verhaal van een pedofiele jongeman
Hallo allemaal,
Ik ben een jongeman van 26 jaar en ben er in mijn kindertijd al reeds achtergekomen dat ik op jongetjes viel. De term pedofiel zei mij toen nog niks maar waar ik al wel snel achter was, was dat ik een prettig, ontspannen en soms ook opgewonden gevoel kreeg bij bepaalde jongetjes van mijn leeftijd toendertijd of jonger (ongeveer 8-14 jr). Dit is tot op heden toe onveranderd gebleven en dan kom je toch tot een punt dat je moet toegeven: ja, ik ben inderdaad een pedofiel. Ik vind het woord eerlijk gezegd vreselijk klinken en vind termen als 'kindervriend' of 'boylover' veel beter bij mij passen.
Een pedoseksueel hoop ik never nooit niet te worden. Ik heb weleens fantasieën die die richting opgaan en in een opgewonden toestand wens ik soms dat die ook werkelijkheid worden maar dit voelt bij mij absoluut niet goed. Mijn mening is dat kinderen nooit ergens toe gedwongen mogen worden of gemanipuleerd of wat dan ook en iemand die dat wel doet is de term pedofiel niet waardig. Knuffelen, masseren en onschuldige zoentjes vind ik tot daar en toe en daar kan ik dan ook intens van genieten. Hier zie ik geen kwaad in. Het kind vind het fijn of in ieder geval niet vervelend en daar ligt voor mij de grens. Zodra een kind aangeeft het niet leuk meer te vinden (blijf toch eens van me af) dan weet ik: zo is het genoeg. Of misschien was het al iets te ver.
De reden van mijn aanmelding op deze site is dat ik toch eindelijk wel eens wat kwijt wil aan mensen die begrijpen wie ik ben en wat ik voel omdat ze het zelf ook zijn. (èn zij die zo open-minded zijn dat ze zich proberen in te leven in ons en niet bij voorbaat hun oordeel vellen. Geweldig dat jullie je hier ook laten horen, bedankt!)
Lange tijd heb ik me niet willen aanmelden op deze site omdat iets in mij niet wilde accepteren dat ik deze pedofiele gevoelens heb. Maar al heb ik er niet voor gekozen, ik herken mij simpelweg in de definitie pedofilie. Ik ben ook superblij dat ik niet de enige ben en dat er oa. een forum is zoals deze. Geweldig!
Al is het best moeilijk hier mee te leven (vooral met de lustgevoelens) ben ik juist ook wel weer blij dat ik deze pedofiele gevoelens heb. Het 'past' bij je. Het is veel meer dan alleen maar op seksueel gebied (gelukkig wel). Ik heb al zoveel gelukkige momenten met kinderen gehad en denk daar altijd met veel plezier en vaak ook met weemoed aan terug. Gewone kleine dingetjes als een leuk gesprek, een bepaalde 'klik' met een leuk joch, een knuffel, een complimentje, wat dan ook. Kinderen (en tja meestal jongens dan in mijn geval) zijn gewoon geweldig. Ik vind hun ontwapende eerlijkheid, openheid, ongeremdheid en spontaniteit zo mooi. En dat hangt voor mij lang niet automatisch samen met mijn pedofiel zijn want er zijn zat kinderen (jongens en meisjes) waar ik helemaal niets speciaals bij voel op dit gebied maar waarvan ik gewoon kan genieten, gewoon hoe ze zijn.
Het zijn de zgn. 'wijze volwassenen' waar ik kwaad op kan worden.
Ouders bv. die hun kinderen verwaarlozen, kleineren of gewoon niet die aandacht geven die ze verdienen. Onderwijzers die bepaalde visies hebben die meer op macht en autoriteit leunen dan oprechte liefde voor kinderen. Mensen die kinderen zien als 'nog niet volwaardig' in plaats van 'zij die de toekomst moeten vormen'.
Dit is in het kort 
zo'n beetje wie ik ben en wat ik voel. Ik ben niet een heel frequente bezoeker maar zal vast en zeker ergens een post achterlaten. Jullie alvast bedankt voor het lezen en de steun die ik door het lezen van diverse artikelen op deze site inmiddels heb gehad! Ook de webmasters wil ik bedanken voor het oprichten van deze website.
Groetjes,
vogeltje
hey vogel
wat een verhaal...
begrijp dat het lastig voor jou is.
ik heb nameljk precies het omgekeerde....
je weet wel ben jongen van 14 val op oudere mannen,
ik dacht eigenljk dat dat na een tijdje wel weg zou gaan.
ookal begon het toen ik 6 was.
en ik je zou in sommige gevallen ook kunnen zeggen dat he niet normaal is
hoe lang heb jij er dan al `last` van?
denk je nog dat die gevoelens kunnen verdwijnen.
enm wanneer precies begon `het` dan bij jouw?
als ik te nieuwsgierig ben moet je het maar zegggen hoor.
maar ik dacht namelijk dat als ik iets over pedofilie te weten kom
ik ook mezelf beter leer kennen en begrijp waarom mijn voorkeur naar oudere mannnen gaat.
nou veel succes(mocht je dat nodig hebben)
Grtz, A
Hoi,
Nee hoor te nieuwsgierig ben je niet. Volgens mij zijn de meesten op het forum hier om elkaar een beetje te helpen.
Ik kwam er ook in mijn kindertijd al achter. Rond mijn zesde jaar merkte ik dat ik me op m'n gemak voelde bij bepaalde jongens van rond mijn eigen leeftijd (paar klasgenootjes). In elke groep was er daarna eigenlijk wel eentje. Tot ongeveer klas 1, 2 van de middelbare school, toen bleef de leeftijd steken. Zo ben ik er langzamerhand achtergekomen dat ik op jongens val van ongeveer 7,8 - 13,14 jaar.
Ik denk eigenlijk niet dat deze gevoelens bij mij verdwijnen, het is volgens mij een aangeboren iets.
Dankjewel voor je steun en mocht je op msn verder willen praten ook over jouw situatie (al weet ik niet of ik je daarbij kan helpen maar wil het wel proberen) dan kan dat: [knip - geen contactverzoeken met minderjarigen]. Ik begrijp dat je er erg mee zit en dat kan ik me ook voorstellen. Ook jij veel sterkte!
Groetjes,
vogeltje
Hoi,
Zo ging het bij mij ook zo'n beetje. Achteraf gezien speelde ik al rond mijn 10e-11e met jongere kinderen van bijv. 6, en rond mijn 11e werd ik tevens voor het eerst opgewonden - van een leeftijdsgenoot, een jongen. Ik ben inmiddels nog iets jonger dan jij.
Toendertijd vond ik ook "boylover" veel beter passen dan "pedofiel" omdat de nadruk bij de eerste lag op hoe goed en aardig en liefdevol ze wel niet zijn. Maar eigenlijk ben ik daar reeds een beetje vanaf gestapt. Vooral omdat het te makkelijk is om dat woord te gebruiken als een excuus om je maar geen zorgen meer te hoeven maken over wat je doet. Veel mensen doen dat ook: die verzetten zich met veel schoppen tegen het woord "pedofiel" om maar een beetje "zuiver" te zijn, maar ze voelen (óók) seksuele gevoelens voor kinderen, en die gevoelens zijn niet altijd op de achtergrond. Ik zag enorme viezeriken onder de "boylovers" en ben ook van dát woord afgestapt. Nu noem ik mijzelf een viezerik. Dat werkt beter dan pedofiel en boylover, is een beetje zelfspottend, en het nodigt uit tot nadere toelichting (en dat is hoe dan ook noodzakelijk als je begrepen wilt worden).
Een klein beetje van dat "ik moet goed en zuiver zijn" zit er bij jou ook wel in. Enerzijds dénk je:
Mijn mening is dat kinderen nooit ergens toe gedwongen mogen worden of gemanipuleerd of wat dan ook en iemand die dat wel doet is de term pedofiel niet waardig.
en anderzijds vóel je:
Ik heb weleens fantasieën die die richting opgaan en in een opgewonden toestand wens ik soms dat die ook werkelijkheid worden maar dit voelt bij mij absoluut niet goed.
Er is niets méér nodig om tot misbruik te komen. Wees je daarvan bewust! Iemand die tot misbruik vervalt hoeft geen vooropgezet plan te hebben, kan zelfs vinden dat het slecht is - net zoals jij - maar alleen al het "wel willen in 't echie" kan genoeg zijn. Je kan aanraken tot het kind stop zegt. Als het kind geen stop zegt, en je bent opgewonden, dan stop je niet, hoe slecht je het achteraf ook vindt. Kind zal het zelfs best leuk kunnen vinden ook. Maar achteraf zit je dan toch met een maatschappij die er niet zo positief tegenover staat en dat kind dat het gebeurene uiteindelijk toch een plekje zal moeten geven. De kans is dan vrij groot dat dat niet zo positief afloopt voor hem (en wellicht jou).
Je moet iets dóen wil je jezelf conformeren met wat je vindt. Het is niet genoeg om alleen maar te zeggen "ik vind dit en dat fout" en dat te herhalen, als het je handelen en denken in opgewonden toestand niet verandert.
Het kind vind het fijn of in ieder geval niet vervelend en daar ligt voor mij de grens. Zodra een kind aangeeft het niet leuk meer te vinden (blijf toch eens van me af) dan weet ik: zo is het genoeg. Of misschien was het al iets te ver.
Dat is dan te ver, ja. Vooral omwille van jezelf, en wat je als je dát als grens zou nemen, allemaal nog meer aan "te ver" zou kunnen doen. Je kan die grens (jongen die "stop" zegt) maar beter niet opzoeken, en jezelf gewoon een flinke duidelijke grens stellen die daarvóór ligt, en je daar ook aan houden. Merk trouwens op dat de manier waarop jij hier aan kinderen zit dus echt primair gewoon jouw lekkere gevoel is, dat is primair gewoon egoïstisch! Niets verbloemds aan! Hoef je je ook niet voor te schamen, dat is bij wel meer mensen zo, maar wees je daar bewust van!! Verklaar jezelf niet tot heilige en wees realistisch over wat je bent, en ook wat je kan zijn...
Voor de rest voel ook ik mij fijn met wat ik ben. Jongens geven een knockout-gevoel en zijn gewoon simpelweg verfrissend voor me. Ik zou niet zonder dit gevoel willen. Qua volwassenen denk ik dat er gelukkig ook veel goeie tussen zitten.
Welkom hier.
Welkom Vogel!
Je verhaal is herkenbaar, precies zoals zovele mensen, inclusief ikzelf, het beleven. Helaas zijn wij een slag mensen dat niet bestaat volgens velen; een pedofiel is immers "iemand die kinderen misbruikt"...
Nouja, behalve dat die soort van ontkenning van je persoonlijkheid niet echt iets fijns is in mijn beleving heb ik geen moeite met het leven als pedofiel. Ik voel me tot dezelfde leeftijd aangetrokken als jij en ga er ook op dezelfde manier mee om ("Blijf toch eens van me af" betekent alleen wel dat je echt iets te ver bent gegaan met knuffelen of stoeien, en de signalen daarvan hebt gemist of genegeerd. Tijd om je excuses aan te bieden). Je verwoordt het zelf prima dus ik heb er eigenlijk weinig aan toe te voegen
Thanks voor jullie reacties, in-limboy en Jorge. Fijn te lezen dat het herkenbaar is allemaal. De 'blijf eens van me af' situatie heb ik twee keer meegemaakt en toen schaamde ik me er ook onmiddelijk voor. Het is waar, dit is puur egoïstisch. Het waren allebei nogal aanhankelijke kids en dan komt er al snel zo'n gedachte boven: ze zullen het vast niet erg vinden. Maar ik denk ook inderdaad dat ik deze grens helemaal niet op moet zoeken. Deze jongens zal ik echter nooit meer zien, dat was op een kamp in het buitenland. De laatste paar jaar komt mijn buurjongetje regelmatig over de vloer (en altijd uit hemzelf gelukkig, ik zal hem ook niet zelf gaan roepen ofzo). Hij is negen jaar en nogal stoei- en knuffelachtig af en toe. Ik streel hem dan wel eens wat extra en daar blijft het dan ook bij. Ik heb helemaal niet het idee dat hij het raar vind ofzo. Toch zei hij pas wel een keer: 'het lijkt wel of je op mij bent'. Ik durf hier dan echt niet op in te gaan. Maar hij gaat dan niet ineens anders doen. De keer erna dat hij kwam begint hij gewoon zelf een keer met stoeien en is er ook niks aan de hand. Ik vind het ook goed zo. Ik ben superblij als hij komt en we doen dan spelletjes op de computer of kwartetten ofzo. Voor de rest kletsen we over van alles en nog wat, soms ook serieus en dan probeer ik hem soms iets mee te geven ook. Zijn ouders vinden het altijd goed dat hij bij mij is. Ze weten niet dat ik pedofiel ben en hebben volgens mij ook niet in het minst daar een vermoeden van. Mijn relatie met hen is overigens ook gewoon goed. En volgens mij moet het ook zo kunnen.
Ik heb trouwens nog nooit in het echt tegen iemand vertelt dat ik pedofiel ben. Ik heb het in een mail verteld die ik stuurde naar de organisatie Different (waarvan ook een artikel op deze site staat). Voor de rest is dit het enige forum waarin in openheid geef. Ik vind het doodeng om het in mijn omgeving naar buiten te brengen. Vooral omdat het allemaal relaties zijn die met elkaar samenhangen, en de meesten ook in dezelfde stad. Ik vertrouw er wel enkele helemaal van maar die kennen weer zoveel mensen die ik ook weer ken... Het zal vast waar zijn dat men het meeste lijdt onder het lijden dat men vreest maar ja... Het heeft me nu ik het op internet gedeeld hebt al een groot stuk opluchting gegeven.
Een forum is een goed startpunt. Mensen vertellen over je pedofiele gevoelens kan fijn zijn, maar dan moet je er wel het vertrouwen in hebben dat die mensen daar ook goed mee omgaan. En dat is lastig in te schatten. Van de andere kant is het voor die mensen ook een enorme belasting; zij krijgen een schok te verwerken en moeten vervolgens jou en je geaardheid leren begrijpen. Dat is allesbehalve een simpel proces en kan jaren duren en veel energie kosten. Voor mensen met wie je langdurig een goede vriendschap hebt of familie waar je een sterke band mee hebt vind ik dat de moeite wel waard, en die mensen heb ik dus ook verteld wat ik voel voor jongens. Zij gaan er gelukkig goed mee om.
Wat wel een goede uitlaatklep kan zijn is de omgang met gevoelsgenoten. Elkaar beter leren kennen, samen een biertje pakken en het terloops ook nog eens over jongens hebben. Het zorgt ervoor dat je niet meer het gevoel hebt alleen met je gevoelens te zijn en geeft je een uitlaatklep waarvan je wel vrij zeker weet dat je er niemand mee benadeelt.
Leuk trouwens, zo'n buurjongetje. De jongens waar ik mee omga beginnen inmiddels de leeftijd die ik leuk vind wel een beetje te ontgroeien. Is verder niet erg, ze blijven gewoon mijn vriendjes en ik vind het alleen maar mooi om te zien hoe ze zich ontwikkelen. Mijn buurjongetje van 8 is ook gek op stoeien maar die komt niet zomaar bij mij aanlopen en ik nodig hem ook niet zomaar uit. Als hij de behoefte krijgt om hier vaker te zijn komt hij zelf wel.
Gewone contacten met jongens moeten zeker kunnen, maar ik vind dat pedofielen eerlijker moeten zijn tegenover hun eigen gevoelens en daar verantwoordelijker over op moeten treden. Dat "doorgaan tot-ie nee zegt" hoor ik zo vaak, en niet zelden is dat echt te ver. Je moet iets veranderen om daar overheen te komen, en dat is niet makkelijk.
De contacten op zich zijn op die lastigheid na gewoon heel positief voor iedereen en hóeven ook niet problematisch te worden. Dat is echter wél de voorwaarde: jij moet zorgen dat het niet problematisch wordt. Een 9-jarige is nog niet zo riskant, maar een hormoon-pompende 12-jarige is dat wel, wat betreft de mogelijkheid van "te ver gaan". Dan moet je jezelf grenzen stellen.
Zelf heb ik door een vrij onbenullig voorval ook wel eens een jongen gehad die het gevoel kreeg dat ik verliefd op hem was (ik gaf hem - zoals zo vaak - een knuffel, en iemand maakte daar een opmerking over waardoor hij was gaan nadenken). Het was toen echter zo dat die gedachte hem erg ongerust en bang maakte, want hij zag mij gewoon als vriend, en voelde niet zoiets voor mij. Dus hij heeft daar toen een heel korte tijd heel erg mee in de knoop gezeten. Gelukkig is dat supergoed afgelopen (na erover te hebben gepraat), maar dat was voor mij wel even een "vorsicht!"-moment. Ik werd flink heftig herinnerd dat dingen die je doet ook best gevolgen kunnen hebben die je niet verwacht, en was korte tijd ook heel bang voor gevolgen die het zou kunnen hebben op die vriendschap.
Je kan me trouwens een e-mail sturen door op mijn naam te klikken en dan bovenaan "contact" te kiezen. Je lijkt me een leuk persoon.
Hoi Vogel!
Welkom op de site der viezeriken!! Ha, ha, dankzij in-limboy weet ik eindelijk wie en wat ik ben!!
Tja, ik heb er niet veel aan toe te voegen. Ik geloof dat jouw gevoelens voor jongens wel aardig overeenkomen met de mijne…erg herkenbaar. Fijn dat je de stap genomen hebt hier te posten!
Groet,
meso
Dankjewel meso voor je reactie!
Ben je naam al meerdere malen tegengekomen hier en vind je stukjes erg duidelijk en bemoedigend. Ga zo door!
Groetjes
vogeltje
Mooi en herkenbaar verhaal, toch klinkt er uit voort dat je nog een lange weg hebt te gaan naar zelfacceptatie. Als het je interessant/leuk lijkt kunnen we weleens op MSN babbelen, dat geld voor iedere bezoeker trouwens. [knip - Jorge]
Ik wil je ook welkom heten hier. Ol heb alle begrip voor je gevoelens, en ook ik vind de term "pedofiel" niks. Die term doet me namelijk denken aan een vieze ongeschoren ouwe man in een regenjas (zeg maar het typetje De Vieze Man van Kees van Kooten) die kindjes lokt met snoepjes.
Ik lok niks, heb geen regenjas en ik hang ook niet bij basisscholen of speeltuinen rond. Ik heb ook altijd m'n handen thuisgehouden, maar in mijn fantsieën winden zowel jongetjes als meisjes tussen de pakweg 8 /10 en 14 jaar me heel erg op. En gelukkig, zo blijkt hier wel, ben ik niet de enige en jij ook niet.
Nogmaals welkom hier, en tot schrijfs...hier dus.