Ik lees al een tijd mee op deze site, en heb wel vaak de behoefte gehad te posten, maar nooit daadwerkelijk de stappen gezet. Als je dat doet vind ik dat ik dat niet als anoniem moet doen, maar ook een account moet aanmaken. Dit was een tijd de drempel, die ik nu dus overstap.

Een korte voorstelronde: Ik ben een man van 32, en heb tot het eind van mijn 20er jaren geworsteld met gevoelens voor jongere meisjes (vanaf puberale leeftijd) Verderop in mijn post zal ik hier dieper op in gaan, in dit inleidend stukje wil ik alleen kwijt dat ik deze gevoelens niet meer als sterk aanwezig voel en dat ik in het verleden ook relaties heb gehad met leeftijdsgenoten en op het moment heb ik 4 jaar lang een stabiele relatie waarin we binnenkort gezinsuitbreiding verwachten. Vooral de geboorte van ons kind is de reden waarom ik actief op dit forum wil zijn, deels om mijn verleden een plaats te geven, deels omdat ik straks als vader veel in de buurt van kinderen zal zijn, en ik geen gevaar voor ze zal/wil zijn.

Goed, mijn verhaal:
Op de basisschool was ik een onzeker jochie dat makkelijk te beinvloeden was, daardoor ook vaak een makkelijk pestobject. Opgroeiend in een klein boerendorp kon ik moeilijk mijn ei kwijt. Dat veranderde wat toen ik naar de middelbare school ging en mijn talenten kon ontplooien, maar ik bleef onzeker, zeker naar meisjes toe. Ik had geen gebrek aan vrienden, en voelde me nooit echt buiten gesloten, maar alleen als het op verkering e.d. aankwam sloeg ik dicht en was ik vaak de pispaal. Ook de familiefeestjes waar een oom en tante weer eens vroeg of ik toch al eens verkering had waren vaak erg leuk om naar uit te kijken (not). Ik was wel verliefd, maar vaak op de meisjes die net als ik verlegen waren en moeilijk te bereiken. Ik fantaseerde over ze, maar daar bleef het bij. Toen ik 17-18 was ontmoette ik het meisje waar ik mijn eerste verkering mee kreeg, zij was toen 13 en dus was het leeftijdsverschil er groot. Onze ouders wisten ervan en lieten ons (tot op zekere hoogte) onze gang gaan. In tegenstelling tot wat mijn gierende hormonen in die tijd wilden, is er niets op sexueel gebied gebeurd. Niet omdat zij het niet wilde, maar ik zag zelf wel in dat ook al vond ik haar lichamelijk erg aantrekkelijk, geestelijk lagen we ver uit elkaar. We zijn een paar maanden samen opgetrokken, leuke dingen gedaan, maar ik kon/wilde het niet delen met mijn vrienden (bang voor vooroordelen denk ik, opmerkingen als pedopas gehaald etc.), en uiteindelijk heb ik het uitgemaakt. Ik ging uit huis en studeren, en zij maakte haar middelbare school af. Spijt heb ik er niet echt van gehad, de fantasien over haar en andere pubermeisjes zijn wel blijven hangen, en misschien een knagend gevoel van toch geen sexuele ervaring terwijl ik wel de kans had gekregen. Tijdens mijn studie ontwikkelde ik mijn sociale contacten en kreeg ik ook meer zelfvertrouwen op het gebied van meisjes/vrouwen, wat zorgde voor een aantal korte sexuele relaties waarin ik de verloren tijd aardig inhaalde.

Ik bleef echter de fantasien en fascinatie voor puberale meisjes houden. Ik had geen behoefte aan contacten, en was ook niet zozeer geinteresseerd in meisjes in mijn omgeving, maar meer jonge acteurs in films en series (mathilda in Leon - the hitman) brachten de nodige gevoelens naar boven. Deze fascinatie ontwikkelde zich eindelijk tot een duistere kant die ik geheim hield voor anderen. In de eenzame nachtelijke uurtjes zocht ik in eerste instantie naar filmpjes van jong uitziende acteurs, maar steeds wilde ik verder. Uiteindelijk kwam ik terecht op de duistere zones van internet met veelal Russische sites waarin (half)naakte pubermeisjes te zien waren. Ik was geen downloader, meer een browser. Ik kon een paar uurtjes vullen met het browsen en dan terugkeren in mijn eigen fantasien. Ik zag dat destijds niet als kinderporno, en zeker niet als iets waar ik zelf aan bijdroeg door het te bekijken, het was tenslotte vrij toegankelijk. Wel was er een terugkerend schaamtegevoel omdat ik het heimelijk deed, en het na afloop ook vooral een katerig gevoel gaf. Toch bleef ik in herhaling vallen en uiteindelijk kon ik de verleiding een paar keer niet weerstaan en heb ik betaald voor toegang tot dit soort sites. Hier voelde ik me dus ook dusdanig slecht over dat ik m'n creditcard de deur uit heb gegooid. Dit was een belangrijk keerpunt in mijn leven. Ik was destijds 26, vrijgezel en aan de start van mijn carriere. Dit was ook de periode waarin de pnvd in het nieuws was, en naar mijn gevoel de controle op internet wat scherper werd. In eerste instantie kon ik de browse-dwang beheersen en had ik niet de behoefte. Die zelfbeheersing verminderde wel, maar ik vond geen naaktsites meer en kon mijn ei kwijt in de zogenaamde non-nude sites. De behoefte om betaalde toegang te krijgen was er niet, ik kon genoeg met de preview zone.

Vreemd genoeg veranderde mijn gedrag niet toen ik een vaste relatie kreeg en ging samenwonen. Je zou zeggen dat ik genoeg sexuele ontlading had om geen behoefte meer te hebben om te kijken naar pubermeisjes, maar toch had ik die af en toe zo 1x per maand gemiddeld denk ik. Het veranderde pas toen ik er keihard mee werd geconfronteerd door justitie. 4 jaar na dato waren mijn creditcard betalingen opgedoken bij een internationaal onderzoek en stond een rechercheteam 's ochtends vroeg op de stoep, aangevoerd door de rechtercommissaris in eigen persoon. Mijn vrouw deed open en schrok behoorlijk uiteraard. Enfin, om een lang verhaal kort te maken: dit proces loopt 2,5 jaar na dato nog steeds, en we hebben alle in beslag genomen spullen terug gekregen, op een laptop met een paar nonnude foto's in de cache na dan.
Wel heb ik toen het hele boekje open gedaan bij mijn vrouw, en ben ik in behandeling gegaan bij een psycholoog. Verder heb ik het opgebiecht bij mijn directe (schoon)familie. Het was moeilijk, maar ik kreeg hun vertrouwen en het erover praten er toe geleid dat ik nu de behoefte om te browsen niet meer heb.

Waarom post je hier, zou je misschien vragen? In eerste instantie wil ik mij hier voorstellen en deelmaken van de discussies die hier te vinden zijn, ik wil ook mijn verhaal kwijt en de drempel over om dit in het openbaar te brengen. Daarnaast spoken er gewoon dingen door mijn hoofd af en toe. In eerste instantie voelt dit niet aan als een geaardheid. Niet zozeer dat ik pedofilie ter discussie wil stellen, het zijn tenslotte gevoelens waar je niet voor hebt gekozen, maar ik kan het voor mezelf toch aardig terugbrengen op afwijkend gedrag dat zich heeft ontwikkeld in mijn jeugd. Voor iedereen is dat apart en is de sexuele orientatie ook in meer of mindere mate afgebakend m.b.t. de leeftijd. Misschien zie ik het zelf nog verkeerd in ik weet het niet. Wel stoor ik me aan de heksenjacht die je ziet in de media, en de vooroordelen die opduiken.

Wel ben ik op zoek naar mensen met soortegelijke ervaringen en gevoelens, ik ben benieuwd wat voor reacties deze post oplevert,

Vriendelijke groet,

The Unforgiven.