Hoi!

Welkom! Ik waardeer je openheid en vind het heel goed dat je je gevoelens erkent en dat je er kritisch over na wilt denken.

Zelf heb ik voor een soort gelijke keuze gestaan.
Heb nu helaas niet veel tijd om te reageren, maar toch een korte reactie.

Pedofiele gevoelens kunnen heel lastig zijn. Het is erg dubbel. Ik houd enorm van jonge jongens en het voelt heerlijk om iets voor ze te kunnen betekenen. Ik heb ze wat te bieden en ik krijg er veel positiefs voor terug. Een winwinsituatie.
Jongetjes zijn soms zo leuk dat ik verliefd op ze kan worden. Een heerlijk gevoel, maar voor mij is het een ramp. Gelukkig komt het niet vaak voor, maar ik moet heel bewust mijn grenzen in de gaten houden op tijd zorgen voor voldoende afstand. Dit lukt! Mede door mensen in mijn omgeving die afweten van mijn voorliefde voor jongetjes. Het is erg prettig om met hen te praten over mijn strubbelingen. Misschien is iemand om mee te schrijven of praten voor jou ook prettig. Er zijn mogelijkheden.

Pedofiele gevoelens maken een mens niet slecht. Je bent immers niet automatisch seksueel ontremd. Het gaat erom hoe je omgaat met je gevoelens. Wees eerlijk en ken je zwakheden. Je bent op zoek naar antwoorden, dus bent je op de goede weg.
Je mag me mailen, misschien kan ik iets voor je betekenen.
(door linksboven op mijn naam te drukken en vervolgens op contact te drukken)

Succes!

meso

Hoi,

Je verhaal klinkt redelijk als hoe ik ook was. Ook ik wist toen ik 11 was dat ik gevoelens voor jongens had, en ook ik dacht in het begin dat ik misschien wel homo zou zijn. Daar voelde ik me toen niet zo moeilijk bij, ik dacht dat het misschien wel zou veranderen en anders was ik homo, maar mijn ouders zijn vrij tolerant dus dat was ook geen ramp. Alleen toen ik ouder werd, bleef ik jongens van 10-12 het leukst vinden. Net voor ik 16 was kon ik daar een naam aan plakken, dat was de naam 'boylove', een beetje een zoetsappige omschrijving voor een homoseksuele pedofiel. Via die naam ben ik in contact gekomen met anderen met soortgelijke gevoelens, en dat heeft me wel veel goed gedaan. Daardoor wist ik dat ik niet een misbruiker hoefde te zijn.

In mijn leven heb ik regelmatig vriendschappen (gehad) met jonge jongens. Ook heb ik vrijwilligerswerk met kinderen gedaan. Dat doet me veel goed, en ik weet ook waar mijn grenzen liggen, en dus wanneer ik even extra op moet passen en wanneer niet. Het is belangrijk dat je van jezelf weet wanneer je veilig bent en wanneer je ietwat risicovoller bent. Het is volgens mij best goed mogelijk om veilig te zijn rond kinderen; maar dan moet je wel eerlijk zijn over je gevoelens en je eigen zwaktes, naar jezelf toe. En je moet die verantwoordelijkheid kunnen nemen en dragen.

Als je dat kan, dan is het prima en positief om met kinderen te werken. Het kan je veel goed doen. Als je wat minder zeker bent over je veilig-zijn, dan moet je heel goed nadenken over waarom je dat werk wil doen, en wat je daaruit haalt. Alleen een fysieke aantrekking tot kinderen vind ik een slechte reden om met kinderen te willen werken. Maar als je heel graag iets voor ze wil betekenen, je voor ze in wil zetten, ze een veilige omgeving wil bieden; dan kan werk met kinderen wel iets voor jou zijn.

Kinderen lief vinden is prima, en geen reden om depressief te zijn; kinderen lief vinden kan namelijk gewoon. Je inzetten voor kinderen kan ook. Met kinderen omgaan kan ook. Iets voor kinderen betekenen kan ook gebeuren. Je kan daar, zolang je je normaal gedraagt, best veel mee doen, en uit halen. Je kan kinderen knuffels geven als ze die willen, je kan uitstapjes doen, het is maar net wat de situatie toelaat en wat het kind wil. Je moet je wel goed bewust zijn van de grens van hoe ver je daarin kan gaan. Er bestaat wel zoiets als 'te ver', momenteel is die grens in ieder geval de wetgeving (geen seksuele handelingen/aanrakingen), en bij sommige kinderen kan je überhaupt niet te fysiek worden, omdat ze dat zelf niet willen. Als je werkt met kinderen ben je ook wat beperkt omdat je wel een professionele relatie ten opzichte van die kinderen in stand moet houden.

De foute gevoelens die je voelt zijn iets waar je niets aan kan doen, en zolang je ze niet in de praktijk brengt en het je contacten met kinderen niet nadelig beïnvloedt, hoef je ze niet als 'fout' te zien. Zelf voel ik me er wel eens twijfelachtig over, vooral net nadat ik iets seksueels gefantaseerd heb, maar zolang ik het daarbij laat (fantaseren) en verder een zeer positieve bijdrage in het leven van veel kinderen ben, hoef ik mij daar echt niet schuldig over te voelen.

Dus mijn advies: denk goed na over of werk met kinderen iets is wat je echt wilt, of het niet vooral voort komt uit je aantrekking tot jongens. Kan je alle kinderen evenveel aandacht geven, ookal vind je sommige mooier dan andere? Kan je je verliefde gevoelens voor je houden, en je professionele werkhouding daar niet door laten verstoren? Wil je iets voor kinderen betekenen ongeacht hun 'leuk-zijn'? Het is op zich heel belonend werk, maar het moet je wel liggen. Ga met beide benen op de grond staan, ken je gevoelens; en als je denkt dat je het kan, doe het dan gewoon. Jij wil het, je omgeving vindt je goed met kinderen, dus het enige wat je moet doen is heel goed duidelijk zien waar de grenzen liggen, en weten dat je je daaraan kunt houden. Als je het écht wilt, denk ik dat je dat moet kunnen, maar je moet het wel zelf écht willen en waar maken. Je moet die grenzen zien als een noodzakelijke voorwaarde voor het verantwoord kunnen doen van zulk werk, en ook als toegangsweg: doe dát, en je kan die 'passie' (?) waar maken zonder je daar schuldig of depressief over te hoeven voelen. Je doet dan iets positiefs, en daarmee is de kous dan af.

PS: Autistisch ben ik niet, maar het scheelt volgens mij niet veel. Vroeger nog iets meer dan nu. Depressief ben ik niet, ik heb me nooit zo gek laten maken over misbruik.

Succes met je gevoelens!

Hoi Anoniem,

Allereerst goed dat je je verhaal zo open kan vertellen. Ik begrijp ook heel goed dat je nu worstelt met je gevoelens. De maatschappij en de media geven je het gevoel dat het helemaal verkeerd is wat je voelt. Daarom ga je er volgens mij bij voorbaat al vanuit dat mensen je uit de buurt van kinderen gaan houden en dat je moeder je beroepskeuze gaat beïnvloeden.
Maar is dat eigenlijk wel zo? Volgens mij kan je er weinig aan doen dat je voelt wat je voelt, toch? Gelukkig zijn er in dit land ook nog heel wat mensen die het "Telegraaf-niveau" ontsteigen, die verder kijken dan hun neus lang is en die dit echt wel zullen begrijpen.
Volgens mij is het voor jou heel erg belangrijk dat je in ieder geval iemand vindt, waarmee je dit kan bepraten. Want je post geeft wel aan dat het je heel hoog zit. Of dat nou een hulpverlener of een naaste is, is in eerste instantie niet zo belangrijk, als je je verhaal maar kwijt kan. Op de langere termijn lijkt het me toch ook wel goed als de mensen om je heen ervan op de hoogte zijn. Je loopt daarmee het risico dat mensen jouw contacten met kinderen extra kritisch gaan volgen (begrijpelijk), maar als jij laat zien daar verantwoord mee om te gaan, zal dat ook wel goed komen.

Succes!

Hoi,

Toen ik 17 was, wilde ik net als jij graag met iemand praten over mijn gevoelens voor jonge jongens. Ik heb toen een paar mensen leren kennen die ook op jongetjes vielen. Het was een vreemde ervaring om ineens gewoon met iemand te kunnen zwijmelen over knappe jongetjes, precies zoals m’n medepubers zwijmelden over meisjes… Je voelt je wat minder raar als je merkt dat anderen met dezelfde vreemde gevoelens rondlopen als jij. Het is bovendien fijn om te zien dat je als pedofiel gewoon een leuk leven kunt hebben verder. Als je zorgt dat je geen domme dingen doet, valt het allemaal wel mee:) Er zijn eigenlijk maar twee problemen: je kunt geen seks hebben met degene die je het meest aantrekkelijk vindt; en je moet je gevoelens voor de buitenwereld verborgen houden. Dat is soms een gevecht, maar het blijkt allemaal wat minder dramatisch dan ik dacht toen ik 17 was Ik denk niet dat mijn leven heel anders was geweest als ik gewoon als hetero of homo was geboren.

Ik heb een aantal mensen (ouders, familie, vrienden) over mijn gevoelens verteld. Niet iedereen – om redenen die Meso en Jorrit al noemden. Ik heb het kortgeleden ook tegen een psycholoog verteld, en die reageerde heel nuchter. Ik kan goed met haar over mijn gevoelens voor jongetjes praten. (Ik heb trouwens wel even moeten zoeken voordat ik een psycholoog vond die ik vertrouwde. Ik heb met drie verschillende psychologen een intake-gesprek gehad voordat ik iemand trof met wie het goed klikte.)

Ik twijfel eraan of het verstandig is om met een psycholoog te gaan praten die je ook persoonlijk kent. Het voordeel is dat het misschien makkelijker voor je is om het aan iemand te vertellen die je al kent en vertrouwt. Maar stel dat die psycholoog er toch niet zo goed op reageert, dan kan dat negatieve gevolgen hebben voor je contact met haar en haar kinderen. Dat risico heb je niet als je met een psycholoog gaat praten die wat verder van je afstaat. Een psycholoog die stom reageert kun je immers gewoon dumpen:) (Maar misschien schat ik het risico te zwaar in. Ik ben benieuwd hoe de anderen op dit forum er over denken...

Je kunt je door je huisarts laten doorverwijzen naar een psycholoog, zonder dat je je huisarts over je pedofiele gevoelens hoeft te vertellen. Zeg gewoon dat je ‘problemen’ hebt en dat je daar met een psycholoog over wilt praten.

Nog dit: ga niet te snel denken dat je pedofiel bent. Jongetjes zijn natuurlijk de mooiste wezens op aarde -daarover zijn we het waarschijnlijk eens- maar houd svp toch alle mogelijkheden open. Misschien word je over een tijdje toch ineens verliefd op een leeftijdgenoot. De dingen kunnen soms raar lopen... Stop jezelf niet voorbarig in een hokje!

Sterkte!

Werther.