Ben ik wel een pedofiel........?
Ben ik wel pedo…….?
Door het vele lezen, schrijven en de reacties en wat dat allemaal met mij doet sta toch wel een beetje op de kop. Ik ben al heel lang aan het puzzelen. De laatste drie jaar sneller dan voorheen maar de laatste maand gaat het echt wel snel. De dingen die ik schrijf heb ik lang over gedaan. Moet veel nadenken over mijn woorden. Zo langzamerhand komen er dingen voor mij bij elkaar. Misschien kunnen jullie, wie zich daar ook door aangesproken voelt, met me mee denken. Kijk, ik ben hier niet met toeval gekomen. Ik had al een tijdje het gevoel om de therapie te stoppen en daar ook al actie in ondernomen door het te benoemen en aan afbouwen te beginnen. Het is uiteindelijk wel een baken voor mij geweest maar ik zal verder proberen om het niet te kwijlerig te laten klinken.
Ik ben nog niet klaar met mijn verhaal maar kom in de groep ook niet verder. Drie weken geleden hadden we in de groep onze keek van de week rondje gehad en toen kwam de vraag of één van ons een thema wilde aandragen. Ik wilde wel maar begin al zo vaak en ik wil ook niet altijd de eerste zijn. Er gebeurde niks dus toch mijn mond maar open gedaan. Ik stelde voor om het te hebben over GEWENSTE sexuele verlangens als kind. Vooral met betrekking tot mij zelf dan. Het was als of ik tegen een muur aan stuiterde. Het werd onmiddellijk afgekapt en daar moest ik mee naar de individuele gesprekken gaan. Maar die éne opmerking, “we hebben het hier wel eens eerder over gehad……” was in mijn beleving een brevet van onvermogen. Jammer, echt jammer……een gemiste kans om het echt ergens over te hebben. Onze belevings wereld. Ook de creatief therapeut betekend veel voor mij maar ik zit aan de grenzen van haar vak. Nog los of ze het wil, want ze wil het wel.
Volgens mij sta je voor de schappen en zie je datgene wat je zoekt al. Alleen moet je nog even van jezelf accepteren dát je het ziet. En dan van jezelf toestaan dat je het pakt (dat je de consequenties van het besef doorvoert).
Dat besef gaat schoksgewijs. De consequentie is dat ik de angst en het schuldgevoel moet los laten. Een paar weken terug vertelde ik bij de creatief therapeut voor het eerst de volledige eerlijke versie van een beleving uit mijn jeugd. Mijn hart bonkte en het zweet op mijn kop. Ik ben gewend om mijn schuldig te voelen aan mijn verlangens en het is echt werken om de routine van de angst los te laten. Maar ik wil dus ik zal……… Toen ik zes of negen (71/74) was lag er in het kanaal vlakbij een wit plezierbootje vlak bij de speeltuin die naast dat kanaal gesitueerd was. Het was tegen te zomer en ik en mijn broertje waren vaak in en om de speeltuin. We kwamen op de één of andere wijze met die boot eigenaar in contact. Ik heb pas veel later begrepen dat dat een duitser bleek te zijn. Wij gingen boterzegeltjes bij mijn moeder halen voor deze man. Ik kan mij niet herinneren dat hij dit aan ons vroeg maar er moet toch een aanleiding zijn dat wij die zegeltjes voor hem gingen halen? Ook kan ik mij niet herinneren dat wij die zegeltjes daadwerkelijk hebben meegekregen en afgeleverd.
Op dit punt van het verhaal ontstaan er meerdere varianten en hiaten. Mijn broertje en ik waren bijna altijd samen. In zijn geheugen staat dat wij die zegeltjes hebben afgeleverd. Dan is het weer maandag ochtend. Er is iets aan de hand op school en in de klas. We zaten in een kring en er waren een paar kinderen niet. Juffrouw was ook een beetje anders. Er was iets ergs gebeurt en daarom waren de kinderen er niet. Ik weet niet meer of juffrouw het misbruik verhaal op dat witte bootje benoemd heeft. Ik blijf mij maar herinneren dat ik wist waar ze het overhad. Ik blijf mezelf een sterke betrokkenheid herinneren. Maar ook is er altijd een gevoel van gemis bij mij gebleven. Een paar jaar later is er bij mij de gedachte ontstaan dat ik ook wel op dat bootje had willen zijn. En hier wijkt mijn broer weer af van mij. In zijn geheugen zijn wij op dat bootje geweest. Als dat zo is, hoe betrouwbaar is mijn geheugen dan……..?
In mijn gevoel moet dit boot verhaal zicht op mijn zesde of zevende afgespeeld hebben maar andere herinneringen brengen dit naar mijn negende jaar. Dat is wel eens verwarrend. Net als Someguy voelde ik mij al heel jong sexueel bewust. Nog niet van de lading maar dat heeft niet lang geduurd. Toen mijn broekje door andere kinderen tijdens het spelen naar beneden getrokken werd vond ik het eerder lekker en leuk dan stom. De kinderen lachten mij wel uit maar dat deed mij niet zoveel. Ik vond hun maar gek. In de zelfde tijd heb ik onder een boeren platte wagen gelegen met mijn broek op mijn enkels spelend met mijn piemel. Komt er één of ander oud krom boertje met de pet scheef op de kop die wild gebarend mijn sommeert om onmiddellijk te stoppen en naar huis te gaan. Ik was in die tijd gefascineerd door het woord neuken. Heel veel herinneringen en gevoel wijzen er op dat ik al heel vroeg met mijn eigen sexualiteit bezig was.
Kan ik dat verhaal van dat bootje vergeten zijn? Kan ik wat weg gestopt hebben? Op zich zou dat kunnen. Mijn broers en zus hebben meer herinnering dan ik zelf aan de mishandelingen van mij van na mijn tiende. Dat ik mogelijk dingen uit die tijd heb verstopt is dan ook niet zo gek. Maar stel nu dat ik op dat bootje was maar dat niet als vervelend heb ervaren………… Stel nu voor dat die eventuele verdringing niet voort komt uit een trauma maar uit het taboe.
Ik weet dat ik zelf al erg jong erg sexueel was, en daarbij terugdenkend denk ik toch niet dat ik het erg gevonden had als er iemand was die mij had geholpen dit de verkennen. Maar ja, dat weet je niet zeker.
Het gangbare uitgangs punt is dat kinderen geen sexuele gevoelens hebben en dat sexuele ervaringen dus wel schadelijk MOETEN zijn. Dat was nu net waar de therapeut uit het begin van dit verhaal aan refereerde. Het bestaat van uit die benadering dan ook niet dat je er positieve gevoelens aan over kan houden. Als die er dan toch zijn, dan moeten die wel verwrongen zijn.
Het weekend na die rare maandag op school waren we op visite bij familie van onze aanstaande stiefvader. De grote mensen in de voorkamer aan de koffie en broertje en ik in de achterkamer met een glas ranja en kleurpotloden aan het tekenen. We hoorden de grote mensen praten over het boot incident. Och here mien tiet, gut o gut en het was me toch wat. Broertje en ik stoven naar de grote mensen om heel enthousiast te gaan vertellen wat wij op of bij dat bootje hadden mee gemaakt. Ver zijn we daar niet in gekomen. We hadden er niets mee te maken dus moesten ons niet met hun gesprek bemoeien. We protesteerden wat dat maakte niets uit. Daarna is er nooit meer over gesproken.
Gedeelten van de volgende stukken tekst komen uit een andere artikel (klik) van mij. Ik schreef al dat bepaalde zaken samen komen. Dat boot verhaal is maar een klein deel natuurlijk van de periode vijf tot tien jaar. Hoewel ik deze periode als de beste uit mijn jeugd beschouw was met de wijsheid van later van alles mis thuis. Mijn moeder was een depressieve vrouw. Ben om die reden voor mijn vijfde vooral door oma opgevoed om dat ze mij niet goed verzorgde en ik zat als baby en peuter niet gezond in elkaar. Zonder oma had ik dit hier niet zitten typen. Toen we op mijn 41/2 naar drenthe verhuisden was mijn moeder in wezen een vreemde vrouw voor mij. Terwijl ik in die jaren op mijn fietsje de buurt verkende, een leuke schooltijd had en gewoon als een jongetje mijn ding deed werd mijn moeder steeds erger. Van af die tijd kwam ik steeds maar weer in de verdediging. Ik werd niet geloofd als ik dit of dat had meegemaakt. Ik was een fantast. Als er iets misging of niet door ging dan lag het aan ons kids met altijd weer de boodschap dat we het niet verdiende. Een buurvrouw die nog al met het geloof dweepte verspreidde constant allerlei leugens en dan kreeg ik weer op de kop dat ik om eten of cadeautjes had gevraagd of gezegd had dat ik thuis niks kreeg. En weer kreeg ik straf en moest naar mijn kamer. Er werd niet getwijfeld aan de buurvrouw. En ook heb ik toen al de eerste rake klappen gehad. Geen tikjes maar echt met de vuisten er boven op.
Ik heb nog steeds de aanhef in gedachten hoor……. Ik kom er wel…… Na de verhuizing op mijn tiende was het één lange geweld spiraal waar ik al eerder over schreef in het “Uitgebreide verhaal“. Mijn moeder begon zich zelf steeds slechter te verzorgen en ons ook. We werden dus viezer en viezer. Ze liep er vaak half of bijna geheel naakt bij. Toen begon ze ook nog puistjes uit te knijpen. Dan moesten we op de grond voor haar gaan zitten, het hoofd achterover in haar schoot en dan moesten de mee eters er uit. Dan lag ik dus letterlijk met mijn neus tussen haar grote tieten in. Ze was geen mooie vrouw maar ik vond haar gewoon lelijk met die grote vieze tieten van haar en die enorme dikke vette buik. Ze was fanatiek in het uitknijpen, het deed verschrikkelijk zeer en we zagen er na die tijd niet meer uit. En dat deed ze dan ook nog met onze rug. En dan moesten één van ons haar rug uitknijpen. Ik gruwel nog van de herinnering om zo’n vieze warme vette spek rug de puisten leeg te knijpen. Gadverdamme…………. Ik voel me gewoon altijd vies als ik er aan terugdenk.
Waar ik nu bij die kleine meisjes op val is de buik en vooral geen borstjes. Ik hoop dat ik door het op te schrijven niet te expliciet word als het om de forum regels gaat. Ik geloof dat ik tieten haat. En ik haat behaarde …….. Ik kan mijn moeder niet herinneren zonder dat beeld van die enorme overhangende lap vlees net boven het zwaar behaarde kruis. En hier begin ik mijn dan ook af te vragen of ik nu pedo ben of dat het allemaal net iets anders ligt. Ik voel denk ik niet de liefde waar ik pedofielen over hoor spreken. Ik voel een enorme lust en jaloezie als ik de blote buikjes zie. Niet bedorven door de volwassenheid. Nog niet vies gemaakt door een ander. Waarom kan ik niet zo zijn? Ik denk dat het volgende gek kan klinken. Ik val niet jonge meisjes vanwege hun kinderlijkheid of onschuldigheid. Ik val op ze omdat ik bij hun de zekerheid heb dat ik de touwtjes in handen heb. Het lijkt eerder klassiek dan gek te klinken, geloof ik.
Dus Fluctuat, ik weet gewoon niet wat mijn uitgangs punt is. Ik val ook wel op volwassen vrouwen maar drie keer raden wat ik het liefst zo min mogelijk zie. Het liefst zo weinig mogelijk ronde vormen. Maar ja, dan moet er eerst nog een angst voor vrouwen overwonnen worden voor ik daar aan toe kom. Zie voor dat laatste de volgende link startle response
Kerel.
Ik huil.
Verdomme en net nu ben ik verdomde boos om wat mij op het moment gebeurd.
En nu lees ik dit.
En ik voel me zielig doen om mijn kleine probleempjes.
Ik zou liever met je irl praten ipv hier.
Je hebt een aardig nuchtere kijk op je verleden dus laat je inderdaad niet van de wijs brengen.
Ik heb ook zoiets meegemaakt, zowel als kind alswel als 'Duitser'..
En ik ben 41 jaar btw.
Woon je in de buurt van Groningen? Heb je msn?
Laten we de koppen ff bij elkaar steken. Ik heb mijn verleden aardig in beeld volgens mij dus ik hoop dat ik iets voor je kan betekenen.
edit: Wat ik ooit van een wijze man heb geleerd, is te zeggen 'ik weet het niet meer' op het moment dat de problemen groter zijn dan wat je aankunt. Het helpt iets inderdaad. En creëert ruimte voor méér, heb ik gemerkt.
Ik word er een beetje stil van........ Ik woon in zuidwest drenthe. Ik zal in een persoonlijk contact iets specifieker zijn. Ik heb msn inderdaad maar ben er huiverig voor om dat als contact basis te gebruiken. Er is mij te vaak wat loos op dat platform. Ik kan jouw misschien wel vertrouwen maar ben jij er zeker van dat er niet buiten jouw medeweten om over je schouder heen word mee gekeken. Ik weet dat ik wat achterdochtig overkom maar ja....... via het persoonlijk contact komen we daar wel uit denk ik. Waar een wil is is een weg......
Ik word er een beetje stil van........ Ik woon in zuidwest drenthe. Ik zal in een persoonlijk contact iets specifieker zijn. Ik heb msn inderdaad maar ben er huiverig voor om dat als contact basis te gebruiken. Er is mij te vaak wat loos op dat platform. Ik kan jouw misschien wel vertrouwen maar ben jij er zeker van dat er niet buiten jouw medeweten om over je schouder heen word mee gekeken. Ik weet dat ik wat achterdochtig overkom maar ja....... via het persoonlijk contact komen we daar wel uit denk ik. Waar een wil is is een weg......
Ik heb je mail ontvangen.
Je kunt maar weinig mensen vertrouwen.
Zeker weten doe je het nooit.
Mja, inderdaad, inzet zet de toon.
Hmm, jij een pedofiel zijnde, dat kan je alleen zelf zeggen. (Ook al zal de buitenwereld je toch wel een naampje geven)
Pedo's zijn er in verschillende types.
Zoals ik al eerder heb gezegt, ik val op een groot verschil in leeftijden, ik kan een 3 jarig meisje erg aantrekkelijk vinden maar een 30 jarige vrouw is ook mogelijk. En aangezien ik altijd al een heel sexueel wezen ben geweest, is dat nu nog steeds.
Ik heb niet vaak romantische gevoelens bij mensen. Zowel jonge meisjes als vrouwen van mijn leeftijd. Vaak is het gewoon, voornamelijk bij de jongere meisjes, een overwelmend gevoel van momentele verliefdheid. Ik kan dan een fantasietje krijgen over haar lippen op de mijne te voelen en haar sexueel te laten genieten door middel van oraal. Ik wordt snel opgewonden van een mooie meid.
Maar, ik heb zelf ook niet die gevoelens waar ik dan ook weer vaak over lees. Ik kan me geen emotioneel iets erbij voorstellen. Nahja, misschien bij die knappe 12 jarige meisjes, maar dat toch ook niet snel. Hetgene wat ik me dan voorstel is een kort intiem moment.
Ik wil ze niet als vriendinnetjes. Het plezier dat ik met jongere meisjes heb is denk ik hetzelfde als ieder ander die gewoon gek op kinderen is.
Maar nog steeds kan ik me niks voorstellen bij het vaak, op dit forum, omschreven gevoel.
Dusja, dan denk ik soms wel eens dat ik eerder gewoon een pervers ventje ben, net alsof het meer een fetish is dan wat anders. Kan ik me eigen dan werkelijk pedofiel noemen?
Ik denk toch van wel. Maar net als ieder een vrouw van zijn eigen leeftijd anders behandeld, en er andere types gevoelens voor heeft, kan dit bij een pedofiel ook. Dus ik blij me eigen gewoon "gerust' een pedo noemen.
Het is niet iets wat een ander je kan vertellen, dus je zal be je eigen moeten nagaan wat je voelt. En aangezien je ook op oudere vrouwen valt, kan je het misschien vergelijken. Succes hiermee.
Ik ken iemand die zich kan aftrekken op een boterbloempje.
Zo ook op kinderen en volwassenen.
Gewoon, omdat 'iets' hem raakt.
Is hij in de war?
Of staat hij juist op een eerlijkere wijze in contact met zijn gevoelens?
I heb niet helemaal door wat voor betrekking dit heeft to mijn antwoord, maar zal toch even mijn mening geven.
Ik zou zelf in de war zeggen. Dit denk ik van mezelf ook, en eigenlijk van elke sexualiteit die geen betrekking heeft tot het in stand houden van de menselijke populatie. (al ligt dit heel wat ingewikkelder natuurlijk)
Je kan geen kinderen krijgen met jonge kinderen, net zoals twee mannen dat niet kunnen, en het dus ook niet kan met een boterbloempje.
Dus op dat punt zou ik in de war zeggen.
Nou is de grote vraag of het natuurlijk erg is? Als je er niemand kwaad mee doet is het geen probleem.
Als laatste heeft het natuurlijk ook wel wat te maken met eerlijk tegenover jezelf zijn. Er zijn talloze mensen met sexuele gevoelens die ze ontkennen. Of dit nou een of andere rare fetish is, pedofilie, of homosexualiteit. Die mensen ontkennen het. Ze zijn dus minder eerlijk tegenover hunzelf dan degene die dit niet doen.
Dan vraag ik me ook af wie een groter gevaar is. Degene die er mee leert te leven, of degene die de spanningen laat opbouwen? Maarja, dat is weer een heel ander punt
Dan vraag ik me ook af wie een groter gevaar is. Degene die er mee leert te leven, of degene die de spanningen laat opbouwen? Maarja, dat is weer een heel ander punt
Ik richtte me niet tot iemand in het bijzonder.
Maar met het hierboven gequote geef je wel aan m'n punt te kunnen zien; die kerel was m.i. juist niet in de war.
Je kan geen kinderen krijgen met jonge kinderen, net zoals twee mannen dat niet kunnen, en het dus ook niet kan met een boterbloempje.
Boterbloempjes zijn anders wel botergeil...
Eh, wacht, botergeel natuurlijk
In den beginne........... In 1999 ben ik eens op gesprek geweest bij het FPK, bekend bij de ingewijden denk ik wel. Ik heb er verteld van mijn gevoelens en de extremen daar in. De therapeute zei toen na afloop letterlijk tegen mij: "We hebben hier wel behandelmogelijkheden maar naar mijn mening ben je hier een heel klein mugje tussen grote olifanten. Het lijkt mij zinvoller dat je eens gaat uit zoeken wat voor rol je moeder heeft gespeeld bij het ontstaan van je gevoelens." Ik kan mij nog goed voor de geest halen hoe ontgoocheld ik daar weg ben gekomen. Was ik eindelijk zover om mij zelf als pedofiel te beschouwen, werd het tijdens het gesprek weer totaal onderuit gehaald.
Na die tijd kwam ik in ander vaarwater terecht en verdween mijn gevoel van onzekerheid naar de achtergrond. Toen ik een paar jaar geleden weer in confrontatie met mijzelf kwam en weer hulp zocht kwam ik bij het afpn in assen terecht. Ik heb hier uitvoerig over geschreven in Te lang verhaal en de uitgebreide versie. Tijdens het maken van een risico preventie plan kwam steeds de vraag bij mij omhoog waarom ik zo ben. Die vraag werd steeds terzijde gelegd onder het motto, Daar kom je misschien nooit achter, sommige mensen zijn nu éénmaal zo. Ik heb me er toen bij neergelegd maar kon het toch niet helemaal los laten.
Ik heb er geen moeite mee om mijn gevoelens pedosexuele gevoelens te noemen. Mijn zoek tocht is er ook niet op gericht om hier van af te komen. Ik wil gewoon de waarheid in mij zelf weten. Ik heb 25 jaar geleden wat rond geneusd tussen homosexuelen. Ik heb ook met veel plezier sex met ze gehad maar kwam er toch tot de conclusie dat ik geen homo was. Op zijn hoogst bisexueel. Ik zou nog gemakkelijk sex met mannen hebben maar het is niet dat gene waar ik naar uitkijk of verlang. Ik verlang er niet naar om mijn leven met een man te delen.
Ik verlang er ook niet naar om mijn leven met een jong meisje te delen. Toch is het wel zo dat als ik een voor mij knap meisje zie, dus ook die nog heel jong zijn denk: Wow, wat een lekker ding is dat. Wat jij omschrijft als "een overwelmend gevoel van momentele verliefdheid" Ik zou daar geilheid aan toe willen voegen. Wat dat betreft kan ik mij vergapen aan al het moois dat ik met name in de "Ren je Rot" achtige programma's zie. Van uit het risico preventie gedachte zou ik daar niet naar moeten kijken maar ik doe het toch. En telkens weer komt er dan de jaloezie in mij omhoog.
Ik heb de lange tijd in de bouw gewerkt waar het taal gebruik niet altijd van het hoogste niveau was en is. Heel vaak de opmerking gehoord: "Rekt het niet dan scheurt het wel" bij het zien van voorbij fietsende school meiden. Dat heeft mij altijd erg tegen de borst gestuit ondanks mijn eigen fantasieën. Dat had/heeft te maken met de stoerheid achter die uitspraken. Men wil indruk maken of zo iets. Tot dat het hun eigen kind betreft. Ik vraag me af hoe stoer ze zich dan voelen. Iemand hier wel eens gehoord van Bos Oord? Heb er gewerkt aan een speciaal beveiligd onderkomen voor mensen die waarschijnlijk nooit meer vrijkomen. Toen moest ik een keer mee naar het hoofd gebouw. Dat werd als iet heel speciaals ervaren. Net als wanneer er een moord in de buurt is gepleegd en iedereen in eens wel eens met de moordenaar dit of dat gehad heeft. Als of er een bepaalde status aanhangt. Het was voor mij wel een vreemde ervaring om iets te bouwen waar ik mogelijk terecht zou komen mocht ik mijn (stoutste) fantasieën uitvoeren. Niks aan de hand. Heb zelf de beveiliging daar aangelegd en aangesloten. Ha Ha Ha...........
Tijdens het maken van een risico preventie plan kwam steeds de vraag bij mij omhoog waarom ik zo ben. Die vraag werd steeds terzijde gelegd onder het motto, Daar kom je misschien nooit achter, sommige mensen zijn nu éénmaal zo. Ik heb me er toen bij neergelegd maar kon het toch niet helemaal los laten.
Ik heb er geen moeite mee om mijn gevoelens pedosexuele gevoelens te noemen. Mijn zoek tocht is er ook niet op gericht om hier van af te komen. Ik wil gewoon de waarheid in mij zelf weten. Ik heb 25 jaar geleden wat rond geneusd tussen homosexuelen. Ik heb ook met veel plezier sex met ze gehad maar kwam er toch tot de conclusie dat ik geen homo was. Op zijn hoogst bisexueel. Ik zou nog gemakkelijk sex met mannen hebben maar het is niet dat gene waar ik naar uitkijk of verlang. Ik verlang er niet naar om mijn leven met een man te delen.
Tja, wat wil je?
En waar ben je naar op zoek?
Op zoek naar een wens?
Of op zoek naar 'wat' je bent?
Hmm, dat gevoel van geilheid kan ik me ook wel wat bij voorstellen. Dit is voor mij voornamelijk als ik jonge meisjes in uitdagende poses zie, of gewoon simpel naakt. Dat jonge naakte of halfnaakte lichaampje doet het helemaal voor mij. Als ik dat dus zie ben ik ook al heel snel opgewonden.
Dat niet volgroeide lichaam is voor mij zoveel malen sexier dan een volwassen lichaam.
Dus al heb ik ook met mensen van mijn leeftijd snel een opwinding bij naaktheid, dit is dus in mindere mate.
Ik kan je zoektocht naar je eigen leren kennen helemaal snappen. Doe ik ook nog steeds, al ken ik me eigen heel goed.
Laat die zoektocht niet zover gaan dat je enkel maar aan jezelf twijfelt.
Nog een verder punt.
Ik ben niet homosexueel, ik ben zelfs niet eens bi, in mijn gedachte. Maar ik vind sex met mannen wel fijn. Ik vind mannen zelf niet aantrekkelijk (behalve als ze er ZEER vrouwelijk uitzien), ik heb geen gedachte over een leven delen met een man. Maar ik wordt wel weer opgewonden van het mannelijk naakt lichaam.
Ik heb ook geen gedachte over mijn leven delen met een jong meisje.
Dus... waarom zie ik me eigen dan wel als pedofiel maar niet als homosexueel/bi?
Ik zie mijn homosexuele kant als een fetish omdat het puur en alleen sexueel is. Mijn pedofiele kant zie ik als pedofielie omdat er een sterke aantrekingskracht tot jonge meisjes is.
Ik kan me niet voorstellen mannen te kussen, dit doet me absoluut niks. Ik kan me wel voorstellen jonge meisjes te kussen.
Ik kan me niet voorstellen de liefde te bedrijven met een man (zie sex als wat anders), deze passie kan ik me wel voorstellen met een jong meisje.
Zal niet zeggen dat dit voor jou hetzelfde is, maar misschien heb je toch wat aan mijn visie op me eigen.
Als laatste punt, beetje ander onderwerp... de ren je rot programma klinkt stom, op zijn minst. Dat gaat de kant van ontkenning op. Als je iets moois zie, geniet ervan. Hou enkel de mate van genot in bedwang. Dit doe ik dus ook. Zou bv niet gaan douchen met mijn nichtjes, terwijl ze dat wel meerdere malen gevraagt hebben. Ik geloof zelf dat hoe meer je je eigen dingen ontzeg, hoe groter de kans is dat je uiteindelijk iets doet. Zet gewoon de grens waarmee je zelf comfortabel ben en waarbij je zelf weet dat je je eigen in bedwang kan houden.
Op dit moment in mijn leven heb ik er niet zoveel moeite mee. Het is vooral wanneer ik totaal in de knoop zit dat ik in een bepaalde fixatie terecht kom. Heden en verleden willen nog wel eens door elkaar lopen bij mij. De ontknoping op dat gebied is gaande en ik raak steeds meer ontspannender met mij zelf. Ik betrap me er op dat ik steeds meer naar meisjes durf te kijken zonder mij direct schuldig te voelen. Dat haalt de grootste (negatieve) spanning en dus de risico's bij mij weg. Bedankt voor je eerlijke reacties bij deze........
Tja, wat wil je?
En waar ben je naar op zoek?
Op zoek naar een wens?
Of op zoek naar 'wat' je bent?
Nu dan toch een poging om dat vrouwen gedoe bij mij zelf te beschrijven. Misschien val ik voor de mensen met een goed geheugen hier en daar in herhaling. Ik ben wat aan het spitten geweest in mijn teksten hier om het een en ander bij elkaar te krijgen aan momenten en ontwikkelingen. Al in therapie tijd was ik bezig die vrouwelijke kant aan mij te ontdekken. Te herontdekken eigenlijk. Ik was die hele therapie in gegaan met een enorme woede die mijn hele dagelijkse leven beïnvloede, inclusief mijn pedofiele kant. Nu kwam er in mijn eerdere fantasieën nog al veel geweld naar de meisjes los. Door de jaren heen ben ik in die fantasieën mezelf steeds meer met die meisjes gaan identificeren door in plaats van een meisje te misbruiken het misbruikte meisje te zijn. Ik kon niet erg genoeg mee maken. In mijn eerste fantasieën gingen ook kinderen door mij dood maar toen ik een maal zelf het meisje werd gingen er andere kinderen dood door seksueel geweld. En wat houd je tegen in een fantasie? Alles om mij heen moest kapot en dood gemaakt worden. Maar de laatste periode voor de therapie speelde dan ook tegen de achtergrond van het verliezen van het contact met mijn oppas jongetje uit het interview.
Gedurende de therapie ben ik knutselend en tekenend aan het puzzelen geslagen met mijn verleden en heb vooral in de eind periode veel van mijn woede los kunnen laten. Eind vorig jaar heb ik nog drie maanden in een afkick kliniek i.v.m. cannabis gezeten. Daar is denk ik door de nuchtere periode de aanzet tot het loslaten van mijn woede ontstaan. Door het vele sporten en wandelen leerde ik ook om m’n energie op een gezonde manier kwijt te raken en was ik vaak te moe om nog boos te zijn. Toch ben ik daar op een zeker moment totaal uit het veld geslagen omdat ik me ongewenst intiem benaderd voelde. Slechts door twee prikjes in mijn zij raakte ik totaal van slag en heb toen dagen lopen huilen. Toen heb ik het advies gekregen om een meer lichamelijk gericht aanpak van mijn persoonlijke problemen te zoeken.
Parallel aan het afnemen van mijn woede nam ook de gewelddadigheid in mijn fantasieën af en werd ik daarin steeds liever voor mijzelf. In de genoemde eind periode was ik ook zover gekomen dat ik weer ging verlangen naar die spontaniteit en onbevreesdheid van dat jongetje uit het gelukkige eerste deel van mij jeugd. Jongetje? Toen nog wel ja…..en ik kan verzekeren dat ik een jongetje blijf. Ik had toen nog geen echt besef dat ik me meer meisje voelde of wilde zijn. Met het opzoeken van die gelukkige tijd kwam ik ook een misbruikverhaal op een bootje tegen waar ik meer van te weten hoopte te komen door een juffrouw uit die tijd weer op te zoeken. Die juffrouw heb ik gevonden en ben bij haar op bezoek geweest. Ze kon mij en de rest van de klas nog goed herinneren omdat wij haar allereerste klas bleken te zijn. Van de boot wist ze wel iets maar niet genoeg om mij verder te helpen. Wel een nieuwe tip gekregen om verder te graven. Waar ze me onverwacht geweldig mee in mijn gevoel raakte was de opmerking dat er zo weinig jongensachtigheid aan mij zat. Altijd met de meisjes spelen maar ook de zelfde kattigheid. Ze had nog een klassenfoto ( the one and only die ik nog niet had) van die derde klas en daar zit gewoon een trutje op het eind van de rij!
Van af die ontmoeting is het allemaal erg snel gegaan met de herontdekkingen in mij zelf. Rond de zelfde tijd is Sandra met haar positieve ervaringen hier op de site verschenen. Het bewust worden van mijn meisjes gevoel is thuis in het slechte deel van mijn jeugd begonnen, naar ik nu besef. Van af mijn tiende heb ik heel veel in de seksboekjes van mijn ouders gekeken en verhaaltjes gelezen. Mijn ouders waren erg vaak niet thuis dus we hadden alle gelegenheid er voor. Ze lagen op openlijk in hun slaapkamer en het woord privacy moest bij ons thuis nog ontdekt worden. Een deel van de boekjes was met mijn kennis van nu kinderporno. Leeftijden van +/- 13 en 14 jaar oud. Ik was hoe dan ook meer geïnteresseerd in de vrouwelijke dan de mannelijke beleving. Door mijn leven heen ben ik dat vrouwelijke verlangen als een bij zaak gaan beschouwen.
De overgang naar de slechte tijd op mijn tiende was erg abrupt. Van de veilige nog enigszins stadse moderne cultuur naar het land van Bartje. Op de eerste schooldag daar deed ik wat ik altijd al deed. Spelen en giechelen met wat toen gold als het mooiste meisje van de klas. Ik ben nog die zelfde dag door de jaloerse jongens van mijn klas te grazen genomen. Nu is dat niet mijn grootste trauma maar met het besef van nu komt zo’n herinnering en ervaring toch in een heel ander perspectief te liggen. De herinneringen aan anderen veranderen niet zo zeer maar wel die aan mijn eigen ervaringen en gevoelens. Die ervaring op het schoolplein was een begin van een aanpassingsproces die nog heel lang ging duren.
Nog los van waarin, was ik hoe dan ook altijd al wat anders dan anderen geweest, al was ik mezelf daar dan in eerste instantie niet zo van bewust. In het nieuwe dorp ging het tussen mijn ouders al heel snel fout waar door we in een klassieke pikorde kwamen. Mijn stiefvader sloeg mijn moeder en mijn moeder sloeg mij en ook ik zal ook wel………. En dan is soms ook bijna gebeurd. Bijna dus uiteindelijk helemaal niet. Maar daar ging het nu even niet om. Mijn anders zijn werd een probleem. – zit niet zo raar, eet niet zo gek, loop niet zo idioot, loop niet te janken, stop die lepel normaal in je bek- Dit alles mede om de onvrede van m’n pa te vermijden. Zo ook mijn eventuele voorkeur voor b.v. ballet i.p.v. voetbal. Hier is ook denk ik de eerste boosheid in mij ontstaan. Om een aantal redenen moest mij moeder mij vader laten zien dat ze mij als watje en mietje van het gezin niet spaarde voor de opvoeding en de harde wereld die mij nog te wachten stond en sloeg schopte er vol op los. Op school werd ik behalve door de jongens nu ook door de meisjes gepest en ik voelde me zo ontzettend verraden. En dat ene meisje van die eerst schooldag was na een week al verhuisd. Zo was ik in een leventje beland waar ik continu, al dan niet op gewelddadige wijze, gecorrigeerd werd. Nee, jij krijgt die roze kraaltjes niet want jongens horen niet met kraaltjes te spelen. Het was verdomme de troostprijs op een zomerkamp waar we even voor 14 dagen onder het juk van onze ouders vandaan waren om eens even een tijdje ons zelf te kunnen zijn. Ze lieten me tenminste nog wel met de meisjes spelen. Dat zijn ook mijn fijnste en liefste herinneringen aan de zomerkampen.
Terug nu weer naar deze tijd. Die bijzaak begon dus steeds meer hoofdzaak te worden. Er is niet één speciaal ding of moment die het licht bij mij heeft doen branden. Er is een soort omslagpunt geweest waarop ik besefte hoe aangepast ik nog steeds ben en leef. Ja en toen………Nou, toen brak er een golf aan emoties in mij los. Daarmee komt een uitspraak van Fluctuat nec mergitur voor mij in een heel nieuw perspectief te liggen.
Volgens mij sta je voor de schappen en zie je datgene wat je zoekt al. Alleen moet je nog even van jezelf accepteren dát je het ziet. En dan van jezelf toestaan dat je het pakt (dat je de consequenties van het besef doorvoert).
Met deze uitspraak eindig ik dit eerste gedeelte om het online te plaatsten en ga ik in een vervolg verder met het relaas.
Dat vervolg is dus vandaag 05-09-11
Ik voel de behoefte me eerst te ver excuseren dat ik zoveel aandacht aan een onderwerp geef dat op zich zelf niet veel met pedofilie en p.nl te maken heeft. Dus bij deze……. Ik heb toch wel erg getwijfeld om er over te beginnen en mede daarom heeft het ook nog wel even geduurd, na mijn eerste beschrijvingen over het meisjes verlangen, om hier dieper op in te gaan. Ik doe het nu toch omdat de aanzet tot het vrijkomen van dat verlangen voor een groot deel hier is begonnen. Kijkend naar dat schap, met mijn hand reikend naar dat gene wat ik toe wilde laten, pakte ik ineens dat andere vast. Ik zat zomaar ineens bij die ‘Ren je rot’ programma’s te janken. Er barste iets in mij los. Als of de ‘missing link’ opslag duidelijk werd.
In mijn zoektocht hoe om te gaan met mijn pedofiele gevoelens en mijn boosheid ben ik veelvuldig bezig geweest met mijn mannelijkheid. Zo is eens aan bod gekomen waarom ik me zo gek en apart moet voelen als de mannen onder elkaar het over seks gaan hebben. Nu kunnen daar duizend en één redenen voor zijn. Schaamte is één van duidelijkste b.v. maar ook mijn pedofiele gevoelens natuurlijk. In deze zoektochten heb ik veel vast kunnen stellen maar ook veel aannames gedaan. Die mannelijkheid ben ik eigenlijk nooit echt tegen gekomen. Ik heb me dan ook nooit echt een houding weten te vinden die mij echt paste. En zoals ik al eerder omschreef werd de houding van mij van af een bepaald moment voortdurend gecorrigeerd.
Nu had ik niet alleen meisjes dingen maar dan heb ik het over zaken die nu minder scherp en vanzelfsprekend zijn als toen, ondanks de veroverde vrijheid in de hippie tijd. Ik was ook heel technisch maar tegelijk ook de enigste in het gezin die bij wijze van spreken een hamer van een schroevendraaier kon onderscheiden. Dat benadrukte dan vooral het mannetje in mij. De essentie van het eerste gelukkige deel van mijn jeugd is dat het toen niet uitmaakte of ik een mannetje of vrouwtje was. Ik was er ook niet mee bezig. 1970/75 Alles kon en mocht, ook kinderporno boekjes maar die kwam ik toen nog niet tegen. Tijdens het graven in dat gelukkige deel kwam steeds iets met meisjes omhoog. Ik speelde vooral met meisjes. Vast niks bijzonders dacht ik zo, maar ja…. Mijn nieuwe (stief)vader en het dorp waar we gingen wonen dachten daar anders over. Dan ging het niet specifiek over het spelen met meisjes maar over mijn hele geheel.
Tja, wat wil je? En waar ben je naar op zoek? Op zoek naar een wens? Of op zoek naar 'wat' je bent?
Nu wil ik voor dit moment even mijn hele verlangen een meisje te zijn in twijfel trekken. Is dit één grote gedachten truc om mijn pedofiele gevoelens en de mate en soort te verklaren? Ik ben nog steeds wel enigszins gefixeerd op meisjes. Kan er geen genoeg van krijgen. Maar ik kan mij wel beheersen door daar mijn grenzen in te trekken. Het is nu wel een veel gemixter gevoel van lust maar ook iets te zien wat ik helaas niet ben. Emotioneel heb ik mij dus van af het dorpsleven altijd erg achtergesteld gevoeld bij de meisjes. Ik was gewoon een huilebalkje die al jankte als een vlieg zich te pletter vloog. Dus toen pietje niet meer tjilpte waren de teilen eigenlijk niet meer aan te slepen. Maar ik mocht niet huilen…. Niet om een vogeltje…. Je bent toch geen meisje……
Mijn verlangen een fysiek een vrouw te willen zijn is niet alles overheersend. Momenteel wel erg aanwezig. In mijn “beleving” zijn meisjes en vrouwen altijd veel machtiger geweest in de omgang met en in (seksuele) relaties. Ik weet wel dat het net zo waar als onwaar is maar ik noemde het al mijn beleving. Het zijn vooral vrouwen en met name mijn moeder die verwoestende geestelijke uitwerkingen op mij hadden. Toen ik op mijn 18de op mij zelf ging wonen had ik in eerste instantie overwegend een heel leuk leven. Ik ben pas veel later in mijn leven echt last gaan krijgen van de jeugd ervaringen. Hoe meer mijn verleden opspeelde, hoe gemener mijn fantasieën werden.
Zeer recent heb ik een film gezien ‘Billy Elliot’. Tegen de achtergrond van een mijnwerkersstaking in Engeland jaren ‘80 word een +/- 12 jarige jongen door zijn pa naar de boksschool gestuurd maar hij blijft in het zelfde gebouw steken bij jawel….. het ballet. (Dus eerst maar weer die teilen er bij gesleept voor dat ik verder kijken kon.) Van af die tijd gaat hij keurig elke week met de bokshandschoenen en stiekem zijn balletschoentjes naar balletles. Na tig tijd komt dit uit en zijn de rapen gaar. Pa door de dolle heen, grote broer ten einde raad. Als pa er in de kroeg op word aangesproken en even later ook zijn zoon nog met een andere jongen stiekem ziet dansen dan breekt er wat bij die man. Hij besluit weer aan het werk te gaan om de ballet academie van zijn zoon te kunnen betalen. Wat mij nu het meeste aan de film raakte was het gegeven dat de jongen door alle vooroordelen heen gewoon deed (en kon doen) wat hij wilde.
Om dit nu naar mij te vertalen gaat het er in het dagelijks leven b.v. om iets heel kleins als er verwijfd bij zitten. Ik realiseerde me dat ik nog steeds heel verkrampt mijn voorkomen probeer te controleren. Image building. Hoe draag ik mijn bloesje. Kut, zit ik al weer met m’n handen in mijn kruis. Was het maar Kut! Terwijl ik helemaal geen man wil zijn ben ik constant bezig vrouwelijke kanten te verbergen en mannelijke kanten proberen te benadrukken. In mannen gezelschap de benen wijd. Hoog uit met de enkel over de knie…. Ik besef dat de voorbeelden soms redelijk kort door de bocht lijken te zijn maar zoals Roderik in één van zijn laatste reacties in een andere post aangaf maakt het wel wat uit in welke omgeving je dit meemaakt. Dansen zit er voor mij met mijn verrotte longen niet meer in. En die piemel blijft ook zitten waar die zit.
Nu ik nieuwe antwoorden vind op oude vragen en hernieuwde verlangens staat mijn wereld emotioneel dagelijks op de kop. Het is een soort ‘releasing pain’ Het onderwerp pedofilie is in mij veel verder naar de achtergrond geraakt. Het is als of ik mij zelf opnieuw aan het kalibreren ben. Ik heb geen idee van de uitkomst. Ik weet niet hoe veel vrouwelijkheid in mij naar buiten wil. Dat ben ik nu aan het ontdekken. Vooralsnog krijg ik na elke nieuwe instelling een beter gevoel van mij zelf. Ik kan mijn pedofiele kant nog niet goed rijmen met mijn vrouwelijke behoefte maar maak daar op zich zelf geen probleem van. Voor mij betekend het nu dat ik eindelijk de laatste sporen van het woordje pedofiel uit mijn voorhoofd heb kunnen wissen en dat daar nu langzaam maar zeer zeker het woordje mens ontstaat. Vrouwelijk, mannelijk… wat doet het er toe. Een normaal Mens, met een paar aparte trekjes….dat wel!
Ik sluit mij onderwerp vrouwelijkheid nu in hoofdzaak af. Natuurlijk hoop ik wel op reacties maar de reactie bereidheid lijkt momenteel niet zo hoog te liggen. Ik hoop nu weer wat tijd te maken voor de onderwerpen van anderen. Bedankt aan iedereen die dit hele verhaal heeft willen lezen. Is er trouwens een vrouwelijk woord voor pedofiel. Pedofielin...?
Groet, De Tweeling….
Hoi De Tweeling,
Ik ben geboeid door jouw verhaal.
ik sluit mij hier bij aan heb het verhaal vol interesse zitten lezen
heb hier en daar op het forum ook wat terug gelezen
dat vond ik nodig want dan weet ik en beetje waar dit forum voor is
en heb respect voor de openheid van de mensen hier
Hallo Evelien,
Dat woord geboeid leid mij naar een niet onbelangrijk onderdeel wat ik eigenlijk nog benoemen wil. Ik heb al jaren een erg goeie vriend die ik maar een paar maanden per jaar zie, voor de rest zit ie met zijn campertje in het buitenland. In die paar maanden is ie dan vaak bij mij en maakt dan veel gebruik van mijn pc. Door mijn toegenomen activiteiten op de pc zoals p.nl en aanverwante zaken was ik genoodzaakt alles te lopen verbergen of ook naar hem open kaart te spelen over mijn pedofiele gevoelens. Toen ik het hem vertelde was hij wel even stil. Hij kende behalve mijn eigen geaardheid al wel veel andere dingen uit mijn leven die er mee te maken hebben. Voor hem werd daardoor wel ineens veel duidelijk aan mij. Normaal ben ik gewend dat de gene die ik het vertel na het vertellen vol vragen zit maar dat was deze keer dus niet zo.
Toen begon ik ook over het meisje willen zijn maar toen kreeg de avond voor mij een vreemde wending. Zijn mobieltje ging af en daar kwam een nog al expliciet sm afbeelding te voorschijn. Hoe geboeid kun je raken? Dat was al lachen op het eerst. Oeps, net één dag terug uit het buitenland en zijn scherm afbeelding nog niet aangepast aan de menselijke beschaving. Maar met mijn ontboezeming over mijn vrouwelijke verlangen kwam hij ook helemaal los en bleek toch aardig de zelfde vrouwelijke verlangens als ik te hebben. Dat was voor hem net zo bevrijdend als voor mij, zo naar elkaar toe. Hij is er al erg lang bewust van en heeft zo zijn eigen manieren gevonden om er mee om te gaan. Ook op seksueel gebied. Omdat hij zoveel verder is dan ik in het meisjes gevoel kan ik er veel met hem over praten. De ervaringsdeskundige werd/word mij zomaar in de schoot geworpen.
De Tweeling........
Hoi De Tweeling,
Ik ben geboeid door jouw verhaal.
Door in jouw jeugd meisje te voelen of te willen zijn, zou het kunnen dat dit een vlucht/reactie was op jouw harde 'opvoeding' van thuis waar geen plaats was voor geborgenheid, liefde en bescherming?
Het leiflijke van meisjes die giebelen met elkaar, en die geheimpjes en emoties delen met elkaar.
De zachtheid waarmee meisjes met elkaar om kunnen gaan zonder de ander pijn te doen.
Daarnaast het contrast met de dagelijkse werkelijkheid van jouw jeugd.
Wanneer jij je meisje kon voelen dan voelde jij op dat moment even niet de hardheid van jouw bestaan.
Zit hier misschien iets in, of sla ik de plank mis?
Liefs,
Evelien
Hoi Evelien,
Bij die overgang naar dat dorp was het met dat zachte wel gebeurt bij mij. Ik moest hard worden want anders zou ik er nog eens aan onderdoor gaan. Ik kan in een eventueel meisjes verlangen gevlucht zijn. Wat ik in de hele context van mijn geschiedenis opvallend vind is dat ik de pesterijen door jongens en mishandelingen door mannelijke figuren vooral lichamelijk bedreigend heb ervaren. Wat mij door de vrouwen is aangedaan heb ik vooral als puur verraad ervaren. Ik houd het zeker voor mogelijk dat mijn meisjes gevoel/verlangen door opvoeding factoren kunnen zijn bepaald. Het voelt echter niet zo voor mij. Als ik mij in één dag kon laten ombouwen zonder pijn, medicijnen en alle andere zaken die er bij komen, dan twijfelde ik geen moment. Dan zou ik me denk ik bevrijd voelen. Voor nu heb ik hele ander prioriteiten. En mijn lichamelijke conditie zou het ook niet meer toelaten. Ik hoop wel mijn giebeltje bij wijze van spreken nog weer eens tegen te komen..........
De Tweeling
Hoi De Tweeling,
Ik blijf mij verbazen over jou.
Op een aangename manier.
Met name om de raakvlakken die wij in mijn gevoel hebben.
Betreft die vriend van jou, waarschijnlijk hebben jullie elkaar altijd al onbewust aangevoeld op het gebied van jullie meisjes gevoel.
Het feit dat je iemand ontmoet met wie jij dit gevoel kan delen en ook nog een hoop van kan leren is wel verhelderend.
Nu terugkomend op de raakvlakken die wij gemeen hebben.
Ik ken ook een jongen die zich graag meisje voelt.
Ik ken hem al zo een jaar of 13.
Ik heb bij hem ook opgepast in het verleden, en nu zien wij elkaar nog regelmatig.
Hij wil zich graag meisje voelen en ook zo gedragen maar hij hoeft zich niet om te laten bouwen.
Hoewel hij er wel eens over spreekt dat hij graag borsten zou willen hebben maar dan mooie kleine zoals die van mij.
Als klein jongetje wilde hij al zusjes zijn met mij, als ik bij hem thuis was.
Zijn moeder wist het wel en die liet het oogluikend toe zolang zijn vader niet in de buurt was.
Dan noemden wij hem bij zijn meisjesnaam die wij alleen binnenshuis gebruikten.
In het dagelijks leven gedraagt en kleed hij zich als een man.
Wanneer hij bij mij is gedraagt en kleed hij zich als een meisje.
Zijn meisjes kleding hangt bij mij in de kast.
Hij vindt het zo bevrijdend als hij bij mij is en zichzelf kan zijn.
Liefs,
Evelien
Dag Evelien,
Wanneer jij je meisje kon voelen dan voelde jij op dat moment even niet de hardheid van jouw bestaan. Zit hier misschien iets in, of sla ik de plank mis?
In mijn huidige proces waarin mijn kijk op mijn verleden veranderend is weet ik niet altijd hoe betrouwbaar mijn herinneringen zijn. Wel bijna altijd, laat daar geen misverstand over zijn maar het zijn de nuances die een specifiek verhaal of moment of zelfs een reeks momenten in een totaal ander (dag)licht kunnen zetten. Misschien heb ik het volgende als eens hier omschreven maar het is een voorbeeld van een zekere nuance verschil in mijn beleving.
Nu ga ik maar even de eigen psycholoog spelen........
Vroeguh...... (ik 11) had ik eens ruzie met kleine broertje op schoolplein. Heb hem toe een paar stevige klappen verkocht en dat was mijn eerste overwinning op dat broertje dat ondanks zijn jongere leeftijd altijd al veel slimmer en doortastender was dan ik. Hij was eerder uit de box dan ik omdat ie mij gebruikte als vluchtweg uit de tralies. En dat laatste kan ik me inderdaad niet meer herinneren. Maar goed..... in mijn overwinigsroes vond de leerkracht "oog om oog, tand om tand" van toepassing en knalde met een enorme zwaai zijn vuist diep in mijn maag en ging met de klas naar het gymlokaal verderop in het dorp. Ik heb pas weer geluid kunnen maken toen ze al uit het zicht verdwenen waren. Als ik die vuistslag niet had overleeft, en dat heeft naar ik me kan herinneren niet veel gescheeld, dan hadden ze een dood jochie terug gevonden bij terugkomst want hij liet me inderdaad nog liggen ook. Er is daarna nooit meer over dit voorval gesproken. Ook thuis niet of één van mijn klas genoten moet het thuis verteld hebben. Als meisje was mij dit naar mijn volle overtuiging niet overkomen. Misschien.... maar nooit zo openbaar als een standrechtelijke executie.
Nu ik zo met mijn meisjes ding bezig ben moet ik o.a. steeds maar weer aan die stomp in mijn buik denken en tijdens het schrijven nu roept het natuurlijk ook emoties in mijzelf op. Van af m'n pubertijd ben ik steeds een beetje meer gefixeerd geraakt op buiken. Een fetisj als je het zo noemen kunt. Meer nog dan op geslachtsdelen van de meisjes. De buik daar draaide alles om. In de loop van de jaren zijn mijn fantasieën steeds een beetje ruwer, gewelddadiger geworden. Ook wat ik met die buikjes van de meisjes deed. De vagina (of mag ik hier in de context van het verhaal gewoon spleet schrijven?) was voor mij slechts de toegangspoort tot de buik. De buik moest kapot......... van binnen en van buiten. No mather how! Tja, op een zeker moment ben ik dus in die fantasieën zelf in de huid van dat meisje gaan kruipen. En ook in die hoedanigheid moest het inmiddels tot mijn eigen vlees verworden buikje het ontgelden. Toen in de afgelopen (therapie) jaren mijn boosheid en onmacht steeds verder afnamen werd ik ook in de fantasieën steeds liever voor mij zelf. Zo heb ik me al fantaserend naar de situatie toe geschreven zoals jij die ongeveer hebt meegemaakt van uit een hele positieve beleving.
Toen ik n.a.v. jouw verschijnen die positieve beleving van tenminste "sommige" kinderen aan jeugdige seksuele ervaringen met volwassen in de therapiegroep wilde bespreken waren de rapen gaar. Ik heb al ergens benoemd dat ik in dat hele therapie traject van mij zelf hier en daar met aannames de minder heldere of blinde vlekjes heb opgevuld. Met name om de waarom vraag van de nog al extreme fantasieën voor mij zelf te bevredigen waarbij de acceptatie dat een gedachte op zich niet fout hoeft te zijn of beleeft te worden voorop stond. Daar bleken de therapeuten t.o.v. de benoemde positieve ervaringen tocht wat minder consistent in en dat was ook het moment om de therapie achter mij te gaan laten. Jij (Evelien dus) was toen al ongevraagd een onderdeeltje van een bewustwording geworden die al aan de gang was. Het was gangbaar om de smerige dikke buik en de lelijke grote tieten van mijn gewelddadig moeder zeg maar als verklaring voor mijn gewelddadige fantasieën te nemen. Men neme..... Ik heb me er suf op gekleid. Het is mij niet echt aangepraat of zo. Zelf heb ik ook eens gedeeltelijk een pedagogische opleiding gedaan ik was dus mede ook door eerdere therapieën niet helemaal onbeslagen ten ijs gekomen.
Het maakt psychotechnisch denk ik niet zoveel uit of je nu een trauma overhoud aan een klap op je linker of je rechter oor. Bij zowel mijn moeder als die meester was ik niet veilig. Wat ik met een best wel weer lang verhaal probeer te verduidelijken (misschien ook wel aan mijzelf) is dat het meisje willen zijn geen vlucht was en ook niet zo zeer willen. Dat begrip lag gewoon nog niet zo duidelijk in mij. Ik begreep gewoon niet wat ik niet goed deed of was en ook niet de gevolgen daarvan. Het was als of ik met mijn gender identiteit in een totaal ander land en taalgebied kwam. In het eerste land deed het er (nog) niet toe hoe ik was en wat ik daar zelf van afwist. Alles ging vanzelf. In dat nieuwe land waar ik niks verstond probeerde ik me aan te sluiten bij die genen waar ik me het meest mee identificeerde en dat ging daar dus niet werken.
Wat heeft die meester dan toch in dit verhaal te spoken. Ik weet het niet precies. Van thuis was ik de onveiligheid gewend en had veiligheid op school moeten vinden. Deze hele herinnering aan die slag op het schoolplein hoort thuis in een soort drieluik. De slag in mijn buik, de verschrikkelijke lustige maar vooral voldane blik in die vent zijn ogen en de klas die wegloopt. Dit hele meisjes gebeuren roept voor de één of andere reden deze drieluik in mij op. Misschien heb ik me toen voor het eerst echt door de meisjes in de steek gelaten gevoeld. Al was het maar of nog onbewust. Ik kan me niet herinneren dat de klas is terug gekomen maar dat moet wel.
Met veel vertraging en grote teleurstelling verkondigen wij na 11 jaar, middels deze weg, alsnog de geboorte van een nieuwe zwak en misselijk makende telg in onze gemeenschap aan. Het is een jongetje gebleken. Condoleren en bezichtigen kan op afspraak. Bij voorkeur onder schooltijd. Gelegenheid om na afloop de handen in onschuld te wassen is aanwezig. Oogkleppen verplicht.
Onder andere juist doordat ik me niet meer meisje kon voelen, al wist ik nog niet dat dat een issue was, werd mij de hardheid van het bestaan toen pijnlijk duidelijk. De giebels waren al een tijdje weg, het lijfelijke werd er uit geslagen en een monstertje gecreëerd. Dat ik het nu op deze manier kan beschrijven helpt me enorm het verdriet er achter te verwerken. Met het besef van nu komt mijn hele verleden in een net iets ander perspectief te liggen. Nu ik die vrouwelijkheid in mij zelf erken als hoofdzaak in plaats van bijzaak begin ik steeds lekkerder in mijn vel te komen. Mijn omgeving weet ook niet helemaal wat er gebeurt. Nu ik zelf vat krijg op een lang onderbelicht gedeelte van mijn persoonlijkheid krijgen anderen dat ook. Nu ik met dat vrouw verlangen naar buiten kom krijg ik veel achteraf bevestigen van mijn omgeving. De meesten hebben gedacht dat ik een keer uit de kast zou komen als homofiel. Dat valt dus een beetje tegen ha ha….. Het is niet zo dat ze me nu allemaal snappen maar ik begin nu wel een gezicht te krijgen. Ik ben plaatsbaar geworden en ik durf eindelijk een plaats in te nemen. Een grappig fenomeen is nu dat als ik de mensen vraag om mij op een klassenfoto aan te wijzen dat ze stuk voor stuk beginnen te twijfelen. Ze zien het goed maar zijn bang zich te vergissen, ze willen mij dan wel aanwijzen maar met een onzekere glimlach zeggen ze dan dat ik op dat meisje op de hoek lijk. Dat zijn echt super gelukkige momenten voor mij en die helpen mij om dat monstertje voorgoed achter mij te laten en boven alles weer mij zelf te worden.
De Tweeling.......
Hallo De Tweeling,
Een ander woord kan ik er niet aan geven, respect komt aardig in de buurt. Ik ben voor het eerst op deze website, had niet meer dan een behoorlijke interesse in de achtergrond van mensen met pedofiele gevoelens. Ik ben ook geen hulpverlener, maar dit verhaal greep me werkelijk bij mijn lurven. Het heeft heel veel indruk gemaakt en het prikte behoorlijk achter mijn ogen. U bent een zeer moedig en bewonderingswaardig mens, een mens zoals alle mensen, die door allerlei omstandigheden nooit heeft kunnen zijn wie hij werkelijk was. Ook die therapieën moeten een lijdensweg zijn geweest, al die herinneringen, hoe betrouwbaar of niet, te herbeleven en opnieuw in te delen. Te bezien, naar binnen kijken, terug kijken en alles proberen te plaatsen om uiteindelijk weer een beetje verder te komen.
De manier waarop u schrijft, zo kritisch naar uzelf, met keiharde conclusies en ongekende bereidheid tot vechten. Het is dat ik op een bank zit, anders was ik van mijn stoel gevallen. Jongen of meisje, ik vind u een wonderschoon persoon, waar de wereld er veel te weinig van heeft. Een mens dat ook na de honderdste neersabeling weer op staat.
Verder heb ik ook niet te maken met mensen met deze gevoelens. Ik zelf ben hier ook niet zo bekend mee, zoals ik al zei, de interesse in de mensen achter het stigma heeft me hierheen gebracht. Nu u zo open bent geweest en ik zomaar uit het niets reageer, vind ik het wel gepast om iets meer over mezelf te zeggen dan dat dit onderwerp mijn interesse heeft. Ik heb wel altijd de kans gehad te zijn wie ik ben en te doen wat ik wilde en zo'n verhaal als dit maakt mij dankbaar. Nu word ik wel geschaard onder een ander taboe, ook wel psychiatrie genoemd, misschien vandaar mijn wat ruimere blik en de need om verder te kijken dan wat mensen in de supermarkt en op tv verkondigen. Mijn seksuele voorkeur is verder ook niet echt vergelijkbaar: na jarenlang gedacht te hebben aseksueel te zijn, werd ik verliefd op een iets jongere man/jongeman. De seksuele revolutie in mij was eindelijk ontketend (een gedempte beleving nav medicatie heeft wss ook wel een rol gespeeld), soms wist ik niet wat me bezielde. Ik ben er wel uit dat ik een seksuele voorkeur heb voor iets jongere vrouwen/mannen, maar die al wel in de adolescentie verkeren, of mannen die toch al een jaar of 10 ouder zijn. Een relatie met een vrouw is zeker geen wens, maar een warm gevoel en een grote mate van opwinding geven ze me wel. Met mijn huidige vriend heb ik nog steeds een zeer onstuimige liefdesrelatie en voor het eerst in m'n leven wil ik ook dolgraag huisje boompje beeste, ipv vooral en alleen carrière maken. Hij is nu 19 en ik 23, toen ik wat met hem kreeg was hij net 18. Daarnaast voel ik me ietwat uit de toom vallen met een zandloperfiguur en een goedgevulde borst/bil partij
(Nu niet allemaal over je nek gaan 
)
Wat ik ook over uw verhaal wil zeggen, is dat er uit de hele schrijfstijl iets vrouwelijks aandoet. Er wordt inderdaad veel vanuit emotie gesproken, bepaalde details die de meeste mannen niet op zouden vallen komen aan bod, het is levendig, uitgebreid, mooi en psychologisch. Tweeling is wellicht uw sterrenbeeld, maar een mooiere metafoor is er niet voor iemand die dusdanige tegenstrijdigheid in zichzelf ervaart.
(Ok, I'll admit, ik ben ook een beetje darwin-geil) Nu is de ene darwiaan de andere niet, maar ik ben iig van het volgende overtuigd: het feit dat er al sinds mensheugenis homofielen, lesbiennes, pedofielen, biseksuelen, efebofielen, bestofielen, sadomasochisten, transseksuelen, necrofielen (en ga zo maar door) zijn, dat is vast niet voor niets. Ja, het wordt snel als afwijkend bestempeld, want het wijkt inderdaad af van de main stream en het belemmert ons in de voortplanting. Ik kan alleen niet geloven, dat er al duizenden jaren mensen met een zogenaamde "afwijking" geboren worden zonder reden en dat dat uberhaupt afwijking wordt genoemd. Het bestaat dus allemaal al heel erg lang en het komt veel meer voor dan men denkt. Rood haar is ook geen afwijking, wel een minderheid. Wat mij betreft hangt het er net vanaf hoe de pet van de maatschappij en bijbehorende religie staat, wat op een bepaald moment wel of niet geaccepteerd is. Kijk maar eens naar de oudheid, toen was eea zeer gangbaar wat vandaag de dag zeer strafbaar is...
En wat uw persoonlijke verhaal betreft, ik denk niet dat er iets mis is met u, alleen u bent gewoon een heel eigen pakket met eigen voorkeuren. Door zeer nare omstandigheden in uw jeugd is er een evenwicht en begrip van uzelf in uzelf verstoord geraakt. Nogmaals, ik vind het bijzonder knap hoe u daarmee aan de slag bent gegaan en hoe u dat hier zo kunt vertellen. Nou moet ik er wel bij zeggen, dat het wel logisch is dat de mens wetten, regels en een strafrecht bedenkt, anders zouden we een complete chaos krijgen. Aan de andere kant: hoeveel chaossen heeft de mensheid al wel niet gehad? Dat hebben we ook steeds weer overleefd, de balans wordt toch wel rechtgetrokken. Of dat nu is met een oorlog vanwege geloof, klimaatverandering, de pest of preventief wetten bedenken zodat bepaalde dingen verboden zijn. Het was niet alleen in sodom en gomorrah waar van alles gebeurde. De variabelen in de mens zijn al van oudsher, alleen de opvattingen, ethiek en manier van omgaan verschilt per periode. Natuurlijk is het verboden om een vrouw te verkrachten, maar het blijft een feit dat er al heel lang en nog heel voorlopig mensen geboren worden met diezelfde behoefte.
Tot slot: ik vind dit een zeer goede site, ik heb alleen maar meer respect gekregen na het lezen van de verhalen.
Ik denk dat je wel degelijk bij jezelf te rade moet gaan. Want dit zijn dan wel alleen maar neigingen maar deze mogen nooit tot actie verdergaan. Ik raadt u aan om hulp te zoeken bij een psychiater wellicht of iemand die gespecialiseerd is in behandeling hiervan en de problemen kan herkennen. Voordat een onschuldig individu er te dupe van is!