Neen, het druist in tegen de algemeen geldende waarde van het recht op privacie om zulke informatie algemeen bekend te maken. Ter zake doende instanties zoals de reclassering zouden wat mij betreft veroordeelde pedosexuelen wel onder langdurig toezicht mogen of moeten stellen. Verder is het naar mijn mening aan te raden dat een veroordeelde pedosexueel een netwerk van mensen heeft die hem kunnen ondersteunen om niet te recidiveren en waar hij met zijn problemen terecht kan.

Ik hecht er aan om een duidelijk onderscheid te maken tussen pedofiel en pedosexueel. Pedofilie is nimmer strafbaar. Dat mag gewoon.

Zoals de meesten hier ben ik van mening dat die gegevens niet openbaar moeten worden gemaakt. Het schept meer angst dan nodig, het geeft informatie aan mensen die er kwade dingen mee kunnen doen (gezellig avondje pedootje lynchen) of er niets mee kunnen (buurtbewoners). Ook speelt het de "zondebok"-status wel erg in de hand: je wordt écht een paria als sex offender een aparte status heeft - zoals in Amerika - en als vervolgens de grenzen daarvan niet vast liggen, krijg je snel nare situaties. En die grenzen liggen niet vast, want moraliteit is niet statisch. Nu staan er ook kinderen op die lijsten van sex offenders en staan ze in hetzelfde rijtje als pedofielen en verkrachters. Eng.

Mensen die een dergelijke maatregel wél willen handelen vanuit - en spelen in op - onderbuikgevoelens. Ik denk dat dit wat LEVEN betreft een slechte raadgever is in veel gevallen, ook in dit geval. Je kan je bang laten maken door je steeds in te wrijven welke risico's er allemaal wel niet voor je kinderen zijn, je kunt pedofielen als enge boemannen afschilderen en je ervan bewust worden dat ze in elk zwembad aanwezig zijn. Als je daar je leven van maakt, dan maak je het jezelf gewoon onmogelijk. Dan leef je in angst, angst opgewekt door onderbuikgevoelens die onnodig zijn.

Mensen die op deze gevoelens inspelen vind ik naar: vaak scheppen zij een probleem waar dat er voorheen niet in die mate was. Netto gezien denk ik dat de bevolking er alleen maar slechter van wordt, zelfs als je de enkele nare gebeurtenissen die daarmee eventueel voorkomen worden, mee telt.

Mag ik, in plaats van een lijst van veroordeelde pedofielen/pedoseksuelen een lijst van mensen die in mijn buurt wonen en stelselmatig te hard door de wijk racen? Die zijn een groter gevaar voor onze kinderen dan die enkeling die gewoon simpel van kinderen houdt.
Die kindervriend in de wijk valt of viel over het algemeen op één kind, en heeft/had daarmee een band, een relatie zo je wilt. Andere kinderen boeien hem niet of nauwelijks. Vergelijk het met een heteroseksuele man die een vaste relatie heeft, maar evengoed graag naar knappe vrouwen in de wijk kijkt; is hij een gevaar voor elke vrouw in de wijk?
Die hardrijder kijkt nergens naar, selecteert zelfs zijn potentiële slachtoffers niet, maar neemt de risico's dagelijks, plaatst onze kinderen dagelijks in een situatie waarin hun leven en gezondheid gevaar lopen.

Zomaar, om even te nuanceren....
georg