Sorry voor de lengte, ik zal even wat kopjes maken om het iets leesbaarder te maken.

Wat denk ik?

Ik denk... dat hij je zoontje leuk vindt. En jou niet zo zeer. Is dat normaal? Nou, op zich niet, want er zijn op zich niet zo heel veel mannen die jongens zó leuk vinden, dat ze er specifiek tijd mee gaan doorbrengen. Is dat een probleem? Dat hoeft zeker ook niet!

Uitgaande van de informatie dat hij "wel ERG veel met jongens onderneemt", zou ik zelf denken dat hij inderdaad een of andere voorkeur voor jongens heeft. Net zoals ik, overigens. Je moet je er goed van bewust zijn dat wanneer iemand met hen op uitstapjes gaat, en met huiswerk helpt en dergelijke, dat dit niet hoeft te betekenen dat deze persoon gevaarlijk is! Een kind moet voldoende contacten met leeftijdsgenootjes hebben, maar een vriendschap met een oudere persoon HOEFT helemaal niet negatief te zijn. Voor het kind is het leuk, en hij voelt zich er belangrijk door, en geliefd. De volwassene zet zich graag in voor zo'n kind en geniet van de vrolijkheid, de ouders worden zelfs iets "ontlast" en zo is (in theorie, de ideale situatie) iedereen blij.

Toch moet je ook voorzichtig zijn. "Voorzichtig zijn" betekent dan weer niet persé, dat je hem of je zoontje contact met elkaar verbiedt. Laat ik het eerst iets concreter maken, en het over mijzelf hebben. Waarvóór je voorzichtig moet zijn, wil ik aan het einde pas behandelen.

Over mijzelf: mijn contacten met jongens, en wat hun ouders doen

Ook ik ga om met jongens, en heb ook goede contacten met de ouders van hen waarmee ik momenteel soms om ga (allemaal getrouwd overigens, en ik ben zelf nog aan de jonge kant, half zo oud als de persoon waar jij het over hebt). Ook over mij wordt in de buurt geroddeld dat ik "toch wel ERG veel met jongens om ga", en dat is ook waar. Ik heb ook wel volwassen vrienden, maar niet heel veel.
Welnu, er zijn verschillende dingen die ik heb zien gebeuren, die allemaal maatregelen zijn van 'voorzichtig zijn'. De één in sterkere mate dan de ander.
- Van één jongen heb ik de ouders slechts éénmaal ontmoet, nadat ik de jongen zelf enkele keren buiten had gezien en met hem (en anderen) had gespeeld. De ouders waren er niet zo op hun gemak mee, en het was al meteen niet de bedoeling dat hij me nog veel zou zien. En zo ging het ook: ik zocht het contact niet op, en hij ook niet. Dat was hún manier van voorzichtig zijn: geen contact meer (al heel vroeg, bij de eerste ontmoeting van een minuut met de ouders).
- Een andere jongen heeft sowieso al iets strengere ouders. Heel aardige ouders, maar hij mag niet met andere mensen mee gaan (naar huis) als er geen ouder bij is. Ook niet leeftijdsgenootjes (behalve als er een ouder bij is). Gevolg is dat ik hem enkel buiten zie. Dan praten wij voornamelijk, er is verder weinig dat daarachter gezocht moet of kan worden; en zijn ouders vinden het fijn dat hij zich zo op zijn gemak voelt bij me.
- Weer een andere jongen zie ik veel in een park. Met zijn ouders kan ik het goed vinden. Zij hebben hun zoon gezegd dat hij niet bij mijn huis langs mocht gaan om te vragen of ik naar buiten kwam; als hij met me zou spelen, dan moest ik zelf al buiten zijn. Hij zegt zelf, dat dat is omdat 'ze het raar vinden als hij een oudere man naar buiten vraagt'. Zelf denk ik dat de gedachte meervoudig is: enerzijds willen ze dat hun zoontje 'normaal' (óók) genoeg met leeftijdsgenootjes om gaat, anderzijds willen ze dat ik óók 'normaal' niet teveel met kinderen om ga; verder hoeven ze zo niet bang te zijn dat hun zoontje een last voor mij is, én ze bewaren zo de veiligheid dat het enige contact gewoon in het openbaar en buiten is. Dan is er geen risico. Ik denk deze dingen overigens niet uit paranoia; ik heb wel eens een pedofiel-achtig grapje naar mijn hoofd geslingerd gekregen van één van die ouders. En toch vinden ze het helemaal leuk en prima hoe ik met die jongen praat, speel, stoei en alles; ze vertrouwen me. Ze weten dat ze voorzichtig moeten zijn, maar zijn positief over het contact.
- De laatste jongen die ik noem heeft heel open ouders. Ik leerde hem kennen via de eerstgenoemde jongen (die ik niet meer zie). Niet lang nadat ik deze nieuwe jongen had leren kennen, heb ik ook zijn ouders ontmoet, die verrast en positief waren. Toen duidelijk werd dat ik hem wel met enige regelmaat zag, en ik ook met enige regelmaat met jongens werd gezien, hoorde ik van meerdere kanten roddels. Enerzijds waren er andere jongens wier ouders hadden aangegeven 'op te passen' voor mij; en anderzijds hoorde ik van deze jongen dat ook zíjn ouders hem (ondanks dat ze positief waren naar mij toe) hadden gewaarschuwd dat ik "misschien wel pedofiel was", en dat hij uit moest kijken. Hij zei me toen, dat hij dat niet zou doen, omdat hij wist dat ik te vertrouwen was. Ik heb hem toen alsnog op het hart gedrukt dat hij ZEKER WEL voorzichtig moest zijn, OOK voor mensen die aardig zijn, en dus OOK naar mij toe. Want niet iedereen die aardig is, is ook te vertrouwen. Dat zo'n advies compleet nutteloos voor een kind is, terzijde, want je kan iemand toch niet tegelijkertijd vertrouwen en wel voorzichtig zijn... Maar goed, die is dus gewaarschuwd geweest. Sindsdien komt die nog altijd met grote regelmaat langs, heeft zelfs hier al eens overnacht. Het vertrouwen is denk ik alleen gegroeid sinds toen.

Het is wel zo, dat ik geen van deze ouders heb verteld tot in hoeverre ik jongens leuk vind. Daar ben ik bang voor (en misschien met goede reden). Dát ik jongens leuk vind, is duidelijk, dat kunnen ze zien uit de manier op en de mate waarin ik met jongens om ga.

Wat zijn de risico's? Hoe groot zijn die?

Het risico is natuurlijk dat er een (mede) seksuele aangetrokkenheid kan liggen achter zo'n jongens-leuk-vinden. Bij mij is die er ook, maar alleen op de achtergrond. Hoe leuk ik het ook vind om met de hierboven genoemde jongens om te gaan (leeftijden van jongens waarmee ik om ben gegaan nu en in het verleden loopt uiteen; van 7 tot 14, ongeveer), ik heb bij het merendeel nóóit seksuele gevoelens of fantasieën. Bij een enkeling heb ik dat wel, als ze bijvoorbeeld (iets verder) in de puberteit zijn, en duidelijk met seks bezig (bijv. omdat ze je erover vertellen of vragen stellen, of laten merken dat ze erin geïnteresseerd zijn). Op zo'n moment kan ik mij vóórstellen dat zo'n jongen met seks bezig is, en dat kan me dan ook wel eens opwinden als ik op mezelf ben. En soms krijg je toch wel een "wow"-effect als je ze ziet, ze kunnen echt heel mooi zijn.
Maar meestal fantaseer ik over 'anonieme' onbekende jongens, als ik fantaseer. Ik zal hier niet te ver over uitwijden.
Het concrete risico is niet de seksuele aangetrokkenheid, maar de kans op misbruik. Ik ga dit nu behandelen, en het is misschien iets waar je nog niet veel over hebt gedacht (omdat je dat niet wilde denken); ik verzoek je dit goed te lezen en er niet iets ergers van te maken dan wat ik er hier van maak. Het woord 'misbruik' is gigantisch beladen, dus je alarmbellen zijn zojuist al af gegaan. Ik wil ze dempen, maar tegelijk wel duidelijkheid en helderheid scheppen.

Bekende feiten:
- Van al het misbruik dat met kinderen gepleegd wordt, gebeurt het merendeel (90%) binnen de familie-kring, door familie (ouders, ooms), of door 'huisvrienden'. Hiervan is een deel incest (meestal gepleegd door vaders), en die mensen zijn meestal níet pedofiel.
- Het "verloop" van het misbruik gepleegd door 'huisvrienden' (die in het geval van misbruik dan meestal pedofiel zijn), zoals dit omschreven wordt in de "wetenschappelijke" literatuur, komt (qua begin / "voorbereiding") overeen met wat jij omschrijft van het contact met die volwassene, maar ook met wat ik omschreef van míjn contacten. Er gaat namelijk een lange vriendschap aan vooraf. Wel wordt dit in wetenschappelijke literatuur ongelofelijk eenzijdig belicht; er wordt vanuit gegaan dat wanneer zo iemand na een lange vriendschap (met een kind) misbruik pleegt, hij dit misbruik altijd al als doel voor zich zou hebben gehouden; en dat zijn vriendschap met het kind dus slechts instrumenteel, en niet oprecht zou zijn geweest.

Iets minder bekende / onbekende feiten, die WEL heel belangrijk zijn:
- Zulke vriendschappen zijn typerend voor pedofielen (mensen met die aangetrokkenheid), en niet zozeer voor "misbruikers" alléén. Anders verwoord: véél pedofielen zullen zo'n vriendschap hebben, en er zal slechts een kleiner percentage zijn wat uiteindelijk ook uitloopt op wat men dan 'misbruik' noemt. Nog weer anders verwoord: het is niet waarschijnlijk dat de vriendschap met je kind op misbruik uit zou lopen, maar het is niet onmogelijk dat vanuit zo'n situatie toch misbruik plaatsvindt (want dat komt soms vóór vanuit die situatie, aldus de literatuur).
- Wat ik hier "misbruik" noem moet je HEEL genuanceerd en absoluut niet zwart-wit zien, en dat is moeilijk. Het is niet zo, dat een kind heel blij en fijn een vriendschap heeft met een volwassene, en dat de volwassene plotsklaps in een duivel verandert die het kind misbruikt en tot huilens toe pijn doet of hem dingen tegen zijn zin laat doen. Het is in het grote merendeel van de gevallen van misbruik door pedofielen zo, dat het door het kind zelf niet als 'naar' wordt gezien (hoogstens als 'verwarrend'). Ik heb het over één lijn van vriendschappelijkheid, vriendschappelijke aanraking, vertrouwen, knuffelen, intiem knuffelen, een te ver gaand intiem knuffelen (bijvoorbeeld betasting), en eventueel 'seks als spel' (dat ook voor het kind best 'leuk' of 'lekker' gevonden kan worden, maar toch raar, spannend, geheim). Ik plaats deze nuance omdat ik het belangrijk vind dat je een eerlijk beeld krijgt van zo iemand; als ik hierboven dus 'misbruik' zeg, dan gaat het weliswaar over een overschreden grens, en ook om een deels egoïstisch iets (de man in die situatie zal opgewonden zijn); maar het gaat níet om een puur geméén of kwaadaardig iets. Ik zie het als een menselijke zwakte, iets waarvoor je iemand wel verantwoordelijk kan houden, maar niet iets dat rechtvaardigt dat je hem één en al negatief benadert. Je houding zou in verhouding moeten staan met wat er gebeurd is, en wát er gebeurd is is niet toelaatbaar; maar het is ook niet iets dat tot trauma's gaat leiden, als zoiets niet verder wordt opgeblazen.
- Pedofielen kunnen kinderen oprecht leuk vinden zonder dat de seksuele aangetrokkenheid daar een dragende rol bij speelt. Het is mogelijk dat een pedofiel met een jongen mee gaat naar voetbal, en hem achteraf in de kleedkamer ziet, en daar lichtelijk opgewonden van wordt; het is echter niet zo, dat het de pedofiel dáárom te doen is. Hij zal het kind oprecht leuk vinden. Zelf ga ik bijvoorbeeld vreselijk graag met kinderen om, en ik wéét van mijzelf dat dit écht niet om seksuele dingen gaat, maar om hun energie, vrolijkheid, aanstekelijke nieuwsgierigheid, hun frisse kijk op dingen, enzovoorts. En toch kan vanuit zo'n situatie "misbruik" ontstaan als een pedofiel een te intiem contact met een jongen krijgt en zijn grenzen niet kan naleven. (Hiermee ga ik dus in tegen de eenzijdige benadering van wetenschappelijke literatuur van misbruik: het is simpelweg niet zo dat alle misbruik met voorbedachte rade gepleegd wordt, soms is het contact oprecht, en het misbruik 'onbedoeld', omdat ze zich niet konden inhouden in een intieme situatie die het 'toestond' om verder [te ver] te gaan).

Terug naar jouw probleem: wat moet je doen? Een afweging, en houvasten

Ok, dit alles ging over daadwerkelijk mísbruik. Wij hebben het echter nog slechts over een risico. Jij hebt nu te maken met een persoon, die een 'huisvriend' is, als ik dat zo mag zeggen. Er is een redelijke kans (denk ik) dat hij pedofiel is / op jongens valt, en een klein risico dat er een grens overschreden zou kunnen worden, nu, of in de toekomst, met je kind. Het beste is denk ik als je probeert om dat risico zoveel mogelijk te minimaliseren, maar met zo min mogelijk negatieve bij-effecten, zoals het niet meer kunnen hebben van een positieve vriendschap tussen je zoon en die man. Het is jammer als een kind niet meer met een aardige volwassene om zou mogen gaan, alleen omdat de kans bestaat dat hij een pedofiel zou zijn die-zich-ooit-niet-aan-zijn-grenzen-zou-kunnen-houden. Als je alle risico's wil uitbannen, dan heb je ook met autorijden, scholen, zwemlessen, en andere kind-activiteiten een probleem. Je moet niet alle risico's wíllen uitbannen. Maar wanneer je bijv. logeerpartijen niet toestaat (en de rest wel), is het risico op misbruik al astronomisch klein.

Vertrouwen is, zoals ik eerder heb gezegd, menselijk, maar ook feilbaar. Als je het vertrouwen compleet weggooit en slechts met risico-analyses bezig gaat, denk ik dat je dat stukje menselijkheid verliest, en dat moet je niet willen. Het moet ook gewoon zo kunnen zijn dat je iemand vertrouwt; maar ik zou wel zorgen dat dat vertrouwen niet blind is. De best mogelijke situatie, denk ik, is openheid.

Ik zou een gesprek met die man aan gaan. Niet eens primair met je ongemak over hem en je zoontje; maar over je ongemak over hem met jóu. Vertel hem maar dat je dacht dat hij jóu leuk vond, maar dat je ziet dat hij je zoontje eigenlijk veel leuker vindt. Vraag hem om eerlijk en open te zijn over wat hij wilt en voelt, en laat hem ook zien dat jij zijn openheid niet af zou keuren. Wees geïnteresseerd in plaats van dat je hem onder druk zet.
Je moet niet je idee van hem compleet omgooien op basis van mijn reactie. Jij kent hem nog altijd beter dan ik, en jij vertrouwt je kind met hem, en hij is duidelijk ook goed voor je kind. Kennelijk is hij dus tot in die mate te vertrouwen. Het is waarschijnlijk dat zijn aardig-zijn oprecht is, zelfs als hij pedofiel zou zijn, en dat er niets achter zit. Dat betekent níet dat hij risico-vrij is (ookal is het risico heel klein). Maar het betekent wél dat hij goede bedoelingen heeft, en daarmee zou hij voor gesprek vatbaar moeten zijn, als hij inderdaad het beste wil voor je kinderen.
Als het zo zou zijn dat hij je zou (durven! dit is afhankelijk van jóuw houding -- ALS hij het is, natuurlijk!) vertellen dat hij pedofiel is, of heel erg van jongens houdt, dan mag jij vragen naar de grenzen van die gevoelens. En als hij daar eerlijk over is, dan denk ik dat het risico dat hij iets fout zou doen, daarmee hééél erg veel kléiner wordt. Als hij het vertelt, vergooit hij zijn 'kansen' op misbruik, dus dan zijn zijn bedoelingen in elk geval zuiver. En als hij weet dat jij van hem af weet, zal hij zijn grenzen veel beter weten te handhaven. Als hij het beste wil voor je kinderen, dan vindt hij dat ook geen probleem. Mogelijk is hij zelfs opgelucht dat je het weet.

Als hij het is.

Verder is het hoe dan ook altijd goed om openheid te blijven houden met je zoon, over de dingen die hij doet en die hem aan gaan, ook over seksuele onderwerpen -- niet zozeer primair omdat hij die man als vriend heeft, maar sowieso! Als je zoon met vragen of zorgjes wéét dat hij bij jou terecht kan, ook over taboe-onderwerpen zoals seks, heb je dat in elk geval méé. Daar verlies je niets op, en is heel nuttig voor zowel jou als je kind.

Wat zou ík doen als ik kinderen had?

Zelf zou ik, als ik kinderen had, zulke vriendschappelijke contacten met een man toestaan, maar de man wel goed willen (leren) kennen. Als hij 'erg veel met jongens om zou gaan', dan zou ik openheid willen (en ook vragen) daarover, en alleen maar blij zijn als hij me vertelde dat hij bepaalde gevoelens had. Zulke openheid vind ik juist een enorm teken van vertrouwen. Dan is het ook veel beter mogelijk om afspraken te maken over, of in elk geval te praten over, de grenzen die er zijn. Maar wanneer iemand véél met jongens om zou gaan, en mijn jongen zou bij hem willen blijven slapen, dan zou ik dat (denk ik) niet toestaan vóórdat ik het gevoel heb dat hij over zijn gevoelens eerlijk en open is geweest. En als hij dat wel is geweest, zou ik ook dat toestaan. Verder vind ik de enige grens aan leuke-dingen-doen en uitjes, dat de jongen voldoende contacten met leeftijdsgenootjes heeft, dat hij niet teveel verwend wordt (niet té vaak), en dat het contact met de vriend niet buitenproportioneel worden ten opzichte van het leuke-dingen-doen met de ouders zelf. (Het is moeilijk als een vriend altijd leuke dingen kan/mag doen en bij hem alles mag, terwijl de ouders soms niet altijd tijd hebben, en soms ook boos moeten worden of dingen moeten verbieden omdat zij hun kind ook nog moeten opvoeden. Het moet niet zo zijn dat de vriend 'aardiger gevonden wordt' dan de ouders, als de ouders wel hun best doen.)

Ik hoop dat je hier iets aan hebt, en ik hoop ook dat je ons op de hoogte houdt van wat er gebeurt.

Ik kan alleen maar zeggen: luister naar je gevoel. Als er maar enige vorm van twijfel is (of dat nou bij iemand is die pedofielis of zou kunnen zijn, een alcoholist of weet is veel wie, dat maakt niet uit) en je gevoel is niet goed, dan zou ik het kontakt niet toestaan. Het is je eigen vlees en bloed en ALS er wat zou gebeuren en jij had al twijfels of gevoelens, hoe moet je dat later verantwoorden naar je kind? Kun jij daar mee leven? Ik niet. Ik wens je wijsheid en sterkte...