Gevangene in deze maatschappij
Ik voel me een gevangene in deze maatschappij. Niet kunnen zeggen wat je denkt. Niet kunnen doen wat je wilt.
Verderop in mijn straat zag ik een bushokje, van 1 of ander goed doel waar je geld naartoe moet storten omdat in 1 of ander ver land vrouwen zijn die lesbisch zijn en dat niet kunnen uiten. Wat vond ik dat herkenbaar.
Ik ben geen verkrachter, zou een kind nooit kwaad willen doen. Toch zou ik er graag seks mee willen hebben. Het is een understatement dat dit niet getolereerd word in deze maatschappij.
Toch heb ik er genoeg kans voor. Mensen laten me toch vaak met kinderen alleen. Dan ben ik blij dat ik nog nooit uit de kast gekomen ben. Want dan zouden ze me mijden als de pest. Al moeten sommigen wel iets weten. Wat ik concludeer uit sommige uitspraken die ik hoor. Ook wel eens gebeurt dat een nichtje ineens niet meer mocht komen ofzo. Maar na een tijdje weet ik blijkbaar het vertrouwen weer te winnen van de ouders... Maar of dat terecht is? Kinderen zijn graag bij mij. En ik zou ze ook nooit pijn kunnen doen. Maar wel bepaalde spelletjes... spelletjes die me toch jaren de gevangenis in zou kunnen brengen, alsof ik een verkrachter ben.
Ja... zegt de maatschappij. Van kinderen blijf je af, want zij kunnen niet zelf beoordelen wat wel of niet goed voor ze is, en als oudere heb je overwicht op ze, zodat je makkelijk het kind kan manipuleren. Kinderen zouden geen nee durven zeggen tegen dingen die ze niet willen.
Manipuleren... is dat eigenlijk altijd slecht? Ouders doen het eigenlijk continu... hun kinderen manipuleren. Niet altijd met slechte bedoelingen. Of het moet zijn als je wilt dat ze een klusje voor je doen. Is dat dan ook misbruik? Zijn kinderen wel zo makkelijk te manipuleren? Ik krijg een kind niet eens zo gek dat het iets opeet wat het niet lust. Kinderen weten niet wat ze willen? Maar ze weten wel dat ze perse DAT jurkje aan willen naar school! Met zeel veel overredingskracht en op luidruchtige wijze als het moet! Ik zie kinderen echt niet als onwillige, makkelijk beïnvloedbare wezens die je makkelijk kan misbruiken.
Ik zie het meer als versieren. Ja... kinderen zijn makkelijk te versieren. Zijn nog niet zo veeleisend als volwassenen. Ook daarom vind ik kinderen leuker. Vinden iets nog 'spannend'. Nog nooit meegemaakt dat kinderen bij mij iets met tegenzin deden. Huilen, ja, dat deden ze wel vaak. Als ze weer bij me wegmoesten, en soms met dwang meegesleurd moesten worden.
Toch ben ik het monster, waar Nederland jacht op maakt, en die levenslang moet hebben, gecastreerd moet worden, aan de hoogste boom moet hangen. Want kinderen... die weten toch niet wat ze doen? Krijgen er later spijt van...
In mijn eeuwige queeste voor nuance... Hier mijn reactie.
Jouw houding ken ik, maar niet van mijzelf, maar van anderen. Ik snap "waar je vandaan komt" maar ervaar het niet op dezelfde manier als een last. Wat je hier goed gedaan hebt, is het op een juiste manier verwoorden wat je voelt.
Eerste nuance: je noemt een 'goed doel' dat gericht was naar lesbische vrouwen die in één of ander land niet uit de kast konden komen. Laat ik nu weten dat in Zuid-Afrika (ging het goede doel dáárover?) de lesbiënnes verkracht en vermoord worden "als straf" voor het lesbisch-zijn. Er is daar een vrij dominante mannencultuur, de onze is daar niets bij, onze stoere mannen hebben een grote mond en daar blijft het veelal bij. Je punt blijft staan, overigens, maar je zou kunnen beweren dat de situatie daar iets kritieker is, en het goede doel daar beter op zijn plaats is dan hier.
Twee: ik kan me wel heel goed vinden in wat je omschrijft van het "niet uit de kast zijn gekomen" en daar blij mee zijn. Want je kan toch met kinderen om gaan, en dat is op zich erg fijn, en zou als je wél uit de kast gekomen zou zijn wel moeilijker zijn geweest. Niets is echter absoluut, en ook hier moet je opmerken dat je niet uit de kast hóeft te komen, en gewoon een normaal leven kan hebben. Waar iemand sóms achterdochtig kan worden is dit niet in alle gevallen zo, zelfs in veel gevallen níet zo.
Drie: in jouw nuancerende visie omtrent "wat goed is voor de kinderen" heb je grotendeels gelijk: 'de maatschappij' heeft geen monopoliepositie, en handelt niet vanuit een soort absolute kennis van wat goed is. Manipuleren is niet simpelweg slecht; al het menselijk handelen is tot manipulatie te reduceren, als je dat zou willen. Zo werkt het leven. Dat kinderen niet weten wat ze willen zou ik nog wel kunnen beämen, omdat ze zo wispelturig zijn daarin. Ze zijn véél beinvloedbaarder door reclame en dergelijke. Ook op politiek vlak. En ook op het gebied van "wat normaal is". Vooral meisjes nemen dat vrij glashard over vanuit hun giechelige vriendinnenkringetjes.
Vier: je gaat denk ik te ver in het doorschieten als tegenreactie op je terecht gemaakte punt 'drie'. Want jíj doet geen dingen die ze naar vinden, maar wel dingen die je de gevangenis in zouden kunnen krijgen. Ik neem maar even aan dat dat om seksueel getinte spelletjes gaat. Zoals ik al in meerdere topics hier op p.nl heb gezegd, bestaat er ondanks dat ze het op hun jonge leeftijd leuk en spannend kunnen vinden, een reëel risico dat ze er achteraf spijt van krijgen en dat zoiets écht hun leven negatief gaat beïnvloeden. Juist omdát de maatschappij is zoals ze is. Alleen jij wéét daarvan, en bent daartoe in een positie om dat risico te kunnen vermijden. Een ander belangrijk deel van deze afweging is wat mij betreft 'wat je ermee wint' om het wél te doen; dat is een 'stout' spelletje méér dan knuffelen en lief doen. De toegevoegde waarde is gewoon zo klein voor zo'n risico op héél nare gevolgen.
Dus ik ben van mening dat 'spelletjes die je jaren de gevangenis in zouden kunnen krijgen' wel een stap te ver is. Niet omdat de maatschappij gelijk heeft in dat het altijd fout en slecht is; maar juist omdát de maatschappij dat vindt, bestaat er toch dat risico, het is een 'self-fulfilling prophecy'. Iets om rekening mee te houden als je echt van kinderen houdt, naar mijn mening.
Vijf ('de rest'): hoewel dus zeker nuttige dingen overeind blijven van je stuk, ligt de toon bij mij wat anders. Je kan wel kritiek hebben op de veronderstelling dat kinderen niet weten wat ze doen, en dat ze later spijt krijgen van wat ze doen... Maar kan je dat ook ontkrachten? Ik denk van niet. Kinderen zijn vreselijk beïnvloedbaar, daarom heeft het menselijk genus het zo ver geschopt. Een kind kan best aangeven of het iets op het moment wel of niet wil, maar die gedachte kan veranderen (zo ook in volwassenen, overigens; alleen in veel mindere mate). De veelgehoorde uitspraak "kinderen kunnen de gevolgen niet overzien" is eveneens toepasbaar op volwassenen: roken ondanks dat je weet wat de risico's zijn, en pas stoppen zodra je kanker krijgt, bijvoorbeeld. Dit voorbeeld (fysieke verslaving) is echter een minder makkelijk te omzeilen voorbeeld dan de situaties waarin kinderen 'niet de gevolgen kunnen inzien'. Overal valt te nuanceren, maar ik weet wel zeker dat je kan zeggen dat kinderen een stuk minder goed dan volwassenen 'gevolgen van hun handelen kunnen voorspellen', en dat ze veel beïnvloedbaarder zijn dan volwassenen. Juist omdát ze nog zo weinig weten, en zo veel moeten leren.
Jij bent geen monster, maar je neemt wel risico's, legt die hen op. Je hebt geen kwade bedoelingen, dat geloof ik graag. Toch hoop ik dat je stil wil staan bij de situatie, en na wilt denken over de dingen die je doet, of deed. Dat je hierdoor wellicht alleen nog maar méér gevangen raakt in deze maatschappij: tsja. Zelf denk ik dat er, zelfs met deze 'aandoening', nog meer dan genoeg ruimte over blijft om mijn leven in te vullen. Dan plak ik maar niet openlijk een gegeneraliseerd labeltje op mijzelf; ik kan daar geen traan om laten. Dan ga ik maar niet veel verder dan knuffelen en stoeien; ik geniet ervan. En als je er toch over wilt praten: dan zoek je, voorzichtig en nauwkeurig, mensen met wie dat kan. Voilà het leven van een pedofiel.