Zolang er geen kinderen naar binnen gaan lijkt me er geen enkel risico te bestaan. Al groet hij ze in de straat, dat kan geen kwaad. Een klein beetje in de gaten houden is genoeg. Niet?

Ten eerste is noodzakelijk voor jezelf na te gaan wat je van deze persoon weet. Je geeft aan dat de man voorgeleid word, dat wil dus zeggen dat hij nog niet veroordeeld is? Met andere woorden, hoe zeker weet je dat hij schuldig is en van wat? Bezit van kinderporno of ook handtastelijkheden? En hoe weet je hiervan, zijn het geruchten of ken je betrokkenen? Is er een kans dat het een misverstand is? Je hoeft deze vragen hier niet te beantwoorden. Wat ik wil aangeven is overweeg zorgvuldig wat je weet, wat je denkt te weten en waar je over twijfelt. Je geeft zelf aan geen heksenjacht te willen beginnen, dus dit zijn de belangrijkste vragen om te beantwoorden voordat je eventueel het leven van een onschuldig persoon ruïneert.

Ten tweede, stel dat je ondanks dat de persoon nog niet veroordeeld toch zeker weet dat het een pedofiel is. In hoeverre is hij een risico? Overweeg wat je weet en de aard van de beschuldigingen. Er is een groot verschil tussen een pedofiel die iets te intiem met kinderen knuffelt en iemand die kinderen ontvoert en verkracht. Een pedofiel die het ene doet, hoeft niet automatisch het andere te doen. En ondanks dat het eerste ook fout is, betekent dit niet dat iemand noodzakelijk kwaad in de zin heeft.

Ten derde zou het geen gek idee zijn om de man aan te spreken. Niet om 'verhaal te halen' of hem terecht te wijzen, maar om de bezorgdheid te uiten. Het ligt aan de persoonlijkheid van de man hoe hij reageert. Misschien ontkent hij de beschuldiging, word hij boos, maar misschien kan hij je ook gerust stellen. Het is misschien wel het belangrijkste dat hij op de hoogte is dat er mensen in de buurt weten van de beschuldigingen. Hij zal dan, hoop ik, op zijn tellen passen, tenzij het echt een botte onfatsoenlijke persoon is. Hoe vreemd het ook klinkt hij heeft denk ik meer te vrezen van de ouders (en eventuele volkshetze) dan de kinderen van hem op zo'n moment.

Ten vierde ben ik geen rechstgeleerde, maar ik dacht dat uitspraken in rechtszaken altijd openbaar zijn en ook dat het toegestaan is bij bepaalde zaken op de publieke tribune aanwezig te zijn. Dat is de aard van het Nederlands rechtssysteem: alles is open. Je zal in dat geval wel moeten uitzoeken waar en wanneer de zaak dient.

Ten vijfde: moet je de rest van de buurt inlichten? Ik denk het niet. Niet zolang er iets duidelijk is. Nogmaals het leven van een mens kan veel makkelijker geruïneerd worden door roddel en achterklap, dan een daadwerkelijke veroordeling.

Succes en sterkte!

Wat me erg belangrijk lijkt is een volgende overweging:
Ik zie mezelf als pedofiel, in die zin dat ik kan houden van een kind dat niet "mijn kind" is. Dat is heel wat anders dan dat ik achter de bosjes zou staan wachten op "een kind" om daar dan die dingen mee te doen waar dutroux en anderen ons een een nationaal trauma mee gegeven heeft.
Ik hou van die ene knul, en kan daarmee dingen doen die voor menigeen "grensoverschrijdend" zijn (waarbij ik weet dat dit niet aan de orde is, maar dat terzijde). Als dingen echter compleet fout zouden lopen, zou ik ook te boek komen als pedofiel, mijn vriendje als "slachtoffer", mijn gezin als ramp-scene, en zijn gezin als zwaar beschadigd. "Compleet fout lopen" zou hier zelfs al kunnen zijn dat een buurvrouw mijn vriendje wel vaak bij me in de auto ziet stappen, en vanuit een compleet verwrongen Victoriaanse visie de knuffel die we uitwisselen als "ongepast intiem" zou bestempelen. Ze noteert mijn nummerbord en schakelt jeugdzorg en zedenpolitie in. Meer is tegenwoordig nauwelijks nodig om de meest traumatiserende vorm van onrust uit te storten over een vriendschap die waardevol, open en oprecht is, waar alle drie de betrokken partijen (ouders, vriendje en volwassene) zich goed bij voelen.
Meteen een wijk vol met vele verontrustte ouders. Ouders die me tot op de dag van vandaag niet eens zouden opmerken, al liep ik naast hun zoon in de supermarkt; alleen al omdat hun zoon mij niet op zou vallen. Ik ben voor geen enkel kind gevaarlijk, en al zeker niet voor een mij onbekende jonge buurtbewoner.

Nu terug naar uw vraag:
Wie kan mij / ons raad geven? Waar kunnen wij terecht?
Ik denk dat u hier een aardige vraagbaak gevonden heeft, en denk daarnaast dat de adviezen die u krijgt "levensvatbaar" zijn, in die zin dat ze ook daadwerkelijk steek houden en realiteitszin bevatten.
Moeten we hem aanspreken?
Waarop wilt u hem aanspreken? In dit land in iemand onschuldig, totdat zijn schuld bewezen en uitgesproken is.
U kunt hooguit in gesprek gaan met de man en uw zorgen uiten. Dit kan discreet, aan de keukentafel met koffie. Het zal hem in ieder geval duidelijk zijn dan dat er mensen met zorgen in de omgeving wonen, en het kan u als buurtbewoner mogelijk een stuk rust geven. Zeker als u niet a priori in de verwijtsfeer gaat zitten, maar een open dialoog probeert te zoeken.
Mogen we op de hoogte zijn van zijn proces m.b.t. hulp en de rechtszaak?
Rechtspraak is in ons land een gevoelig onderwerp. Zelfs direct betrokkenen (ouders en "slachtoffer" hebben niet eens altijd toegang tot strafzaken). Of u dus als "indirect betrokkene" rechten heeft in deze betwijfel ik, maar u kunt dat altijd met de man zelf overleggen, of een bureau-rechtshulp bevragen.
Ik wens u veel rust en wijsheid toe in deze, en hoop dat u met uw kinderen een en ander kunt bespreken: hoe kunnen zij zich voorbereiden op ontmoetingen met die man (of andere volwassenen) zodanig dat ze hun eigen grenzen kunnen bewaken weten, en een aantal escapes en strategieën hebben waarmee ze zelf hun jeugd en vrijheid kunnen bewaken.
georg