Ik ben tegen geweld, om welke reden dan ook. Ik ben voorstander van mensen motiveren om hun gezonde verstand te gebruiken.

Je hebt nog al een extreme en uitgesproken mening, maar dat wist je waarschijnlijk zelf ook al. De dingen die je verkondigt zijn helaas echter weinig gebaseerd op een realistische kijk op de wereld.

De maatschappelijke houding tegenover pedofilie is primair gebaseerd op de bescherming van onze kinderen. Als je om kinderen geeft, dan is dit vanuit maatschappelijk oogpunt een heel begrijpelijke en legitieme motivatie om kritisch tegenover pedofilie te staan. Daarnaast is er een grote onwetendheid en heerst er nog altijd een taboe op het onderwerp pedofilie. Dit zorgt er voor dat de maatschappij een behoorlijke marge hanteert voor wat betreft toelaatbare intimiteit tussen volwassenen en kinderen. Ook dit is begrijpelijk vanuit het benoemde primaire doel kinderen te beschermen. Laat het nou zo zijn dat het geluk van pedofielen zich juist in die gestelde marge bevindt. Met deze marge bedoel ik het grijze gebied tussen wettelijk toegestane intimiteit en maatschappelijk (moreel) geaccepteerde intimiteit tussen volwassenen en kinderen. Het is een veilige marge die de maatschappij vanuit een begrijpelijke overbezorgdheid hanteert ter bescherming van kinderen, gebaseerd op een legitieme motivatie. Er is naar mijn mening geen enkel recht waarop iemand, wie dan ook, deze marge kan claimen of geforceerd kan opeisen.

Daarnaast meen ik dat de grootscheepse schendingen van kinderrechten, die uitmondde in het opsluiten van kinderen en ontzegging van grondrechtelijke behoeftes van lichamelijk contact en vriendschap, alleen maar met gewelddadige actie's gekeerd en gestopt kunnen worden.

Je leeft kennelijk in de illusie dat kinderen op grote schaal in hun behoefte aan lichamelijke contact en vriendschap onderdrukt worden en dat jij als moraalridder, desnoods met geweld, deze kinderen wel even gaat voorzien in hun gebrek aan lichamelijk contact. Je zegt nog net niet dat die arme zielige onderdrukte kindertjes door jou, desnoods met grof geweld, wel even geholpen worden aan hun broodnodige dagelijkse seksuele beurt. Hoe zie je dat eigenlijk voor je? Wou je een basisschool in gijzeling nemen of een kind op brute wijze verkrachten om zo je doel te bereiken?

Wie hou je hier nu mee voor de gek, jezelf? Wie denkt er nou dagelijks puur aan zijn eigen ‘grondrechtelijke behoeftes van lichamelijk contact en vriendschap’? Zijn dat al die zielige onderdrukte kindertjes, of ben jij dat?

Goed, tot zover het stukje confrontatie met jezelf en het uitlichten van je cognitieve rationalisaties. Dan nu een inhoudelijke reactie op het punt discriminatie.

Je hebt gelijk als je stelt dat niemand gediscrimineerd mag worden op basis van seksuele voorkeur. Als je pedofilie zou beschouwen als een ziekte, wat veel mensen nog doen, dan nog mag je iemand niet discrimineren om zijn geestelijke handicap.

In praktijk zal dit ook niet vaak voorkomen bij grotere instellingen. De meeste grote instellingen hebben namelijk een jurist in huis. Deze jurist zorgt ervoor dat er nooit ergens op schrift zal staan: “ . . . omdat je pedofiel bent . . .” gevolgd door een beperkende consequentie. Als dit wel zo is, dan heb je grond voor een aangifte wegens discriminatie, tenzij je een keer in de fout bent gegaan, maar dan zal men zaken eerder formuleren als: “ . . . het risico op herhaling van dergelijk grensoverschrijdend gedrag met minderjarigen . . . ” enz. enz. Deze mening mag namelijk wel.

Het is wel zo dat met name de media erg slordig omgaat met terminologie en vaak ten onrechte het woord pedofiel gebruikt. Het zou de overweging waard zijn om een organisatie als Martijn hier in juridische zin iets mee te laten doen.

Tot slot zou ik je willen adviseren om zaken eens wat vaker vanuit een andere invalshoek te bekijken dan de jouwe. Je zult hierdoor een iets meer gebalanceerde en meer realistische kijk op de wereld krijgen.

Het is niet mijn bedoeling geweest om je middels deze reactie te beledigen of belachelijk te maken. Ik geef je alleen een eerlijke, neutrale en realistische mening. Gelukkig eindigt je post met de opmerking “ . . . als je het niet met mij eens ben, welke andere oplossing hebben jullie dan?”. Je verwacht kennelijk niet dat iedereen het met je eens is. In elke vorm van extremisme zitten namelijk denkfouten en vervormingen van de realiteit. Jouw waarheid is niet DE waarheid.

Een oplossing begint met een realistisch beeld van Het Grote Totaal, een realistisch wereldbeeld dus. Je moet dingen in een breder perspectief kunnen plaatsen en je moet jezelf niet voor de gek proberen te houden.

Het initiatief voor deze website is bijvoorbeeld een realistische voorzichtige stap in de goede richting.

Met vriendelijke groet,
Psoof.

Als je iets wilt doen, gebruik dan geen geweld. Ga bijvoorbeeld de politiek in. Bij de NVD (www.nvd.nu) zoeken ze nog politici, dat staat op hun website en het partijprogramma is redelijk pro-pedo.

Beste Hitlermann,

We hebben uw site voor de helft kunnen bestuderen dat we gewenst vinden een voorlopige balans op te maken. Ons team heeft twintig jaar lang levenswetenschappen gestudeerd en grondig bestudeerd. We zijn de onderzoekers van de natuur van het zichtbare en onzichtbare wezens ofwel de menselijke natuur. Het is veeleer een onderzoek hoe de geest, of het brein van de mens functioneert. Op basis van de door de gedane gedegen Zelfonderzoek en Waarheidsvinding dienen we bij deze een aanklacht in tegen de wereld en de mensen die de lage intellectuele beschaving vertegenwoordigen, geformuleerd hebben en in praktijk brengen. Een mening hebben we zeker niet, omdat een mening een onzuivere waarneming heeft vanuit de achtergrond in termen van het verleden, een beweging van denken/tijd. Als onderzoeker van de menselijke natuur zijn we volkomen objectief op basis van een vrije geest. Het is broodnodig de waarheid en werkelijkheid bloot te leggen op basis van gedegen zelfonderzoek in het belang van sublieme zelfgenezing, rechtvaardigheid en “wereldvrede.” U bent een mens van een hogere morele intellectuele kwaliteit. Het is voor u een onmogelijke opgave om blinden, doven en slechthorenden te begeleiden en doen alsof zij zuiver kunnen observeren, luisteren en aandacht geven. Als je luistert terwijl je aan een stuk door dat wat er gezegd wordt zit te interpreteren, vertalen in je eigen vooroordelen en je eigen aangename of onaangename processen, dan luister je helemaal niet. Kun je luisteren naar wat de spreker zegt en tegelijkertijd ook naar je eigen reactie op wat er gezegd wordt, zonder dat je die reactie corrigeert om je te conformeren aan wat er wordt gezegd? Dan gebeurt er werkelijk iets: de spreker zegt iets waar jij naar luistert, en jij luistert ook naar je eigen reacties op wat er wordt gezegd; je geeft ruimte aan de klank van je reacties en tegelijk aan wat er wordt gezegd. Er is enorm veel aandacht voor nodig om niet in een soort trance te raken en weg te drijven. Als je echt luistert, gebeurt er een groot wonder. Het wonder is dat je volkomen aanwezig bent bij wat er gezegd wordt en ernaar luistert, en dat je ook luistert naar je eigen reacties. Het is een simultaan proces. Je luistert naar wat er wordt gezegd en naar je reactie op wat er wordt gezegd, een reactie die ogenblikkelijk plaatsvindt; je luistert naar die totale klank, en dat betekent dat er ruimte is. Je geeft dus het luisteren je volle aandacht. Dit is een kunst die je niet op school of op de universiteit kunt leren door een aantal examen te doen, maar door te luisteren naar alles – naar een stromende rivier, naar de vogels, naar een vliegtuig, naar je vrouw of je man – en dat is veel moeilijker, omdat je aan elkaar gewend bent. Je weet bijna van tevoren al wat de ander gaat zeggen en de ander weet heel goed wat jij gaat zeggen, na tien dagen, of na tien jaar; en dus heb je je gehoor maar helemaal afgesloten. Kun je de kunst van het luisteren leren – niet morgen, maar nu, zoals je daar zit? Dat wil zeggen luisteren naar, je bewustzijn van, je eigen reacties en ruimte vrijlaten voor de klank van je eigen ritme, en ook luisteren naar wat je buiten jezelf hoort. Het is een totaalproces, één enkele beweging van luisteren. Het is een kunst die de hoogste staat van aandacht vergt; want als je zo aandachtig bent, is er geen luisteraar, is er alleen horen, is er de realiteit van dat feit of de onwaarheid van dat feit. Als je werkelijk het wezen wilt peilen van een geest die de waarheid en de realiteit kent of denkt te kennen, of die vrijheid, rechtvaardigheid en harmonieus is, moet je luisteren, moet je heel, heel aandachtig naar alles luisteren. Het is als een enorme stromende rivier. Ligt onze beschaving met zijn strafrechtssysteem en haar andere systemen binnen de structuur van het denken; of voorbij het denken? Het denken, dat altijd gebaseerd is op ervaring en kennis en herinnering, is heel beperkt. De beschaving en het rechtssysteem zijn immoreel, onrechtvaardig, op basis van “angst”, egoïsme, wanorde en uitbuiting. Het is een beschaving en strafrechtssysteem van “indoctrinatie”, machtsmisbruik en eigenbelang. Wij zijn buitensporig verstrikt geraakt in het mechanisch functioneren van het denken. Wij zijn verslaafd aan denken dat we denken, dat het kortzichtige denken (complexe) problemen kunnen oplossen. Het brein heeft zijn eigen ritme, maar dat ritme is verstoord geraakt door onze mateloosheid: door onze slechte behandeling van het brein door drugs, door geestrijke drank, geloof, overtuigingen, religies, vertrouwen, roken, macht, door rijkdom, door verlangens en ambities. De mens is gedwongen als slachtoffer en dader door het leven te gaan. De mens dient geleidelijk haar zelfbeschikkingsrecht terug te winnen dat van kindsbeen af beroofd is door religieuze, niet-religieuze leiders en autoriteiten. Onderzoeken wat voorbij het denken ligt zonder dat het denken zelf onderzoekt, dat is de moeilijkheid. Ik zie dat de activiteit van het denken uiterst beperkt is, in welke richting dan ook, of het nu om de technologische of de psychologische wereld van rechtvaardigheid en wereldorde gaat. Het denken, met al zijn activiteit, is beperkt en daardoor moet er conflict zijn. Dat spreekt vanzelf. Als dat vanzelf spreekt, welk instrument kan dan iets peilen wat niet tot de activiteit van het denken behoort? Is dat wel mogelijk? Het denken kan een onderzoek instellen naar zijn eigen activiteit, zijn eigen beperking, naar de manier waarop het zelf dingen in elkaar zet, het ene kapotmaakt en het andere creëert. Het denken kan, in zijn eigen verwardheid, een zekere gerechtigheid en wereldorde tot stand brengen, maar dat is een beperkte gerechtigheid en wereldorde. Voor sublieme rechtvaardigheid en wereldorde is meer nodig. Met rechtvaardigheid en wereldorde bedoel ik het gehele bestaan. Misschien moeten we het niet hebben over ‘peilen’ of ‘onderzoeken’, want je kunt niet onderzoeken wat buiten het denken ligt. Om waar te nemen zonder enige beweging van het denken, om de boom waar te nemen, naar de rivier te luisteren zonder dat het woord er ook maar een moment tussenkomt; alleen maar waar te nemen zonder dat er ook maar enige beweging van herinneringen uit het verleden je waarneming komen binnensluipen, moet je volstrekt vrij zijn van het verleden als waarnemer. Kun je waarnemen zonder het woord, zonder alle herinneringen en associaties die het woord inhoudt? Ben je in staat te kijken naar je vrouw – of je vriendin, of je man – zonder het woord vrouw, zonder alle herinneringen die dat woord bevat? Zie eens hoe belangrijk dit is: naar haar, of hem, of de rivier, kijken alsof het de eerste keer is. Wanneer je ’s morgens wakker wordt en je ziet vanuit je raam bergen en dalen, bomen en groene velden, dan ben je met stomheid geslagen als je ernaar kijkt alsof je net geboren bent. Zo kijken is observeren zonder vertekening, zonder enig oordeel of vooroordeel. Dat kun je niet als je maar half wakker bent. Als ik naar mijn vrouw kijk met alle beelden, gebeurtenissen, herinneringen, en kwetsuren voor ogen, kijk ik niet naar haar. Dan kijk ik naar het beeld dat herinneringen uit het verleden oproepen. Kun je naar je geliefde, naar je vrouw of man, kijken alsof het de allereerste keer is, zonder al die beelden en herinneringen? Om het wezen waar te nemen van een rechtvaardig en harmonieus brein, zonder door het denken besmet te zijn, heb je de allergrootste aandacht nodig. Dat betekent dat je vrij bent van elke binding aan een wetboek van strafrecht (vaststaande oordeel of overtuiging) een leider, aan een geleerde, aan een autoriteit, aan een goeroe, aan een kerk, aan een moskee, aan een tempel, aan je ouders, aan je gezin, aan je ideeën, aan je tradities uit het verleden – volkomen vrij om waar te nemen. Wanneer je zo waarneemt, wat is er dan gebeurd in het wezen van het brein zelf? Altijd heb ik naar een boom, naar de rivier, de lucht, de schoonheid van een wolk, naar mijn vrouw, mijn kinderen, mijn man, gekeken met een herinnering, met een beeld. Dat is mijn doctrine, mijn conditionering, mijn dominantie, mijn programma, mijn achtergrond, mijn verleden, mijn traditie. En dan zeg je me dat ik moet kijken zonder woord, zonder beeld, zonder al die herinneringen uit het verleden. Mijn onmiddellijke reactie is dat ik dat niet kan. Dat betekent echter dat ik niet echt luister naar wat jij zegt. Het antwoord komt ogenblikkelijk en ik zeg: ‘Dat kan ik niet.’ Maar als je goed oplet, weet je dat zeggen ‘dat kan ik niet’ een vorm van weerstand is, omdat ik zo gebonden ben aan een bepaald systeem, aan een bepaalde patroon, aan een bepaalde wetboek van strafrecht, aan een bepaalde leider, aan een bepaalde geleerde, aan een bepaalde autoriteit, aan een bepaalde goeroe, of aan een bepaalde religieuze leer, dat ik bang ben om die los te laten. Ik moet aandacht besteden aan die reactie en aan wat jij zegt – namelijk dat je om echt te kunnen waarnemen, volkomen vrij moet zijn van het woord, van de inhoud van het woord – en ik moet naar allebei luisteren. Word deze beweging dus gewaar – de weerstand en het luisteren, het willen luisteren en weten dat je niet kunt luisteren als je weerstand hebt – en ga daar niet van weg. Zeg niet: ‘Dat moet ik begrijpen.’ Probeer het gewoon te observeren, te beluisteren en aandacht te geven zodat je volstrekt aandachtig bent. Bij zuiver observeren, luisteren en aandacht geven is geen beweging van het ‘ik’. Het woord is het ‘ik’. Het woord, de herinneringen, de opeenhoping van kwetsuren, angsten, zorgen, pijn, verdriet, onmacht en al dat geworstel van het menselijke bestaan, dat is het ‘ik’, mijn bewustzijn. En als je waarneemt, valt dat alles weg. Het blijft buiten de waarneming. Er is geen ‘ik’ die waarneemt. In die waarneming is volmaakte rechtvaardigheid en wereldorde en harmonie. Er is geen tegenstrijdigheid. Tegenstrijdigheid is onrechtvaardigheid en wanorde, en die tegenstrijdigheid met haar onrechtvaardigheid en wanorde bezit haar eigen specifieke, beperkte rechtvaardigheid en wereldorde. Dan kunnen we vragen wat rechtvaardigheid, wereldorde, werkelijkheid, waarheid, wat spiritualiteit, wat religie, wat meditatie, wat gebeden en overgave is – niet hoe we rechtvaardigheid, wereldorde, werkelijkheid, waarheid, overgave en hoe we spiritualiteit moeten bereiken – niet hoe we moeten denken, hoe we ons moeten bevrijden, hoe we moeten mediteren, hoe we moeten overgeven en bidden. Wanneer je vraagt ‘hoe’, is er iemand die zegt wat je moet doen. Als je niet vraagt ‘hoe’, maar vraagt wat wat rechtvaardigheid, wereldorde, werkelijkheid, waarheid, wat spiritualiteit, wat religie, wat meditatie, wat gebeden en overgave is, dan moet je je eigen vermogens gebruiken, je eigen ervaringen, hoe beperkt die ook zijn; je moet denken. Rechtvaardigheid, wereldvrede, meditatie, spiritualiteit, realiteit, overgave en waarheid is overpeinzen, overwegen, overdenken, betrokken zijn, toegewijd zijn; maar niet toegewijd zijn aan iets, het is een instelling hebben van toewijding. Ik hoop dat je luistert en het voor jezelf uitzoekt, want niemand, niemand kan je leren wat rechtvaardigheid, wereldorde, harmonie, meditatie, spiritualiteit, wat werkelijkheid, wat waarheid en overgave is, hoe intellectueel, hoe machtig en bedreven hij ook is, hoe lang zijn baard ook is en wat voor gewaden hij ook draagt. Zoek het zelf uit en blijf bij wat je zelf ontdekt, maak je niet afhankelijk van iemand anders. Je moet heel goed begrijpen wat de betekenissen zijn van de woorden rechtvaardigheid, wereldorde, harmonie, overgave, spiritualiteit, realiteit, meditatie en waarheid: in feite betekenen ze ‘meten’. Wat houdt dat in? Van oudsher al, vanaf de oude Grieken tot in de huidige tijd is de heel technologische wereld gebaseerd op meten. Je kunt onmogelijk een brug bouwen of een torenflat van honderd verdiepingen neerzetten zonder te meten. Ook innerlijk zijn we altijd aan het meten: ‘Ik ben gelukkig’, ‘Ik ben rechtvaardig’ ‘Ik ben harmonieus’, ‘Ik ben geweest’, ‘ik ga’; ‘ik ben dit geweest, ik ben dat geweest, ik moet dat zijn’. Je wilt rechtvaardiger zijn dan een ander, harmonieuzer dan een ander, mooier zijn dan een ander, of juist niet mooier zijn dan een ander. Je wilt meer weten en bezitten dan een ander, of juist niet meer willen weten en bezitten dan een ander. Dat is niet alleen meten, maar ook vergelijken. Meten is vergelijken: jij bent groot, ik ben klein; ik ben wit en jij bent bruin. Probeer de betekenis van meten en van de woorden beter en meer te begrijpen en gebruik ze innerlijk, psychisch nooit meer. Doe je dat nu, op dit moment? Wanneer het brein vrij is van meten, zijn de hersencellen, die gewend zijn te meten, die geconditioneerd, die geprogrammeerd, die gedirigeerd, die geïndoctrineerd, die gedomineerd zijn door meten, plotseling ontwaakt in de waarheid dat meten psychisch destructief is. Daardoor hebben die hersencellen een mutatie ondergaan. Je brein is altijd gewend geweest in een bepaalde richting te gaan, en je denkt dat dat de enige weg is naar dat wat er zich aan het einde ervan bevindt. Wat er aan het einde van die weg is, is natuurlijk wat je zelf verzint. Als er iemand langskomt die zegt dat die richting je nergens brengt, stel je je teweer en je zegt: ‘Nee, dat is helemaal niet waar, de beschaving, alle wetboeken van strafrecht, alle leiders, alle deskundigen, alle tradities, alle religies, alle schrijvers, alle grote heiligen zeggen dat dat niet waar is.’ Maar je hebt het niet echt onderzocht, je citeert alleen maar iemand anders, en dus verzet je je tegen wat die ander zegt. Dan zegt die persoon: ‘Spreek me nu niet tegen, luister naar wat ik zeg; luister naar wat je denkt en wat je reactie is en ook naar wat ik zeg.’ Luister dus naar beide. En om naar beide te luisteren moet je observeren, moet je luisteren, moet je aandacht geven, en dat betekent ruimte. Probeer dus erachter te komen of je kunt leven zonder te meten – niet op momenten van specifieke debat, discussie, meditatie en overgave, maar gewoon in je dagelijks leven. Leven zonder meten is rechtvaardigheid, wereldorde, harmonie, spiritualiteit, realiteit, meditatie, overgave en waarheid. Het impliceert wezenlijk begrijpen wat die woorden betekenen; en dat begrijpen, die perceptie van, dat inzicht in deze woorden is de handeling die een eind maakt aan het psychisch meten. Doen wij dit nu? We begrijpen nu dus wat het wezen is van obervatie, aandacht, van volledig luisteren; dat er, willen wij kunnen luisteren, ruimte moet zijn en dat er in die ruimte klank moet zijn. En we vragen of er iets is wat rechtvaardig is, wat vreugde, wat harmonie, wat sacraal, wat heilig is. We zeggen niet dat het er is, of dat het er niet is. Is er iets wat nog nooit door het denken is beroerd? Niet dat ik iets bereikt zou hebben wat buiten het denken ligt, dat is klinkklare onzin. Is er iets wat buiten het denken ligt? Iets wat geen materie is? Denken is een materieel proces, dus alles wat door het denken gemaakt is, is beperkt en dus niet compleet, is niet heel. Is er iets wat volkomen buiten de wereld van het denken ligt? We onderzoeken dit met elkaar. Ik zeg niet dat het zus of zo is. We onderzoeken, geven onze aandacht, luisteren; wat betekent dat alle activiteit van het denken gestopt is – behalve in de fysieke wereld waarin ik bepaalde dingen moet doen. Ik moet van hier naar daar; ik moet een brief schrijven; ik moet autorijden; ik moet eten; ik moet koken; ik moet de afwas doen. Daar moet ik het denken gebruiken, hoe beperkt, hoe routinematig het ook is. Maar innerlijk, psychisch, kan er pas verdere activiteit plaatsvinden als het denken volkomen opgehouden is. Dat is duidelijk. Wil je iets wat buiten het denken ligt waarnemen, dan moet het denken ophouden. Maar het is kinderlijk, onvolwassen, om te vragen: ‘Hoe moet je het denken stoppen? Door concentratie, door beheersing? Om te onderzoeken, om meer inzicht te krijgen, om waar te nemen of er iets is voorbij het denken, iets wat niet door het denken gemaakt is, moet het denken helemaal stoppen. De noodzaak om dat uit te zoeken, stopt het denken ogenblikkelijk. Als ik een berg wil beklimmen, moet ik trainen, moet ik dag in dag uit hardwerken, steeds meer klimmen. Ik moet daar al mijn energie aan geven. Dus de noodzaak om uit vinden of er iets is wat meer is dan het denken, creëert zelf de energie, die vervolgens een einde aan het denken maakt. Het is de urgentie om het denken stop te zetten en daardoor verder waar te nemen, die het denken stopt. Zo eenvoudig is het. Maak het niet ingewikkelder. Als ik wil zwemmen, dan moet ik het leren. Mijn intentie om te leren zwemmen is sterker dan mijn angst om te zwemmen. Als ik het tijdloos, eeuwig leven wil begrijpen, dan moet ik de dood leren begrijpen. Mijn intentie om de dood te leren begrijpen is sterker dan mijn angst voor de dood. Dit is belangrijk, omdat het denken beperkt is en de beperking daar haar eigen ruimte heeft, haar eigen rechtvaardigheid, wereldorde en harmonie . Als de activiteit van het beperkte denken ophoudt, dan is er ruimte, niet alleen ruimte in het brein, maar ruimte. Niet de ruimte die het ‘ik’ rondom zichzelf creëert, maar de ruimte die geen beperking heeft. Het denken is beperkt en wat het ook doet, het zal altijd beperkt zijn, omdat het in zijn diepste wezen geïndoctrineerd, gedirigeerd, geconditioneerd, gedomineerd en geprogrammeerd is. Wanneer het denken voor zichzelf zijn beperking ontdekt, en ziet dat die beperking ravage in de wereld teweegbrengt, dan is het precies die waarneming die het denken doet stoppen, om iets nieuws te ontdekken. Dan is er ruimte, en stilte. Rechtvaardigheid, wereldvrede, overgave, meditatie, waarheid, spiritualiteit en realiteit is inzicht in en het beëindigen van het psychisch meten. Het is het ophouden van het ‘worden’, zien dat het denken eeuwig beperkt is. Het kan wel denken over het onbeperkte, maar het wordt altijd geboren uit het beperkte. Het denken houdt dus op. Het brein, dat in zijn beperktheid alsmaar warrig aan het kwebbelen was, is plotseling stil geworden, zonder enige dwang, zonder enige discipline, omdat het het feit, de waarheid, de realiteit ziet. En het feit, de waarheid en de realiteit liggen voorbij de tijd. Het denken houdt op. Dan is er die gewaarwording van absolute stilte in het brein. Alle denkbeweging is gestopt. Hij staat stil, en kan weer actief worden gemaakt wanneer er in de fysieke wereld noodzaak toe is. Maar nu is er kalmte. Het is stil. En waar stilte is moet ruimte zijn, oneindige ruimte, omdat er geen ‘ik’ is. Het ‘ik’ heeft zijn eigen beperkte ruimte, het creëert zijn eigen kleine ruimte. Maar als er geen ‘ik’ is, dan is er grote stilte in het brein omdat dit nu vrij is van alle dominantie, vrij is van alle programma, vrij is van alle geconditioneerdheid en van alle doctrine. En alleen daar waar ruimte en stilte is kan iets nieuws zijn dat niet beroerd is door tijd/denken. Dat zou het meest rechtvaardige, ordelijke, sacrale, het heiligste kunnen zijn wat er is. Je kunt er geen naam aan geven. Misschien is het onnoembare. En als dat er is, dan is er intelligentie en mededogen en liefde. Dan is het leven niet gefragmenteerd. Het is één totaalproces, bewegend, levend. En de dood is even belangrijk als het leven, als leven. Ze gaan samen. Leven betekent sterven. Het ophouden van alle problemen, alle pijn, alle zorgen, alle angst, is sterven. Het is als twee rivieren die samenstromen met enorme hoeveelheid water; het is als de zon met haar stralen; het is als honing met haar zoetigheid, onverdeelbaar. En dit alles, van het begin van deze toespraak tot dit moment, is rechtvaardigheid, wereldvrede, spiritualiteit, realiteit, overgave, meditatie en waarheid. We zijn de menselijke natuur gaan onderzoeken en niemand kan daar een radicale mutatie in teweegbrengen, behalve jijzelf. De mens heeft het recht geleidelijk zijn persoonlijke zelfbeschikkingrecht terug te krijgen en dient zichzelf bij te sturen op zijn levensweg om zodoende middels zelfonderzoek tot zelfbewustwording en zelfkennis te kunnen komen. Door onwetendheid, gebrek en gemis aan juiste kennis en inzicht zien ouders geen kans hun kinderen op te voeden met het juiste respect ten opzichte van het leven van de medemens. Dit is overduidelijk een maatschappelijk en wereldprobleem. De verantwoordelijkheid daarvan, en daarvoor op onder andere afwentelen op leraren, buurtgenoten en vooral niet vergeten de beroemde hulp verlenende, overigens goed bedoelende instanties, die als reactie op al deze gewelddadige jeugd uit de grond schieten en uiteraard weer door de goedwillende meerderheid betaald dienen te worden. Ouders die zelf onjuist opgevoed zijn zonder de juiste normen en waarden, leveren hetzelfde product af, een kind is nog steeds en dat blijft ook altijd zo in de toekomst een product ofwel het resultaat van zijn opvoeding, of je dit leuk vindt om te constateren of niet. Slechte en gestoorde kinderen worden niet geboren, maar gemaakt ofwel gecreëerd door middel van een onjuiste opvoeding, door psychische en fysische onderdrukking, dat is een simpele en levende waarheid. Elk individu en Het maakt geen enkel verschil uit of het hetero-, homo-, pedo-, necrofielen, misdagers, criminelen of moordenaars is gevoelig en heeft aanleg voor een bepaald verlangen en voor keur. De mens heeft nooit geleerd zijn verlangens in juiste banen te leiden voor vrij eigenbelang (een ander niet te behoeven te schaden). Wij kunnen geluk en harmonie beleven om wie en wat we reeds zijn. Een gelukkig en harmonieuze geest is een stille geest. Een stille geest is tevreden met zichzelf, is vrij van verlangens en ambities. Vrij van verlangens en ambities impliceert dat de geest zijn verlangens en ambities in goede banen leidt. Een geest die in staat is zijn verlangens en ambities in goede banen te leiden is een geest die de dingen, “wat is”, ofwel de realiteit accepteert, je totaal overgeven aan de werkelijkheid ofwel waarheid en het suggereert niet dat je onverantwoordelijk, onvoorzichtig of ongevoelig moet zijn. Met andere woorden, als we de “waarheid” over het bestaan willen vinden zullen we verder moeten onderzoeken dan ons beperkte “ego”-bewustzijn. We zullen op zoek moeten naar wat er buiten ons eigen “ik” bestaat en wat er binnen ons leeft. We hebben als mens alleen eten, drinken en onderdak nodig en geen vertroosting, verlichting of afleiding. De rest is alleen maar hersenspinsels. De hulp wat je krijgt aangeboden van leiders, deskundigen, de hooggeplaatste mensen of de autoriteit zijn slechts secundair. Primair heeft de mens zelfverwerking, zelfverlossing ofwel zelfgenezing nodig, dat kan en moet je helemaal zelf doen. Niemand kan het voor je doen, hoe deskundig, wie en wat hij ook mag zijn kan je niet helpen, behalve jij en jezelf. Het is niet dat wij dat zeggen, maar je moet de waarheid ervan zien, het is de menselijke natuur, de totale levensenergie ofwel de goddelijke essentie of, hoe je het zelf wilt benoemen. Hoe groter de onbekendheid is des te extremer kunnen mensen ten opzichte van anderen reageren. De mens vormt op zichzelf een ondeelbare eenheid. Diep in je ben je een volledig mens, een rijpe persoonlijkheid, ontwikkeld en gelukkig. Het is de onbekendheid met die kant van jezelf waardoor je je ongelukkig gaat voelen. De mens wordt in onwetendheid en wanorde geboren. Een wanordelijk onbekwaam en autoritair systeem vanuit het strafrechtssysteem maakt het nog veel erger dan het al is. Het verstand echter ontvangt waarheden en wordt gevormd uit die waarheden; ontvangt het onwaarheid, dan verzet de wil zich daartegen. Een kind zal bijvoorbeeld zich verzetten, indien het iets ontvangt wat naar zijn verstand niet goed is. Wat de mens nu door zijn verstand begrijpt, noemt hij waarheid en wat hij daardoor wil of wens, noemt hij goed en naar dit oordeel handelt hij. Hieruit vloeit voort, dat de mens niet gedwongen is onwaarheden of kwaad aan te nemen, daar hij door denken begrijpt wat waarheid en wat goed is. Wat de mens wil, vloeit voort oorspronkelijk uit zijn gedachte en zijn handeling uit zijn wil. De gedachte en wil vloeien voor de handeling inéén en vormen de handelende mens. De gedachte en de wil zijn vrij en door niets gebonden. Elke daad van de mens vloeit dus voort uit de gedachte en de wil. Indien dit niet het geval was zou de mens slechts een automatische robot en werktuig zijn. Elke daad is dus de gedachte en de wil zelf. De mens wordt door zijn dierlijke geest geboren in vurige drang, fantasie, lust en verlangen die door onwetendheid niet werken, zoals bij kinderen, of die hij door zijn verstand kan beteugelen. Hij weet dus door zijn verstand, dat als hij iets doet, dat niet goed is, hij daarvan de gevolgen moet dragen en hij doet de daad niet, uit vrees voor de gevolgen. De wil is dus het middel voor het verstand, alle handelingen ontspruiten dus uit het verstand en het vermogen daartoe ontvangt de mens door de gedachte; daar nu bij een handeling, zoals vermeld werd, gedachten en wil ineenvloeien, is de handeling het vermogen van de wil. Indien de mens door zijn bekrompen verstand de gevolgen niet vreest, bijvoorbeeld een kind, dan doet hij de daad toch. Het vermogen van de wil is dus vrij en niet gebonden en handelt goed of slecht naarmate het verstand ontwikkeld is. Er zijn goed en slecht ontwikkelde mensen. Wat de één goed noemt, is voor de ander slecht, het hangt dus geheel af van de ontwikkeling van het verstand, om onderscheid te kunnen maken tussen goed en kwaad. Indien nu de gedachten en de wil goed zijn, zullen ook de daden goed zijn, maar indien de gedachten en de wil boos zijn, zullen ook de daden boos zijn. De ontwikkeling van de mens bepaalt dus zijn geweten. Indien de mens door onbeschaafdheid een slechte daad begaat, waarover hij geen wroeging voelt of spijt heeft, zal hem die daad ook niet schaden. De daden van een onontwikkeld mens staan gelijk met die van het dier of het lager ik, die het niet beter weet. Ontwikkeling is dus kennis; ondervinding, ervaring en herinnering, waardoor de mens leert steeds beter te denken en te handelen en zich niet bloot te stellen aan iets wat hem kan schaden en hem doet lijden. Hoe meer de mens ontwikkeld is, des te onafhankelijker zal hij zich voelen. Onafhankelijk zijn, is dus een vrije wil hebben. Elke mens verlangt onafhankelijk te zijn, dus streeft een ieder naar een vrije wil. Het enige vervelende puntje in dit geheel is, dat die ouders het kind niets anders kunnen leren, wat zij zelf hebben geleerd in hun opvoedingsproces, dat is wel duidelijk, wat zij zelf niet geleerd hebben, kunnen zij hun kroost ook niet leren. En zo is en blijft de cirkel gesloten tot in eeuwigheid, of je dit acceptabel vindt of niet. Waarom zijn niet alle jeugdigen ofwel alle mensen gewelddadig? Een elk individu heeft in de gedurende jeugdige jaren in zijn eigen vertrouwde omgeving een psychische en fysiek verdedigingsmechanisme opgebouwd in de vorm van een van de vele bekende vluchtroutes zoals de afleiding, verdoving, verlichting ofwel vertroosting door middel van activiteiten ofwel zich bezig te houden met bijvoorbeeld; school, studeren, werk, carrière maken, een relatie, een gezin stichten, sporten, drank, drugs of medicijn gebruik, of door de kerk, tempel of de moskee geregeld te bezoeken of ongeacht welke activiteiten dan ook om zodoende de harde werkelijkheid of de dromen, verlangens en ambities te kunnen ontlopen of waar te maken op basis van psychische en materiele eigenbelang. Menigeen hebben tegenwoordig te kampen met de bovengenoemde verslavingsproblemen ofwel ziekten, een chaotische en wanordelijk brein die op zoek is naar geluk en harmonie, creëert meer chaos en wanorde. Het brein zit propvol dat hij wil uitbreken. Een deel daarvan heeft aanleg en gevoelig voor bepaalde verlangens, is het helaas onomkeerbaar dat zij uit psychische nood zich gewelddadig zullen uiten ten opzichte van de medemens, de mens leeft in werkelijke illusie. Woorden hebben hun voorouders: Wij hebben een zogenaamde prachtige beschaving met onze leiders, deskundigen en hooggeplaatste mensen ofwel de autoriteiten op het gebied van verschillende wetenschappen. Alles wordt supersnel op een zodanige schitterende intellectuele en bijna fabelachtige wijze kunstmatig via (leer)boeken, het onderwijs, geloofsstructuren en via het massamedia geopenbaard. Je mag de hemel, het paradijs ofwel de aardse wereld zo prachtig beschrijven zoveel je maar wilt, een prachtige film ervan maken met gedicht en romantische muziek erbij, maar de beschrijving zal nooit de echte werkelijkheid zijn. Van kindsbeen af worden kinderen emotioneel meegesleurd in die verhalen van onderwijs volgen en studeren, het doorgeven van verlangens, ambities en ongeacht welke ambities en emoties dan ook. Zij zijn volslagen gevangen gezet en verstrikt geraakt in het mechanisch functioneren van het denken, maar helaas is de opgeslagen prachtige beschaafde wereld in hun ervaring en beleving de schone werkelijkheid. Daden hebben hun meesters: Wij hebben de Eerste, Tweede en Derde wereld gefabriceerd, wij bezitten nucleaire wapens, strijdmachten en politieapparaten. Wij voeren sinds mensenheugenis oorlogen om economische doelen te bereiken, wij vergaren rijkdom, wij manipuleren, intimideren, bedreigen, onderdrukken en beheersen de mensheid voor eigenbelang zowel emotionele als in materiele zin. Op deze wijze zijn wij door onze prachtige beschaving opgevoed, wij haten, maar denken dat wij liefhebben. Het is een verborgen voedingsbodem voor haat die we liefdesblijk noemen in naam van de goden, democratie, religies, tradities, identiteit, samenleving en in naam van welke spinsels dan ook in het belang van een erg beperkte rechtvaardigheid en wereldorde. Onze jeugd is precies de afspiegeling van de samenleving (autoriteit), niet meer en minder. Het brein werkt als een computer, wat geprogrammeerd ofwel opgeslagen is registreert ze, wat niet opgeslagen is, “goed of slecht” herkent het brein niet. Wat het brein niet herkent beschouwt hij het als gevaar, alles wat buiten zijn brein ligt is onwerkelijk en onwaarheid, hij observeert en geeft aandacht met een vertekend beeld, hij kijkt vanuit de inhoud van zijn gehele brein en wat in zijn hele brein zit is wat hij van zijn omgeving opgeslagen heeft, hij beweegt zich altijd in het gebied van het bekende volgens zijn eigen bewustzijnniveau, gedrag zich naar de inhoud van zijn brein, hij verlangt en doet alleen dingen wat hij kent. En alles wat hij weet en kent is wat hem verteld werd en wat hij allemaal geregistreerd heeft van onze wereld, de droom en honger naar wereldse macht is een realiteit die opgeslagen is in het brein en dat is zijn waarheid en realiteit. Op deze misdadige wijze is de mens opgevoed. De beschaving met haar inzicht heeft ons gestimuleerd zodat wij eigen keuzes kunnen maken, betreffende een geïndoctrineerde, een geconditioneerde of een voor-geprogrammeerde keuze die strikt gecontroleerd wordt. Daarom kan men hieruit concluderen dat er absoluut geen sprake kon zijn van vrijheid, waarheid en rechtvaardigheid. Wij hebben een totaal nieuwe moraal, bewustzijn ofwel beschaving nodig die zich baseert op de menselijkheid van de mens, een vrijheid die inzicht en intelligentie is voorbij denken. Vanuit welke invalshoek u de zaken ook bekijkt en op basis van welke grondslag dan ook zult u als zandkorrels door de mand vallen. Wij hebben het continu over het beschermen van mensen. Kunnen we het denken vanuit de achtergrond in termen van het verleden opzijzetten? Wat is een rechtvaardige en vredige samenleving en kunnen wij dat wel realiseren, kunnen wij een rechtvaardige en harmonieuze samenleving creëren in de juiste zin van dat woord, die tot de kern goed is? Als je zegt dat het onmogelijk is, is de poort gesloten. Als je zegt dat het mogelijk is, is de poort ook gesloten. Maar als je zegt dat je erachter wilt komen is de poort wijd open, dan mag je er zeker van zijn dat je het kan materialiseren.
Goedheid is niet het najagen van conformiteit. Je schikken naar een bepaald leider, autoriteit, partij, strafrechtssysteem, geloof, begrip, idee, principe, is niet goed, omdat dat conflict schept. Goedheid kan niet floreren door middel van iets of iemand anders, door middel van een religieuze en niet-religieuze leider, een autoriteit, een strafrechtssysteem, een dogma of een overtuiging; zij bloeit alleen in de aarde van volle aandacht, die geen autoriteit bevat. De essentie van goedheid is een geest die niet in conflict is. En goedheid impliceert ook grote verantwoordelijkheid. Je kunt niet goed zijn en tegelijkertijd toelaten dat er oorlog is. Iemand die dus werkelijk goed is, is verantwoordelijk voor zijn gehele leven. De vraag is dus of iemand die in een maatschappij leeft onder de druk van regeringen, instituties, overtuigingen, autoritaire religieuze en niet-religieuze leiders, strafrechtssysteem wel goed kan zijn; immers, alleen als we goed zijn, als wij, als menselijke wezens, door en door goed zijn – volstrekt, niet alleen maar ten dele – zullen we een andere samenleving kunnen creëren. Kunnen wij dat wel, goed zijn in deze wereld, wij mensen die getrouwd zijn, kinderen hebben, een baan hebben? Het woord goed impliceert grote verantwoordelijkheid, zorg, aandacht, ijver, liefde. Zijn jullie daartoe in staat? Zo niet, dan accepteer je de samenleving zoals ze is. Een andere samenleving creëren, een samenleving die tot in de kern goed is, in de context waarin we dat woord gebruiken, vraagt enorm veel energie. Daarvoor is je aandacht nodig; dat wil zeggen, je energie. Mensen hebben een overvloed aan energie; wanneer ze echt iets willen, dan doen ze het. Wat weerhoudt iedere individuele mens ervan door en door goed te zijn? Wat is de barrière, wat is het struikelblok? Waarom zijn mensen – waarom ben jij – niet volslagen goed? Iemand die goed kijkt realiseert zich wat de wereld is en dat hijzelf de wereld is; dat de wereld niet iets anders is dan hij, dat hij de autoriteiten, strafrechtssystemen, religies gecreëerd heeft met hun talloze wetten, dogma’s, overtuigingen, rituelen, met hun verschillende richtingen en afscheidingsbewegingen. Het zijn mensen die dat gecreëerd hebben. Is dat het wat ons ervan weerhoudt goed te zijn? Is het omdat we een bepaalde dromen, ambities, geloof en overtuiging hebben, of omdat we zo gefixeerd zijn op onze eigen problemen van angst, seks, zorgen, eenzaamheid, ons verlangen om aan bepaalde normen te voldoen, om ons te identificeren met bijvoorbeeld het een of ander rijkdom, macht, status, trots, eer, minderwaardigheid, schaamte, zelfbelang? Als die dingen ons inderdaad in de weg staan, hebben ze geen waarde. Als je ziet dat er ook maar enige druk vanuit wat voor richting dan ook – met inbegrip van je eigen dromen, je eigen verlangens, je eigen geloof, je eigen principes, je eigen idealen – die goedheid in de weg staat, dan zet je dat toch vanzelf zonder pardon, en zonder ergens over in te zitten opzij; want dan is het alleen maar dwaasheid en kinderlijke nonsens. De grote chaos, onrechtvaardigheid en wanorde die in de hele wereld heersen, vormen een gevaar voor het leven. Ze verspreiden zich naar alle kanten. Wie dus serieus naar zichzelf en de wereld kijkt, moet zich wel deze vragen stellen. Wereldleiders, geleerden, politici, filosofen, psychoanalytici, therapeuten, pedagogen, helderzienden, goeroes – of ze nu uit India, Java, Tibet, de VS, Europa of je eigen land komen – hebben onze menselijke problemen niet opgelost; ze hebben allerlei theorieën aangedragen, maar niet de problemen opgelost. Niemand zal dat voor ons doen. Wij zullen deze problemen zelf op moeten lossen, omdat wij ze ook zelf hebben gecreëerd. Maar helaas zijn we niet bereid onze eigen problemen onder ogen te zien en grondig te onderzoeken waarom we een dergelijke egocentrisch, zelfzuchtig leven leiden. Kunnen wij leven met goedheid, met rechtvaardigheid, met haar schoonheid, haar heiligheid? Zo niet, dan accepteren we een steeds groter gevaar van chaos in ons leven, in het leven van onze kinderen, en van volgende geslachten. Zijn we bereid onszelf te onderzoeken en te leren kennen? Immers, wij zijn de wereld. Mensen over de gehele wereld, wat hun huidskleur, hun religie, hun nationaliteit, hun dromen, hun overtuiging ook is, lijden inwendig, psychisch. Zij ondergaan grote angsten, grote eenzaamheid, zijn ten prooi aan hevige wanhoop, depressie, stress, en voelen hoe zinloos het leven is zoals wij dat leiden. Psychisch zitten mensen over de hele wereld hetzelfde in elkaar. Dat is werkelijkheid, waarheid, een feitelijk gegeven. Jij bent dus in psychische zin de wereld en de wereld dat ben jij; als je jezelf begrijpt, begrijp je de hele menselijke structuur en natuur. Dat is niet een kwestie van louter met jezelf bezig zijn, want als je jezelf begrijpt, overstijg je jezelf, dan ontstaat er een andere dimensie. Wat zullen ons doen veranderen? Nog meer schokkende gebeurtenissen? Nog meer rampen? Andere regeringsvormen? Andere beelden? Andere idealen? Je hebt dit allemaal in allerlei variaties gehad en toch ben je niet veranderd. Hoe verfijnder onze opvoeding is, des te beschaafder worden wij – beschaafder in de zin van verder verwijdert van de natuur – en des te onmenselijker worden wij. Wat moeten we dus doen? Als niets van al die dingen buiten mij, met inbegrip van alle goden, helpt, dan is het zonneklaar dat het van mij moet komen, dat ik inzicht moet krijgen in mezelf. Ik moet gaan zien wat ik ben en mijzelf radicaal veranderen. Daar komt goedheid uit voort. Dan kun je een goede samenleving creëren.

Vriendelijke groeten,

Team; levenswetenschappers
(de onderzoekers van het brein)