Voordelen van het hebben van pedofiele gevoelens
Voordelen van het hebben van pedofiele gevoelens
—
24 augustus 2004, 02:57
Voordelen van het hebben van pedofiele gevoelens
(wanneer het je gelukt is om een manier te vinden om hier mee om te gaan in deze tijd en maatschappij voor jezelf en voor anderen)
Jaja, u leest het goed 
Met de nadelen zijn we allemaal wel bekend, maar zouden er nou misschien ook nog wat voordelen aan zitten? Ik kan er al twee bedenken, wie weet er nog meer misschien?
Je hebt een vriendelijke sexualiteit die gekoppeld is aan zeer tedere gevoelens. Dit houdt je dichter bij je hart.
Je blijft op een bepaalde manier verbonden met je eigen kindertijd en innerlijk kind, wat toch de bron is van je persoonlijkheid en het meest onschuldige aspect ervan.
Je leert mensen vergeven dat ze het nodig menen te hebben buiten zichzelf een zondebok en 'het kwaad' te zien. Je krijgt daardoor begrip voor allerlei minderheidsgroepen en ontdekt dat het op een dieperliggend niveau nooit klopt wanneer de ene mens de andere mens veroordeelt.
Je ondervindt de dankbaarheid van een kind dat veel aandacht en liefde van jou heeft gekregen en dat je hebt begeleid op zijn of haar levenspad.
Hum, dat is een interessante ingeving van je om hierover te beginnen. Ik ben benieuwd wat zoal de reacties gaan zijn.
Groeten, Norbert
Het zijn inderdaad voordelen die je noemt. Ik denk echter niet dat alle mensen met pedofiele gevoelens het per definitie moeilijk zouden hebben in de maatschappij en verder hoef je geen pedofiel te zijn om bewust na te gaan denken over jezelf en de manier waarop je invulling geeft aan je leven. Het is trouwens zeker niet zo dat alle pedofielen zo bewust nadenken over zichzelf en anderen(lees kinderen). Er zijn er
voldoende die hun leven nogal laten bepalen door hun geilheid, puur hun lul achter na lopen, laat ik maar zeggen. (In mijn optiek ben je dan overheersend pedoseksueel en vrij antisociaal)
(wanneer het je gelukt is om een manier te vinden om hier mee om te gaan in deze tijd en maatschappij voor jezelf en voor anderen)
Vrij essentieel lijkt me. Je bent dus een geaccepteerd pedofiel als je inderdaad die manier gevonden hebt en de eigenschappen die je bezit positief laat bijdragen aan de maatschappij.
Begrijp ik dit goed? De eigenschappen die je noemt zijn inderdaad positief en kunnen zeker nuttig bijdragen, ook naar kinderen toe.
Wat zijn die typische eigenschappen verder precies?
denkt veel na over het nut van zijn bestaan en zijn rol binnen de
maatschappij. (neem bijv. de post over 'het evolutionair nut van pedofilie')
ontwikkeld analytisch denkvermogen. Doordat dit observeren en analyseren met
name naar kinderen is gericht en kinderen zich voornamelijk primair en
non-verbaal uiten, ontwikkelt een pedo een brede kennis en ervaring op het
gebied van non-verbale communicatie.
veelal op een negatieve manier tegenkomen, ontwikkelt een bijzondere vorm
van mensenkennis.
grijze gebied van de maatschappij afspeelt, ontwikkelt zich inderdaad een
behoorlijke creativiteit.
afspeelt, zal een pedofiel zich extra sociaal moeten opstellen om mee te
kunnen doen binnen de maatschappij. Een pedofiel is daarom meestal
behoorlijk sociaal vaardig.
Lijkt me in eerste instantie best positieve eigenschappen, toch? Nu ga ik alleen even lullig en cynisch
doen, maar volgens de forensische psychologie worden hier (terecht??? /
onterecht???) echter de volgende 'positieve' interpretaties aan gegeven:
veelal een negatief (onjuist) beeld van de maatschappij. Ze voelen zich als
mens niet begrepen en geaccepteerd. Bij kinderen voelen ze zich wel
geaccepteerd en dit verklaart het gevoel van "kind onder kinderen
willen zijn" (Logisch toch! Kinderen hebben immers eveneens een Zelf
dat nog niet volledig ontwikkeld is.)
communicatieve vaardigheden om zijn 'vriendschappen' af te dwingen.
creëren bij een kind.
slachtoffer voor uit. (Het zijn altijd die kinderen die zogenaamd thuis
zo weinig aandacht krijgen, of niet?)
lange tijdsperiode en kind, en soms tevens de ouders van het kind,
structureel in een afhankelijkheidsrelatie te brengen.
methodieken en tactieken uit via verschillende fora op internet, want ook
daar zijn ze goed in thuis.
zijn.
Lekker positief zeg !
Pedofielen zijn dus pathologische psychopaten die
onbehandelbaar zijn! Levenslang opsluiten die smeerlappen met die zogenaamde
'positieve' eigenschappen en 'vriendschap' met kinderen. Weg uit mijn straat en
weg uit mijn buurt! Dit soort mensen zijn gevaarlijk!
Hahaha
Hohoho ;-() . . . Het is maar net welke interpretatie je eraan
geeft en vanuit welke hoek je dingen bekijkt. Alle zo typische eigenschappen
zijn natuurlijk altijd positief en negatief uit te leggen. Het ligt er maar net aan wie het uitlegt en met welk doel.
Wat veel belangrijker is dat deze, kennelijk zo typische eigenschappen , in
ieder geval sterke eigenschappen zijn, of je het nu positief of negatief
bekijkt. Als mensen het uitsluitend negatief blijven bekijken, zullen alle
genoemde eigenschappen als gevaarlijk en antisociaal aangemerkt worden. Vanuit
deze negatieve forensische benadering volgen allerlei serieuze
persoonlijkheidsstoornissen.
Als je het positief bekijkt (en dat is de bedoeling van deze post), dan heeft
de typische pedofiel als mens een aantal enorm sterke eigenschappen en beschikt
weldegelijk over een volwassen 'zelf'. Wanneer deze eigenschappen positief
aangewend worden, beschikt de doorsnee pedofiel over behoorlijke kwaliteiten om
een waardevolle plaats binnen de samenleving te vervullen, in het bijzonder een
plaats die raakvlakken heeft met jeugd en pedagogiek. Enige aantekening hierbij
is wel dat de seksuele gevoelens van een pedofiel middels regelmatige
professionele begeleiding onder controle gehouden moeten worden door bijv. een
jaarlijkse psychologische check-up (jaarlijkse doorsmeerbeurt, om het maar zo te
zeggen).
Pedofielosoof.
Je bent dus een geaccepteerd pedofiel als je inderdaad die manier gevonden hebt en de eigenschappen die je bezit positief laat bijdragen aan de maatschappij. Begrijp ik dit goed?
Ja!
Voor een pedofiel biedt het voordelen om te zoeken naar een manier om met zijn gevoelens om te gaan waarbij hij rekening houdt met de rest van de samenleving. Dat betekent: de eigenschappen die je als persoon hebt ontwikkelen tot kwaliteiten en dus gebruiken op een manier die handig is voor jezelf en voor anderen. Acceptatie is het gevolg, in ieder geval door je directe omgeving.
Voor de samenleving heeft het voordelen om pedofielen mogelijkheden te bieden om zo'n manier te kunnen vinden en niet te ontnemen.
Door het vaak onvolledige beeld wat er bestaat van de pedofiel lijkt het wel bijna of de eigenschappen van pedofielen per definitie "slecht" zijn, maar dit zijn ze alleen als er geen rekening wordt gehouden met anderen. Dit wordt nogal eens door elkaar gehaald, zie ook de interpretaties van de forensische psychologie die je noemde. (Of gaan die er misschien van uit dat pedofielen de eigenschap hebben verblind te zijn door hun lusten en een gebrek te hebben aan empathisch vermogen? Dit zou wel mogelijk vaak het geval kunnen zijn bij de groep pedofielen waar ze mee te maken hebben, maar zegt dit dan iets over alle pedofielen?)
Enige aantekening hierbij is wel dat de seksuele gevoelens van een pedofiel middels regelmatige professionele begeleiding onder controle gehouden moeten worden door bijv. een jaarlijkse psychologische check-up (jaarlijkse doorsmeerbeurt, om het maar zo te zeggen).
Interessant, zou zoiets dan misschien een mogelijkheid kunnen bieden waardoor maatschappij en pedofiel dichter bij elkaar kunnen komen?
Emphatie! Hoe kon ik die vergeten in het rijtje. Bedankt!
Natuurlijk . . . uh . . . Uiteraard! . . . hebben pedofielen geen empathie voor anderen, laat staan voor kinderen. Dit is ook bijzonder logisch en verklaarbaar als je bedenkt dat een pedofiel per defenitie een onderontwikkeld 'Zelf' heeft. Een kind past als object natuurlijk perfect in de leegte van wat 'Het Zelf' zou moeten zijn. Eureka! We hebben de persoonlijkheidsstoornis compleet en we hebben duidelijke grond voor behandeling van deze ziekte:-)
Zie je wel . . . Ze openen zelfs een website om een gebrek aan eigenwaarde en acceptatie op te waarderen!
. . .
Dit zou wel mogelijk vaak het geval kunnen zijn bij de groep pedofielen waar ze mee te maken hebben, maar zegt dit dan iets over alle pedofielen?
Ik hoop dat ik niemand nu uit hun droom help, maar . . . Dit zegt iets over (laat ik het voorzichtig zeggen) de meeste pedofielen, in ieder geval de 'Kern-Pedofielen' zoals reeds eerder op deze site met die term benoemd. Het overige deel betreft trouwens de groep antisociale pedoseksuelen, je weet wel: die gasten met die lul . . . en daar achteraan lopen, enzo.
Maar alle gekheid op een stokje . . . Je hebt natuurlijk volkomen gelijk dB!!!
Dank voor je reactie.
Het valt mij op hoe je na een vrij sterk stuk afsluit met een aantekening die, in tegenstelling tot de rest van je verhaal, totaal niet gebaseerd is op rationaliteit. Enige nuance, relativering en ook argumenten ontbreken daar totaal. De seksuele gevoelens van pedofielen moeten juist niet onder controle worden gehouden. Deze moeten juist door de pedofiel worden erkent en geaccepteerd, zodat die leert er zo goed mogelijk mee om gaan. Voor seksuele genoegdoening kunnen de meeste pedofielen prima uit de voeten met masturbatie, waarbij ze mogelijk fantasieën en verhalen van pedofiele aard gebruiken. Seksuele gevoelens en onder controle houden hebben niets met elkaar te maken. Het onder controle houden heeft te maken met gedrag, niet met gevoelens. Regelmatige begeleiding is maar voor enkele pedofielen gewenst, namelijk voor hen die het moeilijk vinden om op een gepaste wijze vorm te geven aan hun gevoelens.
Overigens kan seksueel contact ook heel prettig zijn voor kinderen, maar daarover wil ik hier niet eens beginnen. Ik wil alleen kort laten weten dat het einde van je verhaaltje een afknapper is; een bij elkaar geraapt stuk onzin, waarvoor in de wetenschappelijke literatuur ook geen enkele aanknopingspunten te vinden zijn. (Tenzij je pedofielen over een kam scheert met pedosekuele verkrachters, maar dat zou een pedofielosoof te min zijn.)
Norbert
Je hebt gelijk dat mijn laatste opmerking een beetje uit de lucht komt vallen. Hierbij een toelichting.
Wanneer iemand een gewaardeerde plaats in de samenleving heeft, komt dit zijn geestelijke en lichamelijke stabiliteit ten goede. Dit geldt dus zeker ook voor pedofielen. Wanneer elke pedofiel een gewaardeerde functie zou hebben met raakvlakken op het gebied van jeugd, dan zouden alle zo kenmerkende 'stoornissen' direct verdwenen zijn. Het gevoel van eigenwaarde en acceptatie zal stijgen. De diagnose van een niet ontwikkelde persoonlijkheid zal niet meer op gaan. Het pathologische handelen wordt simpelweg overbodig en zal verdwijnen. De kans op (seksuele) frustratie en hieruit voortvloeiend ongewenst gedrag zal aanzienlijk afnemen.
Ieder mens heeft recht op een gewaardeerde plaats binnen de samenleving, dus ook pedofielen. Gezien de sterke en specifieke eigenschappen van de gemiddelde pedofiel kan een rol met raakvlakken naar jeugd voor de maatschappij behoorlijke voordelen hebben. Dit soort maatschappelijke plaatsen trekt nu eenmaal ook mensen aan die weldegelijk een behoorlijke seksuele frustratie hebben en het is natuurlijk niet wenselijk om een seksueel gefrustreerde pedofiel met kinderen te laten werken, toch? Het is nu eenmaal een feit dat niet elke pedofiel verantwoordelijk met zijn seksualiteit om gaat.
Om pedofielen op een verantwoorde en gewaardeerde manier met kinderen te laten werken, zal er dus een soort maatschappelijke filter moeten zijn, die de werkelijk gevaarlijke pedoseksueel gefrustreerde eruit filtert. Een jaarlijkse psychologische test kan hier bij helpen. Het is een soort APK voor de geestelijke stabiliteit. Dit zou eigenlijk voor iedereen moeten die met kinderen werkzaam is.
Psychologen, psychiaters en therapeuten gaan ook jaarlijks naar een psycholoog, omdat hun eigen geestelijke stabiliteit van uiterst belang is voor een goede hulpverlening. Hulpverleners van een traumateam krijgen ook professionele nazorg na een trauma. Het werken met kinderen is veelal ook emotioneel belastend. Men raakt namelijk snel emotioneel betrokken, zeker als pedofiel.
Overigens kan seksueel contact ook heel prettig zijn voor kinderen, maar daarover wil ik hier niet eens beginnen.
Beter dat we hier inderdaad nu niet over in discussie gaan. Een discussie over intimiteit bij het werken met kinderen is in dit geval meer relevant.
Ik hoop dat het zo iets minder een 'bij elkaar geraapt stuk onzin' is. Graag je reactie.
De visie die je in je eerste twee alinea's neerzet vind ik zeer goed. Het is een stuk visie met duidelijke en logische nuances, dat naar mijn idee niet gekleurd is door een pro- of contra-pedofiele houding. Ik kan me ook erg in je visie vinden.
Ikzelf ben werkzaam in een beroep met kinderen, wat inderdaad vaak slopend is. Maar ik zit niet zomaar in dit vak; een gezonde portie zelfkennis en zelfbewustzijn heb je gewoon nodig. Dat maakt de noodzaak voor psychologische keuringen een stuk kleiner. Daarbuiten heeft dit vakgebied met een heel groot probleem te kampen: Financiele tekorten, meer bezuinigingen, levensgevaarlijke situaties in de (jeugd)zorg doordat de regering telkens besluit nog verder te bezuinigen. Een jaarlijkse psychologische keuring voor alle mensen in dit vakgebied zou een hoop geld kosten en dat is er dus simpelweg niet.
Dus, hoewel ik het nut van je idee erken, lijkt het me absoluut niet haalbaar.
Over intimiteit met kinderen in professionele sfeer kan ik kort zijn: overal zijn protocollen te vinden over hoe je met intimiteit om moet gaan binnen je eigen bedrijf/instelling. Maar los daar van vind ik het belangrijkste dat collega's onderling bespreken wat wenselijk is naar kinderen toe. Qua intimiteit heb je met twee grenzen te maken; je eigen grenzen en de grenzen zoals die op de werkplek gelden. Je eigen grenzen bepaal je helemaal zelf, maar over de geldende grenzen op de werkplek zullen collega's afspraken moeten maken, voor zover die niet al via een protocol zijn vastgelegd.
In mijn huidige werkplek heb ik weinig tot niets met intimiteit te maken maar in het verleden heb ik wel gewerkt met een jongen die vaak de intimiteit van zijn begeleiders opzocht. Daarover ontstond eigenlijk als vanzelf een consensus in de begeleiding hoever hij er mee kon gaan. Dat werkte voor iedereen prettig, inclusief voor die jongen zelf, die kreeg wat hij nodig had en niet meer dan dat.
Je hebt het in je stuk over twee grenzen. Volgens mij vergeet je echter de belangrijkste derde grens: die van het kind.
Uiteraard dient in een professionele omgeving met de meest beperkende van deze drie grenzen gewerkt te worden.
Tim
De grens van het kind was voor mij zo vanzelfsprekend dat ik hem vergat op te schrijven
Inderdaad, het viel me ook onmiddellijk op dat die (zeer voor de hand liggende) grens van het kind vergeten was. Waarschijnlijk is deze niet genoemd omdat het voor gezond denkende mensen een voor de hand liggende grens is. En natuurlijk is er ook nog de wettelijke en maatschappelijke grens, al zal die normaal gezien 'vervat' zitten in de grens van de werkplek. (Ik kan me geen professionele setting voorstellen die hun grens verder leggen dan die van de wet.)
Volgens mij is het ideaal als al die grenzen zoveel mogelijk overeen komen.
Op dat gebied hebben de meeste pedofielen sowieso 'een probleem'. De grens van de meeste pedofielen ligt nu eenmaal verder dan de grens van de meeste kinderen. De meeste pedofielen willen immers graag meer lichamelijke intimiteit dan de meeste kinderen.
Dit hoeft gelukkig geen probleem te zijn indien de pedofiel voldoende zelfcontrole heeft, oog heeft voor de grenzen van het kind en de andere grenzen en de pedofiel (bijna) zonder frustratie weet om te gaan met de gestelde beperking. Gelukkig gaat dit op voor de meeste pedofielen die ik ken waardoor zij, indien ze in een professionele setting met kinderen werken uitstekend werk kunnen leveren.
Ideaal zou het volgens mij zijn als al de andere grenzen zoveel mogelijk gebaseerd zouden zijn op de grens van het betrokken kind, daarbij rekening houdend met mogelijk gevoelens van spijt, schuld, schaamte, ... die zich later zouden kunnen ontwikkelen.
En ik vrees dat dat niet altijd het geval is. Ik begrijp dat instellingen, scholen, ... hun grens mee laten bepalen door de wettelijke en maatschappelijke grens, maar in de gevallen dat deze grenzen niet overeenstemmen met de grens van het kind is het spijtig dat men gedwongen wordt hier rekening met te houden. De gestelde grenzen komen dus niet altijd overeen met wat het beste voor het kind is en dat betreur ik.
Daarnaast kan het ook een probleem zijn als de grens van de opvoeder, leraar, ... veel minder ver ligt dan deze van het kind. Ook hier is het logisch dat de opvoeder, leraar, ... rekening houdt met de maatschappelijke grenzen en ook zichzelf niet verloochend. Maar kinderen hebben ook recht op een bepaalde mate van lichamelijke intimiteit. Als iemand die met kinderen werkt er een probleem met heeft om (tot zekere hoogte) de 'vraag' van kinderen naar lichamelijke affectie te beantwoorden vind ik dat geen gezonde situatie en kan men de vraag stellen of dat geen groot professioneel tekort vanwege de opvoeder, begeleider, leraar, ... is.
De stelling dat binnen een professionele omgeving met de meest beperkende grens gewerkt dient te worden klopt dus volgens mij meestal wel, maar niet altijd. Het taboe dat er soms is rond lichamelijke affectie in een professionele omgeving kan er toe leiden dat de meest beperkende grens veel te beperkend is en het belang van het kind niet meer voorop stelt.
Seeking
Ik kick nu een oud topic.
Maar dat doe ik niet zomaar.
Naar dit topic wordt al geruime tijd verwezen door een ander topic dat nu al weken bovenaan de lijst met recente topics staat, te weten het topic 'positieve ervaringen'.
De startpost van dit topic (van de andere posts hier heb ik óók genoten hoor) waar we nu zijn, wordt geregeerd door de voordelen van de veronderstelde pedo zèlf.
Ik houd op zich wel van zo'n duidelijke (beperkte bedoel ik) insteek maar zonder dat het duidelijk wordt dat TS het inzicht heeft dat er óók andere insteken mogelijk zijn, vind ik tòch dat elke medemens ermee tekort wordt gedaan.
Alhoewel ik me er alsnog in kan vinden.
Niet alles hoeft allesomvattend te zijn immers, en wie dat wel vindt die kan van mij geregeld de pot op.
Door mijn jarenlange geregelde omgang met jongens kan ik wel 100 voordelen opnoemen voor mezelf maar tevens óók 100 voordelen voor de kinderen (en hun ouders en de rest van de samenkleving) maar ik vergeet de andere 100 nadelen die daarmee samenhangen voor mezelf, de kinderen en de ouders en anderen niet. Alhoewel ik er soms plezier in schep om anderen anders te laten denken.
Voor de rest houd ik wel van de positieve toon van de startpost en de positieve reacties daarop, van hun inhoud ook trouwens. Dat is er nu niet meer vaak, zeven jaren later.
Het volgende trok m'n aandacht ook ff:
Ikzelf ben werkzaam in een beroep met kinderen, wat inderdaad vaak slopend is. Maar ik zit niet zomaar in dit vak; een gezonde portie zelfkennis en zelfbewustzijn heb je gewoon nodig.
Aha, hier
ging het dus mis. Je dacht zomaar ( 'niet zomaar' ) dat je een 'gezonde' portie zelfkennis en zelfbewustzijn 'gewoon' nodig hebt, èn dat jij dacht daarover te beschikken. Het verleden laat je zien 
Daar denk je tegenwoordig anders over denk ik.
En dan bedoel ik zeker dat je daar anders over denkt als je de overbodige woorden 'gezond' en 'gewoon' en 'niet zomaar' weglaat. (Alhoewel het 'niet zomaar' nog prima uit te leggen valt waarschijnlijk..)
Voor het overige: Jorge praat hier overigens wel met kennis van zaken (voor zover ik daar over mee mag praten) want ik ben ooit gevraagd om van vrijwillige begeleider van een jongen (dat kon toen nog, zonder contract ook nog, rond 1995) in een kindertehuis (ik nam af en toe, eens per twee weken, een kind mee en bemoeide me met een aantal anderen waar hij mee omging daar, bracht ze naar bed enzo) een betaalde medewerker te worden. Want als ik was geweest dan liep het halve tehuis drie dagen op rolletjes dus ze wilden me daar wel (ere wie ere toekomt
). Ik heb er een tijdje over nagedacht (ook m.b.t. de belangen van de andere kinderen) om te wisselen van vrijwilligerswerk naar betaald werk maar heb het uiteindelijk afgewimpeld omdat ik dan niet meer de vrijheid had om alles met die jongen te doen wat ik wou doen en wat die jongen wilde (want wat dat kereltje nodig had was uiteindelijk in ieder geval iemand die zich belangeloos voor hem inzette en op dat al dan niet belangeloze heb je als kind (maar ook als volwassene) niet meer het ultieme danwel overtuigende zicht als iemand óók aan je verdient. En het was niet mijn levenstaak om hem te laten twijfelen. Hij wilde ook eigenlijk exclusief iemand voor zichzelf omdat z'n ouders hem hadden afgewezen maar dat is meer professionalpraat. Ik heb hem rond z'n dertiende leren autorijden in het openbaar waar iedereen dat kon zien en dat had nooit gekund als ik pro (betaald) was. En dat soort dingen had hij nodig.).
Ik wist dat ik niet meer zou kunnen doen wat ik wilde of wat ik dacht dat de jongen nodig had (en Jorge moet dat herkennen, ook al is dat zijn kopje thee niet) als ik vast zou zitten aan protocollen (met z'n tweeën zijn in risicovolle situaties bijvoorbeeld).
Ik wilde 'gewoon' geen verantwoording afleggen om het voordeel voor die jongen en voor mij te behouden en zei dus nee tegen geld, 'waardering' en protocollen.
Vanwege de belangen van die jongen.
Dus die protocollen, die beperken en fnuiken soms meer dan je lief is.
Als je in de vrijheid bent om te kiezen op dat gebied dan hea.
Vind ik hea.
Wanneer deze eigenschappen positief aangewend worden, beschikt de doorsnee pedofiel over behoorlijke kwaliteiten om een waardevolle plaats binnen de samenleving te vervullen, in het bijzonder een plaats die raakvlakken heeft met jeugd en pedagogiek.
Dit is dan ook wat in het verleden gebeurde. Er is de laatste jaren echter een tendens gaande waarin alle contact tussen volwassenen en kinderen zeer nauwlettend in de gaten gehouden wordt, en vaak zelfs verdacht gevonden wordt. Veel mensen vinden het niet prettig als bijna elke actie verkeerd uitgelegd kan worden, en je mogelijk je baan (en de rest van je leven kan kosten), vandaar dat er steeds minder mannen (bij vrouwen zijn zaken lang niet zo snel verdacht) in het (basis)onderwijs en de kinderopvang werken. Daar werd onlangs nog de noodklok over geluid, welke gevolgen dat mogelijk heeft voor de maatschappij.
Helaas denken veel mensen dat een pedofiel ook automatisch geen zelfcontrole heeft, en menen ze dus dat die hun potentieel positieve eigenschappen niet aanwenden, of hooguit met het doel uiteindelijk de negatieve eigenschappen hoogtij te laten vieren.
Enige aantekening hierbij is wel dat de seksuele gevoelens van een pedofiel middels regelmatige professionele begeleiding onder controle gehouden moeten worden door bijv. een jaarlijkse psychologische check-up (jaarlijkse doorsmeerbeurt, om het maar zo te zeggen).
Ik kan natuurlijk niet voor anderen spreken, maar ik zou niet weten waarom ik een jaarlijke psychologische check-up zou moeten hebben. Hetero's hebben toch ook geen jaarlijkse check-up nodig om te voorkomen dat ze iemand gaan verkrachten? Of begrijp ik verkeerd waarom je zo'n check-up zou moeten hebben?
Verder geeft je post goed weer dat alles zowel positief als negatief uitgelegd kan worden, afhankelijk van wat je wilt laten zien. De waarheid ligt altijd ergens in het midden zeggen ze.
Tim
Mag ik jullie op mijn website wijzen:
http://willem-alexander.tripod.com
en dan met name:
http://willem-alexander.tripod.com/id25.html
Wellicht goed voor een link op jullie site?
(zal tevens een link naar jullie site op de mijne plaatsen.)
Bedankt!
Afz.: De Nieuwe Hilterman
Ik had eigenlijk nog een andere (nieuwe) vraag. Maar misschien is het wel een reflectie op jouw voordeel. Vandaar dat ik 'm hier stel en niet onder 'een paar vragen'.
Geplaatst door dB op 24 Aug 2004 - 02:57
Je wordt door je "afwijkende" voorkeur gedwongen om na te denken over jezelf en over anderen en als je daar uit komt maakt je dat een bewuster en sociaal mens.
Stel dat je gewoon hetero zou zijn geweest in dit leven. Hoe zou je dan tegen pedofilie hebben aangekeken?
Ik weet dat dit een moeilijk te beantwoorden vraag is, maar toch ben ik benieuwd naar het antwoord.
(Ter ondersteuning van mijn vraag) Sta jij ook open voor andere perspecieven? Ik heb bijvoorbeeld een huisgenoot die is verstokt van het idee dat softdrugs (lees: weed) verboden moet worden. Zelf heeft ze er niets mee van doen en heeft alle ruimte om ongestoord te gaan veroordelen!