In plaats van te blijven klagen over de slechte berichtgeving in de kranten en op internet, is het denk ik interessanter om de inhoud van het rapport over pedoseksuele delinquentie (zie hier) te bespreken.
Het rapport biedt een antwoord op een aantal al eens hier gestelde vragen, maar werpt ook weer nieuwe vragen op waar we misschien over kunnen discussiëren.

Ten eerste: 98 % van de plegers van pedoseksuele delicten zijn mannen. Hoe verhoudt zich dat tot de verhalen over vrouwelijke pedofielen? Het getal impliceert dat, als er veel vrouwelijke pedofielen zijn, er van hen weinig te vrezen is voor kinderen (óf justitie slaagt er nooit in om vrouwelijke pedoseksuele delinquenten op te sporen…)
Daarnaast: hoeveel gevallen van pedoseksueel misbruik komen nu eigenlijk voor? “Sinds 1994 worden jaarlijks bijna duizend verdachten van pedoseksuele delinquentie door het Openbaar Ministerie gedagvaard.” Tegelijkertijd neemt het aantal verdachten de laatste jaren af: “Opvallend is de gestage daling van het aantal door de politie geregistreerde verdachten van pedoseksuele delicten. In 1996 werden bijna 1800 verdachten van pedoseksuele delicten bij de politie geregistreerd, dit aantal nam af tot bijna 1400 in het jaar 2002.” De onderzoekers hebben daar geen verklaring voor.
Maar het aantal dagvaardingen is gelijk; en het aantal verdachten is gedaald. Dat klinkt mijns inziens als goed nieuws: het betekent immers dat minder mensen onterecht als verdachte zijn aangemerkt. Zeker in de huidige situatie waarbij alleen al een verdenking van pedoseksueel misbruik een leven kan verwoesten, lijkt me dat een verbetering. Of ziet iemand dat anders?

Wat betreft de daders zijn er de volgende gegevens bekend:
-Uit de HKS-(politie)gegevens blijkt dat bijna twee derde van de verdachten op het moment van bekend worden van het pedoseksuele delict first offender is.
-Zwaar bestrafte pedoseksuele delinquentie blijkt veelal te worden gepleegd door sterk tot veelsoortige criminaliteit geneigde personen.
Daar wordt aan toegevoegd dat lang niet alle gevallen van seksueel kindermisbruik bij justitie bekend worden, zeker niet als ze zich afspelen binnen het gezin. Maar toch: “Wel zijn er goede redenen om aan te nemen dat zowel de aangiftebereidheid van (relaties van) slachtoffers als de bereidheid van politie en justitie om zich te bemoeien met wat zich afspeelt ‘achter de voordeur’ de laatste decennia sterk is toegenomen.”
-Van betekenis is de bevinding dat bijna 80% van de daders afkomstig is uit de dagelijkse omgeving van het slachtoffer. Slechts in 10% van de gevallen zijn dader en slachtoffer onbekenden van elkaar. In ruim een derde van de gevallen is een ouder (veelal de vader of de vaderfiguur) de dader.

Hierbij hoort het volgende tabelletje:

Tabel 18: Aard van de relatie tussen dader en slachtoffer
Aard relatie SRM-steekproef (n = 642 delicten)
Ouder 26,0%
Pleeg/stiefouder 9,5%
Andere familie 24,0%
Vrienden/kennissen 12,0%
Medebewoner AZC 9,3%
Buren 4,8%
Oppas 4,1%
Hulpverlener 1,0%
Overig 9,3%

Dat tabelletje zet je aan het denken over de raakvlakken tussen pedofilie en pedoseksuele delinquentie. Door velen wordt dit überhaupt over één kam geschoren. Als je er genuanceerder over nadenkt, ga je inzien dat er ook pedofielen zijn die niet over de schreef gaan en die niemand kwaad doen. Maar tóch, de pedoseksuele delinquenten,; dat zijn de pedofielen die over de schreef gaan, blijft de gedachte.
Uit dit tabelletje blijkt vervolgens dat dat lang niet waar hoeft te zijn. Een groot deel van het misbruik vindt plaats binnen de context van het gezin en dat zal in lang niet alle gevallen om mensen met pedofiele gevoelens gaan. Dat blijkt ook uit een typologie van plegers van pedoseksuele delicten uit de wetenschappelijke literatuur:

Tabel 1: Primaire typologie van plegers van pedoseksuele delicten
-Veel pedoseksuele interesse / Veel contact met kind: homoseksuele knapenminnaars
-Weinig pedoseksuele interesse / Veel contact met kind: incestplegers
-Veel pedoseksuele interesse / Weinig contact met kind : pedoseksuele jagers
-Weinig pedoseksuele interesse / Weinig contact met kind : opportunistische jagers

Bron: Knight en Prentky, 1990

Wat al uit eerder onderzoek bekend is, maar hier nog eens heel duidelijk wordt gezegd: “Uit de literatuur komt onveranderlijk naar voren dat plegers van pedoseksuele delicten lang niet altijd (primair) worden gemotiveerd door een seksuele voorkeur of zelfs maar een specifieke seksuele belangstelling voor kinderen of jeugdigen (Frenken, 1997; Howells, 1981; Howitt, 1995; Knight en Prentky, 1990). Om deze reden kunnen plegers van pedoseksuele delicten niet zonder meer worden aangemerkt als pedoseksuele personen.”

Over de schade voor kinderen als ze slachtoffer zijn van een pedoseksuele delinquent dan nog het volgende:
“Uit zowel de literatuur als de empirische onderzoeksbevinding komt consistent naar voren dat er slechts een zeer geringe kans bestaat op het grote gevaar dat kinderen of jeugdigen (ernstig) fysiek letsel wordt aangedaan als zij slachtoffer worden van pedoseksuele delinquentie. Slechts een kleine fractie van pedoseksuele delinquentie wordt gepleegd door aan het slachtoffer onbekende daders. De meeste pedoseksuele delinquentie wordt gepleegd door daders die binnen de kring van gezin en familie in de dagelijkse omgeving van het slachtoffer verkeren. In relatief veel gevallen is sprake van een gecompliceerde gezinssituatie waarbij het kind slachtoffer is van de vaderfiguur. Ernstige psychische schade voor het slachtoffer ten gevolge van pedoseksuele delicten is wel waarschijnlijk, zeker bij de veelvoorkomende langdurige episodes binnen de gezins- of familiecontext.
(…)
Ook door andere onderzoekers terzake wordt geconcludeerd dat langdurige pedoseksuele contacten zelden gepaard gaan met instrumenteel geweld ter bevordering van de beschikbaarheid van het slachtoffer (Smallbone en Wortley, 2001; Rice en Harris, 1997; Frenken, 1997).

Dus wat is nou de relatie tussen pedofilie en pedoseksuele delinquentie? Een klein groepje van de pedofielen gaat over de schreef; en vormt dan een klein deel van het totale aantal pedoseksuele delinquenten.
Voor pedofielen is dat een interessante boodschap om aan de hand van dit rapport aan een groot publiek duidelijk te maken.
Voor iedereen biedt dit rapport een hoop inzicht in pedoseksuele delinquentie, een aantal cijfers waarmee mythes uit de wereld geholpen kunnen worden en een aantal aanknopingspunten voor de aanpak van pedoseksueel misbruik.