Ze reikt mij een bak koffie aan en gaat tegenover mij zitten. Haar gezicht staat vriendelijk maar ik weet dat ze daar vorstelijk voor wordt betaald. Ik ken haar andacht niet, voor mij is ze onbekend. Anderen kennen haar als een notoir persoon aan wie men graag zijn verhalen verteld maar ik aarzel.

"Ging je wel eens met hun mee naar huis na het zwemmen?".

Ik knik terwijl ik in de koffie roer.

"En wat gebeurde er?"

"Niet veel. Net als anders".

"Je moet mij er iets meer over vertellen anders kan ik je niet helpen".

Ik weet niet of ik anderen wil toestaan om mijn diepste geheimen te kennen. Het leeft al veertig jaar in mij en het zal nog langer in mij huizen. Ik kan mij er niet van vervreemden.

"Ik ga op schoot zitten".

"Doe je dat uit jezelf of wordt het je gevraagd?"

Ik herinner mij de eerste keer toen zijn vraag als een opdracht had geklonken. Er was slechts één manier om zijn toorn te ontwijken en ik had onmiddellijk aan zijn verzoek voldaan. Het was prettig om telkens tegen hem aangedrukt te zitten en zijn handen stevig om mij heen te voelen terwijl hij mijn buikje streelde. Met zijn linkerhand drukte hij mijn hoofd naar achteren waarbij ik met mijn wang dicht bij zijn brandende sigaret kwam. Ik voelde de hitte en huiverde bij de gedachte dat een aanraking zeer zou doen.

"Dwaal je weg?", hoor ik de stem van mijn gesprekspartner.

"Lichtelijk", glimlach ik haar toe.

"Wat gebeurt er verder nadat je op schoot bent gaan zitten?".

Er kunnen zoveel dingen gebeuren in een korte tijd. Ik kan het niet beschrijven maar wél voelen. De hand die mijn buik heeft gestreeld zoekt langzaam een weg naar beneden en blijft rusten in mijn liesstreek. Dan sluipen zijn vingers langzaam omhoog en verdwijnen tussen de knopen van mijn gulp.

"Hij raakt je aan?", vraagt ze.

Ik knik en sluit mijn ogen. Het is een prettig gevoel. Elke herinnering staat scherp in mijn geheugen gegrift. Zijn lichaamsgeur, zijn half geschoren gezicht en die vingers die van geen wijken willen weten. Telkens als ik er aan terug denk windt het mij op.

"Wat doe je? Ben je boos? Haal je zijn handen weg?. Hoe reageer je?".

In dit spel is mij nooit om een reactie gevraagd. Het overkomt mij doordat een oudere beslissingen voor mij neemt. Voorzichtig pak ik de sigaret aan die de man mij met trillende vingers aanreikt. Hij is gespannen maar dat kan mij niet schelen omdat ik geniet van de rook en sigaret. Ik mag zoveel roken als ik wil. Als ik er tien achter elkaar wil opsteken dan is dat goed, al wil ik een heel pakje achter elkaar leeg roken. Het enige dat ik moet doen is stil zitten.

"Je hoort boos te worden", vist de vrouw opnieuw. "Die man betast je en dat wil je niet".

"Ik ben boos. Ik ben zelfs woedend", lieg ik.

Ik geef haar gelijk in de hoop dat ze zal zwijgen.

"Je klinkt anders helemaal niet boos. Het is net alsof je een alledaags verhaaltje opdreunt".

"Hoe wil je dat ik klink?", vraag ik maar zij zwijgt. Ik voel hoe de handen verder over mijn lichaam glijden. Elk plaatsje wordt gemasseerd en er wordt geen seconde onbenut gelaten. Ik geniet van de aandacht. Van iedereen krijg ik aandacht, behalve van mijn ouders. Zij zijn er niet, ze zijn er nooit. Voor mijn part gaan ze scheiden en moet ik naar een pleeggezin. Het maakt mij niet uit en in principe zijn ze ook gescheiden. Mijn vader draait veel nachtdiensten en slaapt overdag waardoor ik hem bijna nooit te zien krijg. Tussen de middag kan ik nooit van school thuiskomen omdat mijn moeder bang is dat hij wakker zal worden door mijn lawaai en na vieren is hij al weer weg naar de volkstuin.

"Als ik aangeraakt zou worden dan zou ik daarvan walgen en mij doodvechten".

"Dat deed ik ook", antwoord ik en realiseerde mij dat die fase later zou aanbreken. Veel keuzes had ik niet. Later werden de contacten steeds benauwder en werden keuzes een zeldzaamheid. Vooral toen Dirk zich bij ons had aangesloten en zijn hardhandigheid op mij botvierde. Achteraf besefte ik dat hij wél de eerlijkste was. Ik wist wat ik van hem kon verwachten. Het was zijn lust en hij wilde dat ik hem daarvan afhielp. De andere huichelde, die toonde medelijden terwijl hij je pijn kon doen maar in werkelijkheid interesseerde dit hem niks.

"Heb je die mannen geslagen?"

"Dat heb ik vaak geprobeerd, maar dat hielp niet".

"Voel je de onmacht?"

"Voortdurend", dwaalden mijn gedachten opnieuw af en ik hoorde het tikken van de wekker. Tik, tak, tik, tak. Op de rand van het bed keek Hansje nieuwsgierig toe hoe de beide mannen met mij speelden. Hansje was een nieuwe jongen en zag er leuk uit met zijn verzorgde blonde kopje. Hij zou een vriend van halve uurtjes worden zodra dit mij werd opgedragen. Een boeiend schouwspel zou zeker sigaretten opleveren.

"Waarom hoor ik jouw woede niet terug in je verhaal?"

"Verdomme, ik ben woedend", schreeuw ik tegen haar.

"Je acteert woede".

Ik zwijg. Het mens heeft er geen verstand van of ik ben verward. Over mijn heilige missie naar aandacht mag ze niet teveel weten, ze zou het verkeerd kunnen uitleggen. Of misschien heeft ze gelijk. Ik vraag mij af waar mijn angst is gebleven. Er waren zoveel redenen om bang te zijn. De klappen, het mes en de stevige handen die mijn hoofd naar hun toe dwong waren goede redenen geweest om het hart in mijn keel te doen kloppen. Bang was ik, herinnerde ik mij, maar ik kon het niet illustreren in mijn verhalen.

Een vraag flitst door mijn hoofd. Voor hen was ik een gewillige knaapje dat om aandacht vroeg en hun toestemming verleende om geïntroduceerd te worden in een wereld vol genot. Dat gevoel plezierde mij maar de combinatie van seks en aandacht lag mij meer. Hoe zou ik er uit hebben gezien: als een brutaal straatschoffie die als één van de eersten een lange haardos toonde? In werkelijkheid was ik gebroken jongetje en ik zal er misschien zelf wel om hebben gevraagd maar van dat onmens mag ik absoluut geen schuldgevoelens tonen.

De laatste slok koffie is koud. Ik heb te lang getreuzeld. Als ik opkijk heeft ze haar agenda gepakt om een nieuwe afspraak te maken. Ze prikt een datum die twee weken verderop ligt en ik knik terwijl ik zeker weet dat ik haar nooit meer zal zien. Ik zie verder af van haar op school aangeleerde kennis over misbruikte kinderen.

"De volgende keer wil ik dat je woede zich naar buiten keert", zegt ze nog. Nadat ik haar een hand heb gegeven sla ik de deur toe. Als ik er aan denk word ik kwaad. Kwaad omdat ik niet meer verwacht dat iemand mijn verhaal ooit zal begrijpen.

Johnny