pubermeisjes
pubermeisjes
—
11 augustus 2011, 01:00
Hoi,
Al een aantal jaar ben ik erachter dat ik meisjes tussen de 10 en 15 aantrekkelijker vind dan meisjes van mn eigen leeftijd (25).
Ik ben echter nog nooit verliefd geweest op meisjes van die leeftijd maar vind ze enkel fysiek aantrekkelijk. Ik bevredig mijzelf momenteel door het kijken naar legale zogenaamde jailbaitplaatjes.
Graag zou ik in contact komen met mensen die dezelfde gevoelens hebben.
Alvast bedankt!
Wat betreft het jailbait verhaal wil ik je nadrukkelijk er op wijzen dat de Nederlandse definitie van kinderporno zéér ruim en vaag is:
Kinderporno is "Een afbeelding - of een gegevensdrager, bevattende een afbeelding - van een seksuele gedraging, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet heeft bereikt, is betrokken of schijnbaar is betrokken" (uit: Art. 240b wetboek van strafrecht). Onder "afbeelding" vallen zowel stilstaande als bewegende beelden. Sinds 2002 is ook virtuele kinderporno strafbaar. Virtuele kinderporno is kinderporno waarvan duidelijk is dat de afgebeelde situatie niet echt heeft plaatsgevonden. Recentelijk worden ook kinderpornografische tekeningen tot virtuele kinderporno gerekend. (bron: http://www.om.nl/organisatie/beleidsregels/overzicht/zeden/@155181/aanwijzing/ )
bron: http://www.pedofilie.nl/definities
Verzwarende factoren zijn natuurlijk de eigenaar van de afbeeldingen (meisje zelf, haar verkering of een wildvreemde verzamelaar) en de context (het onderwerp van de andere afbeeldingen).
Mits in grote getallen bij jou aanwezig, kunnen je jailbait foto's net zo goed onder kinderporno vallen, als de beerputten die de Robert M.'s van deze wereld er op nahouden. Zolang het OM er een seksuele gedraging in ziet (een suggestieve pose is genoeg; hoeft niet naakt te zijn) en een duidelijke fixatie hierop van jouw kant (grote aantallen), heb jij op zijn minst wat uit te leggen mocht je in hun vizier komen. Dat de foto's van bijv. Facebook komen, de meisjes gekleed zijn en ze deze foto's vrijwillig zelf gemaakt hebben, zonder manipulatie van "sexual predators", is niet relevant.
Wees hier dus heel voorzichtig in.
Je kan ook modebladen als Teen Vogue of Vogue Bambini nemen als duidelijk legaler alternatief. Die bevatten net zo goed foto's die als suggestief te kenmerken zijn, maar deze zijn, door hun internationale brede verkrijgbaarheid in normale tijdschriftenwinkels, voor jou "te veronderstellen legaal" en dus juridisch aanzienlijk beter verdedigbaar. Dat zijn willekeurige "jailbait foto's" van internet absoluut niet.
Hoi Gabriel,
Bedankt voor je reactie. Ik vind dat eigenlijk best schokkend om te horen! Zijn er in het verleden mensen veroordeeld daarvoor? Ik moet eerlijk zeggen dat ik inderdaad behoorlijk wat plaatjes bezit, maar ben er eigenlijk altijd vanuit gegaan dat het iets "onschuldigs" was
Nu ik hoor dat dit ook strafbaar kan zijn vraag ik me af waar ik voor mezelf de grens ga stellen...
Graag zou ik dit ook met anderen bespreken!
Wat vinden jullie overigens van de ophef rond de foto's van Thylene Blondeau?
Ik denk niet dat ik ooit heb gelezen dat iemand specifiek veroordeeld is voor "jailbait plaatjes". Maat de wet heeft er wel plek voor en ik zou hier nooit te dicht tegenaan leunen. Zoals ik al eerder zei, spelen andere factoren ook een rol, zoals de eigenaar, aantal en soms ook actualiteiten. Als er net iemand is opgepakt die tieners misbruikte en die bleek shitloads aan facebookplaatjes van voor de spiegel poserende topless 16 jarigen te hebben, dan kan het zijn dat de politiek stennis trapt en bij het OM de hondenriem losmaakt. Want hoewel ze an sich nooit een zaak er tegen zouden beginnen (te veel man-uren werk voor te zwak materiaal), biedt de wet er wel ruimte voor. Ze vragen bij Google wie er een beetje heftig op "jailbait" zoekt en tappen die mensen een tijdje af. Een half jaar later wordt er met veel bombarie een groot "kinderpornonetwerk" opgerold, die walgelijke termen als "gevangenisaas" hanteerde. Dat het uiteindelijk maar tot 5% veroordelingen komt en de overige 95% ex-verdachten eenzaam en werkloos achterblijft doet er niet toe, want het media moment was effectief.
De verdachtmaking en bijbehorende arrestatie is al genoeg om alles wat jij hebt kapot te maken (familie, vrienden, werk). Dus afgezien van wanneer je een afbeelding persoonlijk grensoverschrijdend vindt, zoek de grens van de wet in ieder geval niet te dicht op.
Ga er van uit dat bij randgevallen de grens begint bij erotische intenties. Als je naar het onderwerp kijkt, is een duidelijk sensuele pose of suggestieve context (te "oud" gekleed en/of suggestief decor) denk ik het minimale startpunt. Verzwarende factoren zijn dan: in hoeverre het onderwerp gekleed is en, indien er sprake van is, weegt een focus op geslachtskenmerken volgens mij nog het allerzwaarste. Zie ook de Dost Test. Deze is Amerikaans, maar voor zover de jurisprudentie in NL te volgen is, wijken wij hier weinig van af.
De enige manier waarop je deze gevallen kan verantwoorden, is als je een "credible" bron kan aantonen, zoals van een geaccepteerd kunstfotograaf (je kan het boek NIEUW op bijv. Amazon.com bestellen) en mode/glamour tijdschriften. Heb je deze bron niet, dan is het dus twijfelachtig.
Zie ook:
https://secure.wikimedia.org/wikipedia/en/wiki/Child_erotica
https://secure.wikimedia.org/wikipedia/en/wiki/Junior_idol
http://www.pedofilie.nl/view_comment/15969
Thylene Blondeau: gevalletje "moral outrage". Eens in de zoveel tijd gebeurt dit; meestal zonder enige uitwerking. Als je soortgelijke foto's overigens zonder de Vogue-bron zou hebben, zou je dus inderdaad een probleem hebben: suggestieve pose, te oud gekleed, suggestief decor...check, check en check.
Ik heb hier de laatste dagen het een en ander zitten lezen, en wil toch m'n verhaal kwijt naar aanleiding van dit onderwerp.
Ik heb dezelfde voorkeur voor pubermeisjes, al is het bij mij tussen 13-16 jaar ongeveer. Hoe dit precies is ontstaan weet ik niet. Toen ik zelf die leeftijd had, had ik meer oog voor oudere meiden/vrouwen dan meisjes van m'n eigen leeftijd. Dus toen speelde dat niet. Pas later, op m'n 20e kwam ik via m'n werk in aanraking met enkele meisjes van 13/14 jaar die kwamen werken na schooltijd en in de vakanties. Er was 1 meisje, ik geloof dat ze destijds 13 was (bijna 14) (ik was 20), die mij wel leuk vond. Ik vond de aandacht wel leuk, maar deed er eerst niets mee. Totdat we wat vaker met elkaar spraken buiten werktijd (bellen, sms, brieven) en ik gevoelens voor haar kreeg. Dat ging zelfs over tot verliefdheid. Ik wist in het begin echt niet wat ik ermee aan moest. Verliefd op een meisje die 7 jaar jonger is! Een directe collega wist ervan (was van mijn leeftijd) en heb het toen met hem besproken. Er werd helemaal niet raar over gedaan. Ook mijn broer wist dat ik dat meisje leuk vond en op een gegeven moment zelfs m'n ouders. Het leek de normaalste zaak van de wereld. Toch bleef het bij mij knagen dat het niet juist was, zo'n jong meisje. Op haar 14e/15e verdwenen haar gevoelens. Daar kon ik eerst slecht mee omgaan, maar ik begreep het wel. Er is ook nooit seksueel contact geweest, al had ik dat toendertijd best wel gewild. Ik heb daar nooit op aangedrongen en dacht, als ze het wil dan geeft ze het wel aan. Zij had die behoefte klaarblijkelijk niet, of durfde het niet kenbaar te maken. Het is ook nooit ter sprake geweest.
Ik ben nu 32 en het is in al die jaren bij deze ene verliefdheid gebleven. De laatste paar jaar dringt het echter tot me door dat ik wel eens een efebofiel kan zijn. Destijds zag ik meiden van m'n eigen leeftijd niet staan, en nu is dat eigenlijk nog steeds zo. Ik kijk graag naar tienermeisjes/pubermeisjes van 12-16 en wordt al blij als ik ze, 's ochtends op weg naar m'n werk, zie fietsen. Het fysieke is wat mij aantrekt. Dat wordt versterkt door de vaak strakke kleding wat zulke meisjes dragen. Er is ook een periode geweest dat ik, net zoals Olazoeka, mijzelf heb bevredigt bij het kijken naar foto's op vrij toegangelijke jailbait websites, maar ook op hyvesprofielen van meisjes hier uit het dorp. Die kende ik dan van gezicht en na wat zoekwerk vond je dan wel een profiel met daarop foto's. Dit gedrag deed ik tot voor enkele maanden geleden. Ik was er gewoon vies van. Mijzelf verlekkeren bij het aanzien van jonge en onschuldige meisjes. Soms zat ik, na het bevredigen, met de tranen in mijn ogen, denkend "waar ben ik mee bezig?". Ik heb ook nooit toenadering gezocht tot zulke meisjes. Ik fantaseer soms wel over het hebben van sex met tienermeisjes (waarmee ze dan instemmen), maar zal dit nooit ten uitvoer brengen. Ik ben me ervan bewust dat het zo'n onschuldig meisje schaadt voor het leven evenals haar ouders. Alleen daarom zou ik het al niet kunnen. Maar ik kan me ook niet voorstellen dat als zo'n meisje naakt voor me zou staan, dat ik daar nog sex mee zou willen. Dan heb ik het nog niet eens over de risico's en de gevolgen ervan. Echter kan ik niet ontkennen dat ik soms wel graag normaal contact zou willen met zulke meisjes. Het kan niet, maar de gevoelens zijn er wel. Ik heb het de laatste paar weken hier nogal moeilijk mee vanwege een meisje dat ik erg leuk vindt en het feit dat ik moet erkennen dat ik efebofiel ben.
Tot zover even. Het is een heel verhaal, maar wilde het toch kwijt.
Heftig verhaal anoniem,
Ik kan me voorstellen dat je het er erg lastig mee hebt. Tegelijkertijd heb ik bewondering voor het feit dat je jezelf duidelijk grenzen hebt gesteld en dat je je daar ook aan houdt. Ik denk wel dat je uit moet kijken met het afkeuren van je eigen gevoelens. Die gevoelens heb je nou eenmaal en daar heb je ook niet voor gekozen. Misschien dat je hier wat lotgenoten kan ontmoeten.
Mvg, Mark
Het stellen van grenzen is in deze voor mij niet zo moeilijk. Ik kan zulke meisjes echt geen kwaad doen. Mocht ik ooit in zo'n situatie belanden waarbij zo'n meisje sex zou willen hebben, dus ermee instemt, dan pas kan ik echt zeggen of ik die daadkracht heb. Het is zeker niet zo dat ernaar op zoek ben, maar dit laatste blijft wel een lastig punt. Soms is er wel een drang naar sex, maar die overweegt mijn gestelde grenzen niet. Het blijft enkel een fantasie.
Heh, ik zit helemaal te trillen nu ik dit schrijf. Vindt het toch wel lastig om dit publiekelijk te maken. Ook al is het anoniem.
Het lucht wel op om het van mij af te schrijven.
De afkeur van die gevoelens komt voort uit, denk ik, dat ik niet beter weet dan dat pedofilie een ziekte is en dat mensen die het hebben soms de meest smerige dingen met kinderen doen. Dankzij deze website kijk ik daar nu anders tegenaan. Dat beeld wat ik eerst had is een afspiegeling van hoe de maatschappij omgaat met pedofilie. Er is weinig tot geen begrip en ik kan het deels wel begrijpen als je het nieuws volgt. Er wordt veel misbruik gepleegd en dat wekt ongeloof, afkeer, woede en agressie. Het is een soort reflectie. Ik heb de gevoelens, maar kan er niet voor uitkomen. Deels omdat ik het niet wil en deels vanwege de sociale afkeur. Het zou m'n leven alleen maar meer op z'n kop zetten.
Ik denk wel dat ik ermee kan leven en heb af en toe het idee dat het een fase is die misschien vanzelf weer vervaagd of geheel verdwijnt.
Het geheel accepteren zal moeilijk worden.
Je zegt dat ik er niet voor deze gevoelens gekozen heb. Dit is een lastig punt. Ik voel me wel schuldig aan het ontwikkelen van deze gevoelens.
De verliefdheid op dat jonge meisje was iets aparts. Het was toen nieuw voor me en tot dusver is het bij die ene keer gebleven. Ik dacht naderhand dat het iets eenmaligs was. In de jaren erna, voor zover ik mij kan herinneren, had ik weinig oog voor pubermeisjes.
Dat begon een jaar of 7 geleden. Althans, ik denk dat de gevoelens toen meer begonnen te spelen. In de tussenliggende jaren ben ik van baan veranderd, en via het werk was ik soms ook bij mensen thuis werkzaam. Zo ook bij een familie waarbij ik ongeveer anderhalve maand lang werkzaam was. Deze familie had 3 dochters en de jongste, die was toen 12 of 13 denk ik. Die viel mij op. Het was dan ook wel een knap meisje. Ik zag haar dus regelmatig als ik daar werkzaam was, maar had nooit contact met haar. Toen begonnen die gevoelens op te spelen en ook sexuele fantasieën. Ik associeerde dat toen niet met pedofilie. Ik was toen echt meer bezig met de gevoelens zelf. De associatie met pedofilie is langzaamaan gekomen sinds een paar jaar en vooral het laatste jaar is het iets wat door m'n hoofd blijft spoken. "je bent een pedofiel. een viespeuk". Ook al heb ik nog nooit een meisje met een vinger aangeraakt. Toen begon ook hele gedoe met internet. Zo kwam ik de zus van dat meisje tegen op een profielensite. Ik moest meteen aan haar jongere zusje denken en ook zij had een profiel met foto's. Ik keek er zowat elke week wel eens op om te kijken voor nieuwe foto's. Ik heb mij regelmatig bevredigt bij het bekijken van de foto's en heb haar zelfs enkele jaren lang gevolgd op profielensites. Was ze weg bij de ene, dan zocht ik haar bij de andere. Ik zocht nooit contact, maar enkel voor het bekijken van de foto's en mij daar op te bevredigen. De interesse verloor ik toen ze wat ouder werd. Na haar 16/17e. De gedachten bleven wel "ik wordt ouder, maar ik blijf maar kijken naar meisjes van 13-16". De leeftijdsgrens groeit niet mee zogezegd. De laatste paar jaar heb ik, zoals ik gisteren schreef, ook regelmatig op jailbaitsites gekeken. Ik heb niets met kinderporno. Ik zoek er ook niet naar.
De grootste misstap voor mij is het bekijken van foto's van meisjes van groep 8 van de lokale basisschool. Die zijn meisjes van amper 12 jaar. Daar walgde ik eerst zelf van, maar moest concluderen dat het wel enige aantrekkingskracht op mij uitoefende. Het is dan niet zo dat ik elk meisje van die leeftijd aantrekkelijk vindt.
Dit gedrag zo door de jaren heen zie ik zelf als de ontwikkeling van die gevoelens en daar komt ook deels de afkeur van denk ik. Ik ben er zelf schuldig aan.
Kan je zoiets ontwikkelen of gebeurt het hoe dan ook? Hoe ervaren anderen dit?
Nu is er een meisje waar ik stilaan wat gevoelens voor krijg. Ik heb nooit een woord met haar gesproken, maar zag haar op de eerdergenoemde foto's toen ze in groep 8 zat (12 jaar). Ze viel me op door haar uiterlijk. Fysiek niet aantrekkelijk. Nu zit ze op de middelbare school en is 13/14 jaar. Ik ken haar enkel van naam en gezicht. Ik zie haar soms fietsen. Zo'n knap meisje en nu is het fysiek wel aantrekkelijk. Ik betrap mij erop dat ik haar erg leuk vindt. Ook heb ik gezocht op profielensites en ben haar daar tegengekomen. Meer dan een profielfoto is er overigens niet te zien. Dit gedrag baart me zorgen. Ik ken de grenzen die ik gesteld heb. Die zullen ook niet vervagen als mijn gevoelens sterker worden. Het probleem is nu dat ik probeer toenadering te zoeken. Gewoon sociaal contact. Voor sommigen misschien heel normaal met zulke meisjes, voor mij niet. Waarom zou ik contact willen....dat weet ik dus niet. Ik heb haar onlangs toegevoegd op 1 van die profielensites en dat accepteerde ze. Ik kreeg wel vrij snel de vraag wie ik was. Ik heb toen eens goed nagedacht waar ik nou mee bezig ben, en met een leugen het geheel afgekapt en haar verwijderd van m'n profiel. Het blijft nu toch spoken dat ik graag eens contact wil. Er komt niets uit voort dat weet ik maar al te goed. Ik wil niets met haar. Ik begrijp nu die drang naar contact niet. Zo'n meisje heeft mij niets te bieden. Ik zou haar niet eens willen ontmoeten. Ik wordt namelijk al zenuwachtig in het bijzijn van zo'n meisje. Dat zal alleen maar erger worden nu er een naamplaatje aan mijn gevoelens hangt.
Herkennen mensen deze fase? Zou het onbewust toch een neiging zijn naar seksueel contact? Of hopen op seksueel contact?
Een tikkende tijdbom? Ik voel het zelf niet zo. Misschien is het een fase van verlangen en ontkenning?
Hoi,
Ik denk dat het vooral belangrijk is om eerlijk te worden en zijn tegenover jezelf.
Maatschappelijke taboes en wetten moeten vooral invloed hebben op je (denken over) handelen, maar niet te veel op je primaire gevoelens. Waarom? Omdat je ze niet echt kan tegenhouden. Als je eerlijk bent over wat je werkelijk voelt en motiveert, kan je beter je eigen zwaktes erkennen, je grenzen inschatten en binnen de wet blijven.
Bruter gezegd: erken wanneer je met je pik denkt en ga hier correct mee om.
Je zegt "gewoon sociaal contact" te willen met het meisje uit je laatste alineas. Maar het begon met een foto, dan met een naam, dan zie je haar in het echt, constateert hoe knap ze is en je zoekt toenadering op sociale netwerken.
Als ik besluit "gewoon socaal contact" te willen, kom ik daar achter via een gesprek en niet via een reeks foto's. Je wil niet zomaar contact, je wil echt contact met dat ene meisje van, in eerste instantie, die ene foto uit groep 8. Dus ja, je motivatie is duidelijk aantrekking.
Dat betekent niet dat je haar meteen bespringt of een "tikkende tijdbom" bent! Dat doen andere normale functionerende mensen ook niet niet wanneer ze iemand aantrekkelijk vinden. Maar erken dus wel wat je primaire drijfveer was om contact te maken met dit wildvreemde meisje. (wel grappig dat ZIJ jou met het wildvreemde-aspect confronteerde toen jullie elkaar toevoegden!)
Je wil opnieuw contact maken met haar, maar kan je vervolgens geen voorstelling maken bij de invulling daarvan. Je vindt haar dus gewoon heel spannend, meer niet.
Met kijken, in het echt of naar foto's (zolang legaal), is niet zo veel mis. Maar ik denk dat het onverstandig is opnieuw contact te maken, wanneer je nog zo worstelt met deze gevoelens en twijfelt over je eigen beweegredenen. Ik denk ook niet dat je dan werkelijk goed je grenzen kent. Ik heb het niet over van een afstand bekeken, wat je altijd hebt geleerd te moeten zeggen, wat in het wetboek staat, maar er middenin:
Stel even dat je wel contact met haar krijgt. Ze is 14, ze heeft ook hormonen. Misschien ben jij wel een ingetogen gentleman, vindt ze jou leuk...en neemt zij initiatief om tot seksueel contact over te gaan. Alles is op dat moment gewild en zonder dwang. Dan moet jij zo sterk in je schoenen staan om ondanks alles nee te zeggen. Jij moet hierin de volwassene zijn die de wet aanhoudt en de eventuele consequenties op lange termijn overziet. Als je jezelf terugleest, met al je twijfels...durf jij de garantie te geven dat dit scenario, zoals je er NU voorstaat, zonder twijfel correct zal verlopen? Ik ga er geen geld op wedden
Wees eerlijk naar jezelf toe en accepteer dit. Dat is de enige manier om er op termijn echt mee om te gaan.
Gabriël - een pedofiel die op meisjes valt
PS: Maak het jezelf ook niet moeilijker met arbitraire schoolgrenzen (basis- of middelbaar-). Je valt sowieso al op meisjes onder de legale leeftijd (16). Wees eerlijk. Er zijn genoeg meisjes die vanaf hun 10e al beginnen met puberen. Dus ja, dat je dan meisjes uit groep 8 aantrekkelijk kan vinden als efebofiel, verbaast me niks.
Ruim een half jaar later en daar ben ik weer.
Af en toe wel wat gelezen op het forum en hier meerdere malen een reactie geschreven, maar het uiteindelijk toch niet gepost.
Ik heb m'n hele verhaal nog eens op papier gezet. Dat wilde ik in een apart topic posten, maar omdat hier het één en ander staat en er ook op gereageerd is, laat ik het erbij.
Terugkomend op de acceptatie van m'n gevoelens. Dat gaat met ups en downs. Het ene moment zie ik het vrij luchtig. Ja, het is een taboe dat ik een voorkeur heb voor tienermeisjes, maar het is mijn taboe en zolang ik er niemand mee lastig val blijft het enkel mijn probleem. Maar er zijn ook momenten dat ik er moeilijk mee om kan gaan. Dan raak ik door alle gevoelens in een depressieve bui. Ik heb het gevoel dat ik deels ook nodig heb. Die negativiteit om bewust te blijven van het feit dat mijn gevoelens niet behoren tot datgene wat algemeen geaccepteerd word en dat ik daar dus verstandig mee om moet gaan.
Ik wil mezelf niet het stempel pedofiel dan wel efebofiel geven ook al weet ik dat mijn voorkeur onder die laatste groep valt. Misschien vanwege de zeer negatieve lading ervan. Daarbij, de samenleving maakt niet echt onderscheid tussen de twee. Die scharen elke vorm van aantrekking tot een minderjarige onder de categorie pedofilie.
Ook wil ik m'n standpunt wat verduidelijken voor wat betreft de sexuele gevoelens, want dat is toch altijd het speerpunt als het om pedofilie/efebofilie gaat.
Ik zal nooit op zoek gaan naar contacten enkel met als doel het hebben van sex met een minderjarig meisje. Nu ben ik ook geen heilige en soms heb ik wel eens een fantasie. Al speelt zelfs bij zo'n fantasie m'n geweten op dat dit niet kan.
Ik zou er voor mezelf wat minder moeite mee hebben als sexueel contact voort zou komen uit een relatie en als het door beide partijen gewenst en zonder enige vorm van drang of verwachting zou gebeuren. Ook dan blijft het fout natuurlijk en spelen de wettelijke aspecten mee.
Ik zei eerder dat ik m'n grenzen gesteld heb en dat komt mede omdat ik mezelf niet snel in een situatie zie belanden waaruit een vorm van relatie zou ontstaan met zo'n meisje.
Pas als zo'n situatie zich daadwerkelijk voor zou doen kan ik echt zeggen of ik sterk genoeg ben om de juiste beslissing te nemen.
Dus ik begrijp je twijfel Gabriël. Het is makkelijk om op voorhand te zeggen, tot zover en niet verder, maar ik denk dat je pas echt weet of je dat kan als je in zo'n situatie beland.
Bij dat 14-jarige meisje (toen ik zelf 20 was) had ik op een gegeven moment ook sexuele gevoelens voor haar. Dat heb ik nooit kenbaar gemaakt. Ik vond dat als het ter sprake zou komen het iniatief daarvoor van haar kant moest zijn. Op die manier dwing je niets af en kan je er zonder enige druk over praten. Het is overigens nooit ter sprake geweest.
En dan is daar nog altijd het meisje.
Als er 1 ding is wat mij de afgelopen paar maanden het meest heeft beziggehouden dan is zij het wel.
Mijn motivatie voor het contact was inderdaad aantrekking. Dat zie ik nu in. Anders had ik haar ook niet opgezocht.
Toen ik haar voor het eerst op die foto zag, maakte haar gezicht een bepaalde indruk op me. Niet zozeer omdat ze toen zo knap was, maar anders. Moeilijk te verwoorden.
Nu echter, is ze in alle opzichten aantrekkelijk, maar ben ik bovenal gecharmeerd van haar karakteristieke uiterlijk. En dit is iets wat ik tot dusver niet eerder heb ervaren. Zo'n aantrekkingskracht op een jong en onbekend meisje. Ook niet bij iemand van m'n eigen leeftijd trouwens.
Goed, zo'n 2 maanden geleden kreeg ik onverwachts een berichtje van haar. Blijkbaar was ze een beetje nieuwsgierig want ze probeerde uit te zoeken wie ik nou was. Dat kon ik wel opmaken uit haar bericht. Blij verrast door het contact, want daar was ineens dat leuke meisje weer, gingen er wat nietszeggende berichten over en weer. Berichten waarbij ik wel 3 keer na moest denken wat te schrijven want ik wilde in geen geval laten merken dat ik haar wel erg leuk vind. Dat lukte ook, tot een zeker moment.
Ik was in een vrolijke bui en kon het niet langer voor me houden. Misschien ook omdat ik eerlijk wilde zijn tegenover haar. Ik zei haar dat ik haar leuk vond. Ook al hadden we elkaar nog nooit ontmoet. Ik had haar natuurlijk wel op straat gezien. Ze vond het raar omdat ze me niet kende en niets van me wist. Op dat moment wist ik al dat ik fout zat. Toen kwam daar de vraag naar m'n leeftijd. Eerlijk is eerlijk, ik heb getwijfeld of ik het moest zeggen of niet, maar ik wilde wel eerlijk blijven en heb het gezegd. Toen bleef het stil. Ik vroeg haar of ze geschrokken was en dat was ze inderdaad. Hoe dom van mij dat ik dat niet zag aankomen! Ik wilde eerlijk tegen haar zijn en verloor uit het oog wat die waarheid met haar zou kunnen doen. Ik begreep haar maar al te goed en heb haar ook duidelijk gemaakt hoe het zit en dat ik er niets aan kan doen dat ik haar leuk vind, maar dat het wel mijn fout is om dat ook kenbaar te maken. Ze leek er geen begrip voor te hebben. Ze wilde enkel een foto van mij. En die vraag bracht mij in paniek. Om wat er gezegd was. En ze wist immers mijn naam, dus kreeg ik het idee dat ze die foto enkel en alleen wilde om mij publiekelijk als pedofiel te bestempelen. Toen ik haar zei dat een foto mij geen goed idee leek, werd mijn vooroordeel min of meer bevestigd. Ze dacht dat ik op deze manier met meer meiden contact zocht. Wat niet zo is. Dit was de eerste (en meteen de laatste) keer dat ik contact zocht met zo'n meisje. Ik heb het toen een paar dagen laten rusten, maar ik had er een naar gevoel van. Uiteindelijk heb ik haar een foto gestuurd. Ik heb immers niets te verbergen en na wat er gezegd was, vond ik dat ze wel het recht had te weten wie ik ben. Dat woog voor mij toch zwaarder dan de eventuele risico's om mezelf bekend te maken. Daarna heb ik niets meer van haar vernomen. Wat eerst zo onschuldig leek was uitgegroeid naar een situatie waar ik moeilijk mee kon omgaan met zelfs een moment waarop ik niet meer wist hoe ik nog kon leven met zulke gevoelens. Het heeft op mij een flinke impact gemaakt. En dan was er nog de onzekerheid van de impact die het op haar had en de onzekerheid wat ze eventueel met mijn foto zou doen. Zo'n mate van onzekerheid heb ik nog nooit ervaren.
Soms kijkend naar haar foto, wetende dat dat nou absoluut niet helpt om het te vergeten, moest ik toch iets doen om dit achter me te laten.
Uiteindelijk besloot ik om haar nog éénmaal een bericht te sturen en uit te leggen waarom ik haar nou zo leuk vind, dat het voor mij niet vanzelfsprekend is en dat ik zoiets nooit eerder had gedaan en ook niet had moeten doen. Het werd een heel verhaal maar ik moest een aantal dingen gewoon van me afschrijven. Ik ging er niet vanuit dat ze enig begrip zou tonen. Zoiets kan je niet verwachten van iemand van haar leeftijd. Natuurlijk hoopte ik dat ze er over wilde praten. Of dat nou positief of negatief zou zijn, dat maakte me niet uit. Ik wilde graag weten wat mijn uiting naar haar, met haar deed. Zoals verwacht kwam er geen reactie. Ondanks dat heeft het mij wel geholpen om het los te laten. Ook al blijf ik me afvragen hoe zij zich gevoeld moet hebben. Dat het voor haar op z'n minst onprettig was is wel duidelijk. Ik weet nu dat ik haar ongewild heb betrokken in mijn probleem.
Iets anders wat ook uit deze situatie is voortgekomen is dat ik geen enkele behoefte meer heb om nog naar foto's van tienermeisjes te zoeken/kijken op eerdergenoemde jailbait websites e.d.
Zoals ik al schreef deed ik dit tot vorig jaar. Toen mijn oog op dat ene meisje is gevallen werd die behoefte steeds minder en is die nu helemaal verdwenen.
Wat dat betreft heeft deze hele ervaring mij wel 2 positieve dingen gebracht.
Dit is waar ik nu sta. Een ervaring rijker, een illusie armer, maar wel wat sterker dan voorheen.
Hoi Anoniem,
Ik reageer een beetje laat, maar ik kwam je verhaal net pas tegen.
Nadat je iets nogal onverstandigs hebt gedaan, heb je heel eerlijk gehandeld, vind ik. Misschien was het noemen van je naam en leeftijd, en het sturen van die foto niet de verstandigste keuze, maar ik bewonder het toch. Ik hoop dat dat meisje dit ook zo ziet. (Zo niet, dan valt dat een meisje van die leeftijd natuurlijk niet te verwijten. Maar later zal ze misschien toch inzien dat je, na je domme zet, eerlijk bent geweest. Dat kan voor haar fijner zijn. Dan weet ze dat ze niet benaderd is door een of andere botte pedo.)
Hoe is het nu? Heb je nog iets gehoord? Je schrijft: "Ondanks dat heeft het mij wel geholpen om het los te laten." Bedoel je alleen het loslaten van die vervelende gebeurtenissen, of ook van je verliefdheid op dat meisje? Is die verliefdheid over?
Dat je geen enkele behoefte meer heb om nog naar foto's van tienermeisjes te zoeken, wantrouw ik een beetje, eerlijk gezegd. Het klinkt alsof je van jezelf iets goeds moet doen (iets slechts moet laten) omdat je met dat meisje iets stoms gedaan hebt. Misschien vergis ik me, en was het gewoon een neutrale constatering van je, dat die behoefte aan plaatjeskijken gewoon echt verdwenen was. Wat ik maar wil zeggen: wees niet teleurgesteld in jezelf als je eventueel toch weer plaatjes gaat kijken. (Maar zorg dat je niks illegaals kijkt.)
Toen ik haar voor het eerst op die foto zag, maakte haar gezicht een bepaalde indruk op me. Niet zozeer omdat ze toen zo knap was, maar anders. Moeilijk te verwoorden.
Nu echter, is ze in alle opzichten aantrekkelijk, maar ben ik bovenal gecharmeerd van haar karakteristieke uiterlijk. En dit is iets wat ik tot dusver niet eerder heb ervaren. Zo'n aantrekkingskracht op een jong en onbekend meisje. Ook niet bij iemand van m'n eigen leeftijd trouwens.
Als ik het goed lees, dan was je gewoon erg verliefd op dat meisje. Of lees ik het dan verkeerd? Zo niet, dan lijkt het me wel echt behoorlijk moeilijk allemaal. Ik hoop dat je er al wat overheen bent.
Sterkte!
Dank voor je reactie Werther. Het is fijn om erover te kunnen praten. Ook al is het anoniem.
Het noemen van mijn naam hoefde niet, want zo sta ik vermeld op dat sociale netwerk. Dus het was vanaf het begin al een risico als je het zo bekijkt.
Ze stond in m'n lijst met vrienden, maar het voelde niet goed. Was ook bang voor vragen "wie is dat meisje?" "waar ken je haar van?". Onterecht natuurlijk, maar dat was de reden dat ik haar weer verwijderd had. Ondanks dat mijn bedoelingen goed waren kon ik er zelf niet mee overweg.
In eerste instantie, na die gebeurtenis, toen zij vroeg om een foto, weigerde ik, zoals ik reeds schreef. Ik raakte toen zelf in paniek. Uiteindelijk bleek het toch de enige manier om te tonen dat ik niets te verbergen had. Die afweging was wel zwaar, want op dat moment was ik nogal paranoide. Ik wist niet wat zij met die foto zou doen. Eens te meer omdat haar vriendin enkel bleef hameren op de vraag om een foto. Ik zag zogezegd de posters al hangen.
Goede bedoelingen of niet, ik was verkeerd bezig en vond dat ze recht had te weten wie ik nou was. Dat had verkeerd uit kunnen pakken, daar was ik mij zeker bewust van, maar de eerlijkheid naar het meisje woog voor mij zwaarder.
Dat werd nog eens versterkt toen ik in de dagen erna haar op een ochtend weer voorbij zag fietsen. Dat zal ik nooit vergeten. Ik zag haar en zij zag mij, maar gewoon zoals je elkaar wel eens aankijkt als je iemand passeert. Ik voelde me toen zo beroerd. Zo'n onschuldig meisje. Die avond stuurde ik haar een foto. Nadien ben ik haar niet meer tegengekomen en dat geeft een dubbel gevoel. Ze is zo mooi dat ik haar wel wil zien, maar na wat er is gebeurt wil ik niet dat ze mij ziet. Ik reed ook expres andere routes naar m'n werk om haar niet tegen te komen.
Het van mij afschrijven, ook richting het meisje, heeft mij geholpen in het loslaten van de gebeurtenis.
Schrijven helpt mij enorm heb ik gemerkt. Tot dusver heb ik nooit eerder m'n gevoelens en emoties op papier gezet. En nu rollen er soms hele lappen tekst uit m'n vingers.
Jij spreekt over verliefdheid. Daar is/was geen sprake van. Immers, ik kende haar niet persoonlijk. Enkel van een paar foto's en als we elkaar passeerden op straat. Natuurlijk bestaat er zoiets als liefde op het eerste gezicht. In die context zou dat ook kunnen met een foto natuurlijk. Ik voelde me tot haar aangetrokken vanwege haar uiterlijk. Zeer sterk aangetrokken, maar verliefd? Nee, toch niet denk ik. Zeker weten doe ik het niet, want ik ben in m'n leven slechts enkele malen verliefd geweest tot dusver en de laatste keer was dus toen ik 20/21 was en verliefd op een 14-jarig meisje. Als ik het daarmee vergelijk dan voelde dit anders. Niet zo heftig, maar dat komt natuurlijk ook doordat ik dat meisje uit het verleden wel persoonlijk kende en er mee omging, en dit meisje niet.
Ik heb niets meer van haar vernomen. Ben er ook niet op aangesproken door iemand. Blijkbaar heeft ze de gebeurtenis niet openbaar gemaakt of enkel in beperkte mate. Dat was waarvoor ik vreesde nadat ik mijn foto had gestuurd. De weken erna voelde het niet fijn om over straat te gaan. Bij elke blik van een passant vroeg ik me af "zou hij/zij het weten". Dat vraag ik me nu soms nog wel af. Geen fijn gevoel. Ook was ik bang om haar weer op straat tegen te komen wat tot dusver niet gebeurt is. Wat dat betreft heb ik het mezelf wel erg moeilijk gemaakt. Zelfs m'n eetlust leed eronder. Ben een kleine 10kilo lichter. Op zich geen probleem, maar dit is niet nou niet bepaald een goede manier voor gewichtsverlies.
Het bekijken van foto's (overigens allemaal legaal), dat ervaar ik toch echt zo. Voorheen was er een bepaalde drang, dan moest ik soms gewoon naar zulke foto's kijken. Die drang is er niet meer. Ik keek toen regelmatig op websites met zgn. "jailbait" foto's. Die behoefte heb ik niet meer. Daarvoor hoef ik mezelf niet te dwingen om niet te kijken. Het is of beter gezegd was onderdeel van het omgaan met mijn gevoelens. Ik ben nu wat verder en zie de gevoelens positiever dan voorheen. Daar tegenover, bevrediging zoeken bij die foto's, is iets wat ik nu als negatief ervaar. Voor sommigen misschien onschuldig en juist een vorm om er op een normale en legale manier mee om te gaan, maar zo zie ik het niet. Voor mezelf voelt het niet goed, dus doe ik het niet.
Ik ben er gelukkig al wel wat overheen. Het meisje zal ik nooit vergeten, maar dat zou ik, ondanks alles, ook niet willen!
Slechts enkele dagen verder en mijn gedachten naar het meisje leven weer op. Soms beleef ik het als irritant, alsof ik aan niets anders kan denken.
Wat moet ik hier nu mee..... Stilaan vraag ik me af of Werther niet toch gelijk heeft en dat het meer was dan aantrekkingskracht alleen.
Niet te bevatten dat zo'n jong meisje je innerlijk zo gek kan maken.
Hoi,
Het is een enorme dooddoener, maar nu eenmaal de waarheid: het gevoel (of je het nu verliefdheid noemt of wat ook) zal slijten, en na verloop van tijd verdwijnen. Voor mijn laatste verliefdheid heb ik drie jaar nodig gehad om ervan af te komen (maar dat was ook echt een jaren voortslepende affaire, dus wat anders dan jouw situatie). Uiteindelijk wint de tijd. Je kunt het proces volgens mij (geen ervaring mee, maar dat hoor je vaak als advies..) versnellen door op iemand anders verliefd te worden. Maar zoiets komt helaas niet op afroep. En als de nieuwe liefde even onmogelijk is, schiet je er niks mee op.
Wat sommigen wel kan helpen -wat míj althans hielp- is je hart luchten bij iemand in je omgeving. Af en toe je gal spuwen/kankeren op je lot/zwijmelen over dat meisje... dat kan soms wel helpen. Is er niet iemand die je 100% vertrouwt, en met wie je goed kunt praten?
Dat is niet mis. 3 jaar nodig om ervan af te komen.
Inderdaad, tijd heelt alle wonden. Dat was ook met zo met dat meisje uit m'n verleden. Daar is toen wel flink wat tijd overheen gegaan, maar uiteindelijk verdwijnt het en blijft de herinnering.
In dit geval zal het ook wel goedkomen.
Ik heb niemand bij wie ik dit kwijt kan. Ik praat ook nooit over m'n gevoelens en emoties met mensen in m'n omgeving (daarbuiten ook niet). Nooit gedaan ook. Heb geen idee hoe mijn broer hier tegenover staat, maar onze band is niet zo sterk. Hij verteld mij nooit wat er in hem omgaat en vice versa, dus om daar nu opeens mee aan te komen voelt nogal vreemd.
Ik wil toch even kwijt dat ik het treurig vind voor jullie mannen dat jullie je aangetrokken voelen tot kinderen. Maar blij ben dat jullie volwassen vrouwen van 20 tot 30 met rust laten. Wij volwassen vrouwen die trots mogen wezen om vrouwelijk er uit te zien en meer levenservaring en classe te mogen hebben. Zelfverzekerd in het leven staan en weten wat we willen.
Wij verdienen inderdaad beter dan een man die zich maar tot kinderen aangetrokken voelen omdat het zo veel makkelijk is om te veroveren dan als om een echte vrouw te veroveren. Ja wij kunnen nadenken en zien snel in hoe een man werkelijk is. En ja wij stellen eisen en zullen mannen harder en sneller beoordelen of afwijzen..That's life..
Dit zeg ik alleen maar om de trotse volwassen dames onder ons te verdedigen. Ik ben trots dat ik een jonge dame van in de 22 ben met een leuk koppie en verstand. En nee ik voel me niet geïntimideerd tegenover kinderen, omdat ik weet dat ik veel meer te bieden heb in het leven en nee ik zal nooit jaloers zijn..
Misschien is wel meer als de helft Pedofiel op deze wereld, dan nog ben ik blij dat ze ons er niet mee lastig vallen. Ik zoek geen achterlijke die zijn drang moet uiten op een kind. Daarvoor is een man mij niet genoeg waard voor..
Jullie moeten vooral doorgaan met het voor de gek houden van jezelf en meedoen aan deze hype van '' Ik val op kinderen gedoe ''.. Als je zo je leven wilt vullen is dat best verspilling.. Het leven heeft zo veel meer te bieden als dan achter gesloten kamertje op kinderen te geilen die waarschijnlijk niet eens wederzijds op jou geilen..
Maar ach het is jullie keuze hè?
Veel succes er mee.. met deze waanzin!
Toen ik deze post doorliet vreesde ik al dat er mensen gingen happen. Ik had hoop dat mensen de kinderlijke arrogantie van deze madam wel zouden doorzien. Helaas.
Om het topic schoon te houden haal ik de antwoorden weer offline. Miss: als je verder wil posten, prima, maar laat je arrogante en beledigende houding dan achterwege. Hier zijn mensen gelijkwaardig. Als je je daar niet in kan vinden zal je een ander forum moeten zoeken. Voor verdere vragen kan je terecht op info@pedofilie.nl.
Je hebt kritiek op iets waar mensen niks aan kunnen doen en niets aan kunnen veranderen. Snap je niet dat dat totaal zinloos is? Je kunt zelf kiezen wat je doet, maar niet kiezen wat je wil. Als dat zou kunnen zou ik ervoor kiezen dat ik heel erg veel zin heb om een lange, saaie, intense universitaire studie te doen, zou het een stuk makkelijker maken. Als dat zou kunnen zouden mensen die in de gevangenis zitten ervoor kiezen om het daar leuk te vinden. Klaarblijkelijk kan dat dus niet. Je kunt niet kiezen wat je wil, en dat geldt ook voor seksuele voorkeur. Je kunt kritiek hebben op wat mensen doen, maar niet op hoe mensen zijn.
Ik heb even een tijdje zitten lezen en eens heel eerlijk naar mezelf gekeken, maar ik denk dat je heel erg op moet passen dat je jezelf niet de stempel pedofiel opplakt. Ik ben een man van 34 en ook ik voel me op een bepaalde manier sterk aangetrokken tot pubermeisjes (13-16). Kan er niets aan doen. Vind het gewoon mooi om naar te kijken, maar als ik kijk naar reacties van andere mannen, ben ik bij verre niet de enige. Ik ben nooit echt bang geweest dat ik er iets mee zou doen. Mijn grootste angst op seksueel gebied is dat het niet van 2 kanten zou komen. Zou het verschrikkelijk vinden om achteraf te horen dat iemand zich op wat voor manier dan ook gedwongen zou voelen en dat geld zeker ook voor volwassene. Dit is juist altijd geweest wat mij, zeker in mijn jonge jaren heel onzeker heeft gemaakt.
Alle relaties en seksuele contacten die ik in mijn leven heb gehad zijn allemaal met meisjes/vrouwen die jonger als mij zijn, maar dit heeft volgens mij nog het meeste te maken met mijn uiterlijk en het feit dat ik vaak stukken jonger geschat word. Het meest extreme geval is op de grens. Toen ik 27 was heb ik een meisje van 16 leren kennen. Ik heb dit in het begin tegen gehouden, maar heb uiteindelijk, vrijwel zonder hier om te vragen, nadrukkelijk toestemming van haar moeder gekregen. Ik heb uiteindelijk 4 jaar een relatie met haar gehad, maar moet wel eerlijk toegeven dat het leeftijdverschil wel degelijk af en toe een belangrijke rol kan spelen. Meisjes van die leeftijd kunnen zich soms heel volwassen voordoen, maar kunnen niet alle situaties als een volwassene afhandelen. Verder houd ik niet echt er van om een soort vader gevoel over mijn vriendin te hebben. Val juist op iets dominantere vrouwen. Toch kan ik zeggen dat ik er geen spijt van heb gehad of dat ik op wat voor manier het gevoel heb haar iets afgenomen te hebben. Ze was ook geen maagd meer toen ze mij leerde kennen, wat het hele verhaal wel veranderd zou hebben en richtte zichzelf enkel op 25+.
Verder geloof ik dat vrijwel iedereen wel bepaalde fantasieën heeft waar hij niets mee doet. Wanneer ik een volwassen vrouw tegenkom die zo aantrekkelijk is dat ze ongrijpbaar is, omdat een simpele jongen zoals ik haar nooit voor me zou kunnen winnen. Moet ik dan ook bang worden dat ik psychopaat word en neigingen krijg haar te verkrachten? Jong, slank, jeugdige onschuld, allemaal dingen die mannen aanspreken en door media versterkt worden. En voor mij dus beslist niet de drang om te willen domineren.
Dag Olazoeka, ik herken me in je verhaal. Ik val ook op meisjes van die leeftijd en bekijk plaatjes bij wijze van substituut. Vooral over dat laatste zou ik graag met iemand kunnen praten, het stuit op nogal wat onbegrip. Foto's verzamelen ligt ergens op de grens tussen kunst, liefhebberij en obsessie, en het ligt niet voor de hand hier een duidelijke lijn in te vinden, voor mij dan toch.
Je post dateert al van een jaar geleden, en je pm staat niet aan, dus ik weet niet of je openstaat voor gesprek. In ieder geval altijd welkom.
Groet, Alex