoorde dat ze waarschijnlijk niet zou mogen gaan. Ik kon het zien aan haar gezicht, maar ze zei geen woord. Even later vroeg ik wie er wilde gaan...Het antwoord dat ik kreeg was hetgeen ik verwachtte. Mijn tweede blijft bij mij en mijn oudste gaat.
Ik weet van mijn tweede dat mijn oudste alle leugens die er over me verteld worden slikt als zoetekoek en dat ze zelfs meepraat met hen. Hen verteld dat ze naar haar voeten krijgt als haar kamer niet opgeruimd is... Zij vinden dat erg en troosten haar door te vertellen dat mijn kamer ook nooit opgeruimd was en dat zij wel haar best op school doet en ik dit nooit had gedaan, ondanks alles wat ze voor me gedaan hadden. Ze moest anders maar eens naar een diploma vragen...
Mijn tweede zwijgt in zo'n situatie en gaat naar het toilet als ze niet met goed fatsoen kan afdruipen naar haar kamer of zo. Dat blijft natuurlijk niet onopgemerkt en maakt aan mijn ouders de voorkeur van het kind duidelijk...
Ik vind het echt een enorm complexe en vooral trieste situatie. Dit kan nooit goed zijn voor je kinderen lijkt me. Ik hoop wel dat je hun geluk op de eerste plaats zet, hoewel jouw eigen geluk natuurlijk ook erg belangrijk is.
Wat mij betreft is het vrijwel ondoenlijk om hier in je eentje (of alleen met je man) uit te komen. Dit vraagt echt om begeleiding of zelfs ingrijpen van buitenaf. Jouw ouders hebben al zoveel kapot gemaakt en niemand kan ze tot nu toe stoppen blijkbaar. Het is wat mij betreft genoeg geweest nu, het lot van je kinderen gaat mij aan het hart. Ik hoop dat je nu serieus wilt gaan overwegen om professionele hulp van buitenaf in te schakelen, al was het maar om je kinderen te 'redden'. Het kan nu nog.
Hoi Buzz
Jouw bezorgdheid raakt me. Natuurlijk vind ik het belangrijk dat mijn kinderen gelukkig zijn en hun geluk komt voor het mijne, ik hoop dat dit duidelijk is.
Ik weet echter niet of het goed voor ze is hen de waarheid te vertellen en zo mijn verleden aan hen door te geven. Mijn tweede zou daar zwaar onder lijden en mijn oudste zou zeker niet tegen haar zwijgen als ik het haar alleen vertel.
Maar...
Maak ik mijn oudste gelukkig als ik haar verbied te gaan, naar mensen waar ze zoveel van houdt??? Het onderzoek wees uit dat ze voor haar heel erg goed waren...
Het is in ieder geval zo dat mijn tweede maar 1 keer heeft moeten zeggen dat ze niet graag ging en dat ik ondanks het feit dat ik niet op de man af durfde te handelen ik wel een oplossing zocht en vond om haar daar weg te halen.
Op dat vlak wéét ik dat mijn kinderen voor gaan, en ook al durf ik niet, toch zoek ik naar methodes om de wil van mijn kinderen te respecteren.
In ieder geval heb je gelijk als je je bezorgdheid uit en je vragen stelt of ik en mijn man het wel alleen "aankunnen".
Thnx Buzz
Beste Zo Jong,
Ik realiseer me dat ik redelijk laat in de discussie aanhaak. Allereerst wil ik ook je bedanken de moed te nemen om je verhaal hier te delen. Ik begrijp dat de man waar dit verhaal in het begin over ging een baken is geweest waar je je aan vast hebt kunnen klampen in een zee waar menigeen in verdronken had. En dat de liefde die je hebt, zeker wel telt. De geschiedenis waarin je verwikkelt bent doet me veel verdriet en nog mee omdat je voor dit forum tegen een muur van onbegrip bent gelopen. Het geeft me echter wel hoop dat je je zelf toch niet als een zielig slachtoffer ziet. Ik denk dat je een ferme grip zelf hebt genomen ooit door de pillen destijds niet te slikken en dat je ondanks alle tegenslagen er nu nog bent.
Waar ik me echter zorgen om maak is dit. Je stelt het geluk van je kinderen voorop. Dat maakt je nobel en bewonderenswaardig. Ik vrees echter, dat je je net zo in de vuurlinie gooit zoals jouw grote liefde dat ook ooit heeft gedaan. Je laat toe dat je ouders allerhande nare zaken over jou vertellen aan je kinderen. Ik hoop niet dat het tot een punt komt dat je eigen kinderen je ook voor hoer gaan uitmaken en je ouders je huidige relatie ook opbreken. Wellicht dat je dat ziet als een offer dat je moet maken zodat je kinderen verder kunnen, maar uiteindelijk ben je dan weer (bijna letterlijk) het kind van de rekening.
Ik heb het eerder zien gebeuren dat (klein)kinderen als pionnen zijn ingezet voor verstrekkende familieruzies. Een dochter die haar eigen moeder afgekapt heeft uit haar leven, omdat (in haar geval) die moeder psychisch niet in orde was en haar vader dat feit enorm heeft uitgebuit om een wig tussen zijn dochter en zijn ex-vrouw (haar moeder) te drijven. Hij deed verhalen over zijn ex zodat de dochter in zijn arme vluchtte tijdens de scheiding. Pas later is ze gaan inzien dat ze eigenlijk ook uitgebuit is door haar vader daarin (niet fysiek mishandeld o.i.d.) en heeft het contact hersteld. En zich gerealiseerd dat zowel haar vader als haar moeder er nooit volledig voor haar geweest zijn. In het geval van haar moeder was dit ook te begrijpen, omdat deze nu eenmaal speciale zorg nodig had en dat haar ook niet aan te rekenen viel.
Wat ik hiermee maar probeer te zeggen is dat ik het nobel vind dat je je kinderen niet als schaakstukken wilt laten gebruiken. Dat je wil dat ze hun grootouders moeten kunnen zien. Dat vind ik terecht. Maar laat niet over je heen lopen. Sta niet toe dat jouw ouders je eigen kinderen bij je weg weten te drijven, juist door je ouders teveel vrijheid te geven. En in die zin vind ik het ook heel goed dat je naar je kinderen luistert. Iets wat jouw ouders blijkbaar nooit gedaan hebben.
Ik blijf me daar kwaad over maken. Dat zijn de momenten dat ik wilde dat ik in de tijd kon reizen en dit soort dingen kon corrigeren. Dat ik je kleine liefde kon bijstaan. Ik zie het zo: hij heeft, misschien wetende dat zijn eigen val er aan zat te komen een klein meisje kunnen beschermen zo goed hij kon. Ik weet niet in hoeverre dit verbonden is met je geloof in reïncarnatie, maar ik zou bijna willen zeggen dat hij bijna zijn volle leven heeft ingewisseld voor een hol leven, om van jouw holle, lege, kille leven een met hoop gevuld, voller leven te geven dan dat je zonder hem had gehad.
Iedereen die ooit liefgehad heeft zal dit onderstrepen: die liefde verandert een leven in een positieve zin. Zolang jullie beiden er positiefs uit gehaald hebben, is het dan echt misbruik?
Ik wens je heel veel sterkte Zo Jong, mocht ik/mochten wij daarin iets kunnen betekenen met woorden, schroom niet.
Wat een prachtige ractie, dank je Ify.
U hebt me een nieuwe visie gegeven op mijn kleine liefde, waar ik nooit aan gedacht heb. Ik denk dat ik hierover eens heel erg diep moet nadenken, hoe gek het misschien klinkt.
Ik heb eenieder in mijn leven proberen te zien als iemand waarmee ik in vorige levens reeds te maken heb gehad en waarmee ik dingen moest afwerken, leren of aanleren...
Hem heb ik nooit zo gezien, misschien wel omdat hij voor mij de grote onbekende was. Ik had hem al een paar maal bediend in de zaak van mijn ouders, waar ik als gratis werkkracht als kind werd ingezet. Toen hij bij ons kwam werken was hij het die me zei dat ik hem had bedient en vroeg of ik dat nog wits.
Nee dus. Hij had totaal geen indruk gemaakt, was één van de klanten geweest. Toen hij bij ons kwam werken was hij één van de werknemers, niets meer. Ik keek wel heel vreemd op toen ik merkte dat hij de aandacht van me afleidde (de eerste maal). Waarom zou iemand dit doen, en dan wel voor mij???
Zo groeide alles stil aan. Zijn pogingen het mij makkelijker te maken, hoe klein ook, bleven niet onopgemerkt door mij, maar ik rekende er niet op dat hij dat iedere keer opnieuw zou gaan doen. Telkens opnieuw dacht ik: "dit zal wel de laatste keer geweest zijn".
Langzaam aan groeide onze band. Ik merkte ook dat het vaak zijn houding als je m' en foustist hem de uitweg bood het tegen mijn ouders op te nemen. Hij maakte door die houding duidelijk dat hij niet om werk verlegen zat. Dat hij dus niet daarvoor op zijn tellen moest letten en dat zij rekening met hem dienden te houden. Waarschijnlijk zal dit maar een houding zonder meer geweest zijn, ik kan daar niet over oordelen.
Omdat alles zo is gelopen dacht ik dat "hierboven" (ik denk in die zin nooit aan een God of zo) toch iemand om mij gaf en deze man me op de weg had gezet. Ik dacht ook dat als hij het niet was geweest, er of een ander persoon zou hebben aangedient of een situatie die me de nodige houvast zou bieden.
Bij de ontmoeting met mijn man was er onmiddellijk een "wéten". Met deze man deel ik de rest van mijn leven... Je zou bijna kunnen zeggen een herkenning (uiteraard kende ik hem niet van vroeger en was er in die zin geen herkenning mogelijk)
Nochtans is de situatie met hem ook niet ideaal. De machtstrijd wordt verder gezet, nu tussen ons. Ik ben gewend om ja en amen te knikken en doe dit ook nu nog. Langs de andere kant kom ik wel op voor de kinderen en krijgt hij lik op stuk als hij een verkeerd woord zegt. Zo neemt hij vaak het woord lui of dom in de mond voor de kinderen, en dan zal hij het geweten hebben. Ik dult dit niet omdat ik weet dat woorden meer kwaad aanrichten dan klappen. Gelukkig blijft het enkel bij woorden.
Als ik niet thuis ben of niet binnen gehoorsafstand dan verteld hij de kinderen wel dat ik net zo'n pestkop ben dan mijn ouders. Dat ik alles doe om hem te pesten enz... De kinderen komen me dat dan vertellen. Zelf zeg ik ook wel dat hij egoistisch is en dus praat ik mezelf hierin niet schoon. Vooral het egoisme is een groot probleem.
Niks kan voorrang vinden op zijn persoon, en dit bedoel ik letterlijk. Als ik om acht uur nog niet klaar ben met de kinderen om ze tijdig op school te krijgen, maar ook zijn lunch is nog niet klaar (hij heeft die pas een uur en een half later nodig dan de kinderen op school moeten zijn) dan moet ik toch zorgen dat eerst zijn lunch klaar is, voordat ik de kinderen verder klaar maak. (Dit noem ik echt egoïsme)
Ik kan dit ook heel erg moeilijk plaatsen, want onze ruzies gaan altijd om zulke onnozelheden. Nooit hebben wij een ruzie om wezenlijk belangrijke dingen. Wel over het feit dat de badkamer bezet is terwijl hij erin wil. Dat ik op het toilet zit net als hij moet gaan...
Dat ik net een machine was draai nog voor hij de kans krijgt zijn trui (die hij nog draait) erbij te steken, dit uiteraard terwijl hij al twee uur ervoor wist dat ik zou gaan wassen, maar dan doe ik dit om hem te pesten.
Als hij tegen de kinderen zegt dat ze dom zijn omdat ze een beker omgooien, dan neem ik het voor hen op. Zeg dat dat niks met domzijn te maken heeft eerder met onoplettendheid...Hierop zegt hij dan steeds dat ik niet op hem hoef te vitten maar het op diegenen moet doen waarop het nodig is. Dat ik altijd de verkeerde kies om ruzie tegen te maken, dat ik dat beter bij mijn ouders eens kan doen en eens goed moet nadenken wat hij voor me deed.
Die laatste opmerking vind ik heel erg, want mijn kleine liefde heeft me nooit gewezen op wat hij voor me deed. Deed het zonder meer en zei er niks over, nooit...
Wat u verteld over het meisje en die moeder. Het is heel erg dat die man zijn kind op die manier behandelt heeft. Die vrouw had zorg en steun nodig, begrip ook...dat meisje werd inderdaad een vluchtweg geboden maar zo berekend dat die weg duidelijk in het voordeel van lag... Waarschijnlijk als "wraak" (zwaar woord, sorry vind even niets passender) op de moeilijke levenssituatie met iemand die geestelijke problemen heeft of juist als uitweg voor de vader als houvast in een periode dat hij toch verlies lijd en in een soort rouw terecht komt.
Kinderen zouden nooit een inzet mogen zijn, van wat dan ook, maar al te vaak is het anders.
Zou die man ook beseffen wat hij zijn kind en vrouw (ex) heeft aangedaan? Misschien is het beter dat hij dat niet doet want dan zou het schuldgevoel waarschijnlijk de rest van zijn leven blijven.
Het is zo verdrietig dat mensen zo met medemensen (en meestal met diegenen die juist zo heel dicht staan) omspringen.
Het is nog nooit gebeurt dat ik zoveel begrip mocht ondervinden. Dat ik niet uitgelachen wordt met wat me geestelijk bezig houd en waarin ik geloof. Dat ik het gewoon eens kan zeggen. Ik vind het heel erg bijzonder.
Ik keek wel heel vreemd op toen ik merkte dat hij de aandacht van me afleidde (de eerste maal). Waarom zou iemand dit doen, en dan wel voor mij???
Dit verbaast me niet. Op dat punt in je leven verwachtte je dat niemand je iets waard vond en dat er niemand ooit iets voor je over zou hebben. En las ik het goed begrijp is dat tijdens je schooltijd ook niet veel veranderd. ook dat is niet verwonderlijk, want je zelfrespect en gevoel van zelfwaarde was al behoorlijk afgebroken. Hoe triest het ook klinkt, in de (middelbare) schooltijd experimenteren kinderen met de werking van sociale machtsstructuren, met als onvermijdelijk gevolg dat kinderen gepest worden en aan het onderste trapje van de sociale hiërarchie komen te staan.
Het is een wisselwerking: wie vriendelijker en opener naar anderen is, ontvangt een dergelijke behandeling vaak ook terug. Jij bent door eerdere ervaring dusdanig bang geworden dat je menselijk contact niet zo goed aandurfde. Met als gevolg dat de meest mensen je niet zien staan en je niemand begrip toont. Dat heb je wellicht jezelf kwalijk genomen, maar dat is dus niet helemaal zo. Als jouw vertrouwen al op zo jonge leeftijd geschonden is, is dat niet verwonderlijk. Alleen je kleine liefde was daar een opbouwende factor in, maar die werd na 2 jaar afgekapt.
Je zei dat je je huidige relatie niet als liefdevol ervoer, meer als een verstandshuwelijk. Heb je wel vertoningen van liefde van hem ontvangen? Hoe heb je daarop gereageerd? Is hij verliefd op jou (geweest)? Denk je dat het pertinent onmogelijk is dat je ooit van iemand anders dan je kleine liefde kan houden? Waarom? Ik vermoed namelijk dat je voor jezelf een barrière hebt opgetrokken en jezelf niet toelaat van iemand te houden anders dan die ene persoon die je onvoorwaardelijk vertrouwt. Hoeveel vertrouwen heb je in mensen?
Nochtans is de situatie met hem ook niet ideaal. De machtstrijd wordt verder gezet, nu tussen ons. Ik ben gewend om ja en amen te knikken en doe dit ook nu nog. Langs de andere kant kom ik wel op voor de kinderen en krijgt hij lik op stuk als hij een verkeerd woord zegt. Zo neemt hij vaak het woord lui of dom in de mond voor de kinderen, en dan zal hij het geweten hebben. Ik dult dit niet omdat ik weet dat woorden meer kwaad aanrichten dan klappen. Gelukkig blijft het enkel bij woorden.
Je ouders hebben je behandelt als een waardeloos slaafje, maar ik krijg nu de indruk dat je man dat tot op zekere hoogte ook doet. Omdat hij weet dat jij de liefde vrede wil bewaren en dan liever je gedeisd houd. Pas hiermee op.
Tegen kinderen zeggen dat ze lui en dom zijn werkt niet. Tegen volwassenen ook niet. Het klinkt misschien heel stom, maar ik geloof oprecht dat het beter is mensen te belonen voor grote en kleine dingen die ze goed doen, dan voor de dingen die ze fout doen. Een schouderklopje als een examen gehaald is. Een handdruk als iemand iets moois voor je heeft geregeld. Een knuffel als iemand iets intsens moois heeft gedaan. En als het mis gaat, joh, we proberen het volgende keer nog wel eens, maakt niet uit. Het is goed dat je je kinderen verdedigt. Je wil niet dat zij zich even waardeloos gaan voelen door de commentaren van hun ouders (hun vader), zoals jouw ouders je ook hebben laten voelen.
Als ik niet thuis ben of niet binnen gehoorsafstand dan verteld hij de kinderen wel dat ik net zo'n pestkop ben dan mijn ouders. Dat ik alles doe om hem te pesten enz... De kinderen komen me dat dan vertellen. Zelf zeg ik ook wel dat hij egoistisch is en dus praat ik mezelf hierin niet schoon. Vooral het egoisme is een groot probleem.
Elk mens heeft zijn onhebbelijkheden. Er is wel eens gezegd dat een goed huwelijk niet gebaseerd is op de dingen die men met elkaar in gemeen heeft, maar juist de acceptatie van elkaars fouten. Misschien is hij soms wat egoïstisch, dat is misschien ook niet te veranderen. Het belangrijkste is dat hij het van jou kan hebben dat je hem daar soms op wijst, zonder boos te worden. Als dat zo is, dan kan jij er soms rekening mee houden dat hij egoïstische dingen van jou verwacht. Het is geven en nemen. In ruil daarvoor zul jij vast soms ook dingen doen die hem irriteren. Die heeft hij te accepteren, als dit niet aan je te veranderen is, maar hij moet ook het recht hebben je hierop te wijzen zo nu en dan.
Laat ik het uitleggen met een voorbeeld. Stel dat een man en vrouw getrouwd zijn. De man is een ontzettende slordevos. De vrouw heeft een ontzettende ordeningsdrang. Dat botst, ondanks dat ze van elkaar houden en dezelfde interesses hebben. De man vind dat ze zich aanstelt, de vrouw vind hem lui en dat hij zo nu en dan ook wel eens iets mag doen, omdat zij alles moet opruimen. De grens ligt in het midden. De man moet accepteren dat zijn vrouw graag van een opgeruimd huis houd en daar begrip voor tonen. De vrouw moet accepteren dat zij altijd degene die zal moeten opruimen, omdat *zij* het huis graag zo ziet en dat hij gewoon gelukkig kan zijn in een rommel. Het compromis is dat ze afspreken dat hij probeert zo nu en dan te helpen bij het opruimen en probeert bijvoorbeeld zijn was op één grote onordelijke hoop te gooien. En zich realiseren dat er (hoop ik) weer andere dingen zijn die hij voor haar kan doen en dit ook doet.
Jouw man moet accepteren dat de wasmachine op bepaalde gezette tijden aan staat en dat het te laat is dat er nog een trui in moet. Het is onredelijk dat hij dan verwacht dat het nog moet gebeuren. Vraag je echter af: waarom is die trui belangrijk voor hem? Moest hij die per se aanhebben om er netjes uit te zien op werk? Is daar nog een mouw aan te passen? Is dit een handwas waard als hij gelukkiger ervan word? Of moet hij inderdaad niet zeuren. Nogmaals: het gaat om begrip voor elkaars gevoelens en dit lijkt me nu niet het geval.
Wat u verteld over het meisje en die moeder. Het is heel erg dat die man zijn kind op die manier behandelt heeft. Die vrouw had zorg en steun nodig, begrip ook...dat meisje werd inderdaad een vluchtweg geboden maar zo berekend dat die weg duidelijk in het voordeel van lag... Waarschijnlijk als "wraak" (zwaar woord, sorry vind even niets passender) op de moeilijke levenssituatie met iemand die geestelijke problemen heeft of juist als uitweg voor de vader als houvast in een periode dat hij toch verlies lijd en in een soort rouw terecht komt.
Voor de volledigheid: de inmiddels volwassen vrouw heeft een goede, maar wat afstandelijke relatie met haar vader. Ze heeft geaccepteerd dat hij zijn fouten heeft en als gevolg daarvan nu nog steeds een eigenwijze vrijgezel is. Met haar moeder heeft ze ook weer gewoon, maar moeilijk contact. Die moeilijkheid zit hem in de situatie van de moeder. Ze heeft in haar leven vrienden gevonden en relaties die als surrogaat dienden en hebben haar een gedreven gelukkig mens gemaakt. Het kan dus wel.
Het is nog nooit gebeurt dat ik zoveel begrip mocht ondervinden. Dat ik niet uitgelachen wordt met wat me geestelijk bezig houd en waarin ik geloof. Dat ik het gewoon eens kan zeggen. Ik vind het heel erg bijzonder.
Ik denk dat de mensen die hier zitten zelf door de maatschappij als geheel niet begrepen worden met hun eigen gevoelens en daarom iets meer open staan voor verhalen als de jouwe. Anders zou ik het ook niet kunnen verklaren, want ik denk dat je al veel, HEEL veel eerder een luisterend oor had moeten vinden.
Men zegt wel eens dat je een partner kiest die op je vader of moeder lijkt. Dat lijkt in jouw geval ook wel een beetje zo te zijn. Niet dat je man echt zo is als je vader, maar hij vertoont wel bepaalde overeenkomsten. Het feit dat hij je achter je rug om, tegenover je kinderen kleineert is absoluut niet ok. Het is goed dat je naar hem toe hem opkomt voor je kinderen, maar nu nog voor jezelf. Misschien is hij wel in je leven gekomen om dat te leren. Als je dat is gelukt, lukt het je misschien ook beter naar je ouders toe.
Hoi Buzz
Inderdaad was dat ook een bedenking voor me. Misschien dat ik in deze relatie de keuze kreeg te handelen als ik nu doe of te doen wat mijn ma deed, zwijgen, toekijken en ontkennen...
Mijn keuze is snel gemaakt...
Hoi ify,
Dank je voor je reactie. Jouw voorbeeld van die ordelijke vrouw en rommelige man is heel typerend voor ons, maar dan wel in omgedraaide volgorde.
Ik ben ongelooflijk rommelig en hij is onwaarschijnlijk netjes. Ons compromis hierin is dat ieder z'n eigen kasten onderhoud. Die van hem worden elke week afgestofd, die van mij als ik er zin in heb of als ik vind dat het nodig is.
Ik ben dan weer degene die klusjes opknapt en geïriteerd loop als hij mijn schroevendraaier als onnodige rommel in de vuilbak gooit.
Ikzelf zou nooit iets weggooien zonder eerst zijn mening te vragen, maar hij dus wel.
Laat ons zeggen dat we ons beiden aan elkaar irriteren en hij zeker niet ten onrechtte aan mijn slordigheid.
Toch is de situatie niet in evenredigheid. Ik heb vorige zomer bij mijn schoonzusje gaan uithuilen, zonder mezelf te verschonen, maar ook zij verzekerde me dat hij niet fair handeld. Dat zij het onmogelijk bij haar broer kon uithouden en dat ze niet begreep dat ik dat wel kon, en dat ze die opinie al had door de dingen die hij tegen mij zegt in haar bijzijn.
Dat ze enkel voor mij en de kids nog op bezoek wil komen...
Ze gaat ook van de veronderstelling uit dat hij nooit van me gehouden heeft en enkel een kans in me zag niet alleen door het leven te hoeven...
Of dit waar is???
Ik wil hier niet over nadenken. Het zou me droevig stemmen en dat wil ik niet. Ik wil enkel het goede zien en me daarop fixeren...Feit is dat hij zijn kinderen graag ziet en dat hij niet toelaat dat iemand zijn kinderen ook maar een haar zou krenken. Dat hij hetzelf doet met woorden, komt niet in hem op en verwijt mij zelfs dat ik veel te goed en braaf met ze omga, zodat ze later op mijn hoofd zullen "schijten". Sorry voor de uitdrukking.
Ik ben echter eveneens als u van mening dat je kinderen positief benaderd. Hen niet op de fouten wijst als fout, maar hoogstens als iets dat volgende keer beter zal gaan.
Ik probeer het goed te doen. Of het ook goed is zal nog moeten blijken, maar ik zal in ieder geval mezelf niks te verwijten hebben op dat vlak.
Ik kan gerust aanvaarden dat mijn man zich aan bepaalde zaken van mij stoort. Vind het maar normaal zelfs, maar ook hij heeft zijn deel myserie gekend. Hij herinnert zijn jeugd als uitsluitend positief en leuk, maar zijn zus verteld me andere dingen. Hij heeft hieraan geen enkele herinnering (is ook een paar jaar jonger) maar ik zie ook hoe zijn ouders nu nog handelen. Zij hebben niemand die nog bij hen op bezoek komt, want iedereen in de familie is slecht en zij alleen zijn goed. Ze hebben heel hun leven lang tweedracht gezaaid tussen hun enige zoon en dochter en dreven het zo ver dat hun dochter op aanraden van haar dokter op 18 jaar het huis is uitgegaan.
Dus echt zonder bagage is mijn man ook niet en ik merk dat hij heel veel van de gedragingen van zijn ouders heeft overgenomen. Hijzelf ziet dit niet in en ontkent dit ten stelligste (opzich alweer een extra moeilijkheid binnen een toch complex geheel)
Het is in ieder geval een feit dat ik na mij kleine liefde nooit meer heb liefgehad. Ik wilde wel, heel erg graag zelfs. Na mijn kleine liefde ben ik wel eens "gevallen' voor iemand die ongeveer zijn lag had. Met wat moeite kon ik zijn lach erin zien al reikte die bij die persoon nooit tot zijn ogen en die ogen waren niet eens van goud.
Daarna was het gedaan. Het duurde tot mijn 21ste eer ik probeerde weer van iemand te houden. Het was inderdaad weer een oudere man (dit keer een jonge vijftiger) die me alweer een uitweg bood uit de eenzaamheid. Ik kwam niet buiten, kon niet buiten en hij keek iedere keer als hij mijn ouderlijk huis passeerde naar mijn kamer, waar ik meestal voor het raam zat. Ik keek verlangend naar buiten en hij zwaaide.
Als ik al buiten mocht (letterlijk aan de hand van mijn vader) sprak hij ons aan, hij vertelde dat ik net zo goed alleen de hond kon buiten laten en dat mijn pa zo tijd bespaarde...
Enfin, ik raakte buiten en kreeg een band met hem. Hij gebruikte mij. Hij wilde enkel seks en beloofde me de hemel op aarde, was nooit lief tegen me, wilde enkel zijn zin doordrijven en ik liet gebeuren en hield me vast aan de momenten dat hij naar me zwaaide...Voor die momenten kon ik wel alles hebben. Bovendien was het een verademing. Ik deed het opnieuw uit vrije wil, als beloning voor de momenten dat ik kon doen alsof ik geliefd werd, voor de "zwaai momenten" en ik weigerde gevoelsmatig toe te laten wat ik verstandelijk begreep, het misbruik...
Zes jaar later kwam dan mijn man te voorschijn. Ik "wist" dat dit meer was. als ik er nu op terugkijk denk ik dat ik besefte dat hij mij nodig had en ik in ruil dingen zou krijgen die ik nodig had. Dat is het gevoel dat ik er nu over heb. Toen ter tijd dacht ik zo niet. Ik vond hem niet speciaal knap, had geen enkel gevoel voor hem, maar bewonderde wel zijn intelligentie. We hadden heel belangrijke punten van overeenkomst en iets in me vertelde me dat deze man de ware was (geen stem maar mijn eigen gedachten, lees mijn vorige post als antwoord op Rivas voor haar post hier)
Eindelijk vond ik in hem ook iemand die het zelfde vreemde gevoel voor humor met me deelde enz... Ik stond niet weigerachtig tegenover hem, maar het was ook niet mijn keuze. Ik had toen en nog steeds het gevoel dat ik maar één keer kon/kan liefhebben.
Heb me vaak de vraag gesteld waarom dit zo is. Was hij dé liefde van mijn leven of liet ik gewoon geen ander toe?
enfin hetgeen u mij ook al verteld dus.
Ik heb vaak, heel erg vaak en heel erg intens gevraagd aan wie of wat dan ook hierboven, om een klein beetje van het gevoel van vroeger te mogen voelen voor mijn man. Ik ben ervan overtuigd dat alles dan veel makkelijker zou zijn...maar helaas.
Ik heb hier inderdaad, tot mijn stomme verbazing begrip gevonden. Een aantal jaar geleden zocht ik ook een uitweg om eens te kunnen babbelen. Ik ben toen op zoek gegaan naar een forum voor slachtoffers. Ik deed mijn verhaal (ook over mijn kleine liefde, hoewel niet zo eerlijk en uitgebreid als hier) kreeg als antwoord dat ik op mijn woorden hoorde te letten. Dat het forum er niet was om met de mensen te lachen en ik m'n verontschuldigingen diende aan te bieden. Ook dat ik me als slachtoffer diende te gedragen als ik dat al zou zijn of er weg hoorde te blijven. Ik probeerde nogmaals, kreeg nog dergelijke antwoorden en probeerde duidelijk te maken dat ik oprecht zocht naar mensen die als kind echt een liefde hadden beleefd zoals ik om met hen te praten...Gevolg was dat ik van het forum gebannen werd.
Een hele tijd geleden zag ik mr. Lieshout bij Paul de Leeuw. Ik zocht hem op via internet (zijn website) poste daar in de hoop reacties los te weken, maar bleef op de vlakte en zei enkel iets over het werk van mr. Lieshout.
Nu, zoveel tijd later wilde ik weer eens naar deze site gaan kijken, maar was de naam van mr. Lieshout kwijt. Zocht dus via andere zoekopdrachten en kwam zodoende hier terecht.
Zonder verder rond te kijken zag ik het forum en zag ik dat iedereen slachtoffers als mensen met een positieve ervaring. Ik waagde mijn kans. Pas later ontdekte ik (na de post) dat de site Pedofilie.nl heette en ik kreeg twijfels. Zat ik hier wel goed. Had ik er niet beter aan gedaan om eerst eens goed rond te kijken? Ik werd bang? Ik ging even verder kijken en zag dat pedofilen hier ook aan het woord mochten komen.
(sorry als het wat raar overkomt)
Ik kreeg het echt te warm, maar de post was geplaatst en ik wilde toch weten wat de reacties waren, dus ik bleef komen. Vond hier warme begrip volle mensen. Ik leerde een belangrijke les (kijk niet naar het ettiket, maar naar wat het ettiket verbergt)
Een ettiket is algemeen, maar het wordt gedragen door een individu...
Ik hoop dat ik hiermee niemand pijn heb gedaan. Ik ben gewoon eerlijk geweest, ook nu. Ik ben blij hier te zijn, alleen hou ik het angstvallig verborgen voor mijn man en kinderen.
Niet enkel omdat mijn diepste gevoelens hier verteld en besproken worden maar ook omwille van de naam van de site. Zo jammer...
Je hebt als de gemiddelde Nederlander een behoorlijke schrikreactie van het woord pedofiel en pedofilie. Dat kan ik je niet kwalijk nemen, maar onterecht is het wel. Op deze site word gediscussieerd over relaties tussen volwassenen en kinderen en over volwassenen die dat soort gevoelens hebben. In de breedste zin des woords en met de mogelijkheid dat iedere geïnteresseerde (pedofiel, slachtoffer, onderzoeker, hulpverlener, moeder, vader, kind etc.) zich in die discussie mogen mengen. Dat is wel iets anders dan wat de meeste mensen verwachten, namelijk een hangplek voor vieze mannetjes.
Jouw verhaal verdient hier dus zeker wel een plaats, net zo goed als dat ik nog steeds vind dat je je verhaal ook op een slachtofferforum mag doen. Het betreurt me nog steeds dat men je daar niet serieus heeft genomen. Je bent zeer zeker wel een slachtoffer, maar wellicht niet van je kleine liefde, maar van je ouders.
Ik denk ook dat niemand je initiële schrik hier als kwetsend ervaart. Dat je je aanwezigheid hier verborgen wil houden is begrijpelijk.
Inderdaad Ify, heb ik in het beloop van die drie dagen een heel andere kijk gekregen op deze plek. Zoals ik al een aantal malen heb gezegd, en ik meen dit uit de grond van mijn hart, heb ik heel lieve begripvolle mensen leren kennen. En hierbij is me voornamelijk opgevallen dat de mensen een oprechte bezofgdheid vertonen naar het welzijn van mijn kinderen.
Ik weet niet wie jullie zijn, ik heb ook nog niet gezocht naar jullie achtergrond (of jullie nu juist slachtoffer dan wel iets voelen voor kinderen). Het doet er voor mij niet meer toe.
Voor mij is het opplakkertje pedofiel enkel nog voor mensen die een kind zien lopen er op geilen, het (indien mogelijk) verkrachten om vervolgens een ander slachtoffer te gaan zoeken. (sorry als het heel erg cru overkomt)
Verder ben ik altijd geïnteresseerd geweest naar het gevoel van het kind tegenover de volwassene als er sprake is van een "relatie" tussen kind en volwassene. Alleen durf ik dat binnen mijn gezin, kennissenkring of zo niet hardop zeggen.
Deze reactie komt wellicht voort uit mijn eigen ervaring met mijn 'kleine liefde", hoewel ik tot de voordracht van de heer Lieshout een alleenstaand geval dacht te zijn.
Ik wil niemand onder jullie kwetsen. Dat ik niet op deze site kan zijn als mijn man thuis is (morgen en overmorgen bijvoorbeeld) is heel erg duidelijk voor mij en voor jullie misschien iets onbegrijpelijker. Het gaat er niet enkel om dat ik zou moeten toegeven een dergelijke site (wat voor mijn man geen cosjere site kan zijn) maar ook omdat hij me dadelijk zou herkennen in het verhaal en hij dingen zou lezen die hij niet weet, misschien wel vermoedde...
Ik vind dit jammer. Zou veel liever open kaart spelen. Maar het kan nu eenmaal niet. En ik vind het des te erger omdat ik hier als enige plaats, zowel in het echte leven als op het net, begrip, steun, warmte en raad kreeg op alle niveau. Zo stond ik paf over de reacties van Rivas en haar inzicht in mijn gedachtengang en geloof.
Maar ook over anderen die oprecht bekommerd zijn om mijn kinderen, mij goede raad proberen te geven, mij inzicht proberen te verschaffen en dit zo helder en duidelijk weten te doen, en mensen die gewoon een blijk van medeleven geven.
Nogmaals Ify het is niet mijn bedoeling om iemand hier te kwetsen, maar dat weten jullie zonder dat ik dit benadruk ook wel
Ik zou jullie allemaal heel oprecht een hele dikke knuffel als dank willen geven en voor diegenen die het zelf moeilijk hebben zou ik heel veel warmte en begrip willen sturen
Voor mij is het opplakkertje pedofiel enkel nog voor mensen die een kind zien lopen er op geilen, het (indien mogelijk) verkrachten om vervolgens een ander slachtoffer te gaan zoeken. (sorry als het heel erg cru overkomt)
Dat zijn geen pedofielen, dat zijn pedoseksuelen, of zelfs gewoon kindermisbruikers. Dit is een misverstand dat bij veel mensen leeft. Op deze site word er een duidelijk verschil gemaakt tussen mensen die van kinderen houden (pedo-fiel: houd van kinderen) en mensen die een seksuele aantrekkingskracht voelen tot kinderen (pedo-seksueel). Het is zelfs te beargumenteren dat er mensen zijn die kinderen verkrachten en dit puur doen vanuit een machtsstoornis en niet eens pedoseksueel zijn. Of dat iemand die pedoseksuele handelingen met een kind doet, niet een misbruiker hoeft te zijn, maar dat is wel een heel academische discussie.
Nogmaals, ik begrijp wel wat je bedoelt en ik denk dat we het er over eens zijn dat iemand die op een kind verkracht een naar mens is die straf verdient. In de volksmond word dit pedofiel genoemd, maar dit is dus niet correct. Daardoor is pedofiel een besmet woord geworden, maar vooralsnog dekt het wel de lading van mensen die houden van kinderen. Boven aan deze website zie je een link naar de definities zoals deze hier gehanteerd worden.
Ik denk dat die definitieverwarring ook de reden is dat je verbaasd bent om onze begripvolle reacties.
Ik begrijp heel goed wat u zegt. Ik heb onlangs ook heel erg ondervonden dat ik zo niet verder kan (toen ik vier dagen Knock-out was omdat ik "nee" wilde zeggen).
Ik ben me vragen beginnen stellen, voor vele mensen waarschijnlijk heel vreemde, maar hier durf ik het neer te schrijven. Ik ben hier niet veroordeeld door de mensen, maar op de één of andere manier denk ik dat u in het bijzonder mij zult begrijpen.
Reeds als klein kind had ik een soort geloof. Wat het inhield of waar vandaan het kwam, weet ik niet, maar het was er. In mijn vertwijfeling heb ik wel de vraag gesteld "waarom ik", maar iets in mij (nee ik "hoorde" het niet als een stem, het was alsof mijn eigen gedachten antwoord gaven op die vraag en later ontdekte ik dat ik op die manier hele gesprekken of discussies met mezelf voerde) zei me dat ik zo niet mocht denken.
Het vertelde me dat het leven hier en nu niet het enige leven was. Dat ik waarschijnlijk zo slecht geleefd had dat ik nu mijn "straf" kreeg. In die tijd aanvaarde ik dit antwoord en ook de "straf", hoewel ik er toch probeerde aan te ontsnappen door te voorzien hoe gereageerd zou worden en zodoende te ontkomen aan nieuwe feiten... Enfin, ik weet niet of ik het duidelijk en goed uitleg.
Later (in mijn pubertijd) zag ik plots het leven niet meer als "straf", had dat ook nooit gedaan (enkel de negatieve gebeurtenissen)
Ik hield me als kind voor dat ik waarschijnlijk zo slecht was geweest dat ik nu moest leren wat het doet met een mens om zo onrechtvaardig behandeld te worden. Dit breidde zich in de puberteit uit naar het algemeen aanvaarden dat het leven een les was.
Ik zou heel veel te leren hebben, waardoor ik dit alles moest meemaken, maar toch was er dan iets die me ook iets goeds had gestuurd. De liefde van mijn grootouders en "mijn kleine liefde".
Ik ging van de veronderstelling uit dat ik in een vorig leven niet volledig slecht was geweest, maar misschien gewoon blind voor onrechtvaardigheid of slechtheid in het algemeen. Of ik deed wat mijn moeder deed/doet. Het ontkennen van alles.
Nog later veranderde alweer mijn zicht hierop en geloofde ik dat het inderdaad lessen waren die je moest leren. Maar om te leren moest er ook een leermeester zijn. Ik begon me af te vragen wie hier leerling en wie de leermeester was. Was ik de leerling van mijn vader en moest ik leren hoe het niet moest en wat het met een machteloos iemand doet? Of was ik zijn leermeester. Moest ik hem, door hem door mijn aanwezigheid, in staat stellen deze daden te verrichten en hem zo te leren wat hij leren moest???
Als ik er dieper over ging nadenken, en bij gevolg nog dieper met mezelf in discussie ging, kwam ik er helemaal niet meer uit. Was het nu mijn les, of was ik de lesgever. Had ik de les geleerd, of zou ik alles nog eens dubbel moeten ondergaan omdat ik juist niks geleerd had??
En als ik lesgever was, was ik dan een goede leraar, of faalde ik???
Had ik als taak te laten zien dat hulpelozen wezens ook van zich af konden bijten, of was het mijn taak hem juist door vergiffenis zijn les duidelijk te maken??
Ik lag met mezelf in discussie en hoopte, wat ook mijn taak was, ik hem goed verricht had. Ik keek terug op mijn fouten (ja ik had er ook. Zo nam ik geld weg bij mijn ouders. Eerst om me goed te voelen omdat ik ook eens wat voor mezelf had. Meestal kocht ik er chocolade mee. Later kocht ik er een knuffel mee, die ik dan 'betoverde' zodat hij uit zijn levensloze lichaam kon ontsnappen en mijn liefde een paar honderd kilometer verder aan mijn grootouders kon bezorgen) Klinkt waarschijnlijk crazy, zal het vast ook wel zijn...
Nog later besefte ik dat geld hebben een goede zaak was om te voorkomen dat ik op school in elkaar geslagen zou worden door de medeleerlingen...
Maar dit vond zijn oorsprong in het feit dat ik ontdekt had dat mijn ma me alles afnam wat ik ook maar van iemand kreeg. Ik won een wedstrijd en kreeg hiervoor een prijs. De prijs was zo gezegd nooit toegekomen, maar ik ontdekte hem achteraan de kleedkast van mijn moeder toen ze me vroeg er iets uit te gaan halen...Zo ging het ook met het spaarcentje van mijn grootouders...
Daar vond mijn stelen zich een oorsprong...
Die fout heb ik inderdaad in mijn kindertijd gemaakt. Ik ben er niet trots op en overweeg nog steeds hoe erg dit mijn ziel belast...
Ik bleef steeds afwegen wat mijn lessen waren, wat ik anderen moest aanleren en ben daar nog steeds niet mee gestopt. In tegendeel...
In het oude Griekenland heerste het geloof van de stix... Een ziel kan pas opnieuw geboren worden als iedere ziel - die door "X" iets was aangedaan- die ziel (X) kon vergeven. Als er 1 ziel of mens was die niet kon vergeven, bleef die ziel rondhangen.
Het idee vind ik vreselijk. Ik zou niet willen dat ik iemand iets had aangedaan die me daarvoor geen vergiffenis kon/kan geven.
Ondanks het feit ik in principe al niemand iets kwalijk neem (ga ervan uit dat ik ben wie ik ben door alles wat ik meemaakte) niet in staat zou kunne zijn om ook écht te vergeven en daardoor toch nog kwaad doe...
enfin...
Verder ben ik ook tot het geloof gekomen dat mensen voor de geboorte heel goed wéét welke lessen er te leren zijn of aan welke mensen zij iets moeten leren. Dat het leven in functie hiervan door de persoon in kwestie gekozen wordt... Dat ik dus zelf koos voor dit leven, het leven met deze mensen...omdat op het ogenblik je deze keuzes maakt je ook kiest voor de meest efficiënte manier van les krijgen.
In dit opzicht kan ik onmogelijk boos zijn om wat er gebeurde. Heb ik ontdekt dat er slechts ervaringen zijn en dat wij ze indelen in "slecht" en "goed".
(de ervaring op zielsniveau de indeling in slecht en goed op menselijk niveau)
Vanuit het bovenstaande is bij mij het volgende probleem ontstaan:
Iedereen zegt dat ik moet breken met mijn ouders. Ik kan dit op menselijk vlak zeker volgen, maar wat als het nu juist mijn les was hen te begeiden, hen te vergeven, hen te helpen inzien dat het zo niet goed gaat... En wat als het nu niet mijn weg is om ze les te geven, maar juist om zelf de les van vergeving en geduld te leren?
Als ik met ze breek, ga ik aan dit alles voorbij...Moet ik dan weer helemaal herbeginnen?
Vanuit mijn "zijn" hier en nu wil ik dit mezelf niet meer aandoen. Wil ik niet meer in een volgend leven hetzelfde meemaken...wat dat leven ook mag zijn.
Langs de andere kant is er dan weer het feit dat het misschien net de bedoeling is dat ik het voor mezelf leer op te nemen. Dat ik niet zomaar aanvaard en berust. Dat ik leer mijn mond open te trekken, als het al niet voor mij zelf is, dan wel om hen klaar en duidelijk te leren dat ze fout bezig zijn, want ook hier is voor mij de mogelijkheid weer dat ik zowel leerling als leraar kan zijn. Door voor mezelf op te komen, leren ook zij dat het fout is...en is het misschien juist de bedoeling dat ik hen de rekening presenteer.
Hiermee bedoel ik dat ik heel rustig en kalm, maar wel heel vast in mijzelf en mijn zijn/persoon hen vertel wat ze me hebben aangedaan. Zonder dit op te blazen, er emotioneel over te doen of zonder verwijten te maken en boos te worden.
Gewoon opsommen van de feiten...
Hierdoor zou ik inderdaad opkomen voor mezelf en/of hen leren hoe het niet moet. Het gevolg zou inderdaad een breuk zijn. Waarschijnlijk als ik uitga van hun voorgaande reacties, maar voor mij zou van hieruit ook de mogelijkheid ontstaan tot een normale relatie waarin beide partijen elkaar aanvaarden en opnieuw beginnen...
Omdat ik uit beide opties niet uitraak denk ik erover regressie te doen, ik wens geen fouten te maken...
Ik hoop dat ik alle gedachten duidelijk heb kunnen beschrijven en dat ik niet als tottaly crazy overkom.
Nee, je komt niet als totally crazy over!
Ik begrijp heel goed wat u zegt. Ik heb onlangs ook heel erg ondervonden dat ik zo niet verder kan (toen ik vier dagen Knock-out was omdat ik "nee" wilde zeggen).
Ik ben me vragen beginnen stellen, voor vele mensen waarschijnlijk heel vreemde, maar hier durf ik het neer te schrijven. Ik ben hier niet veroordeeld door de mensen, maar op de één of andere manier denk ik dat u in het bijzonder mij zult begrijpen.
Reeds als klein kind had ik een soort geloof. Wat het inhield of waar vandaan het kwam, weet ik niet, maar het was er. In mijn vertwijfeling heb ik wel de vraag gesteld "waarom ik", maar iets in mij (nee ik "hoorde" het niet als een stem, het was alsof mijn eigen gedachten antwoord gaven op die vraag en later ontdekte ik dat ik op die manier hele gesprekken of discussies met mezelf voerde) zei me dat ik zo niet mocht denken.
Het vertelde me dat het leven hier en nu niet het enige leven was. Dat ik waarschijnlijk zo slecht geleefd had dat ik nu mijn "straf" kreeg. In die tijd aanvaarde ik dit antwoord en ook de "straf", hoewel ik er toch probeerde aan te ontsnappen door te voorzien hoe gereageerd zou worden en zodoende te ontkomen aan nieuwe feiten... Enfin, ik weet niet of ik het duidelijk en goed uitleg.
Later (in mijn pubertijd) zag ik plots het leven niet meer als "straf", had dat ook nooit gedaan (enkel de negatieve gebeurtenissen)
Ik hield me als kind voor dat ik waarschijnlijk zo slecht was geweest dat ik nu moest leren wat het doet met een mens om zo onrechtvaardig behandeld te worden. Dit breidde zich in de puberteit uit naar het algemeen aanvaarden dat het leven een les was.
Ik zou heel veel te leren hebben, waardoor ik dit alles moest meemaken, maar toch was er dan iets die me ook iets goeds had gestuurd. De liefde van mijn grootouders en "mijn kleine liefde".
Ik ging van de veronderstelling uit dat ik in een vorig leven niet volledig slecht was geweest, maar misschien gewoon blind voor onrechtvaardigheid of slechtheid in het algemeen. Of ik deed wat mijn moeder deed/doet. Het ontkennen van alles.
Nog later veranderde alweer mijn zicht hierop en geloofde ik dat het inderdaad lessen waren die je moest leren. Maar om te leren moest er ook een leermeester zijn. Ik begon me af te vragen wie hier leerling en wie de leermeester was. Was ik de leerling van mijn vader en moest ik leren hoe het niet moest en wat het met een machteloos iemand doet? Of was ik zijn leermeester. Moest ik hem, door hem door mijn aanwezigheid, in staat stellen deze daden te verrichten en hem zo te leren wat hij leren moest???
Als ik er dieper over ging nadenken, en bij gevolg nog dieper met mezelf in discussie ging, kwam ik er helemaal niet meer uit. Was het nu mijn les, of was ik de lesgever. Had ik de les geleerd, of zou ik alles nog eens dubbel moeten ondergaan omdat ik juist niks geleerd had??
En als ik lesgever was, was ik dan een goede leraar, of faalde ik???
Had ik als taak te laten zien dat hulpelozen wezens ook van zich af konden bijten, of was het mijn taak hem juist door vergiffenis zijn les duidelijk te maken??
Dat zijn diepzinnige vragen. Ik geloof zelf ook zeker dat het aardse leven een leerschool is. Lessen die je hier zoal kunt leren omvatten liefde, begrip en vergevingsgezindheid. Maar ook liefde voor jezelf, eigenwaarde en innerlijke kracht. Misschien dat sommigen dat vooral leren doordat hun waardigheid door anderen wordt geschonden.
Dat is ook het belangrijke verschil tussen assertiviteit en agressie. Bij assertiviteit kom je voor jezelf op zonder de ander onnodig te schaden. In allerlei spirituele tradities wordt de liefde voor jezelf gezien als de basis voor liefde voor anderen. Toegepast op jouw situatie zou dat betekenen dat je een deel van de lessen al geleerd hebt (vergevingsgezindheid, begrip, etc.), maar een ander deel nog onvoldoende, namelijk liefde en mededogen voor jezelf, voor jezelf opkomen. De kunst is om te zien dat die twee soorten waarden helemaal niet haaks op elkaar staan, maar juist bij elkaar horen.
Ik lag met mezelf in discussie en hoopte, wat ook mijn taak was, ik hem goed verricht had. Ik keek terug op mijn fouten (ja ik had er ook. Zo nam ik geld weg bij mijn ouders. Eerst om me goed te voelen omdat ik ook eens wat voor mezelf had. Meestal kocht ik er chocolade mee. Later kocht ik er een knuffel mee, die ik dan 'betoverde' zodat hij uit zijn levensloze lichaam kon ontsnappen en mijn liefde een paar honderd kilometer verder aan mijn grootouders kon bezorgen) Klinkt waarschijnlijk crazy, zal het vast ook wel zijn...
Er zijn genoeg stromingen waarin dit soort gedachten zelfs heel normaal worden gevonden, bijvoorbeeld bij natuurvolkeren.
Daar vond mijn stelen zich een oorsprong...
Die fout heb ik inderdaad in mijn kindertijd gemaakt. Ik ben er niet trots op en overweeg nog steeds hoe erg dit mijn ziel belast...
Tja, vergeleken met wat jou is aangedaan, stelt het bar weinig voor.
Ik bleef steeds afwegen wat mijn lessen waren, wat ik anderen moest aanleren en ben daar nog steeds niet mee gestopt. In tegendeel...
In het oude Griekenland heerste het geloof van de stix... Een ziel kan pas opnieuw geboren worden als iedere ziel - die door "X" iets was aangedaan- die ziel (X) kon vergeven. Als er 1 ziel of mens was die niet kon vergeven, bleef die ziel rondhangen.
Het idee vind ik vreselijk. Ik zou niet willen dat ik iemand iets had aangedaan die me daarvoor geen vergiffenis kon/kan geven.
Ondanks het feit ik in principe al niemand iets kwalijk neem (ga ervan uit dat ik ben wie ik ben door alles wat ik meemaakte) niet in staat zou kunne zijn om ook écht te vergeven en daardoor toch nog kwaad doe...
enfin...
Zoals ik het lees, blaas je je eigen schuld enorm op, en zou je kunnen beginnen met jezelf te vergeven. Al dan niet met professionele hulp daarbij. Je vertoont wat dit betreft volgens mij ook typerende symptomen van een kind dat zwaar mishandeld is. Vooral jonge kinderen hebben de neiging de schuld bij zichzelf te leggen. Dat gebeurt bijvoorbeeld ook bij scheidingen en zeker ook bij seksueel misbruik, fysieke mishandeling en emotionele mishandeling. Ook volwassen vrouwen die het slachtoffer zijn van huiselijk geweld kunnen die neiging hebben om te veel de hand in eigen boezem te steken.
Verder ben ik ook tot het geloof gekomen dat mensen voor de geboorte heel goed wéét welke lessen er te leren zijn of aan welke mensen zij iets moeten leren. Dat het leven in functie hiervan door de persoon in kwestie gekozen wordt... Dat ik dus zelf koos voor dit leven, het leven met deze mensen...omdat op het ogenblik je deze keuzes maakt je ook kiest voor de meest efficiënte manier van les krijgen.
In dit opzicht kan ik onmogelijk boos zijn om wat er gebeurde. Heb ik ontdekt dat er slechts ervaringen zijn en dat wij ze indelen in "slecht" en "goed".
(de ervaring op zielsniveau de indeling in slecht en goed op menselijk niveau)
Misschien hebben sommige negatieve ervaringen tijdelijk wel enige zin, maar dat betekent niet dat ze zelf ook waardevol en wenselijk zijn. Sommige dingen zijn vooral leerzaam omdat ze ons leren wat we voortaan moeten vermijden. Vergelijk dit met een peutertje dat zich aan een kachel brandt en voortaan de kachel mijdt. Er bestaat wel degelijk verschil tussen lijden en geluk, denk ik, en dat is niet voor niets. Het is niet allemaal om het even.
Vanuit het bovenstaande is bij mij het volgende probleem ontstaan:
Iedereen zegt dat ik moet breken met mijn ouders. Ik kan dit op menselijk vlak zeker volgen, maar wat als het nu juist mijn les was hen te begeiden, hen te vergeven, hen te helpen inzien dat het zo niet goed gaat... En wat als het nu niet mijn weg is om ze les te geven, maar juist om zelf de les van vergeving en geduld te leren?
Vergeving is een groot goed, maar dan wel uit kracht en eigenwaarde, niet uit zwakheid, schuldgevoel en minderwaardigheidsgevoelens. Het kan nodig zijn in ieder geval tijdelijk te breken met je ouders, totdat je sterk genoeg bent om hen echt consequent het hoofd te bieden.
Als ik met ze breek, ga ik aan dit alles voorbij...Moet ik dan weer helemaal herbeginnen?
Ik denk dat een andere les veel dringender is: meer van jezelf leren houden, jezelf vergeven, sterker worden.
Vanuit mijn "zijn" hier en nu wil ik dit mezelf niet meer aandoen. Wil ik niet meer in een volgend leven hetzelfde meemaken...wat dat leven ook mag zijn.
Begrijpelijk, maar nogmaals, een basisles is volgens mij eigenwaarde, weten dat je bepaalde rottigheid niet verdient en dat je daar te goed voor bent. Zoals je vriend je in feite voorhield tijdens je kleine liefde.
Langs de andere kant is er dan weer het feit dat het misschien net de bedoeling is dat ik het voor mezelf leer op te nemen. Dat ik niet zomaar aanvaard en berust.
Precies, dat bedoel ik.
Dat ik leer mijn mond open te trekken, als het al niet voor mij zelf is, dan wel om hen klaar en duidelijk te leren dat ze fout bezig zijn, want ook hier is voor mij de mogelijkheid weer dat ik zowel leerling als leraar kan zijn. Door voor mezelf op te komen, leren ook zij dat het fout is...en is het misschien juist de bedoeling dat ik hen de rekening presenteer.
Ook hierbij geldt dat je eerst sterk genoeg moet zijn om dat te kunnen. Daarom is een tijdelijke breuk misschien echt het beste.
Hiermee bedoel ik dat ik heel rustig en kalm, maar wel heel vast in mijzelf en mijn zijn/persoon hen vertel wat ze me hebben aangedaan. Zonder dit op te blazen, er emotioneel over te doen of zonder verwijten te maken en boos te worden.
Gewoon opsommen van de feiten...
Hierdoor zou ik inderdaad opkomen voor mezelf en/of hen leren hoe het niet moet. Het gevolg zou inderdaad een breuk zijn. Waarschijnlijk als ik uitga van hun voorgaande reacties, maar voor mij zou van hieruit ook de mogelijkheid ontstaan tot een normale relatie waarin beide partijen elkaar aanvaarden en opnieuw beginnen..
Wie weet, maar een andere volgorde zou kunnen zijn: eerst een breuk, dan innerlijk sterker worden, dan pas als je echt verder bent, hen confronteren (mits dat niet tot wraak kan leiden) en dan eventueel ingaan op een positieve reactie. Maar zoals je je ouders beschrijft lijkt het mij niet bijster waarschijnlijk dat ze snel tot inzicht zullen komen. Ze komen over als door en door ziek.
Omdat ik uit beide opties niet uitraak denk ik erover regressie te doen, ik wens geen fouten te maken...{/quote]
Dat is een optie, maar zorg wel dat je een gediplomeerde therapeut in de arm neemt.
Veel sterkte en toch prettige paasdagen!
T. Rivas
Hoi Rivas,
Ik zal uw uitgebreide antwoord (analyse) nog een aantal malen moeten doorlezen, denk ik. Ik weet niet wie u bent, maar u komt op me over als iemand die mijn bedenkingen heel erg goed kan volgen.
Ik dacht, toen ik mijn geloof in reïncarnatie vermelde, dat hier hetzelfde zou gebeuren als altijd namelijk de rug keren en het gesprek verbreken. (ook al ging het dan niet over de dingen die ik hier verteld heb)
Toen dat niet het geval bleek en u me vertelde in hetzelfde te geloven, dacht ik, ik ga even proberen mijn bedenkingen neer te schrijven. Op zich niet makkelijk om alles helder te verwoorden, vooral omdat ik met mezelf in discussie ga...
Maar ik werd begrepen en dit niet alleen ik krijg ook antwoorden...
Uw antwoord is in hoofdzaak dat ik op alle niveau's mezelf moet liefhebben. Ik denk dat ik mezelf lief heb.
Ik denk dat omdat ik heel erg bewust bezig ben met wat goed voor mij is (niet hier en nu, maar later...) Ik wil hier de lessen leren die ik moet leren, want ik wil mezelf niet meer aandoen wat ik nu heb beleefd...
Het feit dat ik dit alles zo afweeg, dat ik hiervoor regressie wil gaan doen (niet enkel om zaken te kunnen plaatsen en/of verwerken) maar vooral ook om een rode draad te zien doorheen/voorbij "hier en nu" zodat ik kan uitzoeken wat mijn lessen zijn en diengevolge juiste beslissingen kan nemen, denk ik getuigd van liefde voor mezelf. (hoewel ik niet weet dat het juist liefde voor mezelf is of angst om het opnieuw mee te maken)
Als het inderdaad angst is, dan zou dit volgens mij toch ook enkel kunnen wortelen uit liefde voor mezelf, want als dat er niet is, waarom zou ik dan angstig moeten zijn.
Ik heb het gevoel dat u deze bedenkingen wel kunt begrijpen. En ook het begrip dat ik hier mocht vinden laat toe dat ik deze dingen allemaal kan neerschrijven.
Ik begrijp je bedenkingen zeker.
Alleen hoort volgens mij bij liefde voor jezelf ook grenzen stellen aan anderen.
Je kunt niet alles goed vinden. Niet alleen niet voor die ander zelf, want die wordt daarmee bevestigd in zijn fouten en herhaalt ze daarmee alleen maar. Maar ook niet voor jouzelf. Bij liefde voor jezelf hoort ook als dat nodig is bepaalde gedragingen van anderen resoluut kunnen afwijzen. Dat ben je jezelf als het ware verschuldigd.
Kan hierin volledig volgen. u zegt het ook heel erg klaar en duidelijk.
Mijn probleem is dat ik niet weet hoe ik dit kan doen.
In verband met mijn ouders loop ik hier nu echt in het honderd.
Mijn oudste wil graag gaan. Mijn tweede niet.
Mijn tweede blijft dan ook zonder meer thuis en is daar blij om.
Mijn man echter denkt dat mijn oudste ons zal verwijten haar verboden te hebben contact met haar grootouders te hebben.
Dus hij heeft nu beslist dat ik inderdaad afspreek wanneer ze kan gaan en hoelang ze kan blijven.
Langs de andere kant weet ik dat mijn ouders ons beiden weer zwart zullen maken tegen mijn kind. Zij is enorm beïnvloedbaar en weet niet wat te geloven.
Haar wordt verteld dat het feit wij niks ontkennen hun leugens dus waarheid zijn. Ik ga ervan uit dat wanneer ik ga ontkennen er eenzelfde machtstrijd zal ontstaan als destijds tussen mijn ouders en mijn grootouders.
Haar alles vertellen vanuit het verleden zal haar een stuk van haar jeugd en zorgeloosheid kosten. Zal eveneens haar vertrouwen schenden in mensen die ze liefheeft en waarschijnlijk ook in het algemeen.
Haar niks vertellen houdt in dat mijn ouders op een dag zelf kunnen beginnen over de zwangerschap en zijn gevolgen, zoals ze dat deden toen ze met mijn man kennis maakten. Ze zagen dat ze niet hun gang zouden kunnen blijven gaan en vroegen hem of hij wist wie en wat ik was. Mijn man antwoordde toen dat hij er geen interesse in had, dat wat ik nu ben en wat nu is belangrijk voor hem was en niet mijn verleden omdat hij daar geen deel van uitmaakte. Hiermee had hij op zeer verstandige manier hun de mond gesnoerd...maar hoe zal mijn kind reageren???
Ik weet niet wat ik hierin moet doen. Ik wil grenzen trekken, maar waar ligt de grens?
Kan hierin volledig volgen. u zegt het ook heel erg klaar en duidelijk.
Mijn probleem is dat ik niet weet hoe ik dit kan doen.
In verband met mijn ouders loop ik hier nu echt in het honderd.
Mijn oudste wil graag gaan. Mijn tweede niet.
Mijn tweede blijft dan ook zonder meer thuis en is daar blij om.
Mijn man echter denkt dat mijn oudste ons zal verwijten haar verboden te hebben contact met haar grootouders te hebben.
Ik begrijp eigenlijk niet goed waarom hij dat zo belangrijk vindt, als hij al weet wat je ouders jou als kind hebben aangedaan.
Zolang je ouders niet echt veranderd zijn, bestaat er bovendien altijd een risico dat ze ook je kinderen wat aandoen, vrees ik.
Dus hij heeft nu beslist dat ik inderdaad afspreek wanneer ze kan gaan en hoelang ze kan blijven.
Langs de andere kant weet ik dat mijn ouders ons beiden weer zwart zullen maken tegen mijn kind. Zij is enorm beïnvloedbaar en weet niet wat te geloven.
Dat is toch al voldoende reden om het contact ten minste enkele maanden of jaren te bevriezen? Maar algemener is het toch geen goede zaak dat je ouders contact hebben met je kinderen zolang je niet zeker weet of ze wel voldoende spijt hebben van hun wandaden vroeger en hun leven gebeterd hebben? Dat risico kun je dan toch niet nemen? Stel dat je kinderen later toch te weten komen wat jou overkomen is door je ouders: hoe zouden ze dat dan vinden, denk je, dat je hen toch naar je ouders hebt laten gaan? Misschien zouden ze wel vinden dat je onaanvaardbare risico's hebt genomen en je dat bijzonder kwalijk nemen. Want als ze geweten hadden wat ze nu niet weten, hadden ze misschien wel allebei niet meer willen gaan!
Haar wordt verteld dat het feit wij niks ontkennen hun leugens dus waarheid zijn. Ik ga ervan uit dat wanneer ik ga ontkennen er eenzelfde machtstrijd zal ontstaan als destijds tussen mijn ouders en mijn grootouders.
Tenzij je zoals gezegd dus ten minste voorlopig het contact verbreekt. Je ouders kunnen je niet dwingen je kinderen naar hen toe te sturen, althans niet zonder ingewikkelde juridische procedure met zeer weinig kans van slagen, zeker als je een boekje over hen open doet.
Haar alles vertellen vanuit het verleden zal haar een stuk van haar jeugd en zorgeloosheid kosten. Zal eveneens haar vertrouwen schenden in mensen die ze liefheeft en waarschijnlijk ook in het algemeen.
Je kunt daar inderdaad mee wachten tot ze ouder is, maar nogmaals het is en blijft een groot risico om haar naar zulke mensen toe te sturen, zonder dat je zeker weet dat dat echt veilig genoeg is. Als er iets zou gebeuren, zou dat wel even wat erger voor haar zijn dan je verhalen over vroeger, niet? En hoe weet je trouwens zeker dat er niet al van alles gebeurd is?
Haar niks vertellen houdt in dat mijn ouders op een dag zelf kunnen beginnen over de zwangerschap en zijn gevolgen, zoals ze dat deden toen ze met mijn man kennis maakten. Ze zagen dat ze niet hun gang zouden kunnen blijven gaan en vroegen hem of hij wist wie en wat ik was. Mijn man antwoordde toen dat hij er geen interesse in had, dat wat ik nu ben en wat nu is belangrijk voor hem was en niet mijn verleden omdat hij daar geen deel van uitmaakte. Hiermee had hij op zeer verstandige manier hun de mond gesnoerd...maar hoe zal mijn kind reageren???
Maar dat is toch des te meer reden om te breken met je ouders? Ook om je kinderen op dat punt te beschermen dus.
Ik weet niet wat ik hierin moet doen. Ik wil grenzen trekken, maar waar ligt de grens?
De grens ligt volgens mij bij wandaden van de kant van je ouders. Gezien het verleden is elke fout die ze maken m.i. al voldoende reden voor een breuk.
Sterkte,
T. Rivas
Ik begrijp het zelf ook niet Rivas.
Ik weet niet wat ik ervan moet denken of hoe ik me erbij moet voelen, laat staan dat ik in staat ben een beslissing te nemen...
Mijn man was diegene die ik van in het begin heb moeten tegenhouden. Hij zou mijn ouders wel eens de waarheid gaan zeggen, hen een lesje leren, hen aangeven...
Hij vond dat ik alle contact moest verbreken, vooral ook omdat hij zag hoe bang ik van hen was. Hij maakte zich boos telkens ik terug kwam en weer eens stond te trillen op m'n benen en hem moest vertellen dat ik me niet had verzet tegen welke gril dan ook.
Hij is degene die mij de keuze gaf alles aan de kinderen te vertellen of mijn conclusie trekken en hen niet meer naar de pijpen van mijn ouders te dansen.
Hij was ook diegene die de laatste keer aan tafel dreigde de volledige waarheid over de grootouders eens te gaan rondvertellen, zodat het gedaan was dat (vreemde) mensen mij aanspraken om me te wijzen op mijn plichten als dochter...
Ik besloot die laatste keer ( toen ik ziek was van stress) om naar mezelf te luisteren. Ik heb het niet rechtstreeks gedaan maar gebruik gemaakt van de smoes dat ik andere plannen had voor deze vakantie.
Mijn man wil nu dat mijn oudste gaat. Plots is wat zij denkt en doet en vooral wat ze ons later al dan niet zal verwijten van het grootste belang voor hem. Wat heeft hem doen veranderen in mening? Ik weet het niet.
Komt het omdat hij tegelijk met mijn inzicht (dat mijn ouders niet het recht hebben te doen wat ze doen/deden) hij het inzicht heeft gekregen wat het met een mens doet iets te verbieden (zoals bij zijn familiale toestand met zijn zus/ouders)?
Het zou natuurlijk de enige redelijke verklaring zijn voor zijn omwenteling. Ik kan niet geloven, noch vatten, dat hij na een jarenlange strijd en eeuwig gepraat met mij aanbeland op het punt waar ik sterk genoeg ben om door middel van een smoes toch een standpunt in te nemen, hij nu voor mij de beslissingen neemt en mij verplicht die hele lange en moeilijke weg in één sprong terug te nemen...
Ik snap het niet. Ik weet niet wat gedaan... Zijn visie hierin is van belang, hoewel ik die jarenlang ondergeschikt maakte aan mijn angst en net nu dat niet meer zo zou moeten zijn...
Ik voel me als een muisje, opgejaagd door twee poezen, in een holletje. Zolang ik niks doe kan niemand mij een verwijt maken en ben ik ook buiten het bereik van de poezen. Een beslissing nemen betekend de veiligheid van mijn holletje verlaten en er de consequenties van dragen...met als inzet mijn kind...
Vanmorgen heb ik hem hierover wllen spreken, voor hij naar het werk vertrok. Hij vertelde me dat mijn vader nu lichamelijk te zwak was geworden om nog een bedreiging te vormen naar lichamelijk letsel. Bovendien is hij ervan overtuigd dat mijn vader goed genoeg weet dat hij geen vinger naar mijn kinderen moet uitsteken. Van dat laatste ben ik al jaren overtuigd. Ik heb dat ook ooit met evenveel woorden tegen hem gezegd. Ik had toen nog geen kinderen maar maakte hierover een opmerking in het algemeen die niks aan de verbeelding over liet.
Ik zie ook wel in dat alles wat u schrijft pure realiteit is. Als er toch iets met haar gebeurt (psychisch is waarschijnlijk erger dan lichamelijk) kan ik dit niet ongedaan maken en dan bekennen dat ik het risico kende...
Ik ben zo moe, letterlijk. Ik snak naar rust als een drenkeling naar een stukje drijfhout.
Citaat:
Later kocht ik er een knuffel mee, die ik dan 'betoverde' zodat hij uit zijn levensloze lichaam kon ontsnappen en mijn liefde een paar honderd kilometer verder aan mijn grootouders kon bezorgen) Klinkt waarschijnlijk crazy, zal het vast ook wel zijn...
Rivas:
Er zijn genoeg stromingen waarin dit soort gedachten zelfs heel normaal worden gevonden, bijvoorbeeld bij natuurvolkeren.
Rivas mag ik u hierover meer info vragen? Het lijkt mij zo'n vreemd gedrag dat ik als kind vertoonde, dat ik het niemand durfde te vertellen.
Ik deed alsof ik mijn knuffel, later met ook met een pop, alsof ze levende wezens waren. Ze leefden niet echt, hun lichaam was doods, maar iets in hen leefde en ik alleen wist dit.
Ik begon met hen te praten, niet luidop, maar zachtjes in mijn gedachten. (zo'n beetje als ik eerder beschreef over het in discussie gaan met mezelf). Ik kreeg ook antwoord van hen (ook zoals ik reeds eerder beschreef, eigenlijk was dit de eerste vorm van met mezelf praten, alleen weet ik niet wat ik eerst deed.)
Later sprak ik met ze af dat ik kon toveren, dat ik hen levend kon maken, dat ze mijn groeten konden over brengen aan mijn grootouders. En toen werd ik bang, bang dat 'ze' het zouden ontdekken en mijn pop dan van mij zouden wegnemen.
Ik verzon dus dat de betovering onmiddelijk zou verbroken worden als iemand onverwacht zou binnen komen. Ik vertelde de knuffel of de pop dat ze voor mijn grootouders onzichtbaar zouden zijn omdat ik anders bang zou zijn dat ze hun mond zouden voorbij praten. (waar deze gedachte op sloeg snap ik nog steeds niet). Ik vroeg dan of ze bij mijn grootmoeder in bed wilde gaan liggen en ervoor zorgen dat ze haar arm rond de 'pop' sloeg. Op die manier lag ik als kleuter smorgens altijd een kwartiertje bij haar in bed. Op diezelfde manier nam ik ook mijn kinderen als kleuter bij me. Als die 'pop' dan terugkwam van haar reis, nam ik haar op dezelfde manier in mijn arm en deed zo alsof ik mijn grootmoeder een knuffel kon geven en dat ik haar liefde kon ontvangen.
Later begon ik over het bezoek te 'praten' met mijn pop. Dan vroeg ik haar hoe het er was geweest. Of mijn grootouders gezond waren, ik maakte er hele verhalen van...
Enfin...Ik weet niet waar ik het vandaan haalde, maar u lijkt zoveel te weten dat ik u deze vraag durf te stellen.
Het gaat erom dat kinderen van nature de neiging hebben om levenloze voorwerpen een geest of ziel toe te schrijven. Zo kunnen ze denken dat hun knuffels echt gevoel hebben en levend zijn. Dat is een volkomen normale fase, ook voor Europese kinderen.
In veel natuurreligies wordt daar ook in geloofd door volwassenen, dus in de bezieling van de hele fysieke werkelijkheid. Daarbij kunnen mensen bijvoorbeeld denken dat de zon, de maan, de wolken en de rivieren, maar ook voorwerpen die door mensen zelf gemaakt zijn bezield zijn. Ik zeg niet dat men daar gelijk in heeft, maar het is in ieder geen totaal krankzinnige gedachten of zo. In de Nederlandse literatuur is het idee bekend geworden van bezielde krissen, een soort zwaarden uit Indonesië die een eigen wil zouden bezitten.
Een ander thema dat ik erin terugzie is dat van de uittreding van de ziel uit het lichaam. Ook dat is geen idiote gedachte en zij is zelfs heel actueel geworden door het wetenschappelijke onderzoek naar zogeheten bijna-doodervaringen. Ik zeg niet dat knuffels echt uit hun lijfjes kunnen treden, maar als je ze als bezield ziet, is het helemaal niet raar als je denkt dat ze met hun ziel hun lichaam kunnen verlaten en als een sjamaan een zielenreis kunnen maken.
Als uittredingen echt bestaan zou je zelfs kunnen denken dat vooral jonge kinderen daar meer van weten dan veel westerse volwassenen, omdat ze er nog meer voor openstaan. Het zou kunnen dat ze hun kennis vervolgens verwerken in allerlei fantasieën.
Ik ben erg onder de indruk van alles wat ik hier gelezen heb.
Een tragisch leven, zo goed verwoord, scherp doordacht en eerlijk. Volgens mij bent u een sterk, intelligent, gevoelsmens. Een pré bij het verwerken en het verder komen in uw leven.
Bijzonder vind ik ook de scherpzinnige reacties, die er op uw verhaal gekomen zijn.
Vooral de mooie heldere reactie van T. Rivas trof me. Ik deel zijn mening.
Ik schreef eerder:
Na je verhaal gelezen te hebben, was mijn gevoel over ‘jou kleine liefde’ bij mij toch overwegend negatief.
Ik geloof dat mijn gevoel er naast zat en voel nu meer voor de uitspraak van Rivas:
...Dan over je eigen kleine liefde destijds. Het valt me op dat je je zeker niet seksueel misbruikt voelt door je toenmalige vriend. Dat is des te opvallender omdat je kennelijk wel degelijk echt misbruikt bent door andere volwassenen. Zoals je het vertelt, komt het op mij niet over alsof je ergens toe gedwongen bent door hem. In plaats daarvan lijkt het te gaan om een warme, wederzijdse band waarin hij daadwerkelijk voor je opkwam. Hij moet dus wel oprechte gevoelens voor je hebben gehad en je goed hebben behandeld....
Sterkte, en schroom niet om professionele hulp te zoeken. Het lijkt me enorm zwaar om uw psychische last in uw eentje te moeten verwerken. Zelf heb ik veel gehad aan het bezoeken van een psycholoog. Het heeft mij veel geholpen.
Met vriendelijke groet,
meso
hallo Meso,
Ik vond jouw reactie toen zeker niet verkeerd en nog steeds niet. Misschien was je bedoeling achter het woord "gebruik" anders dan mijn interpretatie ervan. (het paaien tot...)
Ik verstond uit uw reactie dat de man in mij een lief kind zag dat hem een weg bood uit verdriet, eenzaamheid...en weet ik veel wat. In die zin heeft hij misschien gebruik van me gemaakt, maar dat deed ik mss ook wel bij hem.
Ik wil het zeker geen misbruik noemen.
Ik ben ervan overtuigd dat hij problemen had en niet enkel om de voor de hand liggende alcoholische reden. Toen ik hem leerde kennen ging hij vader worden.
Ik weet niet of hij in de periode van de geboorte aanwezig was bij moeder en kind, maar twee maand na de geboorte stond hij alleen met kind bij ons.
Na een tijdje was kindje weg om dan plots met moeder op te duiken. Een moeder die opnieuw bij de papa was, maar waar hij geen goed woord voor over had en waarvan ik kon zien dat het de naam moeder niet waard was. Ze zat meer met haar eigen problemen dan met de zorg om het jonge kindje, hoewel ze lief en zacht was voor het kindje.
Ik hield net zo van het kindje en zorgde er net zo voor. En hij probeerde, toen het de eerste woordjes sprak, om het tegen mij mama te laten zeggen, iets waarin hij slaagde.
Ik was klein (in leeftijd) verlangde al van mijn kleutertijd naar een eigen kindje en was blij met wat dit kindje tegen me zei, maar gelijkertijd wilde ik dit niet. Vond het zielig voor de mama en vroeg hem dit niet aan het kindje aan te leren. Het enige wat ik ooit aan hem heb gevraagd.
Hij zal wel heel veel pijn en verdriet hebben gehad ja. En ik hield van hem. Om te kunnen vluchten moet je gebruik maken van een vluchtweg, we zijn daar beiden waarschijnlijk goed in geweest en zo interpreteerde ik uw reactie.
Hallo,
Ik wil me bewust onthouden van commentaar op jouw indringende verhaal. Zoals je zelf al wel gemerkt hebt wekken de inhoudelijke reakties van anderen al zo veel bij jou op. Dat moet je dan weer zien te verstouwen. Daarmee wil ik je zeker niet aanraden om dan maar weer te zwijgen. Dat je openheid gezocht hebt is een hele moedige stap. Respect daarvoor. Wat ik je zou gunnen is een deskundige professionele mens die je kan helpen om orde te scheppen. Een gevoel van overzicht en controle over je eigen zaken is denk ik van wezenlijk belang. Als je die kan krijgen weet je daarna zelf wel wat eventueel verder voor jouw nodig is.
Ik wens je veel kracht en moed toe. Wees lief voor jezelf.
Hoi Renémàrie,
U hoeft zich niet te onthouden van commentaar, hoor.
Ik heb hier lieve, begripvolle mensen leren kennen, die niet dadelijk met een oordeel klaarstaan. Het is een verademing en het is wellicht dit dat mij tot tranen beweegt. Eens een keertje geen vooroordeel of veroordeeld worden, of ervan uitgaan dat het allemaal leugens zijn...of weet ik veel wat.
Ik heb inderdaad heel wat werk aan mezelf. Dat is tot me door gedrongen toen ik vier dagen knock-out lag door de stres omdat ik mijn dochter tegen mij ouders moest beschermen.
Ik droeg verantwoordelijkheid voor mijn oudste, maar mijn achtjarige zag hoe ik kapot van de stress telkens opnieuw de hoorn op de haak legde voordat ik het nummer had gevormd en stelde me voor dat zij mijn taak over zou nemen en "nee" zou zeggen tegen mijn ouders in mijn plaats.
Ik legde haar uit dat ik dit zelf moest doen, maar ze zei enkel, mama het maakt je ziek. Je ziet er slecht uit en het wordt met de minuut erger. Ik heb haar in m'n armen genomen en gezegd dat ik mijn verantwoordelijkheid zelf moest nemen en me niet achter haar verstoppen. Ze antwoordde dat ze het niet erg vond me te helpen.
Uiteindelijk was het mijn man die de hoorn nam en belde. Maar dit voorval en het feit ik er letterlijk ziek van was, hebben me aan het denken gezet. Ook het feit ik aan m'n ouders vroeg mijn kind terug te brengen tegen 19:00 u en zij het nodig vonden om hun middelvinger naar me op te steken, ten teken van antwoord heeft me doen inzien dat ik iets moet veranderen.
Dat het niet makkelijk zal worden weet ik. Dat ik waarschijnlijk hulp zal nodig hebben is vrij realistisch.
Ik zou eerder toch kiezen voor regressie omdat ik zelf geloof daar meer uit te kunnen halen dan uit een gewone therapie. Ik leef vooral vanuit mijn geloof (een samenraapsel van vanalles en nog wat, denk ik) en wil vooral "goed" leven. Dit wil zeggen dat ik ervoor wil zorgen niemand pijn te doen, niemand iets te ontnemen al is het dan loyaliteit of niemand iets te onthouden (vergiffenis al klinkt dit woord zo katholiek)
Ik wil m'n leven zo leiden dat ik niet bang hoef te zijn om het te verlaten. Ik wil recht in de spiegel kunnen kijken en weten dat ik in alles oprecht ben geweest. Alleen maakt dit het voor mij moeilijk te begrijpen hoe mensen zo'n dingen kunnen doen als mijn ouders gedaan hebben. Ik heb medelijden met ze. Als wat ik geloof waar is, zullen ze het zwaar krijgen. Zullen ze veel verdriet te verwerken krijgen... Ik vind dit zooo verschrikkelijk.
Beste "Zo Jong",
Ik heb niet echt meer iets toe te voegen dat hier nog niet gezegd is, maar wil toch zeggen dat ik het zeer moedig en knap van je vindt dat je je verhaal hier neerpent.
Het doet me ongeloofelijk veel pijn om te horen dat je als kind zo'n verschrikkelijke zaken hebt meegemaakt, zoiets is verschrikkelijk en geen enkel kind zou ooit zo veel leed mogen voelen
Gelukkig was er dan toch nog iemand die voor je klaarstond, ook al had / heeft die persoon het zelf blijkbaar ook zeer moeilijk. Ook zeer indrukwekkend dat je zelf nu iets terug wil doen, ook al lijkt dat in de situatie zoals jij ze beschrijft zeer moeilijk.
In elk geval zeer veel sterkte verder nog!
Hoi Alex
Ook u wil ik graag bedanken voor uw reactie.
Ik heb hier heel veel warmte en begrip en uiteraard oprechte bezorgdheid voor mijn kinderen en goede raad mogen ontvangen.
Om nog even op iets anders in te gaan: je schreef dat je contact hebt geprobeerd te zoeken met Ted van Lieshout. Zijn website is heel makkelijk te vinden door zijn naam in Google in te typen. Onderaan de site staat zijn e-mailadres. Misschien een gek idee, maar zou jouw verhaal niet een boek waard zijn? Wie weet kan Ted als een soort 'ghost writer' wel iets met jouw verhaal gaan doen...
Hoi Buzz,
Ik zocht geen contact met mr. Lieshout. Wilde enkel meer over hem weten nadat ik hem had horen voordragen bij Paul de Leeuw en wonderlijk wel was uitbundige De Leeuw in deze materie enorm (hoe zal ik het zeggen) rustig en integer.
Ik heb dan inderdaad een dag na het interview zijn website opgezocht. Ik begreep dat hij die 'kleine liefde' net zo beleefd had als ik.
Echter na een aantal reacties via zijn blog merkte ik dat hij er toch onder te lijden had gehad. Misschien niet zo zwaar als iemand die slachtoffer is van bruute verkrachting (pedofilie of niet) of van incest.
Ik heb er inderdaad over gedacht om een boek te schrijven. In eerste instantie op aandringen van mijn man. Hij vind dat ik heel erg goed kan schrijven en dat dit voor mij dus maar een kleine moeite zou zijn.
Ik ben er effectief aan begonnen, maar ik heb geen inzicht hoe ik mijn herinneringen in hoofdstukken moet vatten, vooral ook omdat mijn herinneringen losstaande feiten betreft en ik rond sommige zaken niet eens herinneringen heb. Ik ken de feiten, maar verder niks. Wat ik erbij dacht of voelde...ik kan mij niet herinneren ooit gevoelens rond het verlies van het kindje te hebben gehad bijvoorbeeld. Het enige wat ik weet is dat ik het wilde houden, dat ik me lichamelijk verzette, dat ik na de ingreep heel erg raar opkeek...maar ik heb geen traan gelaten en ik weet niet wat ik gedacht of gevoeld heb...
Ik kan ook geen deftige zin op papier zetten zonder dat ik er bij moet wenen. Niet omdat het me zoveel verdriet doet, maar om een boek te schrijven moet je ook de mooie herinneringen oproepen, de liefde van je grootouders bijvoorbeeld. Dat kan ik niet zonder te wenen. Als ik er gewoon over vertel hier, moet ik soms ook wenen en het blijft niet onopgemerkt dat er mij 'iets scheelt' als mijn man van het werk komt.
Misschien kan ik inderdaad best samenwerken met een echte auteur, maar dan moet die persoon volledig mijn gedachtengang kunnen begrijpen...Bovendien denk ik dat zo'n project erg moeilijk is als de beide partijen ver van elkaar vandaan wonen.
In ieder geval is het mijn bedoeling dat ooit toch de belangrijkste zaken op papier zullen staan. Een mens weet maar nooit wat hem overkomt. Ik kan morgen een ongeluk krijgen en overlijden en dan ben ik niet in staat mijn kinderen te informeren. Ik kan ook een ziekte krijgen waardoor communicatie niet meer mogelijk is. Daarom heb ik reeds voor mijn kinderen het verhaal van mijn zwangerschap en hun geboorte op papier gezet, zodat ze in geval van nood toch nog kunnen lezen hoe die periode verliep en dat ze wel degelijk gewenst zijn geweest.
Hoi Zo Jong,
Wat een reacties maak je los; prachtig! en bewonderenswaardig hoe open je hier je verhaal neer durft te zetten. Ik heb niet eerder gereageerd, juist omdat er al zulke mooie reacties waren. Nu doe ik dat toch, met een wat zakelijker toon dan de anderen omdat ik denk dat na alles wat geschreven is, praktische tips het beste zijn dat ik nog kan toevoegen.
Voor je kinderen (met name de tweede) is er een probleem. En dat is hetgeen er gaande is tussen haar ouders en grootouders. Je kinderen krijgen de last van het oude zeer dat nog bestaat. Daar zijn een paar oplossingen voor: Je zorgt dat dat oude zeer niet meer bij je kinderen terecht komt (door ze bij hun grootouders vandaan te houden of door jouw ouders zover te krijgen dat ze het laten rusten tegenover jouw kinderen) of je kan het oude zeer uitpraten met je ouders. Dat laatste zal je misschien niet als reële optie zien omdat het nogal bedreigend is. Denk er toch nog eens over na.
Bij jouzelf zie ik iets moois gebeuren. Je komt toe aan verwerking. Je schrijft je verhaal op, je durft erom te huilen, je deelt je gevoelens. Je wilde eerder al een boek schrijven maar kwam er niet goed uit. Ik raad je aan dit alsnog te gaan doen. Het vatten in hoofdstukken en andere praktische problemen kan je best oplossen en voor jou zal het een bevrijding zijn.
Dan nog een korte reactie. Ik noem mijzelf pedofiel, omdat ik me aangetrokken voel tot jongens in de prepuberteit. Jij omschrijft het begrip alsvolgt: "Voor mij is het opplakkertje pedofiel enkel nog voor mensen die een kind zien lopen er op geilen, het (indien mogelijk) verkrachten om vervolgens een ander slachtoffer te gaan zoeken." En oh ja, ik geil soms op jongens die ik zie lopen, maar nee ik doe daar verder niets mee. Ik ga ook om met kinderen. Ook jongens die ik aantrekkelijk of zelfs ronduit lekker vind. Neem van mij aan dat ik dat op een heel integere manier doe. Ik zet me graag voor kinderen in en bereik daar best mooie dingen mee. Als je mij een ander etiket dan 'pedofiel' wil geven is dat op zich je goedrecht, maar wat mij betreft noem je het beestje bij de naam. Noem mij een pedofiel, noem een kindermisbruiker een kindermisbruiker.
Groetjes,
Jorge
Hoi Jorge,
Het spijt me verschrikkelijk als ik me onmogelijk heb uitgedrukt.
Ik kende het woord pedofilie niet eens tot aan de zaak Dutroux…en het kreeg meteen een heel wrange smaak.
Ik zou ‘mijn kleine liefde” zeker geen pedofiel willen noemen, omdat het voor mijn gevoel niks hiermee te maken had. Zo zullen er waarschijnlijk wel meer mensen zijn…
En zoals u het hier met betrekking tot uzelf uitlegt, vind ik dus het woord op zich al veel te zwaar doorklinken…
Het lijkt dus inderdaad een heel erg nauwe grens te zijn en ik wilde zeker niemand gaan aanvallen, hoewel ik iemand die een kind iets misdoet (op gelijk welk vlak) zeker niet ga verdedigen, integendeel.
Goh, wat moeilijk om hier uit te komen…
Het is inderdaad misschien het beste dat er iets zou gebeuren. Een breuk, uitpraten, grenzen stellen, wat dan ook…Daar ben ik het volledig mee eens.
Maar, en hier komt de maar… Ik weet niet hoe…
Mijn man heeft de knoop doorgehakt en me verteld dat ik moest afspreken. I heb hem gewezen op de weg die ik reeds aflegde om nu op een kruispunt zelfs door hem teruggefloten te worden.
Met mijn ouders praten… Dat lukt nooit.
Of ze geven alles toe wat ik wil horen en beloven me de dingen te doen zoals ik het wil, en zeggen dan tegen de kids dat mama naar de maan kan lopen en ze het op hun manier gaan doen, zoals laatst met de medicijnen die ze door de gootsteen hebben gegoten.
Of ze kleineren me, maken van mij terug het kind dat moet zwijgen en doen wat zij willen…Wat in principe hetzelfde is als achter mijn rug om handelen.
Ik schrijf deze zeer korte reactie terwijl mijn man in bad zit…
Je kan je ouders een ultimatum stellen: "Ik voed mijn kinderen op deze manier op. Als je het daar niet mee eens bent, prima, maar laat de kinderen daar buiten. Als je je daar niet aan kan of wil aanpassen komen de kinderen gewoon niet meer bij jullie." - zo zou ik het ongeveer formuleren.
Je kan je man ook wat meer betrekken. Hij weet alles, toch houd je alles wat je hier schrijft verborgen voor hem. Het is lastig, maar ik zou het uitgebreider met hem bespreken. Het probleem voorleggen. Het zijn ook zijn kinderen, het is ook in zijn belang dat er één lijn in de opvoeding is en dat ook grootouders daaraan meewerken. Het voelt een beetje aan alsof je hem daarin als je tegenstander beschouwt, maar jullie hebben dezelfde belangen. Laat hem jou dan ook helpen...
Over het woordje 'pedofilie' - til er niet te zwaar aan; voor mij is het belangrijkste dat ik niet als een soort Dutroux gezien wordt. Dutroux is trouwens geeneens pedofiel naar het schijnt, maar dat terzijde.
In elk geval veel sterkte gewenst.
Je schreef aan Jorge:
Het is inderdaad misschien het beste dat er iets zou gebeuren. Een breuk, uitpraten, grenzen stellen, wat dan ook…Daar ben ik het volledig mee eens.
Maar, en hier komt de maar… Ik weet niet hoe…
Ik wil daar zelf ook graag op reageren.
Wat denk je van onderstaande strategie?:
- Je licht je man eerst in over de mishandeling waar je ouders je aan hebben onderworpen, inclusief het seksuele misbruik, de zwangerschap, de systematische vernederingen, het sadisme, etc., maar zonder te beginnen over je kleine liefde.
- Je bereidt je man ook voor op 'extreme leugens' van je ouders (liefst op basis van echte leugens van hen uit het verleden), zodat als je ouders onverhoopt over je kleine liefde beginnen, hij dat kan afdoen als precies zo'n idiote leugen.
- Je zegt eerlijk dat je het zelf emotioneel heel moeilijk kunt opbrengen om je tegen je ouders te verzetten en je kinderen effectief te beschermen.
- Vervolgens vraag je hem of hij jullie hierin wil beschermen door mede namens jouzelf en jullie kinderen met je ouders te breken.
Eigenlijk verdienen je ouders op zijn minst dwangverpleging (ook voor hun eigen bestwil, om in te zien dat ze echt misdadigers zijn geweest), maar in ieder geval moet er in het heden paal en perk aan hun gedrag worden gesteld.
Als je man je niet gelooft of je verhaal belachelijk vindt, moet je niet direct opgeven natuurlijk. Als het echter zo zou blijven, dan kun je je met recht afvragen hoe goed jullie relatie wel is en of het wel de bedoeling is dat jullie bij elkaar blijven op deze manier, of dat je minstens samen in relatietherapie moet. Misschien moet je dan in elk geval gaan praten met de kinderbescherming om je kinderen te behoeden voor traumatische ervaringen.
En nogmaals, op het zeurderige af: het is echt een goed idee om een bekwame, professionele therapeut voor jezelf te zoeken om je te helpen je vele trauma's te verwerken.
Nog een andere vraag: je schrijft dat de seksualiteit bij je kleine liefde wel vrijwillig was, maar dat je het niet echt begreep. Wat bedoel je daarmee? Dat je niet begreep waarom iemand daar überhaupt naar verlangde? Of dat je het zelf eigenlijk niet aangenaam vond (ook niet onaangenaam of ongewenst maar toch niet fijn of zo)? Of doelde je ruimer op het verband tussen verliefdheid en seksualiteit: dat je dat verband niet begreep omdat je zelf bijvoorbeeld geen seksuele verlangens voelde tegenover je vriend? Waren er trouwens aspecten van de lichamelijke tederheid waar je zelf ook echt naar verlangde? Zaten daar misschien wel lichte erotische prikkelingen bij? Heb je zelf ooit echt seksuele verlangens gevoeld rond die leeftijd en bijvoorbeeld ook gemasturbeerd? (Een heleboel vragen tegelijk dus.)
Veel sterkte nog maar eens,
T. Rivas
Goede nacht,
Eerst en vooral dank met uw uitleg over de knuffels. Ik kan volledig volgen op dat vlak, en had dit eerder ook al zo begrepen. Vond het enkel vreemd dat ik dit als kind deed, omdat ik toen nog niets wist over zielenleven, uittredingen, bijna dood ervaringen enz...
Ook uw goede raad in hoe ik de dingen moet aanpakken wordt zeer gewaardeerd. Alleen is er één groot probleem. Ik heb alle stappen reeds ondernomen nog voor ik een relatie met hem begon. Heb alles tot in detail aan hem verteld, over elk onderwerp, met uitzondering van mijn kleine liefde. Wel vermelde ik hierbij wat hij voor me gedaan had, maar dus niet mijn gevoelens voor hem of de aard van de relatie.
Hij heeft het nooit in twijfel getrokken. Dacht in het begin vaak of ik niet bijfantaseerde, maar zei nooit dat het misschien wel eens wat overdreven zou kunnen zijn. Pas vele jaren later zei hij, dat hij niet alles kon geloven, maar doordat hij het met eigen ogen kon zien, hij me wel moest geloven.
Het begon met het feit dat ik mijn huur niet kon betalen (ik woonde toen alleen, maar stond nog steeds volledig onder hun controle). Zo was ik verplicht de hele dag bij hen te zijn en zelfs s' avonds werd er voor mij beslist wanneer ik naar huis kon ongeacht of ik vroeger wilde gaan slapen. (absurde situatie, die ik bijna niet kan uitleggen).
Mijn ma kwam bij mijn vriend aan over het feit dat ze om me te helpen mijn huishuur geleend had bij mijn grootmoeder en dat ze het zelf ook niet kon terugbetalen aan het menske. Of mijn vriend (nu hij toch verantwoordelijk was voor mij) haar het geld niet kon terugbetalen...Bij mijn grootmoeder deed ze het verhaal in omgekeerde volgorde. Zodoende kreeg ze van beiden mijn huishuur, terwijl wij aangemaand werden mijn huishuur toch te betalen voor die maand, wat mijn vriend voor de tweede maal, maar dit keer rechtstreeks, deed. Noch mijn vriend noch mijn grootmoeder heeft ooit het geld teruggezien.
Mijn grootmoeder woonde bij mijn ouders in. Zei werd zo gepest dat mijn man het niet kon aanzien. De dokter begreep bepaalde lichamelijke problemen niet en ik vertelde hem dat hij eens met haar moest praten.
Ook zij werd opgesloten, letterlijk...Ze heeft, toen ze de eerste keer viel en haar heup brak 39 uur gelegen voor ze gevonden werd en kreeg naar haar voeten omdat ze had geprobeert zich uit haar eigen uitwerpselen weg te trekken en zo de vloer had vies gemaakt. De tweede keer lag ze slechts 24 uur...
Het is toen, na de tweede keer dat we de kans schoon zagen, en haar uit haar myserie hebben kunnnen halen. Mijn man zag hoe extreem ze met mijn grootmoeder omgingen en zei me toen ook dat hij het moeilijk had gehad me te geloven. Echter kon hij nu niet anders meer, omdat ze exact hetzelfde en erger met haar deden. Wij hebben jaren met haar dokter gepraat om haar daar buiten te krijgen, maar haar dokter was ook hun dokter (reeds jaren) en we werden niet echt gehoord.
Verder kregen we geen enkele medewerking van mijn grootmoeder zelf, omdat ze (net als ik) geen acties durfde te ondernemen. Waar moest ze heen??? Ze hadden haar van de wereld afgesloten en ze had niks meer in haar eigen bezit, geen papieren, niks meer...
We hebben haar er weg gekregen...Het menske is na een jaar beginnen opleven en ziet er nu, meer dan tien jaar later, beter uit dan ooit.
Dus hij geloofd mijn verhaal, wéét uit ervaring, hoe extreem de leugens zijn enz...Maar toch is hij nu helemaal omgeslagen in zijn gedachten en heeft onze kinderen laten gaan. Tja...vandaag zijn ze weggegaan...Behalve de tweede oudste, die is thuis.
Ik weet dus echt niet hoe het verder moet. Ik begrijp hem niet meer en mezelf nog veel minder.
Dat therapie een must is ben ik nu van overtuigd. Alleen weet ik niet hoe... Ik wil voor regressie gaan...Heb vannacht gemerkt dat er herinneringen zijn terug gekomen (enkel aan feiten) maar het is een begin, hoewel ik me vanacht er niet goed bij voelde en het liever had teruggeduwd, heb ik de herinnering laten komen en geprobeert nog meer te herinneren.
Ik zie het nut niet van gewone therapie en heb daar geen enkele boodschap aan, ook al komen nu julie haren rechtop te staan. Ik denk dat ik dat echt niet kan/wil. Regressie is anders. Heb er heel veel over gelezen...het enige probleem financiëel kunnen we geen enkele therapie aan. We komen er gewoon niet. En voor ons gaat ook op financieel vlak de behoeften van de kinderen voor.
Ik probeer me nu echt staande te houden en het lukt vrij aardig. Mijn man en kinderen zien niet wat er in me omgaat de laatste dagen en alles verloopt vrij normaal, zolang ik de kans niet krijg alleen te zijn. In bed begin ik te denken, gisteren die herinnering, die ik tegelijk probeerde een halt toe te roepen en toch ging onderzoeken en langs alle kanten bekijken en probeerde nog meer te weten te komen. Het staat haaks op elkaar en zo voel ik mezelf ook aan op dit moment.
Wat uw andere vragen betreft. Ik weet het eigenlijk niet zo goed. Na alle ervaring die ik had gehad, begreep ik op school niet hoe een zaadcel de eicel kon bevruchten, gezien die in de buik van het meisje zit. Ik legde bijvoorbeeld geen verband tussen wat me overkomen was en een mogelijke zwangerschap of zelfs niet de les biologie, zoals dat dan heet.
Ik had op het moment hij meer van me wilde (ik zeg het nu erg cru, want het is nooit zo gegaan, maar stilaan gegroeid) geen enkel verlangen hiernaar. Ik wist niet wat hij bedoelde, waar hij op aanstuurde...Wist dat ik hem graag zag en bij hem wilde zijn, hem wilde liefhebben en hem dat ook laten zien. Kroop graag in zijn arm, hield ervan door hem omarmd te worden, als hij me leerde zoenen, vond ik het prettig om hem anders te zoenen dan anderen, omdat het iets tussen ons alleen was...
Later toen we verder gingen moest hij alles uitleggen, niet enkel het hoe maar ook het waarom. En daarin ben ik echt wel gegroeid. Ik verlangde na een tijdje naar hem en vond niks erg. We vertelden elkaar dus ook wat we fijn vonden en wat niet en hielden daar rekening mee.
Achteraf ben ik nooit meer verliefd geweest. Ik heb ook niet meer liefgehad op die manier en wat het lichamelijke betreft...Dat kunt u lezen in een post van vorige avond. (Ik wil hierbij niet onbeleefd doen of zo...sorry)
Ook uw goede raad in hoe ik de dingen moet aanpakken wordt zeer gewaardeerd. Alleen is er één groot probleem. Ik heb alle stappen reeds ondernomen nog voor ik een relatie met hem begon. Heb alles tot in detail aan hem verteld, over elk onderwerp, met uitzondering van mijn kleine liefde. Wel vermelde ik hierbij wat hij voor me gedaan had, maar dus niet mijn gevoelens voor hem of de aard van de relatie.
Hij heeft het nooit in twijfel getrokken. Dacht in het begin vaak of ik niet bijfantaseerde, maar zei nooit dat het misschien wel eens wat overdreven zou kunnen zijn. Pas vele jaren later zei hij, dat hij niet alles kon geloven, maar doordat hij het met eigen ogen kon zien, hij me wel moest geloven.
Maar hoe kan het dan dat hij toch dat contact wil aanhouden met je ouders? Hoe kan een echtgenoot dat willen wanneer hij weet dat zijn vrouw zo mishandeld is en zelfs verkracht door haar vader? Zou het kunnen dat je hem zelf hebt overgehaald hen nog een kans te geven? En dat dat nu zijn houding geworden is? Kun je daar dan niet zelf op terugkomen, zeggen dat het je spijt en dat je inziet dat het toch niet de juiste oplossing is? Dat het daarvoor nu eenmaal echt te erg is wat ze je hebben aangedaan?
Of heb je misschien toch cruciale details over de mishandeling weggelaten? Of gelooft hij je juist op die punten nog steeds niet helemaal?
Ik zie het nut niet van gewone therapie en heb daar geen enkele boodschap aan, ook al komen nu julie haren rechtop te staan. Ik denk dat ik dat echt niet kan/wil. Regressie is anders. Heb er heel veel over gelezen...
Volgens mij heeft niemand hier gezegd dat je per se in gewone gesprekstherapie moet. Het gaat om effectieve therapie, niet om welke soort therapie dat dan exact is.
het enige probleem financiëel kunnen we geen enkele therapie aan. We komen er gewoon niet. En voor ons gaat ook op financieel vlak de behoeften van de kinderen voor.
Misschien zou je op zoek kunnen gaan naar een regressietherapeut in het alternatieve circuit die rekening houdt met mensen met een laag inkomen en daar zijn of haar tarieven aan aanpast.
Ik had op het moment hij meer van me wilde (ik zeg het nu erg cru, want het is nooit zo gegaan, maar stilaan gegroeid) geen enkel verlangen hiernaar. Ik wist niet wat hij bedoelde, waar hij op aanstuurde...Wist dat ik hem graag zag en bij hem wilde zijn, hem wilde liefhebben en hem dat ook laten zien. Kroop graag in zijn arm, hield ervan door hem omarmd te worden, als hij me leerde zoenen, vond ik het prettig om hem anders te zoenen dan anderen, omdat het iets tussen ons alleen was...
Later toen we verder gingen moest hij alles uitleggen, niet enkel het hoe maar ook het waarom. En daarin ben ik echt wel gegroeid. Ik verlangde na een tijdje naar hem en vond niks erg. We vertelden elkaar dus ook wat we fijn vonden en wat niet en hielden daar rekening mee.
Ah, dus je verlangde uiteindelijk zelf toch ook wel naar het seksuele contact, begrijp ik hieruit. Het was niet alleen geven, gelukkig, maar ook nemen, op dit punt. Wel belangrijk denk ik. Dat benadrukt dat het ook op erotisch vlak wederzijds was, en dat je hem niet slechts vrijwillig seksuele gunsten verleende. Het was dus meer een onbekendheid in de beginfase van de relatie dan een blijvend onbegrip op seksueel vlak. Ik vroeg hier met name ook naar omdat tegenstanders van alle relaties van dit type vaak zeggen dat kinderen op zijn best akkoord kunnen gaan met seks, omdat ze de volwassene een plezier willen doen. Daarom beschouwen ze zelfs zulke relaties nog als een - hoogstens minder ernstige - vorm van misbruik. Er bestaan genoeg gevallen waarin bekend is dat het kind zelf ook seksueel contact wilde, maar ik wou dat ook even checken in jouw geval.
Achteraf ben ik nooit meer verliefd geweest. Ik heb ook niet meer liefgehad op die manier en wat het lichamelijke betreft...Dat kunt u lezen in een post van vorige avond. (Ik wil hierbij niet onbeleefd doen of zo...sorry)
Nee, maar daar vroeg ik dan ook niet naar he!
Ik wens je veel succes en sterkte. Ik vrees dat ik mijn zegje nu wel gedaan heb. Ik kan er weinig meer aan toevoegen, denk ik. Veel wijsheid ook. Het beste verder!
T. Rivas
Hoi, Rivas,
Het kan best zijn dat door mijn jarenlange pleidooi, niks te ondernemen, de houding van mijn man zo gewijzigd is. Ik heb hem tot in het detail alles verteld (met uitzondering dus van de aard en de gevoelens van de relatie met mijn kliene liefde).
Uiteraard binnen het feit dat ik weinig herinneringen hieromtrend heb en het eerder een zakelijke opsomming was van feiten die ik wel wist. Dat ik twee nachten geleden bepaalde details kon herinneren, die blijkbaar nu pas terug komen, kan ik niet helpen. Wat ik me herinnerde is niet van wezenlijk belang naar de feiten toe, die blijven hetzelfde:
Ik schreef twee dagen terug dat mijn vriendinnetje mij hielp vluchten voor haar vader. Ik schreef dat er nooit nog over gesproken werd tussen haar en mij en dat een maand later de vriendschap voorbij was. Ik weet nu dat het in principe wel klopt, maar toch ook niet de waarheid is.
Ik herinner me namelijk dat ik mijn vriendinnetje niet meer zag na dat voorval. Dat er toch een gesprek is geweest tussen die man en die dame waar ik de boodschap moest brengen en dat hij bekend had tegenover haar wat er met me gebeurde (dat moet haast wel, want dat weet ik dus niet zeker).
Toen ik die dag thuis kwam, hield ik mijn lippen stijf op mekaar. Mijn ouders wisten toen al dat ik met een man was meegegaan omdat iemand die mij kende dat had gezien en dit aan mijn ouders had verteld. mijn ma vroeg me waar ik had gezeten en ik zei dat ik bij mijn vriendin was gaan spelen. Hiervoor heb ik naar m'n voeten gekregen omdat ik een opdracht had en niet zomaar met iemand mee mocht. Ik kan mij ma hier geen ongelijk geven, want ik zou net zo gaan reageren mocht ik horen dat één van de kids met een man meeging terwijl ik nergens van af wist.
Alleen zou ik vanuit mijn ervaring eerst kijken of het kind alles verteld of alleen maar iets verzind om andere dingen te zwijgen...maar ik kan me voorstellen dat zonder dergelijke ervaring als ik heb gehad, die gedachte bij een moeder niet dadelijk op zou komen.
Ik heb dus mijn vriendin gewoon niet meer gezien. De dame had blijbaar een gesprek gehad met mijn ouders en verteld hoe de situatie in werkelijkheid was gelopen. Dat herinner ik me wel. Ik herinner een gesprek waarin ik hoorde tussen mijn ouders en het ging over die dame en wat ze vertelde over die namiddag. Wat het gesprek inhield weet ik niet meer, maar ik weet nog wel dat ik aan mijn ma vroeg waarom ik mijn vriendinnetje niet meer zag. Ze zei me dat het mijn eigen schuld was. Dat ik geen enkel vriendinnetje kon houden en dat ik later ook nooit een man zou kunnen houden. Daarmee was de kous af. Ik heb mijn vriendin heel wat later nog één keer terug gezien. Ik herkende haar niet eens, zij mij wel en sprak me aan, was duidelijk blij dat ze me zag, vroeg hoe het met me ging en vertelde me dat ze 'geplaatst' was. Dat ze het nu goed had, maar dat ze het jammer vond dat haar broers en zussen elk op een andere plaats woonden, dat ze er veel verdriet om had en dat ze liefst samen met haar broertjes en zusjes zou wonen. Na deze toevallige ontmoeting (waarbij ik me heel onwennig en zelfs benard voelde) hebben we elkaar nooit meer gezien.
Dat herinnerde ik me opeens. Ik wist nu dat dez nieuwe herinnering de enige juiste was met betrekking tot het gebeurde vooral ook omdat het zo gedetailleerd was en omdat ik plots inzag dat er bepaalde dingen nu wel kloppen in het verhaal terwijl dat bij het vertellen ervan niet echt scheen te kloppen.
Enfin...
Dit om te zeggen dat de feiten bij mij dus wel gekend zijn, maar er ook veel vergeten is en dat ik in dat opzicht wel alles vertelde aan mijn man.
Juist onder invloed van dit forum, heb ik het belang ingezien me niet meer te laten doen. Dat het allemaal niet zomaar kan, maar het besef kwam eerder reeds. Jullie hebben me er alleen nog maar meer op gewezen en door wat jullie vertelden me ook sterker gemaakt en zelfs zo sterk dat ik op dit punt ben aanbeland. Ik zei geen "neen" zondermeer, maar zei dat er reeds plannen waren.
Ik denk inderdaad door mijn jarenlange houding, dat mijn mans denkpatroon gewijzigd is, hoewel ik het nu niet kan bevatten. Ik kan het echt niet begrijpen omdat hij zoveel jaren probeerde me op dit punt te krijgen.
Verder begrijp ik wel waar hij vandaan komt. Hij heeft uit eigen ervaring gezien wat het met mensen doet om in een machtsituatie een verbod te krijgen iemand niet te mogen zien. (Zijn ouders/zus/grootmoeder).
Hij ziet uit eerste hand dat zijn ouders niet alleen hun dochter verloren, maar ook de kant van de familie die wel partij kozen voor de grootmoeder en hun eigen kleinkinderen. (natuurlijk is er veel meer dan alleen maar dat gebeurt waardoor mijn schoonouders enkel nog ons gezin hebben als enige die er nog op bezoek gaan). Dee schoonouders hebben heel veel fouten gemaakt (niets in vergelijking met mijn ouders) maar worden er door de gehele familie voor afgestraft. Ze krijgen geen bezoek meer, van niemand, behalve van ons. En hierdoor heeft de familie (met uitzondering van mijn schoonzus en haar jongste dochter) ook ons links laten liggen. Dat mijn man dezelfde houding aanneemt als zijn ouders zal er ook wel toe bijdragen. Alleen zijn zus en haar jongste dochter houden contact en doen dit vooral omwille van mij en de kids.
Nee, inderdaad heeft hier nooit iemand gezegd welk soort therapie ik moest kiezen, enkel dat ik dat moest doen. Het was dan zeker ook geen aanval op iemand van jullie, want ik ben juist blij met jullie.
Wel probeerde ik te vertellen dat ik inderdaad het nut niet zie van een gewone psycholoog, maar denk beter gebaat te zullen zijn met regressie. Niet enkel voor de verloren herinneringen, maar vooral omdat ik denk dat het van belang is voor mijn verwerking als ik grotere verbanden kan terugvinden, die ook mijn gedragingen kunnen verklaren. Ik ben iemand die iets kan aanvaarden als ik er een achtergrond van ken.
Zo liep ik een aantal maanden,v olkomen over mijn toeren, toen ik mijn moeder vertelde waarom ik niet wilde dat mijn kinderen niet meer alleen bij hen wilde laten. Het feit dat ze doodkalm antwoordde dat ik toch heel goed wist dat het bij hen veilig was en ik heel goed wist dat er nog nooit iets was voorgevallen, dat ik een fantastische pa had die alles voor me had gedaan en die me zeker nooit zou willen verdriet doen of iets anders zou aandoen, maakte dat ik totaal van streek was.
Ik ben toen met een vriendin gaan praten. Zei haar dat ik niet begreep waarom ze zo reageerde. Dat juist deze reactie me van m'n stuk bracht. Dat ik er inwendig kapot van was, omdat ik het niet kon vatten. Dat het op me overkwam dat, terwijl ze me letterlijk het mes op de keel zet ze tegelijkertijd zou beweren nooit enig mes te hebben aangeraakt. Het feit dat ze loog op zich was niet zo erg, het feit dat ik wist dat ze loog en dat zij dat net zo goed wist...dat kon ik niet begrijpen.
Ik kon er niet mee om, kon het niet plaatsen of verwerken...en zei m'n vriendin dat als ik het kon begrijpen ik het ook achter me kon laten.
Ze antwoordde doodsimpel: "bedenk eens wat een enorm schuldgevoel een andere reactie zou teweegbrengen bij mijn moeder" Dat als ze niet ontkende, ze evengoed voor zichzelf moest toegeven dat het gebeurd was, dat ze dan keuzes moest maken en gevolgen dragen die ze niet wilde dragen of keuzes die ze niet wilde maken.
Dit was onmiddellijk een logisch antwoord, waardoor ik haar reactie kon vatten en ogenblikkelijk met dit antwoord kwam de aanvaarding van haar reactie en was ik niet meer van streek...
Misschien mede daarom dat ik dus voor regressie wil kiezen, maar het is dus nooit een aanval op jullie geweest, mijn excuus als dit zo overkwam.
Hier (in belgie) is regressie niet echt zo gekend/gewaardeerd. Ik kan amper mensen vinden die het doen (zoek al een paar jaar). Als ik dan informeer doen ze wel regressie, om zo verloren herinneringen op te halen, maar als ik vraag wat ze vinden over eventueel verbanden zoeken die verder rijken dan klappen de meeste hier dicht.
Mensen die wel zover willen/kunnen gaan wonen meestal aan de andere kant van het land. En alleen het vervoer ernaartoe is al kostelijk voor ons.
Een tijdje terug vond ik in m'n buurt wel iemand die net zo dacht als ik en die bereid was om me te helpen (hoewel ik nog niks van m'n verhaal vertelde omdat ik niet wil dat die man al beïnvloed is qua gedachten naar mij of mij zou beïnvloeden in mijn regressie) Maar het is zo verschrikkelijk duur (voor ons budged).
In Nederland is er op dat vlak inderdaad een veel groter aanbod en waarschijnlijk ook veel meer aanvaarding en bekendheid.
Nee ik beschouw of voel het niet als het vrijwillig verstrekken van gunsten. Voor mij was het en blijft het een volwaardige relatie tussen twee geliefden. Misschien wel dé volwaardigeste die ik ooit heb gehad/gekend. Naar mijn man toe vind ik het een karwei...Of het nu een gevolg is van die relatie betwijfel ik, ik denk dat het eerder komt door alle andere gedwongen lichamelijke contacten...
Dank je
Het kan best zijn dat door mijn jarenlange pleidooi, niks te ondernemen, de houding van mijn man zo gewijzigd is.
Dan wordt het dus wellicht tijd om dat weer ongedaan te maken.
Dat herinnerde ik me opeens. Ik wist nu dat dez nieuwe herinnering de enige juiste was met betrekking tot het gebeurde vooral ook omdat het zo gedetailleerd was en omdat ik plots inzag dat er bepaalde dingen nu wel kloppen in het verhaal terwijl dat bij het vertellen ervan niet echt scheen te kloppen.
Enfin...
Misschien zul je dingen nog helderder krijgen als je alles toch in een soort boekvorm giet. Je zou dat zelfs onder een pseudoniem kunnen uitbrengen, bijvoorbeeld via lulu.com, zodat anderen er ook wat aan hebben. Je kunt goed schrijven, dus daar hoeft het niet aan te liggen.
Ik denk inderdaad door mijn jarenlange houding, dat mijn mans denkpatroon gewijzigd is, hoewel ik het nu niet kan bevatten. Ik kan het echt niet begrijpen omdat hij zoveel jaren probeerde me op dit punt te krijgen.
Kun je het niet gewoon aan hem vragen hoe dat gegaan is?
Misschien mede daarom dat ik dus voor regressie wil kiezen, maar het is dus nooit een aanval op jullie geweest, mijn excuus als dit zo overkwam.
Het kwam vooral over als poging om het idee van therapie te diskwalificeren zodat je er niet aan hoeft
Hier (in belgie) is regressie niet echt zo gekend/gewaardeerd. Ik kan amper mensen vinden die het doen (zoek al een paar jaar)
In Nederland is er op dat vlak inderdaad een veel groter aanbod en waarschijnlijk ook veel meer aanvaarding en bekendheid.
Misschien dat je iets op deze sites kunt vinden: Hypnotherapie Startpagina België of Regressietherapie.
Nee ik beschouw of voel het niet als het vrijwillig verstrekken van gunsten. Voor mij was het en blijft het een volwaardige relatie tussen twee geliefden. Misschien wel dé volwaardigeste die ik ooit heb gehad/gekend. Naar mijn man toe vind ik het een karwei...Of het nu een gevolg is van die relatie betwijfel ik, ik denk dat het eerder komt door alle andere gedwongen lichamelijke contacten...
Oh, maar dat heb ik zelf ook niet gedacht, dat er een verband was met je huidige weerzin. Er is zelfs geen enkele goede reden om daar van uit te gaan (er zijn alleen de gebruikelijke vooroordelen over vrijwillige relaties).
Dank je
Graag gedaan en succes!
T. Rivas
Het is allemaal anders geworden. Ik ben emotioneler en reageer ook emotioneler.
Gisteren moest ik mijn tweede naar een verjaardagsfeestje van een vriendinnetje brengen. Zoals steeds zie ik daar wel wat tegenop, maar laat ik haar toch altijd gaan en hoop oprecht dat ze veel plezier zal hebben. Mijn tweede is iemand die zich meer dan goed voelt in haar vel en dit ook gewoon durft te vertonen in haar uitbundigheid en haar gretigheid naar het leven. Ik geniet enorm van dit kind. Ze is enorm intelligent, heeft een doorzicht, en is enorm getalenteerd.
Nee, ik probeer niet met haar te pochen, het is gewoon zo. Ze wéét het ook, maar vind het vrij normaal.
Toen ze zes was schreef ze (in haar eerste hanenpootjes) in een vriendenboekje van een vriendinnetje op de vraag wat ze wilde worden: “dat weet ik nog niet want ik het zoveel talent”. Toen ik het las, moest ik er hartelijk om lachen en zei ze heel simpel: “ha ja hé, mama, dat is toch waar” en speelde rustig verder.
Het is inderdaad ook waar. Ze krijgt een opleiding dans en is een van de twee beste van haar klas. Ze krijgt muziek en doet het gemiddeld tot goed, ze gaat naar de tekenacademie en behaald steeds grote onderscheiding en ook op de gewone school doet ze het heel goed en is ze, op haar simpele manier, een zonnetje.
De juf verteld me altijd hoe eenvoudig en respectvol ze omgaat met haar medeleringen en als ze iets van haar werk toont of erover verteld blijft het bij een eenvoudige houding, hoewel ze wel geniet van de reacties. Voorstellen in de klas die ze doet worden meestal dadelijk aanvaard en dat ziet ze telkens als een feest. Ze probeert dan ook de dingen die ze op tekenles leert aan te leren aan de kindjes, zonder ze er zich “beter” bij voelt.
Ik belde aan. De deur ging open en er volgde een uitnodiging tot binnenkomen. Ik merkte (voor het eerst in m’n leven) dat die uitnodiging simpel en eenvoudig maar ook gemeend naar mij kwam. In deed alsof ik enkel begreep dat het voor mijn kind bedoelt was en liet haar binnen gaan.
Toen ik terug in mijn auto stapte overviel mij een heel vreemd, maar aangenaam gevoel. Ik weet niet hoe het kwam en ik had het nog nooit eerder gevoeld, maar het was er en ik kon me er zo in warmen.
Het was niet meer ik tegen de wereld maar ik “in” de wereld. Ik besefte dat het aanbod binnen te komen oprecht was geweest, zoals dat altijd al oprecht was geweest bij andere mama’s, maar ik ging er nooit op in.
Ik begreep ook dat ik er ook dit keer niet op inging omdat ik bang ben om dat te doen. Ik ben bang als ik ergens naartoe moet gaan waar er meer dan twee mensen aanwezig zijn. Een bezoek aan bijvoorbeeld schoonzus (haar man is overleden) vind ik hel fijn, als haar jongste dochter aanwezig is vind ik dat zeker zo fijn, als echter haar vriend er ook bij is, weet ik mezelf geen houding te geven en kruip ik het liefst zo ver mogelijk weg. Nochtans is dit een hele rustige, beleefde en een beetje verlegen jongen.
Enfin, ik voelde me dus goed en besloot niet naar huis te gaan maar naar een buurtwinkel.
Wat er aan de hand was, weet ik niet, maar blijkbaar mocht niemand tijdelijk binnen en stonden de mensen te wachten om binnen te gaan. Ik kwam nader, wist me al niet echt een houding te geven, maar vanuit het nieuwe besef wilde ik ook niet zomaar weggaan. Mijn vriendin stond ook te wachten en riep me. Ik stak m’n hand op ten teken van groet, maar was nog niet zover dat ik me tussen de andere mensen ging begeven om met haar te praten. Ze vroeg me of ik alleen was. Ik bevestigde dit. Ze keek vreemd op en zei enkel “oma”. Ik zei ja maar vertelde dat het tweede bij een vriendinnetje was.
Een man reageerde, onderstreepte met een doordringend getik op de grond van zijn wandelstok elk woord dat hij nadrukkelijk sprak. Dat het een schande was. Dat een moeder haar kinderen bij oma dumpt om zelf naar een winkel te kunnen of het gemakkelijk/rustig te hebben. Dat mensen dan maar beter niet aan kinderen begon. Dat mensen hun kinderen zelf moeten opvoeden. Mijn vriendin keek al lang niet meer naar mij, zei dat ze het met hem eens was, dat zij dat nooit deed…
Een vrouw mengde zich, zei dat het niet altijd voor de rust is, maar dat een alleenstaande werkende moeder…
De rest hoorde ik niet meer. Ik droop stilletjes af. Niemand heeft me blijkbaar gemist en ik voelde me plots niet meer “in de wereld”. Eens te meer was het gigantisch ‘de wereld tegen mij”…
Toen ik mijn dochtertje ophaalde, moest ik wel naar binnen. De uitnodiging was er, even hartelijk als voorheen, en mijn kind was nog aan het spelen.
Ik kon niet weigeren…Ik kreeg iets aangeboden om te drinken, vroeg echter naar water, kreeg een groot glas en een stoel. De andere mama’s en enige papa zaten gezellig te kletsen. Ik wist me geen houding te geven, hoopte dat me niks gevraagd werd, hoopte ook dat mijn dochtertje niet te veel zou tegenstribbelen om mee naar huis te gaan, zodat mensen mijn aanwezigheid konden vergeten…
Toen ging het plots over de poes des huize en het verschil tussen een Britse korthaar en een chartreux. Iedereen wist dat ik meer van poezen afwist dan de anderen en werd aan mij uitleg gevraagd.
Ik gaf die uitleg. En zoals altijd ben ik dan niet meer mezelf, stilletjes wegkruipend, maar wel duidelijk in mijn antwoord, tot ik merk dat ik bijna uitgepraat ben. Dan verstilt ook mijn stem en komt gelijk de gedachte op of ik me niet belachelijk gemaakt heb. Of ik het wel goed deed? Waarom iemand mij iets vraagt? Was het om me te testen? Om te zien of ze me niet konden kleineren door middel van wat ik vertel? Plots ben je dan écht aanwezig, voel je gewoon dat je plaats inneemt in die ruimte, dat je gezien wordt, dat iedereen je gelaatsuitdrukking ziet. Is het wel goed om mee te lachen? Mag ik het gesprek naast me wel volgen? Ook al wordt het voor heel de talfel verteld (voor alle aanwezigen), maar is het wel voor mij bestemd?
Ook nu probeerde ik af te druipen…Kon dit niet. Besefte dat ik iedereen een dag moest zeggen, verschrikkelijk…
Eindelijk terug in de auto, weg uit de nachtmerrie en genieten van de uitbundige en vrolijke dochter…
Des te meer besef ik dat therapie nodig is. Des te meer weet ik dat dit regressie zal zijn en ik hoop dat er binnenkort financieel een mogelijkheid is om dit te doen…Maar ook hier is elke cent dat ik daaraan ga uitgeven eentje dat ik de rest van mijn gezin ontneem…voel ik me schuldig…
Voor zover ik het kan overzien, zijn schuldgevoelens in beide gevallen niet op hun plaats. Je hebt steeds het beste met anderen voor.
Als je je al ergens schuldig over moet voelen, dan is het denk ik over uitstel van het zoeken van professionele hulp. Je moet geld besteden aan professionele hulp niet zien als geld verspillen aan een egoïstisch doel van jou, maar als een investering die je hele gezin ten goede kan komen. Maar zelfs als de rest er niet beter van zou worden, heb je gewoon zelf ook recht op basaal welzijn. Niks egoïsme dus, maar ook weer gewoon opkomen voor je eigen belangen. In een spiritueel perspectief hoor je je ook daarvoor in te zetten. Het is een kwestie van de waarde van je leven serieus nemen en jezelf niet naar beneden halen. Je bent evenveel waard als je kinderen, niet meer dan zij, maar ook niet minder.
Verder wijst je verhaal op een enorme verlegenheid, op sociale angsten. Die komen zonder meer voort uit je traumatische verleden.
Tot slot nog een 'spirituele' opmerking: je uitbundige, zelfverzekerde dochter lijkt echt een soort godsgeschenk.
Sterkte
T. Rivas
Beste Zo Jong,
Ik wil je een misschien ietwat persoonlijke vraag stellen, die je niet hoeft te beantwoorden als je hier liever niet op in gaat. Iets wat me niet helemaal duidelijk is.
Dat er er gevoelens van liefde waren van jouw kant voor je Kleine Liefde en voor zover ik kan overzien ook van zijn kant, lijkt me overduidelijk. Maar, in hoeverre was er ook fysiek, seksueel contact tot jullie beiden? Bleef het beperkt tot innige kussen of was er meer? Ik lees tussen de lijnen door dat je dit bedoelt, maar kan het er niet helder uit krijgen.
Ik vraag me dit af, omdat je in de beschrijving van je vader met duidelijke woorden dat hij je seksueel misbruikt heeft en dat dit daarvoor ook eerder voorgevallen zou zijn door minstens twee andere personen, alhoewel je aangaf je dit niet te herinneren.
Hoe ervaar je intimiteit in het algemeen? Van een handdruk tot een verjaardagkus? Is dit niet moeilijk voor je of ervaar je dit gewoon als elk ander?
Mijn excuses als dit een wat te persoonlijke, intieme vraag is.
Hoi Ify,
Misschien vreemd, maar ik ervaar dit niet echt als een "te intieme" vraag. De relatie met mijn kleine liefde was volledig, om alle gebied. Hij dwong me nergens toe en ik stond niet weigerachtig. Het liep zoals het zou lopen tussen twee volwassenen...Eerst de vriendschap, de warmte, de genegenheid...Daarna de eerste zoen, wat plagerijtjes en zijn vraag of ik die nacht bij hem wilde slapen...We lagen gewoon heel dicht bij elkaar (een éénpersoonsbed) en vielen zo in slaap...) Het ontwaken was zalig en beangstigend. Hadden mijn ouders het gemerkt??? Bij de volgende gelegenheid vertelde hij dat het zalig was om elkaars huid te voelen...Er gebeurde ook toen niks. Hij vertelde dat mensen die elkaar lief hebben meer deden dan alleen samen slapen. Hij was heel voorzichtig en bezorgd en deed niks zonder mijn goedkeuren. Toch begreep ik het niet. Ik zei wel dat ik het begreep, maar dat was niet zo; ik weet niet of hij dat ooit heeft geweten..
De relatie zelf was open (naar elkaar toe) we vertelden elkaar wat we fijn vonden en hielden daar beiden rekening mee.
Ik kan mij niet herinneren of ik ooit tegen hem vertelde van het misbruik op mijn vijfde door mijn (zogenoemde) neef. Voor mij leek hij een volwassene, maar als ik terugreken moet hij zelf een oudere puber geweest zijn.
Hij moest op me letten en me klaar maken voor school. In plaats daarvan kroop hij bij me in bed en 'plaste'. Ik voelde de natte plek en wilde mijn bed openleggen om te drogen...Hij dekte her bed zorgvuldig op. Het huis waarin we toen woonden was niet verwarmd en zodoende droogde de plek niet. (denk ik). Toen ik weer in bed kroop s'avonds, voelde ik de nattigheid nog steeds en met een afgrijnzen schoof ik erlangs op zoek naar een droge plek om te liggen. Mijn moeder sloeg me gade en zei geen woord. Toen ik goed lag merkte ze op dat het inderdaad moeilijk is om makkelijk te liggen tussen natte lakens, maar dat ik dat maar moest weten. Ik had die jongen maar niet moeten verlijden, want dat had ik gedaan en zij wist dit al van die middag want ze had met haar hand langs mijn matras gewreven.
Toen volgden de verwijten. Dat zij haar familie niet meer zou zien als dit uitkwam en dat ik een vuile hoer was...enfin...
Het misbruik bleef, met periodes, aanhouden, hoewel het (achteraf gezien) vrij onschuldig was. Ik moest enkel aanwezig zijn, zodat hij me kon knuffelen en me bekijken... Het gebeurde wel overal, in de douche, in de keuken... en altijd waren mijn ouders op een ander verdiep aanwezig (behalve dus die eerste keer). Toen hij zichzelf verraadde, kreeg ik van mijn ouders de volle lading en was hij ocharme 'mijn slachtoffer'... Of het ooit tegen zijn moeder en/of grootmoeder is verteld, heb ik nooit echt geweten, maar ik denk het niet.
rond de leeftijd van zeven jaar, stuurde mijn ma me met een boodschap naar een dame thuis. Bleek echter dat die dame niet thuis was en ik stond daar wat te wijfelen wat ik nu moest doen. Mijn ma had duidelijk gezegd niet terug te komen zonder antwoord. Er kwam een man aan de deur en belde net als ik aan. Ook hij kreeg geen antwoord. Hij vertelde me dat ik kans had die dame bij hem thuis te ontmoetten omdat zij afgesproken hadden, maar hij niet meer wist wie naar wie thuis zou gaan. Aangezien hij de papa van een vriendinnetje van hem was, haalde hij er ook dat bij. Hij vertelde me, op mijn weigering mee te gaan, mijn vriendinnetje blij zou zijn me nog eens te zien. Die mensen vonden het toch al zo naar dat mijn ouders me niet lieten spelen enz...
Ik ging mee. Bij hen thuis gekomen keek ik mijn ogen uit. Elk kindje liep er in bloot onderlijf...Zoiets had ik nog nooit gezien. Ik wilde weg, maar mocht niet. De man vertelde aan zijn kinderen dat hij me de weg naar het toilet zou tonen. Mijn vriendinnetje protesteerde nog...Ik zei dat ik echt helemaal niet moest, maar hij nam me mee naar boven. Hij vertelde me dat het niet lang zou duren als ik meewerkte en ik daarna nog wat kon gaan spelen en dan mijn boodschap kon doen, maar dat ik moest zwijgen omdat anders mijn vriendinnetje het zou bekopen (zijn eigen dochtertertje dus). Ik moest in zijn mond plassen. Ik kon het niet, wilde wel, want hoe rapper het gedaan was hoe rapper ik naar huis kon...het lukte niet. Hij werd kwaad, zei me dat ik het niet wilde doen...Mijn vriendinnetje had haar moeder opgetrommeld. Ik hoorde het tot boven. Met tegenzin kwam ze boven en zei enkel dat hij dit niet kon maken, te weten dat ik juist de beschermelinge was van de dame waar hij rekening mee diende te houden. Hij liet me gaan, maar ik moest nog blijven spelen met mijn vriendinnetje. Ze pakte me met beide handen bij m'n armen en vroeg me niks hierover te zeggen, tegen niemand, omwille van haar...dan zou zij me naar buitenbrengen en dan moest ik heel hard naar huis lopen ook al zou zij hiervoor straf krijgen. Ik beloofde haar te zwijgen en liep weg. We hebben er nooit nog een woord over gezegd, maar de vriendschap is na een maand kapot gegaan.
Ook hier weet ik niet of iemand het wist. Ik weet wel dat kort nadien mijn ma me een mannenverslindster noemde en nog meer van die narigheid...
Een jaar of wat later, werd ik alweer op weg gezonden voor een boodschap. (Dat was dagelijkse kost die boodschappen). Ik liep te zingen en half te dansen over straat. Dat herinner ik me nog. Plots voelde ik een hand op mijn hoofd en tegen de tijd dat ik achterom kon kijken draaide er een lange man rond me heen en stak me zo voor. Hij lachte breed naar me en vervolgde zijn weg. Ik lette niet op hem (enkel dat ogenblik staat in mijn geheugen gegrift). ik danste en zong verder en weet nog dat ik het vreemd vond dat die man zo plots verdwijnen kon in een straat waar geen enkele zijstraat op uitkwam. En toen gebeurde het. Ik moest in een leegstaand huis de post ophalen. Ik opende de deur en ging binnen. Ik had al een paar brieven in de hand, maar er lagen er nog op de grond. De deur half open en een spin bovenop de brieven die er nog lagen. Ik probeerde mijn angst te overwinnen, stak mijn hand uit en trok terug in...nog eens...nog een poging...Ik overwoog iemand aan te spreken om te vragen de spin te doden, maar toen zag ik er nog meer. Ik keek naar mijn voeten. Had open schoenen aan en realiseerde me dat ik dus met die bijna blote voeten over die spinnen moest. En wie kon ik vragen? De overbuurvrouw? Die vond mijn angst belachelijk en deed waarschijnlijk haar middagdutje...voor de rest kende ik niemand en durfde ik het geen vreemde te vragen...Daar ging de deur open. Ik sprong op, dacht dat die spinnen nu niet meer stil zouden blijven zitten en zag hoe diezelfde man het huis binnen kwam en naar boven liep (alsof hij er woonde). Ik vroeg wat hij kwam doen, of hij het gebouw wilde verlaten. Hij zei iets...ik weet niet in welke taal...hij deed teken dat ik naar boven moest komen. Dat ik iets moest zien. Ik probeerde hem aan het verstand te brengen dat hij daar niet mocht zijn, dat hij buiten moest. Hij liep naar boven, ik volgde hem, stond halverwege de trap stil...dit was verkeerd. Ik moest hulp zoeken...Hoe? bovenaan de trap een vreemde man, onderaan spinnen...Hij zag me twijfelen trok me naar omhoog duwde me neer, deed zijn ding en beduide me dat ik daar moest blijven of hij zou me vermoorden. Hij rende weg. Ik nam mijn kleren, (vooral mijn sandalen, want ik moest voorbij de spinnen) en rende het huis uit. Liep recht naar de overbuurvrouw.
Weende en zag niet eens dat er mensen verbaasd naar de man hadden gekeken en daarna naar mij keken en gebaarden naar hen te komen. Ik klopte bij de overbuurvrouw aan. Vertelde m'n verhaal, kreeg naar mijn voeten omdat ze normaal gezien haar middagdutje zou gedaan hebben, mochten haar dochter en schoonzoon niet op visite zijn. Ze noemde me een leugenaar, dreigde mijn moeder van mijn brutaliteit op de hoogte te brengen...Ik smeekte haar om hulp, weende...
Vroeg haar me niet op straat te zetten, zei haar dat ik niet alleen op straat durfde. Merkte niet eens dat haar schoonzoon naar buiten was gelopen en bevestiging kreeg van mijn verhaal door de buurman van zijn schoonmoeder. Die hadden mij al willen helpen, maar toen hij en zijn vrouw zagen dat ik bij zijn buurvrouw hulp ging vragen, hadden ze niet meer geweten wat te doen, en hadden dus maar niks gedaan.
Ik merkte tussen al mijn smeken niet eens dat de schoonzoon terug binnen kwam en met zijn vrouw praatte. Die brancht me naar huis. verzekerde me dat alles in orde zou komen eens ik thuis was. Mijn moeder zag me aankomen met de dochter van de vroegere overbuurvrouw en ik zag haar gezicht vertrekken. Ze wisselden een paar woorden. Ik hoorde de bezorgdheid van de vrouw en voelde nog een laatste bemoedigende druk op mijn schouders voor de hel uitbarste.
Nu was ik een echte hoer die de mannen gewoon van straat plukte...Verder heb ik hier geen herinneringen meer aan. Ik weet dat mijn ma de steun kreeg van mijn pa en ik nog een urenlange tirade over me heen kreeg, onderbroken voor een bezoek aan het politiekantoor, waar ik ondervraagd werd. Er werden dingen gevraagd die ik niet begreep en mijn ma zat er tussenin dat het een gewoonte van me was...
Toen kwam mijn kleine liefde. Ik kan me niet herinneren hier ooit iets tegen hem te hebben verteld. Het is best mogelijk dat ik het deed...ik weet het niet...
Na hem vond mijn pa dat hij het recht had het zelfde van me te eisen...Dat vertelde ik reeds...
Ik vond het vreselijk, maar durfde me niet te verzetten. Hij zei me dat als ik het zou vertellen aan mijn ma, hij zou zeggen dat ik hem had verleid, verplicht had, hem gedwongen had...en zei hij, ik wist dat ze hem zou geloven en niet kon overzien wat de gevolgen voor mij zouden zijn...Hij schetste me een beeld van verbeteringsgestichten waarin ik terecht zou komen die alle vergelijkingen met consentratiekampen en zo met glans konden doorstaan...
Ik zweeg en hij ging z'n gang. Tussen het misbruik kwamen dan de andere dingen die hij me aandeed...Ik wist het niet meer...
En dan kwam de zwangerschap. Ook dat verhaal deed ik eerder al.
Daarna bleef hij gewoon doorgaan. Ik mocht niet meer naar school hoewel ik nog mijn derde middelbaar moest doen. Ze zonderden me volledig af. Enfin...
Het bleef doorgaan en ik werd ouder. Ik dacht ook na...Ik zou eens zien of het niet vlugger gedaan kon zijn als ik "meewerkte"...
Het lukte, bovendien kon ik zo de touwtjes in handen nemen, ja zelfs macht over hem krijgen. Ik vond het nieuw, besefte dat ik niet hulpeloos was, wel vies...
Ik fantaseerde erop los, deed wat ik in gedachten had en bekeek de reacties. Merkte vooral dat hij smeekte voor meer...Smeken en klein worden, hij verschrompelde voor mijn ogen (letterlijk zo zag ik het) en mijn grote winst, hij kwam niet meer aan me...
In die periode (we zijn alweer een aantal jaar later en ik verworf wat vrijheid) leerde ik die 50er kennen. Het resultaat is ook hier beschreven. Maar alles bleef bij het oude. Wel lieten mijn ouders me zo maximaal twee maal in het jaar ergens naar toe gaan. Ze brachten me en haalden me op, maar daartussen was ik alleen in de hobbyclub. Ik was nu een jonge twintiger. Leerde er een meisje kennen.
Ze vertelde me, na een gesprekje over onze hobby, dat ze een vriend had die haar een reis naar Amerika zou betalen. Als ze daar terug van kwam zou ze hem laten vallen en kijken wat een ander haar te bieden had. Ze zocht een meisje om samen te werken.
Ik wist niet wat ik hoorde. Ze zag het aan mijn gezicht en deed de volledige uitleg. Ze herkende zichzelf in mij en wist meteen hoe mijn situatie was. Ze zei me dat ik misbruikt was. Ik kon niet ontkennen voor mezelf maar deed het wel naar haar. Ik ontkende en ze antwoorde dat ik slecht kon liegen. Ze had het immers allemaal meegemaakt, maar zei hield nu de touwtjes in handen. Deed het met een jongen zolang ze maar kreeg wat ze wilde..Ze deed wat ze met haar gedaan hadden als kind. De mannen moesten maar boeten voor haar verdriet. Ze vond dat ik dat ook moest doen.
Ik dacht na. Ik had ook de touwtjes in handen bij mijn pa...Zou ik??? Nee natuurlijk niet...Maar wat ik nu deed met m'n pa was toch ook ervoor zorgen dat ik kreeg wat ik wilde hebben??? Ze zag me denken, zei me dat ik zeker genoeg mensen zou vinden om van te profiteren. Antwoordde dat ik er niks van geloofde. Wie zat er nu op mij te wachten??
Ze wees ze aan in de zaal. Ik keek, maar zag het niet. Ze overtuigde me, of probeerde dat toch. Ik was mooi, veel mooier dan zijzelf en zij kon het wel...Ik zou veel mooiere jongens kunnen strikken dan zij...Zij kon niet zo kieskeurig zijn als ik...Ze duide me de jongens aan die interesse in me zouden hebben...Ik keek, het waren zeker geen oude viezerikken, er waren mensen van mijn leeftijd tussen, die ik in een normaal gesprek zeker niet als lelijk zou bestempelen...
Ik zag niet dat er interesse voor me was...Sloeg haar aanbod om samen te wonen en zo volledig af...Bleef nog wat met de gedachte spelen...Zelfs maanden later nog, maar het stond me niet aan...De gedachte was vies...
Vertelde mijn pa dat ik verliefd op iemand was geworden (had er de leeftijd voor was 22 jaar) en dat het moest ophouden. Hij werd boos. Als ik dan toch voor hoer wilde spelen, dan moest ik dat maar doen, maar dan moest ik niet op zijn hulp rekenen. Ik was niet verliefd. Hoe zou ik dat kunnen zijn? Ik kwam amper buiten en ondertussen was het voorval met de 50er reeds achter de rug...
Probeerde door die opmerking mezelf los te maken...Verstandig?? Waarschijnlijk niet. Er ontstond ruzie en ik zei hem dat hij enkel bang was zijn matras te verliezen. Hij was vernederd, eiste mijn verontschuldingen, weigerde die te geven en zei hem dat de waarheid kwetst.
Hij begreep dat ik niet zou inbinden, ondanks dreigenmenten over wat dan ook en deed vervolgens of er niks gebeurt was...
Een paar jaar later ontmoette ik mijn man, vertelde hem bijna alles (met uitzondering van mijn ware gevoelens voor mijn kleine liefde) en zei hem geen relatie te willen, niet met hem, met niemand.
Hij haalde me uit mijn situatie...
Van in het begin vind ik intimiteit met hem een vervelende klus. Toch vond ik het vreemd dat hij het niet dagelijks verlangde en gaf hem het gevoel alsof ik hem verkrachtte. Hij kloeg hierover. Zei me in therapie te gaan om het af te leren en erachter te komen dat het geen dagelijkse behoefte is van een man.
Een aantal jaren heeft hij dit gedrag van mij moeten aanvaarden. Toen hadden we een goed gesprek. Hij vroeg me waarom ik handtastelijk deed. Ik zei hem dat ik het enkel deed om hem gelukkig te maken, hem datgene te geven wat ik dacht dat hij me niet durfde te vragen. Dat ik het vervelend van mezelf vond...
Zei hem niet dat ik de intimiteit zelf ook vervelend vond. Nooit hebben wij tegen elkaar gezegd wat we wel en niet fijn vinden.
We leven als broer en zus op dat vlak...En als het al eens gebeurt is het nog steeds een opgave voor me...
Hem knuffelen en een zoen geven vind ik wel leuk, zolang het niet op de mond is, want dan zoek ik ongezien naar een manier om die af te vegen.
Mijn ouders verwachten bij elke ontmoeting een zoen van me te krijgen...Ik walg ervan en geef hen al jaren geen zoen meer, met uitzondering van nieuwjaar. Voel me dan weer heel erg vies en het idee alleen al dat ik hen met mijn lippen moet aanraken...
Een vriendin die me zou omarmen vind ik erg onwennig, kan het moeilijk toelaten en weet me geen houding te geven. Enkel mijn kinderen, die knuffel ik gek en zeg hen honderd maal per dag dat ik van ze houd. Bij mijn oudste ligt het moeilijker. Ik neem lichamelijk afstand van haar, waarschijnlijk omdat ze qua uiterlijk enorm op mijn moeder lijkt maar ook qua gedragingen...
Ik kan bij de lieve God niet begrijpen dat jij je kinderen maar in de buurt laat van de man die je als een hoer en een slet heeft versleten. Of dat je zelfs nog spreekt van ouders. Iemand die zoiets met zijn bloedeigen kind doet is geen ouder. Een ouder beschermt en verzorgd zijn kind. Hij koestert en behoed haar puurheid. Aan die definitie voldoet jou "vader" nog in de verste verte niet. Ik vrees dat hij jouw kinderen hetzelfde aan zal doen wat hij jou heeft aangedaan,als hij dat al niet gedaan heeft of nog aan het doen is.
GOD BEWARE!!!!
Renémàrie, wat jij nu aan mij schrijft zou ik net zo luidkeels roepen als iemand mij een gelijkaardig verhaal deed, en die raad heb ik bovendien aan iemand gegeven die in een dergelijke situatie zat. Breek en god beware me dat je nooit hoeft te zeggen "ik wist het" en heb niet gehandeld.
Maar voor mezelf? Ik weet het niet. Ik heb nooit een aanval op mijn ouders kunnen verdragen en heb ze tegen beterweten in tegenover iedereen verdedigd. Mijn grootmoeder bood me een mogelijkheid haar te helpen uit de situatie weg te gaan (ik was toen een jaar of acht denk ik) maar de mensen die hiervoor (achter de rug van mijn ouders) met mij op school kwamen praten, kregen niks uit me los. Zelfs niet toen ze vertelden dat ik, als ik hen hielp waarschijnlijk bij mijn grootouders kon gaan wonen, vooral ook omdat mijn grootvader mijn wettige voogd was.
Ik weigerde alle medewerking en kwam op voor mijn ouders, terwijl ik vanbinnen weende omdat ik zo enorm graag naar m'n grootouders wilde.
Wat ik hier en nu wel zeker weet is dat er voor mijn kinderen geen gevaar dreigt op lichamelijk letsel. Mijn pa is te zwak en waagt het niet. Dat ben ik zo zeker dat ik er mijn leven op durf te verwedden. Bovendien is er in de tijd dat onderzoek geweest dat mij hierin bevestigd. (het onderzoek heb ik besproken in een vorig antwoord). Het enige wat hen interesseerd is nog steeds de bovenhand op mij te krijgen, ook via mijn kinderen als dat moet, maar (en daar ben ik dus zeker van) niet door hen.
Bovendien wees datzelfde onderzoek uit dat mijn oudste meer te lijden zou hebben onder een eventuele breuk met mijn ouders dan dat ze inderdaad risico zou lopen. Dit onderzoek is gedaan door mensen die kindermisbruik moeten onderzoeken of onderzoek doen naar mogelijk kindermisbruik om dan de kinderen voor bescherming te laten plaatsen of zo. Dit is ook in een vorige post van mij verteld geweest.
Ik zal morgen eens kijken of ik die stukjes kan terug vinden en dan zien of ik er ook een link of zo kan naar plaatsen, zodat het voor iedereen makkelijker wordt iets terug te vinden. Wees echter niet boos als ik niet weet hoe ik het moet linken.
Het is heel erg moeilijk. Tijdens dat onderzoek heb ik ook gezegd waarom er een plotse breuk was en dat dit eigenlijk nooit mijn bedoeling is geweest en zij hebben toen geadviseerd (met kennis van de feiten) dat het mijn kind ten goede zou komen mocht er terug contact zijn.
Heel vreemd natuurlijk want zij begrepen dat ik zo niet aan verwerking toe kwam, maar stelden het geluk van mijn kind voorop en aangezien ik haar nooit haar grootouders had willen onthouden zeiden ze me dat ik het moest proberen in het belang van mijn kind. Ik had geen initiatief genomen toen, maar het contact herstelde zich... vanuit initiatief van mijn ouders.
Het is heel erg moeilijk
Vergeef me als ik nog wat persoonlijker word dan Ify, maar het komt op mij over alsof je zelf nooit plezier hebt kunnen beleven aan seks. Alsof je het altijd, ook nu nog, alleen voor de ander doet en hebt gedaan. Zelfs bij je kleine liefde. Of kun je nu wel genieten van seks met je man? Heb je ooit wel eens echt een orgasme gehad, waar je ook van kon (en durfde te) genieten? Het is of lijkt misschien een minder belangrijk detail in het hele gebeuren, maar het is wel belangrijk dat je je lichaam kent en accepteert. Dan kun je ook beter weer terug bij je ware gevoelens komen. En nog belangrijker: het kan je ook helpen om weer op een gezonde manier lichamelijk contact met je beide kinderen te hebben (en met je man). Dat hebben ze nodig, zeker van jou. Het zou me niet verbazen als je oudste het gemis aan knuffels van jou nu bij haar oma (of opa?) gaat zoeken. Al weet ik niet of ze daar knuffels krijgt.
Ik vind het nu inderdaad al een stuk moeilijker te antwoorden, maar ga het toch proberen.
Ik denk in ieder geval wel dat ik genoot van de intiemitimiteit met mijn kleine liefde. Ik heb ook een tijd (in de puberteit, maar die is later dan bij de meeste gekomen denk ik) ook verlangens gehad.
Of ik écht geniet of genoten heb??? Ik kom tot een hoogtepunt, maar vind het eigenlijk vrij onbeduidend. Kan niet begrijpen dat het een gespreksonderwerp is voor iemand.
Toch vind ik die momenten wel fijn, vind het alleen onaangenaam dat ik iemand bij me heb. Heb er geen fantasie rond en vind het heel erg eentonig, vervelend... een karwei dus...
Als ik een mooie man, vrouw of kind zie, weet ik heel erg goed waarom die persoon mooi is. Het haar, de ogen, de vorm van het gezicht...
Of bij een man het geheel (het postuur), niet zoals mijn vriendin die naar een achterwerk kijkt en daarop oordeeld dat die of die wel eens met haar uit mag gaan.
Als ik het postuur zeg is dat niet puur lichamelijk bedoelt, maar zie ik het als een geheel, een zwierige gang, mooie ogen, mooi haar een mooie uitstraling...Maar als ik zo iemand zie heb ik geen enkele behoefte aan uitgaan met die man...(nu zeker niet aangezien ik mijn man trouw ben) Zo iemand lijkt me dan meer interessant...om me te praten...
Ik heb nooit naar iemand gekeken en gezegd of gedacht, met die wil ik naar bed.
Wel ken ik mijn lichaam heel erg goed. Ik weet bijvoorbeeld wat me scheelt en stel de diagnose om die dan aan de dokter voor te leggen en ze bevestigd te zien (en dit gaat echt wel heel erg ver).
Mijn kinderen krijgen hun knuffels en zoenen. Mijn oudste? Daar is bij mij een lichamelijke afstand gekomen, maar die ben ik nu reeds een paar maanden aan het overbruggen. Ik ontdekte dit een aantal maanden geleden en doe er bewust iets mee. Ik wil mijn kind niet kwijt en dus vind ik dit te belangrijk om er niks mee te doen.
Ik heb je verhaal en alle reacties hierop al meerdere malen gelezen.
Zélfs met de wetenschap dat jouw verhaal echt niet op zichzelf staat, kan ik er niets mee...behalve je alle sterkte toewensen die er is. Als ik jouw verhaal lees schaam ik me er zelfs voor dat ik een heel gewone jeugd heb gehad, met een vader en moeder die er altijd voor me waren. Het is me een godswonder dat je na al die gruwelijke narigheid die je beleefd hebt er überhaupt nog bént. Ik denk dat ik mezelf al wat aangedaan had. Die mensen die jij je "ouders" noemt zijn (sorry dat ik 't zeg) het doodschoppen nog niet waard en hadden NOOIT aan kinderen moeten beginnen. Maar ja, zoals ik al zei: je bent niet de enige die op zo'n manier opgegroeid is. Daarmee wil ik e.e.a. absoluut niet goedpraten, hoor, begrijp me goed.
Ik hoop met heel mijn hart dat je iemand vindt die (ongeveer) het zelfde heeft meegemaakt, en waarmee je ècht goed kunt praten. Zo'n leven als jij leidt of hebt geleid gun je níemand.
Heel veel sterkte!!!
Dank je pepermuntje voor jouw lieve reactie.
Ik ben heel erg blij voor je te lezen dat jij een goede jeugd hebt gehad en dat je lieve, begripvolle ouders hebt. Ik kan alleen maar zeggen dat je ze moet koesteren, maar dat weet je zelf ook wel, hé.
Dat jij, samen met vele anderen, een goede jeugd hebt gehad is niks om je voor te schamen. Ieder kind heeft daar recht op. Voel je dus niet naar omdat het bij andere kinderen anders loopt/liep.
Thnx en heel veel warmte en liefs
geen woorden meis...
Zelden of nooit zoiets schokkend gelezen als jouw verhaal. Met al mijn inlevingsvermogen begrijp ik niet hoe ouders zo met hun kinderen om kunnen gaan!
Het moet een zijn van ernstige psychische problemen, waar ze dan kinderen als makkelijk slachtoffer kunnen gebruiken om zich af te reageren.
Pure misbruik!
Door diverse mensen verkracht, toch proef ik in je uitvoerige verhalen geen spoor van haat of zelfs verbitterdheid. Iets wat ik niet kan begrijpen. Het enigste wat ik kan bespeuren is een immens verdriet. En ook dat je niemand pijn wilt doen. Zelfs niet je ouders die jou zoveel aangedaan hebben.
Ik denk echt dat je tegoed bent voor deze wereld...
Zelf zou ik nooit mijn kinderen sturen naar iemand die mij verkracht heeft. Ik zou dat niet kunnen. Zeker niet als ik hoor dat ze hun best doen om ze tegen je op te zetten! Waarom doen ze dat eigenlijk? Het lijkt wel alsof zij jou haten tot in de grond van hun hart. Waarom? Dat zou ik wel 1000x willen vragen.. waarom!
En dan zeg je dat je de oudste hun grootouders niet willen afpakken, omdat zij zoveel van hun houd. Maar ik had se nooit en te nimmer contact met ze laten hebben, dan hadden jouw kinderen ook geen band kunnen opbouwen met die Nazi's!
Blijkbaar kan je tegen niemand nee zeggen, wil je niemand pijn doen, hoewel je sinds kort een beetje tegen ze begint op te staan.
Volgens mij ben jij veel te lief voor deze wereld!
En wat betreft jouw oude liefde... volgens mij was dat gewoon een pedofiel die misbruik van jou gemaakt heeft. En jouw verliefdheid was ik pure wanhoop. Een strohalm. Ik zal niet zeggen dat hij puur slecht was omdat hij pedofiel was... (ik ben er zelf 1) en ik geloof ook dat hij van jou hield en jou echt wilde beschermen, maar hij heeft zeker ook misbruik van de situatie gemaakt. Zoals zovelen.
En nog voel je jezelf geen slachtoffer...
Is dat echt, of schijn?
Hoe dan ook, ik heb diep respect voor je! Hoe je het overleeft hebt, hoe je er doorheen slaat, hoe je het voor elkaar krijgt om niet elke man te haten, hoe je de situatie probeert op te lossen, en voor de moed om dit allemaal op te schrijven.
En wat voel ik me machteloos!
Ik wou dat ik iets kon doen...
knuffel voor jou!
Ik heb even wat tijd nodig gehad. Sinds ik hier m'n verhaal deed ben ik sentimenteler geworden.
Ik kan zelf mijn ouders niet begrijpen. Mijn 'pa' nog wel, omdat ik niet zijn echt kind ben, vind ik het begrijpelijker dat hij zo'n daden kan stellen. Niet dat ik hem goedpraat, maar op de één of andere manier kan ik er beter in komen.
Wat betreft mijn moeder heb ik het heel wat moeilijker. Ik kan niet begrijpen dat zij dit kon laten gebeuren, zonder er ook maar iets proberen aan te veranderen, in tegendeel zelfs. Ze zweeg niet enkel en liet begaan, maar ze kwetste mij zelf ook. Het moeilijkste hieraan vind ik dan dat ze beweerd dat ik een liefdeskind ben. Als mijn man wat te hard roept tegen de kinderen, ben ik er altijd om hem een halt toe te roepen. Door de jaren heen heb ik hierin wel geleerd dat ik niet altijd tussen beiden mag komen omdat hij vaak gelijk heeft en het kind in fout is. Soms laat ik hem dan ook roepen (omdat het opvoedkundig zeker verantwoord is) maar ik zit dan altijd te hopen dat het vlug voorbij is en voel me schuldig dat ik niet tussen beiden kom. Ik voel mezelf dan eerder als een laffe moeder aan, en verplaats me in de schoenen van mijn moeder. Meestal eindigt het dan in het feit dat ik toch tussen beiden kom, maar mijn kind wel duidelijk maak dat papa toch gelijk heeft, dat hij het alleen anders zou kunnen zeggen. Vaak volgt daarop dat het helemaal niet nodig was geweest dat er iets gezegd werd als mijn dochter zich al aan mijn voorafgaande waarschuwingen had gehouden...
Ik kan dus echt niet begrijpen dat een moeder kan handelen zoals de mijne deed.
Toen ik mijn oudste verwachtte kon ik het echt niet over mijn hart krijgen het kind zijn grootouders af te nemen, maar het mes sneed aan twee kanten. Anderzijds stelde ik mij voor dat mijn ouders er ook niet jonger op zouden worden en misschien zou één van hen wel alleen komen te staan. Ik vind het nog steeds heel moeilijk om te zien hoe zij zich door het leven moeten worstelen. Daarbij komt ook nog eens dat ik denk dat zij, ieder voor zich, toch met het geweten moeten sukkelen, hoewel ik daar geen enkel teken kan van vinden.
Toen mijn kids daar waren laatst (met de paasvakantie) is mijn pa opgenomen via spoed. Niemand vond het nodig om mij hiervan op de hoogte te brengen. Ik heb het pas vernomen de dag dat ze naar huis zouden komen, omdat op dat moment de waarheid niet langer verzwegen kon worden. Mijn ma kan namelijk geen auto rijden en dus moest ze kleur bekennen.
Ook dit vind ik weer heel erg frappant.
Nee zoals jij het stelt, ik ben niet verbitterd en draag niemand haat toe. Of ik daardoor zo’n goed mens ben?? Ik hoop dat ik het niet verkeerd doe, maar dat is weer iets anders dan goed zijn.
Ik heb ingezien dat verbitterd zijn of haat dragen geen enkel nut heeft. En mocht ik al haat dragen, moet dit dan enkel naar de daders of naar de man in het algemeen. De mannelijke helft van de bevolking kan toch moeilijk verantwoordelijk gesteld worden voor de daden van enkele individuen onder hen. En wat met de vrouwelijke helft van de bevolking? Moet ik die dan verantwoordelijk stellen voor de daden of het verzuim ervan van mijn moeder?
Haatdragend naar de personen in kwestie?
Nee dat ben ik ook niet. Haat vraagt zoveel negatieve energie, energie die ik voor andere dingen kan gebruiken.
Als men met haat bedoeld dat ik zou wensen dat ze gerechtelijk vervolgd zouden worden en eventueel veroordeeld, dan heb ik ook daaraan geen enkele behoefte.
Stel dat ze inderdaad veroordeeld worden, zorgt dit ervoor dat ik plots wel een normale jeugd krijg? Neemt dat de feiten weg?
Voor mij heeft dit allemaal geen enkele zin. Net zoals ik met mijn verleden moet leven, moeten zij dat ook en ik wil in geen geval met ze ruilen…
Ik geloof bovendien ook in het feit dat je na je overlijden je leven van achteren naar voren herbeleefd, maar dan vanuit het standpunt van de ander.
Hiermee bedoel ik dat als ik iemand hier en nu met opzet zou pijn doen ik dit opnieuw zou beleven maar dan vanuit de gevoelswereld van mijn slachtoffer.
Als dit inderdaad zo is kan ik enkel maar hopen dat ze allebei sterk genoeg zullen zijn om het te dragen. Ik zou zeker niet in die schoenen willen staan en heb medelij, want het zal in ieder geval geen fijne tijd worden.
Als ze het werkelijk vanuit mijn gevoelswereld gaan herbeleven, heb ik het recht medelij met hen te hebben, want ik ken mijn verdriet…
Ik heb als kind reeds geleerd om de vraag “waarom” en “waarom ik’ te schrappen. De laatste vraag veranderde ik in “gelukkig ik” en niet een ander kind. Ik ging er toen van uit dat het met elk kind zou zijn gebeurt en dus was ik blij voor de andere kinderen dat ik die plaats had ingenomen. Op die manier kon ik anderen sparen wat ik meemaakte… Niet dat ik mezelf zo’n held vond die sterk genoeg was om het aan te kunnen, want ik weende heel erg veel en ik trok mezelf terug achter mijn muurtje. Ik troostte me echter met de gedachte dat een ander kindje wel gelukkig was doordat juist mijn moeder bij deze man was.
Later kwam een soort van besef dat je voor de geboorte een weg kiest, en met die weg ook alle ervaringen die er op die weg liggen. Ik had dus zelf gekozen voor dit leven en deze ouders. Toen dacht ik nog dat het als straf bedoeld was voor een slecht leven.
Ik vroeg me af wat ik misdaan had. Misschien had ik wel iemand vermoord of zo, later ging ik denken dat ik een kind misschien datgene had aangedaan dat mij nu overkwam.
Ondertussen is het geloof hieromtrent geëvolueerd en geloof ik al lang niet meer dat ik op deze manier gestraft moest worden, enkel dat ik lessen te leren had die ik op deze manier het beste zou kunnen leren, of misschien moest ik door de personen de mogelijkheid te geven deze daden te stellen zo hen helpen hun lessen te leren…
Wat betreft mijn kleine liefde…er is ondertussen zoveel veranderd. Ik heb geen enkele weet over het feit dat hij “nog minderjarigen zou hebben gehad” zoals men dat dan zegt.
Hij zal ongetwijfeld misbruik hebben gemaakt van de situatie, maar ik heb hem evengoed gebruikt. Misschien wel meer en langer.
Ik heb nog jaren geteerd op mijn gevoelens voor hem en op de gevoelens die ik denk die hij voor mij had, om door moeilijke periodes te komen. Toen der tijd was het het gevoel van warmte, liefde, genegenheid en bescherming die me staande hield en vooral ook de hoop voor de toekomst met hem.
Het was dan ook net het ontnemen van die hoop door hem dat mij het moeilijkst viel. Maar voor mij (en tegen beter weten in) was het in een dronken bui gebeurt en was het nooit zijn bedoeling geweest om zo al mijn hoop en dromen op te blazen.
Natuurlijk ben ik dit helemaal niet zeker, maar dit maakte het voor mij dragelijker. Jaren later heb ik altijd op mijn herinnering en deze liefde geteerd als het moeilijk ging en geloof me nadat ik mijn man heb leren kennen hebben wij samen nog heel veel tegenslagen gekend. Hoe erg het ook is, maar het is steeds mijn kleine liefde geweest die me erdoor hielp, ook in recente periodes.
Ik heb onlangs vernomen dat mijn kleine liefde nog steeds met jonge mama’s “aanpapt” en dat heeft mij nu aan het denken gezet. Het doet mijn “geloof” in wat geweest is wankelen. Niet dat ik hem veroordeel hiervoor. Hij is vrij te doen wat hij goed acht en waarmee beiden gelukkig zijn en ik gun hem zijn geluk meer dan ten volle.
En ja, ik voel mij wel degelijk slachtoffer, maar ik laat het niet toe om ook in die termen te gaan denken. Het helpt mij niet vooruit.
Ik voel mij vooral slachtoffer van mijn ouders, zeker niet van mijn kleine liefde.
Mijn grootste verdriet is echter dat ik door mijn ouders werd opgesloten op het moment dat ieder ander een opleiding kreeg. Ik heb geen enkele opleiding genoten en dat vind ik verschrikkelijk. Ik ben niet dom, maar kan geen kant op hierdoor.
Lichamelijk kan ik geen werk aan waarbij inspanningen geleverd moeten worden of waarbij ik veel zou moeten rechtstaan.
Ik zou heel erg graag een kantoorbaan vinden, maar beschik niet over de nodige documenten.
Een opleiding voor volwassenen is uitgesloten want ik moet eerst mijn eerste drie jaar middelbare school doen en net dat zie ik niet zitten.
Dit samen met het verlies van mijn eerste kindje (door verkrachting van mijn pa) en het verlies van mijn kleine liefde, dit is mijn grootste verdriet.