Er zijn er maar weinig die zo direct in het leven staan als jij, bij het maken van jouw keuzes.

En dat geldt ook voor het merendeel van de mensen die jij wellicht zal beïnvloeden om "zichzelf voorop te zetten". Dat worden geen wijze wereldenaars, dat worden gewoon primair roekeloze egoïsten, met alle gevolgen van dien. Dat zijn van die mensen die zichzelf gefrustreerd jarenlang lopen te onthouden van vanalles, en van jou een gratis vrijkaartje 'krijgen' om lekker los te gaan. Schade? Neejjoh, zal wel meevallen! Lekker van bil!

Er zijn ook anarchisten die het leuk vinden om oorlog te veroorzaken. Vallen doden, slachtoffers, creëert chaos. Jouw beslissingen zijn de jouwe, maar dat je anderen probeert te beïnvloeden om hetzelfde te doen is in mijn optiek op z'n lichtst gezegd slecht overdacht. Je lijkt een romanticus als je denkt dat dat goed gaat, en volgens mij ken jij de mens wel beter dan dat. Je waardeert oprecht egoïsme (alle eventuele goede en negatieve gevolgen voor lief nemend) hóger dan een minimalisering van het risico op schade en lijden van kinderen en een verhoging van 'acceptatie' door mensen, bij een aanwezigheid van normen die je niet deelt. Ik denk dat daar het voornaamste verschil tussen jou en wat het team wil uitdragen zit. 'Wij' zijn het ten eerste niet met je eens dat onze houding onoprecht is (zo is direct in het leven staan niet de enige oprechte levenswijze, en is wellicht ook niet iedereen daar überhaupt wel tot in staat). Ten tweede is wat wij uitdragen gericht op het verzachten van de klap die pedo's nu voelen wanneer ze ontdekken dat ze "het zijn", en tegelijkertijd begrip opbrengen vanuit de maatschappij voor díe pedo's die niet voldoen aan hun karikatuur van geile kinderverslinders. Onze keuze om kinderen geen risico's op te leggen die niet nodig zijn (ik kan echt meer dan genoeg van kinderen houden zónder dat, en het is een kleine moeite om het daarbij te laten) is er één waar we achter staan, wat we uit kunnen dragen en waar mensen positief op reageren. Waar ik wel wat verdacht op ben geweest is de praktische houdbaarheid ervan; ik heb die houding wél de praktijk in willen trekken, door middel van reflectie op wat je nou eigenlijk voelt, en oefening in plaats van slechts theoretische toewijding. Maar het gaat prima!

Waarom zou het zo slecht zijn om op een andere manier om te gaan met de gevoelens die je hebt, dan hoe jij het doet? Als je geboren wordt met de intense neiging om mensen te vermoorden, wat is er dan op af te dingen dat je jezelf ertoe zou zetten om andere uitlaatkleppen te zoeken? Dat is ook "niet oprecht", en het is conformeren aan normen en bla bla, het hele riedeltje. Maar waarom kan dat dan wél, en dit níet?

Je neemt risico's, en 't is inherent aan die dingen dat het fout kan gaan. En het kan ook goed gaan. Soms gaat het fout, en daar deal jij dan mee, dat accepteer je, en je vindt het positieve dat jij eruit terug krijgt opwegen tegen het negatieve.
"Wij" weten hoe scherp te maatschappij nu is, en kennen vele verhalen van hevige opkomende 'schade' of 'beschadigingen' na een vrijwillig seksueel contact tussen een kind en een volwassene. Jij hebt ooit 'geleerd' hoe jouw deel van de wereld werkt; maar op het moment is het speelveld weinig uitnodigend om daar eens even wat in te gaan experimenteren, want alles staat op scherp. En je experimenteert niet alléén met jezelf, maar ook met de kinderen die je wellicht dierbaar zijn. Voor jou is het inmiddels geen experimenteren meer, maar je neemt gewoon die risico's, en je ziet dat het momenteel goed gaat. En dat vind je wel zo grappig, dat je dat graag in ons gezicht wrijft.
Wij vinden het onwenselijk wanneer je kinderen onnodig een risico op zulke schade oplegt. En dat het dan vaak goed gaat, misschien door je ervaring, misschien door je houding, dat vinden wij geen garantie op probleemloosheid en het uitblijven van problemen en schade in de toekomst; in elk geval niet in gegeneraliseerde zin, en zeker niet bij een gegeneraliseerde groep anderen. Jij weet ook best dat wij niet zeggen dat het mis gáát, maar het kán mis gaan, en het gegeneraliseerde risico dat het mis gaat is waarschijnlijk ook groter als je de groep 'leken' en 'normale mensen' die hetzelfde proberen te doen erbij neemt, omdat jouw houding nogal apart is. En het gaat bij jou ook fout, is ook fout gegaan in het verleden, alleen voor jou niet noemenswaardig genoeg. Misschien heeft dat te maken met de directheid die je ze wellicht ook aanleert, misschien met dat je het eventuele ontstaan van negativiteit ook gewoon accepteert als onderdeel van het leven; je kan vanalles bedenken, maar zodra de maatschappij/politie weer bloed ruikt moet je toch weer even bukken.

Ikzelf zie die risico's liever niet genomen worden. Ten eerste omdat ik het idee heb dat minder kinderen onnodig zullen lijden, ten tweede omdat het een houding is die ervoor zorgt dat pedofielen niet langer de complete tegenpool of verborgen onderdeel van de maatschappij hoeven te zijn; pedofielen kunnen met deze houding enigszins in het open treden zonder afgemaakt te worden, en mensen reageren positief, hebben begrip. Dat is iets anders dan een complete tegenpool zijn en de confrontatie aan durven gaan, en stérker zijn, waardoor je toevallig net even niet omgegooid wordt. Dat is confrontatie, maar geen begrip. Begrip is wel wat wij hiermee krijgen.

En dat begrip komt van mensen die er nogal emotioneel in staan, dat hele fenomeen misbruik en pedofilie. Dat is echt niet zomaar opzij te schuiven als 'onoprecht'. De mens leeft niet zomaar in confrontatie met de wereld, want het is veel gemakkelijker en veel minder cynisch om dat niet te doen.

Jouw houding werkt op persoonlijk niveau, maar zal niet helpen om pedofiele acceptatie maatschappelijk teweeg te brengen. Acceptatie krijg je hoogstens op individuele schaal, van mensen om je heen die je kent. Maar het is geen houding die je maatschappelijk gezien kan uitdragen. Dat beweer je wel, en je beweert dat wij door de mand vallen, maar dan heb je het effect van jouw pragmatische houding op de grote anonieme maatschappij niet goed gezien.
Onze houding is er één die wél maatschappelijk uitgedragen kan worden. Het maakt dingen maatschappelijk bespreekbaar die voorheen taboe waren, het haalt hardnekkige karikaturen onderuit. Jij hebt niks met die grote anonieme maatschappij, want het enige wat jou aangaat is je directe omgeving, dat snap ik. Maar waarom kom je dan eigenlijk hier zo hevig pratend in het rond stampij maken? Waarom gaan wij jou opeens wél aan, en de maatschappij niet? Ik zie zelf graag die maatschappelijke veranderingen, ookal is mijn kleine wereldje een andere. Noem het idealistisch, romantisch, maakt me niet zoveel uit. Als het jou gaat om pedofielen, en als jij die 'oprechter' wil maken, of 'directer-in-de-wereld-staand', misschien moet je het dan ook eens op een ander onderwerp proberen. Als ware het een mini-cursusje, of zo. "Dealen met de wereld". Het enige wat je zegt is seks, omdat je dáár de meeste weerstand krijgt, maar als het je dáár niet om gaat kan je wellicht ook gewoon iets anders zeggen. Gewoon om die houding duidelijk te maken.

Wij zijn pedo dus dat houdt in dat je seks wil met een kind. Dat zit in je instinct. Dat is heel simpel en klaar. Maar wij (tenmiste ik) kiezen ervoor geen seks te hebben met het kind omdat het simpelweg niet kan in deze maatschappij en je de jongen hiermee in grote problemen kan brengen. Als je echt van een jongen houdt dan kun je en wil je hem dit niet aandoen. Je kunt hele levens kapot maken. En niet alleen te denken aan het leven van de jongen maar ook aan de hele familie.

Ik heb een aantal neefjes, als ik toe zou geven aan mijn sexuele gevoelens en dus seks met ze zou hebben, dan is de kans heel groot dat ik hiermee mijn neefjes, mijn broer en schoonzus en mijn ouders hier heel veel pijn mee doe. Is dat het waard? Is het niet veel mooier dat je gewoon van een jongen kan genieten door naar hem te kijken, te strelen (boven de gordel), te zien hoe hij zich ontwikkeld en er gewoon voor hem te zijn en hem lief te hebben?

Eh... nee, dat zeg ik niet. Beter lezen (oh wacht, dat had je al gedaan, maar bent bang dat anderen(?) het anders zouden kunnen interpreteren. Zeg dat dan gewoon zo in plaats van dit soort vage beweringen waarvan je zelf weet dat ze nergens op slaan).

Dat jij mij geen gelijk geeft, dat zij zo. Gelukkig doen veruit de meeste mensen met wie ik echt in gesprek kom dat wel. Jij bent het niet met me eens en denkt (daardoor?) dat de hele wereld het niet met me eens is. En dat heb je simpelweg mis, zo blijkt in de praktijk. Ik kan er niets anders van maken. Mensen verwijten ons geen populisme, dus dat leeft blijkbaar ook alleen in jouw hoofd. Je ziet spoken.