kindermisbruik
kindermisbruik
—
8 mei 2011, 20:32
hallo,
kan iemand advies geven ik weet het niet meer.
mijn dochter maakte foto s op haar dsi van haar intieme plekken en ze betast zich zelf haar broertje heeft ze ook op de foto gezet met zijn broek naar beneden.
wat moet ik er mee heb met haar gesproken en ze blijft ontkennen dat er iets ergs is gebeurd.
nu ga ik natuurlijk wel naar de dokter maar het is zo vreemd dat gedrag. wie heb er advies
Dag anoniem,
Hoe oud is je dochter? Ik ga er nu voor het gemak even vanuit dat ze tussen de 6 en 11 jaar is. Dan kan zoiets als foto's maken van je eigen en je broertjes lichaam namelijk gewoon een kwestie van nieuwsgierigheid zijn. Wat haar betreft is er dus ook echt niets ergs gebeurd: Zij vond het gewoon iets grappigs of leuks om te doen, en iets dat voldeed aan de natuurlijke ontdekkingsdrang die kinderen hebben.
Als volwassene heb je nu twee taken:
1. Doe iets met de nieuwsgierigheid van je dochter. Die nieuwsgierigheid is belangrijk voor haar en die moet ook de ruimte krijgen. In eerste instantie doe je dat door te praten. Op haar niveau natuurlijk. Probeer uit te vinden wat ze nu eigenlijk had gewild; gewoon een complimentje dat ze een mooie meid is misschien? Je bent ook een mooie meid. Met of zonder kleren, dat maakt papa en mama niets uit.
2. Grenzen stellen. Mensen bloot op de foto zetten doe je niet. Het mag niet, en als je het wel doet mag je gewoon een tijdje geen foto's meer maken (of zoiets).
Succes!
Hallo anoniem,
Op de eerste plaats rustig adem blijven halen. Ik heb eerst ff moeten googelen wat een dsi is. Ben ook de aller jongste niet meer.... Hoe oud zijn je kinderen? Ik zie je niet over een vriend of echtgenoot schrijven. Je dochter kan gelijk hebben maar ook niet. Geloof haar in eerste instantie, zodat je niet uitstraalt dat je haar niet vertrouwd, en ga eerst met je zelf naar de dokter om je ding daar te vertellen.
wat moet ik er mee heb met haar gesproken en ze blijft ontkennen dat er iets ergs is gebeurd.
Ga niet proberen van alles uit je dochter te trekken maar probeer wat rust te vinden. Kinderen experimenteren meer dan de meeste grote mensen beseffen of willen geloven. Daar gebruiken ze schijnbaar ook de nieuwe techniek bij. En als er wel wat aan de hand is dan kan je dat het beste samen met b.v. je huisarts proberen aan te pakken. Laat je dochter blijken dat ze er met of zonder geheim voor je mag zijn. En ook je zoontje als dat van toepassing blijkt.
Succes........
De Tweeling..........
ze blijft ontkennen dat er iets ergs is gebeurd.
Er hoeft ook niets ergs gebeurd te zijn, iets spannends kan ook. Dat is zeker niet hetzelfde. Stel dat ze met een vriendje of vriendinnetje bepaalde spelletjes heeft gedaan en daar bepaalde dingen geleerd heeft, wat vrij normaal is voor kinderen, dan wil ze dat verder gaan ontdekken. Of er ook een volwassene, of in elk geval een ouder iemand, aan te pas is gekomen is een tweede. Maar ook dan hoeft het nog niet per se erg geweest te zijn. Het gaat om hoe je dochter het ervaren en beleefd heeft. Als je een gesprek aangaat met haar en daarbij al gelijk een sfeer van 'o jee, er is iets ergs gebeurd' creeert (dat kan ook onbewust), dan kan ze niet meer open het geprek in gaan. Zorg er allereerst voor dat ze goed weet dat ze je in vertrouwen kan nemen en dat je prettig en ontspannen (voor zover mogelijk) reageert op wat ze je vertelt, zonder te oordelen. Laat niet blijken dat je iets gek of beangstigend vindt en word niet boos. Leg haar hooguit uit dat het niet netjes is om andere mensen zomaar bloot op de foto te zetten als ze daar niet om gevraagd hebben. En wat de foto's van haar eigen lichaam betreft moet ze dat in principe zelf weten, zo lang ze maar weet dat die foto's prive zijn en dat ze die niet aan anderen moet laten zien. Maar aangezien ze waarschijnlijk onder de 12 is zal ze de risico's van zulk digitaal 'materiaal' niet goed in kunnen schatten en zal je er toch op aan moeten dringen om niet meer dergelijke foto's te maken. Maar zonder haar het gevoel te geven dat ze iets verkeerds heeft gedaan. Vertel haar dat je het alleen niet wilt om haar te beschermen. En als ze dat allemaal begrijpt en merkt dat je er goed mee om gaat, dan is de sfeer waarschijnlijk al dusdanig dat ze het ook wel zal vertellen als er dingen zijn gebeurd die ze niet leuk vond. En anders kun je er voorzichtig naar vragen. Stel de vraag geheel open en stuur niet in een richting die jij al in je hoofd hebt. Als ze niets noemt en je toch nog vermoed dat er wel iets vervelends gebeurd is, probeer het gesprek dan op een later moment nog eens op te pakken. Maar geloof haar als ze blijft ontkennen dat er iets gebeurd is wat ze niet leuk of prettig vond. Als haar gedrag echt verandert op een negatieve manier dan is er altijd nog de mogelijkheid om een professional in te schakelen. Maar alleen als het echt nodig is.
Waarom zet je zon vraag eigenlijk op een site als deze neer?
Waarom zet je zon vraag eigenlijk op een site als deze neer?
Misschien omdat hier niet meteen hysterisch en panisch gereageerd wordt? Hier denkt men nog fatsoenlijk na voordat men moord en brand schreeuwt en meteen van kindermisbruik uitgaat. Dat kan altijd nog wel als daar ondanks bovenstaande adviezen aanleiding toe is. Eerst kijken of er wel een probleem is. Dat wordt elders vaak vergeten in zulke gevallen.
Op een opvoedkundige of ander soort kindergerelateerde site zou ik een betere optie vinden. Ik zou met zulk soort vragen over mijn kinderen deze niet voorleggen aan mensen die op kinderen vallen...persoonlijk
Kan ook natuurlijk, maar ik ben erg benieuwd naar wat de reacties daar zullen zijn. Die beslissing is echter aan de topicstarter.
Toegeven tegenover je dochter dat je dat zelf vroeger ook gedaan zou hebben, dat zou ik doen.
En eraan toevoegen dat veel mensen er heel moeilijk over kunnen doen maar dat dat in jouw gezin niet gaat gebeuren.
Zie je dochter niet als een vreemd onbegrijpbaar wezen.
En als de dokter vraagt om de foto's te zien dan moet je nee zeggen.
ben je blind of zo? er is iets gebeurd met je dochter wat jij echt niet weet. dit is abnormaal. dat vind je zelf ook.
ga op zoek naar hulp. laat je niet misleiden met lulverhalen. ze heeft dit niet zelf verzonnen. kinderen vertellen je never nooit wat er is gebeurd, er is haar iets overkomen. ga nu onmiddellijk hulp halen voordat het te laat is. laat je niet uit het veld slaan. zoeken. nu!!!!
Hoe weet je dat?
@Anoniem: Lig! Af! Koest!
Ik vind het ook niet normaal, hoor. Ik zou naar de huisarts gaan o.i.d. en al helemaal neit hier om advies vragen
Het is goed advies te vragen. Uiteindelijk moet ze natuurlijk zelf beslissen wat ze ermee doet.
Wanneer is iets normaal?
In dit geval kan ik er niet over oordelen. Jij overigens ook niet.
Wel weet ik dat kinderen geïnteresseerd zijn in hun lichaam en in dat van een ander. Volgens mij is dat heel normaal, tenzij je oogkleppen op hebt. Ik kan mij nog van vroeger herinneren dat mijn zus mij uitgebreid haar genitaliën liet zien en dat ze die van mij ook wel interessant vond. Ik denk dat ik toen ongeveer zes jaar geweest moet zijn en zij een jaar of acht. Grote lol en een hoop gegiechel, maar voor de rest gebeurde er niets. Wat is hier zo bijzonder aan?
Mijn moeder heeft dit natuurlijk niet gezien. Maar, had zij, als ze het wel geweten had, met mijn zus naar de huisarts moeten gaan? Nee toch.. dat is toch zielig voor het arme kind dat heel onschuldig handelde uit interesse voor de menselijke anatomie.
Mijn zus zal zich hier, na meer dan dertig jaar, vast niets meer van kunnen herinneren. Als het destijds anders was gelopen en er was wel een hoop bombarie geweest, dan stond het nu vast op een negatieve manier in haar geheugen gegrift.
Je schrijft:
kinderen vertellen je never nooit wat er is gebeurd, er is haar iets overkomen.
Spreek je uit ervaring?
Ach.. dat ligt er maar net aan hoe je je opstelt en op wat voor een manier je het kind benadert. Ik kan me voorstellen dat kinderen erg terughoudend worden van overgevoelige, emotioneel losgeslagen volwassenen, die van te voren zelf het verhaal al hebben verzonnen.
ben je blind of zo? er is iets gebeurd met je dochter wat jij echt niet weet. dit is abnormaal. dat vind je zelf ook.
ga op zoek naar hulp. laat je niet misleiden met lulverhalen. ze heeft dit niet zelf verzonnen. kinderen vertellen je never nooit wat er is gebeurd, er is haar iets overkomen. ga nu onmiddellijk hulp halen voordat het te laat is. laat je niet uit het veld slaan. zoeken. nu!!!!
Maar wat als die moeder denkt dat ze van die hulp nadeel kan gaan hebben?
Zou ze in een ander geval die hulp niet allang gezocht hebben?
Mijn kind is op het moment ook erg geïnteresseerd in haar genitaliën - ik ben er, bij haar vrijwel zeker van dat dit erbij hoort en dat er niets ernstigs gebeurd is. Zo was ze ook een tijdje erg geïnteresseerd in haar oogbollen en hersens .....
Blijf vooral opletten en helder nadenken en laat je fantasie niet met je op de loop gaan, ook dit kan namelijk schadelijk zijn. Probeer, zonder al te zware emotie, er op een neutrale manier over te praten. Mocht je het dan nog niet vertrouwen, zoek dan contact met de huisarts.
Overigens kun je hier best terecht voor advies, maar laat je niet opjutten door zinloze bangpraterij.