Ik reageer niet zozeer inhoudelijk op je bijdrage, maar wil wel even mijn algemene indruk kwijt. Ik heb namelijk de indruk dat je mensen met pedofiele gevoelens erg in hokjes wil indelen, terwijl de grenzen tussen die hokjes er eigenlijk niet zijn.
Ik versta dat je het niet hebt voor hokjedenken, een mens valt nu eenmaal niet te herleiden tot een categorie. Ik ben zeker voorstander van individualiseren want niemand is hetzelfde en dat is iets dat ik meeneem uit m'n opleiding. Het gebruik van categorieën is wel interessant omdat een categorie bepaalde kenmerken bevat die handig kunnen zijn om een profiel te schetsen. Dit is naar mijn mening echter niet voldoende want gedrag is nu eenmaal multi-factorieel bepaald en iemand begrijpen gaat dus verder dan die kenmerken zoeken en een etiket erop plaatsen. Een vb waarom een categorie dus wel handig zou zijn: stel dat je als sociaal werker iemand begeleidt en die persoon vertelt aan jou dat hij of zij pedofiele gevoelens heeft. Ik vind het dan belangrijk dat je onderscheid ziet tussen pedofilie en pedoseksualiteit en de verschillende vormen daarin. Als je dan bv iemand als Dutroux als pedofiel bestempelt kan dit wel gevaarlijk zijn voor vertrouwen in de relatie. En als een pedofiel zich door gebrekkige kennis zich associeert met iemand als Dutroux dan kan dit mogelijks nefast zijn voor zijn zelfvertrouwen. Als je deze thread leest dan merk je dat sommigen er inderdaad wel last van hebben dat de term pedofiel eigenlijk nooit correct wordt gebruikt. Dat lees ik ook trouwens in andere threads. Categorisatie is dus naar mijn mening wel zinvol, dit in een individualistisch perspectief welteverstaan.

Maar dat kan je denk ik helemaal niet zo stellig beweren. Ook in de groep pedoseksuele delinquenten die Hutsebaut onderzoekt zullen zeker mensen zijn die wel van kinderen houden, ook op zo'n manier dat je ze pedofiel kan noemen. Je kan je natuurlijk afvragen waarom die mensen dan een pedoseksueel delict plegen. Daar zijn vele antwoorden op te bedenken, die zich voor een groot deel laten samenvatten door het spreekwoord "het vlees is sterker dan de geest". Maar ook het kwaad ervan niet inzien, verleid worden door een jongen/meisje die dat later tegen je gebruikt of puur een consensuele seksuele relatie tussen een volwassene en een minderjarige (wat deels ook onder dat spreekwoord valt) zijn redenen voor een rechter om iemand te veroordelen voor misbruik of zelfs verkrachting. Die mensen horen dan dus bij Hutsebauts onderzoeksgroep. Daders van seksuele delicten worden ook weer in groepen (weer die hokjes) ingedeeld; de Rutgers Nisso Groep kan je daarover aan meer informatie helpen (hoewel je voor literatuur dan wel naar Utrecht toe moet - het goede nieuws is dat hun documentatiecentrum vlak bij Utrecht Centraal gevestigd is). Zie ook hun website. Ik neem aan dat ook Hutsebaut zich bewust is van dit verschil in daders. Zelf zou ik ze in drie groepen indelen: de antisociale daders (daders die als motief machtswellust of geld hebben), de pedofiele daders (pedofielen die de verleiding niet konden weerstaan van een kind dat zich open stelt voor seksuele handelingen of bij wie de lustgevoelens zo groot werden dat zij overgingen tot seksueel misbruik) en de eenzame daders (daders die bij gebrek aan het vermogen om een volwassen partner te vinden een kind misbruiken ter bevrediging van de seksuele behoefte).
Ondanks mijn betoog tegen het willen indelen in hokjes vind ik de laatste verdeling wel nuttig, omdat er hier wel een duidelijk onderscheid is tussen de drie groepen en een dader niet snel ergens ertussenin zal vallen. Ik hoop dat je er iets mee kan.

Dat is inderdaad ook wel een zinvolle indeling. Ik zie mij wel niet gauw naar Utrecht verplaatsen want ik ben van België. Ik zal je link wel bekijken en wat je hierboven hebt gezegd in het achterhoofd houden.

Bedankt voor de constructieve feedback

Ik probeerde juist niet 'percepties' in mijn betoog te betrekken. Als je grondig werkt en goed nadenkt, zoals je zegt... kun je dat vast waarderen.
Ik ben geen wetenschapper, maar volgens mij gaat onderzoek ongeveer zo:
1. je stelt een kader op (goede definities e.d. die helpen om juiste conclusies te trekken)
2. je verzamelt objectieve feiten/metingen/onderzoeksresultaten omtrent dat kader
3. aan de hand daarvan stel je conclusies en meningen vast. Maar het onderscheid tussen de objectieve feiten en je perceptie/meningen/conclusies blijft altijd te zien. Anders wordt (m.i.) je onderzoek bijna waardeloos.

Dat is inderdaad een manier om een goede paper te schrijven, je redering klopt volgens mij. Ik gebruik voor mijn paper ook wel 'objectief onderzoek' maar dat is soms ook al relatief vanwege mogelijke bias, statistische fouten en niet gestandaardiseerde concepten enzo. Je moet inderdaad het verschil zien tussen een perceptie en iets objectiefs. Maar dat wil nog niet zeggen dat ik een perceptie volledig moet uitsluiten want daar kan ook meerwaarde in te vinden zijn. Als iemand zegt dat alles wetenschappelijk moet onderbouwd zijn dan maak je volgens mij ook filosofie waardeloos en dat is mijn inziens absoluut niet zo. Ik zeg niet dat jij dat hebt gezegd.

Ik herhaal: ik was niet met percepties en conclusies bezig.
Een 'pedofiel' is, in mijn referentiekader, 'iemand die (hoofdzakelijk) tot kinderen is aangetrokken'. Dat is m.i. een objectieve/waardenvrije definitie.
En er bestaan 'pedofielen' onder de mensen die seksueel contact met kinderen hebben.

Daarmee heb ik helemaal niet gezegd of ik die mensen positief of negatief beoordeel, en of ik vind dat die mensen 'werkelijk van kinderen houden'. Ik heb gewoon een objectief feit weergegeven. Er is geen onderzoek dat dit feit tegenspreekt.

Absoluut, er zit geen waardeoordeel in

Als jij (in het verlengde van Hutsebaut's conclusies) zegt dat dit een 'perceptie' is... dan vind ik dat lichtelijk gevaarlijk, en dat is precies waar ik voor waarschuwde.

Ok, ik heb het omschreven als een perceptie of een visie en dat kan voor verwarring zorgen. Ik heb niet gecheckt of dat wat zij zegt uit onderzoek komt. Het kan best zijn of niet maar zoals ik al eerder heb vermeld vind ik het wel belangrijk om te zeggen: Hutsebaut zegt, Bernard zegt,…

De enige manier waarop jij serieus kunt onderschrijven dat 'een pedoseksueel geen pedofiel kan zijn' is:
- als je stiekem ineens een andere definitie van 'pedofiel' hanteert, in die uitspraak (en dat niet hebt duidelijk gemaakt)
- als je een deel van de werkelijkheid weglaat, omdat die niet bij je gewenste conclusies aansluit
...met andere woorden: als je punt 1 en 2 (je definities en onderzoeksresultaten) stiekem aanpast aan punt 3 (de conclusies die je wilt trekken).

Akkoord en dat is ook wel belangrijk om in te zien.

Dat doet Carine Hutsebaut hier (en dan rammelt haar onderzoek. Misschien geeft ze best waardevolle meningen, en ik wil haar hierom niet in een kwaad daglicht stellen... maar haar onderzoek is doodgewoon subjectief.)....
...tenzij Hutsebaut een definitie van 'pedofiel' hanteert die heel anders is dan de mijne, zonder dat ik dat weet. (Want ik ken haar onderzoek niet.) (En dan moet je dus niet zeggen dat Hutsebaut en ik hier 'verschillende visies' hebben. Want dan trek je twee verschillend gedefinieerde begrippen gelijk aan elkaar, en dat is precies waar ik voor waarschuwde).

Tja, ik maak wel onderscheid tussen een post op een forum en een paper die ik schrijf. Dat wil niet zeggen dat ik mijn posts niet serieus neem maar dat ik wel meer oplet wat ik formeel op papier zet. Dit kan natuurlijk wel voor verwarring zorgen en daar moet ik wel op letten.

Het moet toch mogelijk zijn om een duidelijke scheidslijn te trekken tussen 'de hantering van begrippen' (die objectief en duidelijk moet zijn) en 'de conclusies / percepties die daarop gebaseerd zijn' (waarin je verschillende visies kwijt kunt)?

Jazeker, moet je ook inzien.
Alleszins bedankt voor de moeite. Je hebt me gewezen op zaken die toch heel relevant zijn.