En dat is nou net precies één van de belangrijkste redenen dat ik het dus níet aan mijn ouders heb verteld. Mijn moeder weet dat ik jongens over de vloer kreeg en krijg, en daar stond ze achter omdat ze kon zien hoe ik met die jongens om ging, en omdat ze kon zien hoe die jongens het naar hun zin hadden. Dat ik jongens leuk vind, op een of andere manier, is voor haar dus wel duidelijk. Maar ik heb nooit met haar gesproken over pedofilie of een seksuele aantrekking. Waarschijnlijk zou ze daar moeite mee hebben, en hoewel ze daar misschien weer overheen komt denk ik dat ik vreselijk scheef aangekeken zou worden, en dat ze veel meer wil controlleren dan ik aan kan.

Daarnaast heb ik geen behoefte om het hen te vertellen (ik heb geen problemen en voel me prima). Mijn ouders vertellen heeft alleen maar risico's op narigheid zowel naar hen toe (nare gevoelens, geheimhoudings 'plicht') als naar mij toe (bemoeienis die ik niet wil, escalatie als ze er niet mee om kunnen gaan).

Ik denk dat het belangrijk is dat je niet te bemoeierig wordt. Om dat vertrouwen te krijgen moet je goed kijken hoe hij zich gedraagt met jongens - op een normale manier - en ik denk dat je moet zorgen dat zijn grenzen voor hem bekend en bespreekbaar zijn. Om verantwoord met kinderen om te kunnen gaan (als 'pedofiel') moet je weten waar je grenzen liggen, waar je opgewonden van wordt, en waar je op je tellen moet passen. Als je van jezelf wéét wanneer dat moet, kan je op die momenten even een knop om zetten en afstand houden of rationeel blijven. Of hij dat nou met jou regelt (ik stel me zo voor dat dat expliciete besef voor jou een te zware last zou kunnen zijn), of met een gevoelsgenoot die op het rechte pad zit, of een psycholoog, of zelfs helemaal zelf, maakt niet eens zoveel uit. Maar hij moet het wel doen.

Mijn ouders hebben ontdekt dat ik pedo ben toen ik zeventien was. Ik vond dat niet echt leuk. Als ik met mijn ouders over straat liep en er kwam een mooi jongetje voorbij, dan voelde ik me erg ongemakkelijk. Dat heb ik nu nog trouwens. Het had echter ook voordelen. Omdat veel mensen het van mij weten, zal ik het wel uit m'n hoofd laten om iets "fouts" te doen. Dat zou namelijk betekenen dat ik ineens iets te verbergen heb voor al mijn vrienden en familie. Het werkt dus al een soort sociale controle. (Klinkt niet zo leuk, maar zeker als onevenwichtige puber ben je daar gevoelig voor, en kan het je behoeden voor misstappen - reden ook waarom ik het huidige anti-pedo-klimaat gevaarlijk vind: als je het aan niemand kunt vertellen, hoef je je ook tegenover niemand te verantwoorden.)

Mijn ouders hebben zich trouwens nooit bemoeid met hoe ik met mijn pedofiele gevoelens omging. Misschien omdat ik vrijwel nooit contact met jongetjes had. Eigenlijk denk ik dat ze zich er gewoon geen raad mee wisten, en er maar op vertrouwden dat ik er goed mee om zou gaan. (In die tijd - ongeveer 15 jaar geleden - was het vrijwel onmogelijk om aan informatie te komen, en de huisarts wist ook niks zinvols te vertellen.)

Accepteert uw zoon uw "bemoeizucht", of verzet hij zich ertegen? Het risico bestaat natuurlijk dat hij op den duur dingen voor u verborgen gaat houden. Zijn er nog meer mensen met wie hij over zijn probleem kan praten? Denkt u dat hij behoefte heeft om ook met anderen erover te praten?

Misschien is het handig om het onderwerp niet al te "zwaar" te maken. Als uw zoon verder gewoon goed met zijn gevoelens omgaat, is het voor hem waarschijnlijk prettiger als u er gewoon wat luchtig met hem over praat. En er gewoon pesterige grapjes over maakt en zo. Dan wordt het allemaal wat normaler. Laat hem blijken dat hij gewoon verliefd kan zijn, en naar jongetjes mag kijken, en dat in principe een heleboel kan - tòt een bepaalde grens, en dat hij echt koste wat kost moet vermijden om die grens over te gaan. Als u daar stellig in bent, kunt u op de rest wat losser reageren.

En tot slot wil ik nog zeggen dat ik het eens ben met de reactie van Mark ("supermoeder")!