Getrouwd met een pedofiel
Ik blijk getrouwd te zijn met een pedofiel.
Het was een toevallige outing toen mijn man met zijn blik wel erg langdurig in het kruis van het vriendje van mijn zoon bleef hangen. En dat tot twee keer toe. Ik heb het hem voor de voeten gegooid en toen bekende hij pedofiele gevoelens te hebben maar niet praktiserend te zijn.
Mijn man vindt het een opluchting dat ik er nu van weet.
Ik ben niet erg gelukkig. En dat is het understatemend van de eeuw... Mijn hele leven staat op de kop, ik voel me verscheurd en heel bang voor wat er kan gebeuren als hij er ooit wel aan toe zou geven.
Ook kan ik nu plaatsen waarom hij binnen ons huwelijk nooit zo warm liep voor sexualiteit. Ik ben voor mijn gevoel twee jaar lang misleid, voorgelogen en niet serieus genomen.
We proberen dit huwelijk te redden d.m.v. relatietherapie.
Deze periode is een zwarte bladzijde in mijn leven.
Dit is wat een outing kan doen binnen een relatie.
Een momenteel erg ongelukkig getrouwde vrouw die voorheen dacht een heel goed huwelijk te hebben.
Beste Anoniem,
Homofielen stonden vroeger onder zware druk om te trouwen. Men dacht dat daarmee hun geaardheid wel overging en als die niet overging dan hadden ze in ieder geval een sociaal aanvaardbaar leven.
Van een enkel geval (Harold Nicolson en Vita Sackville-West) weten we dat het toch een goed huwelijk werd omdat beide partners hetzelfde wilden. Maar in de meeste van die huwelijken moet de vrouw zich verraden hebben gevoeld. Slachtoffer.
In Europa zijn die tijden voorbij en ik heb het idee dat we daar op vooruit zijn gegaan.
Jij voelt je nu slachtoffer. Terecht.
Waarvan?
Hoi!
Een beroerde situatie.
Ook ik heb een aantal jaren geleden mijn vrouw verteld van mijn pedofiele gevoelens voor jongens.
Een hele moeilijke periode. In eerste instantie reageerde mijn vrouw begripvol en zelfs opgelucht. Dit klinkt misschien gek, maar mijn stemmingen waren in die tijd zo onpeilbaar en negatief dat deze outing voor haar een verklaring was voor mijn afwezige, depressieve stemming.
Ik voelde me schuldig en mijn schaamte was groot – mijn ‘naïeve’ plan dit als geheim voor altijd weg te stoppen was mislukt. Mijn vrouw misleid en gekwetst.
In zekere zin voel ik me hier nog steeds schuldig om.
Toch was het voor mij ook een opluchting. Het mee dragen van dit grote geheim ervoer ik als (te) zware last. Nu mijn vrouw ervan wist was de stap naar psychologische hulp niet zo groot meer. Een verademing!
Mijn vrouw is een aantal keren mee geweest. Ze bleef begripvol maar haar stemming veranderde.
Ze was teleurgesteld en werd erg onzeker. Ze vroeg zich af waarom ik dan voor haar gekozen had en wat ik dan voor haar voelde.
Veel vragen en stress… we hebben ‘oneindig’ veel gesproken.
We hebben (gelukkig) uiteindelijk gekozen bij elkaar te blijven. Het heeft een tijd geduurd maar het gaat nu goed. Het blijft een moeilijk onderwerp, maar ‘we’ kunnen er mee omgaan.
Onze band is er uiteindelijk niet slechter door geworden. Waarschijnlijk zelfs beter omdat ik nu meer ontspannen en vrolijker kan zijn.
Ik kan in aller eerlijkheid zeggen dat ik zielsveel van mijn vrouw houd.
Dit ‘houden van’ is intens maar heel anders dan het ‘pedofiele’ gevoel.
Maar goed…. dit was mijn (enigszins vergelijkbare) verhaal… Ik hoop dat jullie er ook op een goede manier uitkomen.
Heel veel sterkte en wijsheid toegewenst.
meso
Hoi,
Je voelt je nogal ongelukkig met de situatie, en dat kan ik me goed voorstellen met de vragen waar je mee worstelt.
Ik denk dat het belangrijk is dat ook als je man pedofiel is hij nog altijd van je kan houden. Onverminderd zelfs denk ik. Pedofiel zijn wil niet zeggen dat je niet van een volwassen persoon kan houden. Sterker nog: ik denk dat het heel wat wil zeggen dat hij met jou is getrouwd; hij heeft echt heel bewust voor jou gekozen en niet vanwege je lekkere kontje om het maar oneerbiedig te zeggen, maar om wie jij bent.
Prijs jezelf gelukkig met een man die van je houdt en die eerlijk tegen jou heeft willen zijn. En die zijn seksuele voorkeur voor jongens onder controle heeft. Ik denk dat je een waardevol huwelijk hebt.
Mijn hele leven staat op de kop, ik voel me verscheurd en heel bang voor wat er kan gebeuren als hij er ooit wel aan toe zou geven.
Wat een ontzettend vervelend gedoe als geheimen ineens uitkomen.
Laat de vraag of hij er aan toe zou geven ook een vraag zijn bij de relatie-therapie.
En laat het natuurlijk een vraag zijn van jou aan hem.
Kan hij enigszins zekerheden bieden? En geloof je hem?
En: stel hem altijd de vragen die in je opkomen. Als je z'n antwoorden nuchter op een rijtje zet dan weet je vanzelf een hoop meer.
Maar wees wèl nuchter bij het beoordelen. Dat is altijd in je eigen belang.
Sterkte.
Bedankt voor de hartversterkende reacties.
Ik probeer ook begrip te hebben voor mijn man. In mijn familie was ik wel bekend met homosexuele relaties en daar heb ik nog nooit een punt van gemaakt. Ik denk dat ik wel ruimdenkend ben op dit gebied. Ik heb alleen een groot probleem met de machtsongelijkheid tussen volwassene en kind.
Ook was ik alleenstaande moeder toen ik mijn man ontmoette. Op mijn vraag of hij nu om mij getrouwd is of om het feit dat ik al een zoon had heeft hij wel geantwoord dat hij voor mij heeft gekozen. Het is op dit moment alleen heel moeilijk om hem te geloven omdat er ineens zoveel halve waarheden en leugens naar boven zijn komen drijven. Wat klopt er dan nog meer niet?
Voor mijn gevoel heb ik mijn maatje en mijn beste vriend verloren. Ik vertrouwde mijn man voor de volle 100 % en dat is nu wel weg. Ik heb het gevoel of ik in de rouw ben, de man die ik kende en waar ik van houd ben verloren en een heel ander iemand voor me heb die toch in veel dingen nog wel hetzelfde is.
Er gaat zoveel door je heen als je ineens geconfronteerd wordt met zo'n taboe-onderwerp!
Ik ben iemand die gewend is om zich te uiten en nu heb ik het gevoel dat ik in een of ander geheim vacuum gedwongen wordt. Gelukkig weten mijn beste vriendin en mijn schoonvader er inmiddels ook van dus heb ik wel wat klankbord. Maar dan nog blijft het een vreselijk moeilijk onderwerp. Er is haast geen informatie te vinden behalve heksenjacht-achtige verhalen op het internet.
Ik ben ook blij dat we bij een therapeut/sexuoloog lopen. Met het omvallen van 1 dominosteen in je relatie vallen er ook meer. Er komen nu dus steeds meer dingen aan bod die blijken te wringen. Het is een hele emotionele tijd. Ik heb de intentie om bij mijn man te blijven, hij is behalve zijn sexualiteit natuurlijk nog veel meer. Je sexualiteit is maar een klein onderdeel van je gehele persoonlijkheid. Het is wel heel moeilijk om begrip te hebben voor zijn voorkeur.
Laatst las ik over een vrouw wiens hele wereldbeeld op de kop stond omdat haar man travestineigingen bleek te hebben. Ik heb ook tegen mijn man gezegd dat ik hem in dat geval met liefde mijn jurken had geleend en dat ik dat zoveel begrijpelijker had gevonden dan zijn voorkeur. Hij moest daar wel om lachen. Zo slaan we er ons maar een beetje doorheen momenteel. Proberen te blijven lachen en op zoek blijven gaan naar de positieve punten.
Ik denk dat ik nog wel aardig wat tijd en begeleiding nodig zal hebben voordat ik weer goed in mijn vel kom te zitten. Ik wil iedereen die met dit taboe-onderwerp te maken krijgt veel sterkte, kracht, geluk en wijsheid toewensen.
Ik probeer ook begrip te hebben voor mijn man. In mijn familie was ik wel bekend met homosexuele relaties en daar heb ik nog nooit een punt van gemaakt. Ik denk dat ik wel ruimdenkend ben op dit gebied. Ik heb alleen een groot probleem met de machtsongelijkheid tussen volwassene en kind.
Des te meer respect zou je moeten hebben voor de keuze van je man om zijn seksuele voorkeur niet in praktijk te brengen. Zijn voorkeur heeft hij niet gekozen, daar kan je hem niet op afrekenen, maar hoe hij ermee omgaat des te meer. Is hij ooit op een manier met jouw zoon omgegaan die jij niet kon waarderen?
Ik heb het gevoel of ik in de rouw ben
Dat is niet alleen een gevoel, dat is ook zo. Natuurlijk ben je in de rouw, je hebt nogal wat te verwerken! Ten eerste de schok van de ontdekking van de pedofiele voorkeur van je man, ten tweede het verlies van je vertrouwen in hem en ten derde het verlies van je vertrouwen in een goed huwelijk. Om ze een voor een even te behandelen: Die schok kan je alleen maar op je eigen tempo verwerken. Dat heeft tijd en openheid nodig en je bijdragen hier zullen er zeker bij helpen. Het vertrouwen in je man zullen jullie samen moeten herstellen en het vertrouwen in je huwelijk zal je zelf moeten herwinnen. Ik denk dat dat vertrouwen niet weg hoeft te zijn. Ik denk dat dat vertrouwen er mag zijn, dat je man het momenteel net zo moeilijk heeft als jij en net zo lief als jij terug zou willen naar de oude situatie.
Ik ben iemand die gewend is om zich te uiten en nu heb ik het gevoel dat ik in een of ander geheim vacuum gedwongen wordt. Gelukkig weten mijn beste vriendin en mijn schoonvader er inmiddels ook van dus heb ik wel wat klankbord. Maar dan nog blijft het een vreselijk moeilijk onderwerp. Er is haast geen informatie te vinden behalve heksenjacht-achtige verhalen op het internet.
Ik hoop dat Pedofilie.nl je een iets beter platform biedt dan dat... Ik zou je graag meer ruimte bieden om je te uiten, maar weet ook niet zo goed hoe. Voel je in elk geval vrij om dat hier te doen.
Heel veel sterkte voor jullie allebei in het proces van verwerken. Wie weet vindt jouw man deze website ook nog wel eens fijn om te bezoeken; ook hij is welkom. Veel respect voor je houding en je wil om ondanks alles samen verder te gaan en het vertrouwen te herstellen. Hou dat vol, dan komen jullie er wel!
Inmiddels zijn we ruim een jaar verder. We hebben therapie gehad maar ik zal mijn man nooit meer vertrouwen. Een paar weken geleden kwam ik een besmeurde slip tegen in zijn lade. Daar stond de maat 16-18 jaar in. Geloof me, ik bleef er zowat in. Als je man zoveel voor je verzwegen heeft dan is er iets kapot van binnen. Natuurlijk had hij weer een mooi verhaal over die slip maar ja, hij zegt wel vaker wat.
Ik heb het gevoel dat ik voor eeuwig aan mijn man vast zit. Ik kan niet van hem scheiden want dan eist hij co-ouderschap over mijn zoon. Dan ben ik de controle helemaal kwijt.
Ik vind het afschuwelijk om met een pedofiel getrouwd te zijn. Ik ben er hard en bitter door geworden. Geen relatietherapeut die daar wat aan kan doen.
Ik wil iedere vrouw die geen kinderen heeft adviseren om zo hard mogelijk weg te rennen als je er achter komt dat je man pedofiel is. Het is geen leven met kinderen. Altijd ongerust en angst of hij zich wel in kan houden. Mooie praatjes heeft mijn man genoeg maar daar ga ik niet meer op af.
Ik had gehoopt dat relatietherapie zou helpen maar ik heb het gevoel dat ik er nog steeds alleen voor sta. Ik ben bang, verdrietig en bitter uit deze strijd gekomen.
Eigenlijk hoeft het niet meer van mij.
Ik ga alleen nog door voor mijn zoon, als ik er mee kap dan lever ik hem over aan een nog niet praktiserenden pedofiel? Dat zijn de woorden van mijn man. Maar wat voor waarde hebben die?
Ik zal zo blij zijn als mijn kind 18 is, dan pas zal ik het gevoel hebben dat er een zwaard van Domacles boven ons hoofd verdwijnt. En wie weet vraag ik dan wel de scheiding aan.
Wat een triest vervolg. Heel vervelend dat het zo gelopen is. Zo te lezen is er van jouw kant geen enkel vertrouwen en ik neem aan dat ‘de besmeurde slip’ daar niet de enige oorzaak van is.
Je schrijft dat de reden om bij hem te blijven je zoon is, om controle te kunnen houden. Ik ben benieuwd hoe dat werkt. Het lijkt me onmogelijk een relatie te hebben waarin je continu het gevoel hebt, toezicht te moeten houden.
Ik heb geen advies. Bij zo weinig vertrouwen, klinkt het logisch om te gaan scheiden. Maar ja, als het echt zo is, dat hij recht heeft op co-ouderschap van zijn stiefzoon (toch?), dan begrijp ik je bezwaren.
Ik bespeur veel frustratie en teleurstelling en ben benieuwd hoe dit de kijk op je man heeft beïnvloed. Is hij werkelijk een gevaar voor kinderen? Zijn er meer aanwijzingen?
Hoe denkt hij over pedoseksualiteit? Is hij bang om zijn zelfbeheersing te verliezen of is dat jouw angst?
Ook ben ik benieuwd naar de band tussen je zoon en zijn stiefvader. Even heel bot: ‘Niet ieder kind is even aantrekkelijk voor een pedo’.
Ik ga alleen nog door voor mijn zoon, als ik er mee kap dan lever ik hem over aan een nog niet praktiserenden pedofiel? Dat zijn de woorden van mijn man. Maar wat voor waarde hebben die?
Het woordje ' nog ' is heel twijfelachtig. De zin klinkt als een dreigement. Heeft hij het zo bedoeld of heeft ‘nog’ betrekking op je eigen angst?
Ik wil iedere vrouw die geen kinderen heeft adviseren om zo hard mogelijk weg te rennen als je er achter komt dat je man pedofiel is. Het is geen leven met kinderen. Altijd ongerust en angst of hij zich wel in kan houden.
Vanuit je verbittering begrijp ik deze uitspraak, maar deze generalisatie is niet altijd terecht.
Mijn vrouw, ik en onze kinderen hebben het goed met elkaar. Er is vertrouwen en we leven niet met de angst ‘of ik me wel in kan houden’. Er zijn periodes geweest dat we het heel moeilijk gehad hebben en dat we gevochten hebben tegen de frustraties en de teleurstellingen.
Iedere situatie is anders.
Je verhaal raakt me en ik vind het voor jou/ jullie heel vervelend dat het zo ‘de verkeerde kant’ is op gegaan.
In je eerste bericht schreef je:
Voor mijn gevoel heb ik mijn maatje en mijn beste vriend verloren. Ik vertrouwde mijn man voor de volle 100 % en dat is nu wel weg. Ik heb het gevoel of ik in de rouw ben, de man die ik kende en waar ik van houd ben verloren en een heel ander iemand voor me heb die toch in veel dingen nog wel hetzelfde is.
Is de vriendschap/ 'het houden van' helemaal verdwenen, of is er nog een sprankje hoop?
Heel veel sterkte toegewenst,
meso
Dag Meso,
Ik denk niet dat mijn man een direct gevaar is voor kinderen. Maar ik heb wel mijn twijfels. Als pedofilie een aangeboren sexuele voorkeur is dan blijft dat toch altijd je voorkeur denk ik dan. Ik ben wel heel bang dat hij grenzen kan overschrijden. Niet zozeer omdat hij een gemeen karakter heeft maar omdat hij wel dominant is en zich niet altijd lijkt te kunnen inleven in een ander. We hebben het samen met de therapeut gehad over dat het echt niet kan, een volwassene met een kind vanwege het machtsverschil. Maar mijn angst blijft.
Ik heb hem zien kijken naar een kind van 9 op een manier waar ik toen vreselijk van geschrokken ben. Mijn zoon is nu ook 9 en dat vind ik heel zwaar. Hij vindt kinderen tussen de 8 en 18 jaar sexueel interessant. Ik zit dus voorlopig nog wel even in de zorgen.
Mijn zoon en man hebben een goede band hoewel ik wel vaak mijn man begrens in de mate waarin hij wil stoeien en knuffelen. Hij is ook naar mij toe zo onbegrenst maar ik ben volwassen en zeg er wat van als ik het zat ben. Hij zal niet onbetamelijk betasten bij mijn zoon maar toch vind ik het niet prettig als ze te veel stoelen en knuffelen. Ik denk dat ik bang ben om de kat op het spek te binden zeg maar.
Ik heb ruim een jaar na dato het gevoel dat ik geen man meer heb maar een stiekeme puber die ik heel goed in de gaten moet houden. Mijn man heeft met ons trouwen mijn kind erkend en heeft dus alle recht op omgang bij een scheiding. Bij een scheiding heb ik dan dus de keus om zijn leven totaal te vernietigen door open te zijn over zijn geaardheid of te zwijgen en zelf geen leven meer te hebben als hij co-ouderschap zou krijgen. Nu kan ik hem begrenzen en waarschuwen en daar luistert hij ook naar. Maar als hij mijn kind alleen heeft heb ik helemaal geen controle meer. Ik heb mijn zoon natuurlijk verteld dat niemand op een manier aan hem mag zitten die hij niet wil, ook als dat om opa, oma, papa, mama of de buurman gaat. Wat dat betreft wordt hij met een stevige waarschuwing opgevoed. Hij weet ook dat hij dat moet komen vertellen, zelfs als hij bedreigd wordt of als gezegd wordt dat hij het niet mag vertellen. Dat weet hij dus.
Op je vraag of ik nog van mijn man houd; nee. Hij weet dat ook. Ik doe erg mijn best om het leuk te houden en de sfeer is goed. Ook het opvoeden gaat prima op wat correcties van mijn kant richting mijn man na.
Ik baal zo van die gore slip die ik vond, hij zegt dat het allemaal niets betekend maar dat vind ik vreemd. Ik maak me zorgen of hij niet een aandenken van een minderjarige heeft meegenomen waar hij sex mee heeft gehad. Als iemand al zo lang stiekem heeft gedaan dan hakt zo'n vondst er heel erg in. Hij heeft er heel veel spijt van dat hij mij verdriet doet maar ja, berouw komt na de zonde he? Volgens mij kunnen ze een volwassen man die sex heeft met een 16 jarige wel arresteren toch?
Het aller moeilijkste blijf ik het taboe over dit onderwerp vinden. Ik spreek er wel over met mijn beste vriendin maar het is toch genant. Mijn schoonvader weet ook van de situatie maar het is niet iets waar je even leuk over gaat praten. Ik heb ook de angst dat mijn man misschien toch zo dom zal zijn om kinderporno te gaan kijken of zoiets en dat hij dan gearresteerd zou worden. Ik heb geen aanwijzingen in die richting maar wel een enorme angst om wat er allemaal zou kunnen gebeuren als hij zich niet in zou kunnen houden. Daar is vertrouwen voor nodig en dat heb ik niet meer in hem omdat hij al zo vaak stiekem heeft gedaan.
Voor vrouwen die meelezen en in dezelfde rottige situatie zitten wil ik zeggen dat mijn man geen slecht mens is. Hij heeft een goed karakter en is liefdevol naar zowel mij als mijn zoon toe. Ik heb alleen altijd angst of hij niet sexuelle getint gaat kijken naar een vriendje van mijn zoon dat komt spelen, hij heeft dat immers eerder gedaan? Ik vind het heel moeilijk om getrouwd te zijn met een man die een andere sexuele interesse heeft, dat heeft ook een enorme impact op dat gedeelte van het getrouwde leven. Dat is echt niet leuk.
Ook heeft het geresulteerd in een hele ander toekomst dan ik had gedacht. Ik had gedacht dat ik nog meer kinderen zou krijgen met mijn man. Dat ga ik dus niet doen, ik kan niet nog eens jaren lang de zenuwslopende angst aan dat hij over de scheef zou kunnen gaan. Ik maak me zelfs al zorgen over eventuele kleinkinderen later die langs opa zouden komen. Ik neem het mijn man heel erg kwalijk dat hij zonder openheid in deze met mij getrouwd is. Als ik een lesbische inslag zou hebben dan vind ik het mijn verplichting om dat eerlijk te melden voordat ik met een hetero man zou trouwen. Aan de andere kant begrijp ik dat als mijn man open kaart had gespeeld er zeker geen huwelijk was gesloten en dat ik hem dan ook nooit mijn zoon had laten erkennen. Met dit alles wat mij dwars zit is het geen gelukkig huwelijk meer. Ik troost me met de gedachte dat het nergens perfect is en dat het gras aan de overkant altijd groener lijkt. We maken er het beste van op dit moment. Dat gaat met vallen en opstaan.
Ik wens iedereen die met dit vreselijke onderwerp te maken heeft veel liefde en kracht toe. Ik weet dat je dat wel kunt gebruiken.
Hoi,
Dank, voor je verhelderende vervolg.
Kort samengevat:
Je schreef dat je man weet dat jij niet meer van hem houdt. Een logisch reactie zou zijn om uit elkaar te gaan. Je wilt dit niet, met als voornaamste reden de co- ouderschap, want dan mis je de controle.
De rechten die hij verkregen heeft bij het erkennen van jouw zoon, zijn nu de bindende factor, dat is triest. Hoe ziet hij dat zelf? Voor hem moet het toch ook een onhoudbare situatie zijn. Wie wil nou zijn leven delen met iemand die niet van hem houdt?
Mijn gedachtespinseltje:
Misschien naïeve gedachte, maar kunnen jullie niet in goed overleg uit elkaar gaan met duidelijke afspraken? Ik heb geen verstand van wetgeving en ik ken je man niet, maar kan hij niet vast laten leggen dat hij afstand doet van zijn rechten als co-ouder?
Het zal voor hem toch ook pijnlijk zijn om jou te zien lijden, met het gevoel, dat hij er de oorzaak van is? Uit piëteit kan hij toch mee werken. Heel sneu, want hij komt er bekaaid af, maar dat heeft hij voor een groot deel aan zichzelf te danken. Hij is niet open geweest, want als je het geweten had, was je nooit met hem getrouwd. Jouw zoon is niet zijn biologische zoon en hij had dus helemaal niet zijn ‘erkende zoon’ moeten zijn. Ongewild liep het pad dood, dus nu moet je terug, opzoek naar de juiste route. Ieder zijn eigen weg met een eigen passende bestemming. Hoe ‘sportief’ is hij? Het zou hem sieren.
Dit hoeft natuurlijk niet te betekenen dat hij jouw zoon nooit meer zal zien, want dat lijkt me voor je zoon, maar ook voor hem niet wenselijk.
Wel fijn dat je een jaar later even weer terugkomt om een vervolg te schrijven. Dat waardeer ik erg!
Niet fijn hoe het gelopen is. Vooral voor jou: je had een fijn huwelijk, je hebt nu als ik het zo lees helemaal geen fijn huwelijk meer. En dat is gewoon heel erg zonde. Of het nodig is kan ik niet beoordelen. Het verhaal van het slipje begrijp ik niet helemaal. Van wie was dat slipje dan, en als het van een 16-18 jarige was, wat moest je pedofiele man er dan mee? Een pedofiel valt toch helemaal niet op 16-18 jarigen? (ok, een pedofiel kan soms naast kinderen ook pubers/volwassenen aantrekkelijk vinden, dat verschilt, maar dan nog)
Wat bedoel je precies met 'praatjes'? Kan je concrete voorbeelden geven? Dat helpt misschien om een beeld te krijgen. Als jouw zoon trouwens niet de zoon van je man is kan hij toch geen recht op co-ouderschap claimen lijkt me?? Heb je daar al eens juridisch advies over gezocht?
Hoe dan ook enorm jammer dat die hardheid en verbitterdheid het resultaat van je strijd zijn. Meso geeft wel aan dat dat ook anders kan, maar of dat binnen jullie relatie ook kan weet ik natuurlijk niet. Dat hangt helemaal van jouw man en jouzelf af. De relatietherapeuten hebben geen succes gehad, maar wellicht heeft dat ook iets te maken met dat pedofilie voor hen een onbekend onderwerp is. Hulpverleners weten over het algemeen niets over pedofilie, ik denk dat relatietherapeuten daarin geen uitzondering zijn. Het onderwerp is blijkbaar zo'n taboe dat het in geen enkele beroepsopleiding of universitaire studie serieus behandeld wordt.
Dag Jorge,
Ik voel me een beetje verplicht om te blijven reageren. Ik heb zo gezocht naar informatie en kon het maar niet vinden. Ik snap dat niemand het over het onderwerp durft te hebben maar het maakt je zo eenzaam als je er toch mee te maken krijgt. Als ik anderen kan helpen met mijn verhaal, dan heeft alle ellende toch voor een ander nog nut.
Ik weet niet van wie dat slipje is. Dat komt er niet uit. Maar in elk geval van iemand die jonger is dan 18 want daarboven draag je geen kindermaat meer denk ik zo. Mijn man valt op jongens / jonge mannen tussen zo ongeveer 8 en 18 jaar. Zegt hij, misschien ook wel daaronder maar hij zegt van niet. Ik geloof zo langzamerhand helemaal niets meer van wat hij zegt en daar baal ik behoorlijk van.
Bij een scheiding heeft hij recht op omgang omdat hij mijn zoon bij ons trouwen heeft erkend. Was dat niet het geval dan was ik allang weg geweest. De pest is dat ik bij co-ouderschap geen rust meer zou kennen. Nu kan ik nog invloed uitoefenen en de boel in de gaten houden. Maar als ik open kaart zou spelen over de geaardheid van mijn man dan maak ik zijn leven stuk.
Een angst van mij is ook dat de geaardheid van mijn man uit zou komen. Zelfs bij een niet praktiserende pedofiel is de maatschappij momenteel in staat om preventief te ruimen.
De impact op mijn zoon als uit zou komen wat voor geaardheid zijn stiefvader heeft zou ook wel eens gigantisch kunnen zijn. Ik moet daar niet te veel aan denken anders word ik niet goed.
Ik ben zelf heel open en praat gewoon met mijn man over wat me dwars zit maar ja, het is zoals het is en hij kan zijn geaardheid ook niet uitgummen. Hij vindt het ook heel jammer dat ik hem niet meer vertrouw en dat ik heel veel moeite heb om nog warme gevoelens voor hem te koesteren. Hij begrijpt wel dat dit komt door zijn eigen stiekeme gedrag.
Ik denk dat we gegeven de omstandigheden het nog wel aardig doen. Maar dit huwelijk wordt niet meer zorgeloos en een vriendschap vol vertrouwen wordt het waarschijnlijk ook niet meer. We doen allebei ons best en meer kunnen we niet doen.
Hoi,
Ik bespeur in je bericht gelukkig een voorzichtig optimisme, of in elk geval toch een berusting in de situatie. Dat is fijn. Het vertrouwen zal hersteld moeten worden en dat zal best wel lang duren, maar je man weet nu wel wat hij heeft aangericht met niet eerlijk zijn. Als je hem nu het gevoel geeft dat hij eerlijk mag zijn zal het vertrouwen zich op den duur best kunnen herstellen.
Je zoon zou ik er voorlopig inderdaad maar buiten laten.
Mochten jullie ooit samen de behoefte hebben aan een gesprek dan mag je me best eens mailen om te kijken of we bij elkaar in de buurt wonen. Zo'n gesprek kan heel verhelderend en bevrijdend werken; je kan je schaamte even achter je laten en voelen dat die eigenlijk niet nodig is. Je kan mij mailen via mijn profiel; druk op mijn naam hierboven en dan op het kopje 'contact'.
Wat mij betreft hoef je je trouwens niet verplicht te voelen om te reageren. Ik waardeer het dat je nog eens langskomt en verder vertelt hoe het met je gaat, maar het is jouw keuze om dat wel of niet te doen.
Groetjes,
Jorge