Niet noodzakelijk misschien.

In Nederland geloven we graag in een tweede kans, behalve als het ons beter uitkomt om dat niet te doen. Maar hoe dan ook is iemand het recht om met kinderen te werken ontzeggen, een stuk minder verregaand dan iemand het recht op kinderen krijgen en opvoeden ontzeggen.

Wat voor een risico iemand vormt is niet iets wat je bij voorbaat over één kam geschoren over alle plegers van kindermisbruik kunt zeggen. Zo zijn er al verschillende typen plegers (antisociaal/sadist, pedofiel, gelegenheidspleger) die allemaal andere karakteristieken hebben, andere risico's op recidive, enzovoorts. De ene persoon zal goed behandeld kunnen worden en de ander niet. Pedofielen kunnen op jongens of meisjes vallen, of beide, maar een pedofiel die op meisjes valt zal voor jongens sowieso ook geen bedreiging vormen. In de praktijk voelen pedofielen zich ook niet zo snel seksueel aangetrokken tot hun eigen kinderen, maar worden ze eerder verliefd op de vriendjes of vriendinnetjes die het kind mee naar huis neemt.

Mensen kunnen veranderen, ook pedoseksuelen. Sommigen zullen een risico zijn en blijven, anderen niet. Risico-inschattingen zijn redelijk goed te maken op basis van de persoon, de details van het misdrijf, hoe hij er nu tegenover staat, en of hij behandeld is / of de behandeling aansloeg, onder andere. Ik zou zelf vooral extra alert zijn op signalen die aangeven dat de persoon zou kunnen terugvallen in zijn oude gedrag, en pas dan ingrijpende maatregelen nemen indien nodig (extra controle/begeleiding, hulp voor die man, en als dat niet voldoende werkt - als laatste redmiddel - ingrijpen in het gezin).

Dat komt omdat "misbruik" heel erg karikaturaal in jouw hoofd zit. Je denkt dan aan hitsige, geile hijgende vieze mannen, die alleen maar bij een kind zijn omdat ze er iets seksueels van willen. Je denkt aan bange kindjes met bange oogjes, dingen die ze niet willen. Misschien denk je zelfs aan dwang.

Als dat is wat je denkt dat misbruik is, dan is het heel gemakkelijk om de stap naar misbruik als iets ronduit walgelijks te zien. Als een bewuste keus, als iets dat extreme straf verdient.

Maar in de praktijk zit het véél minder karikaturaal in elkaar (zoals altijd).
Ten eerste is de initiële aantrekking tot een kind meestal níet seksueel van aard, inzoverre dat het niet seksuele aantrekking is die een contact drijft, maar een aantrekking tot het kinderlijke karakter en de waardering die je van het kind krijgt. (Er is niet veel mooiers dan een kind innig blij maken.) Een pedofiel die een contact met een kind heeft is dus niet daarom per definitie "uit op seks". De ene pedofiel zal een kind fysiek aantrekkelijker vinden dan een andere pedofiel, maar het gebeurt bijna nooit dat dat het enige is, en het gebeurt geregeld dat de niet-fysieke aantrekking veel prominenter aanwezig is. Dat betekent dat het 'hitsige geile mannetje' een karikatuur is, omdat seksuele opwinding niet de drijvende kracht is achter een contact met een kind.
Ten tweede: in een contact met een kind wordt de verhouding vanzelf vriendschappelijker en hechter. Ook als je geen kwaad in de zin hebt. Het kind gaat je hoe dan ook vertrouwen. Situaties die wat 'intiemer' zijn (troosten, of een knuffel, of welterusten-zeggen) kunnen vanzelf voor gaan komen, zonder dat een pedofiel er verder iets "mee wil" of zo. Dat betekent dat het vaak niet zomaar een doelbewuste manipulatieve reis tot misbruiksituaties is, zelfs als het uiteindelijk tot misbruik zou komen.
Ten derde is de ervaring van het kind op het moment zélf, als er "misbruik" plaats vindt, niet altijd zo negatief als je zou denken. Veel schade van misbruik treedt pas achteraf op, als het kind van gedachten verandert over wat er gebeurd is. Dat betekent dus óók dat het kind het op het moment zelf niet zo erg vond, misschien zelfs prettig. Dat maakt het niet "okee", maar wel een stuk minder karikaturaal zwart-wit.
Tot slot nemen ook kinderen initiatieven op seksueel gebied. Kinderen kunnen nieuwsgierig zijn op seksueel gebied en/of naar intimiteit hunkeren, waar innig knuffelen niet meer genoeg is. Dat hangt uiteraard van het kind af. Als pedofiel ben je wel verantwoordelijk voor het laten ontstaan van situaties waarin misbruik kan plaatsvinden, waaronder ook situaties waarin het voor een kind mogelijk is om initiatieven te nemen. Maar het is niet noodzakelijkerwijs zo dat je als pedofiel daarin een bewuste keuze neemt. Als je met een kind knuffelt (en in je hoofd ben je hélemaal niet met misbruik bezig, en dat wil je ook niet) en plots maakt dat kind met zijn handen duidelijk dat het méér wil, dan is dat spannend. De situatie waarin je dan zit nodigt hélemaal niet uit om dan de boot af te houden, er kan sprake zijn van opwinding en dan is zelfbeheersing best lastig. Een beslissing die je in een 'nuchtere' staat zou hebben genomen om de boot af te houden, kan besmeurd worden door de "heat of the moment", door de opwinding en de gewilligheid. Je bent als pedofiel nog steeds verantwoordelijk voor je handelen, maar het is in díe situatie geen eenduidige "keus". Je wordt overvallen door je eigen zwakte.

En ik denk dat het merendeel van de misbruiksituaties in beginsel een groot aandeel van "zwakte" versus "keus en planning" in zich hebben. Gekeken naar analyses van misbruikers lijkt dat ook te kloppen, omdat ze vaak aangeven dat het hen "gewoon overkwam". Psychologen doen dat vaak af als cognitieve dissonantie, maar als je er voor het gemak even vanuit gaat dat die pedofielen de waarheid spreken, en je ként de bovengenoemde mechaniek die zulke misbruiksituaties kunnen hebben, dan zijn die uitspraken goed in het totaalplaatje te passen.

Mijn info heb ik vanaf de VOG-informatiewebsites en enkele juridische uitspraken over VOG's, en uit het nieuws (dat de VOG gratis en verplicht zou worden voor jeugdclubs). De informatie over kinderen-mogen-hebben baseer ik op wat ik weet van rechtszaken en van de kinderbescherming. Die komt in principe niet in actie zonder een melding, en een misbruikverleden van een lange tijd terug wordt voor zover ik weet op zichzelf staand niet als urgent beschouwd. Het werkt wel als katalysator om in actie te komen als er naast zo'n verleden een melding komt van iets dat niet in de haak zou zijn. En dan nog zal er eerst gezinsbegeleiding komen voordat uithuisplaatsing in beeld komt.

Ik geef een antwoord voor Mens: de MORELE regels.