Ben ik nou naïef, of zijn pedofielen ook gewoon mensen?
Zoals gebruikelijk lijkt te zijn zal ik me eerst even voorstellen 
Ik ben Milou (niet mijn echte naam 
), zeventien jaar, en hopeloos verliefd op een jongen van net 24.
En ik zou niet op deze site terecht zijn gekomen als daar verder geen probleem mee zou zijn. Ik heb al eerder een relatie gehad met een man/jongen van zes jaar ouder, maar dat was geen probleem. Dit echter wel. Deze vriend van mij (we zijn wel goede vrienden) is onlangs veroordeeld voor ontucht van twee kinderen.
Na ruim twee jaar slopende procedures, en veel haat in zijn omgeving is hij nu eindelijk zeker van zijn zaak; hij wordt van z'n opleiding gekickt en gaat een paar maanden vast.
Ik weet niet of hij echt pedofiele gevoelens heeft, weet alleen dat hij al eerder een veel jongere vriendin heeft gehad, en ook ons verschil is vrij groot.
Vorig jaar heb ik een korte 'relatie' met hem gehad, ik zag hem weinig en alles moest geheim omdat hij me zijn verhaal in vertrouwen had verteld.
Hij is over mij heen, houdt van een ander, maar ik ben altijd van hem blijven houden.
Hoewel we altijd erg open hebben kunnen praten, heb ik soms ook wel de behoefte gevoeld dit verhaal aan anderen te vertellen, maar dat kan natuurlijk niet.
Mijn ouders weten niets van zijn verhaal, en geloven dat hij om een andere reden is gestopt met zijn opleiding en een paar maanden weg zal zijn.
Ik ga hem heel erg missen, maar hoop wel dat mijn gevoelens een beetje weg zullen zakken.
We hebben onszelf alleen wel aardig in de problemen weten te werken.
Nadat we voor het eerst met elkaar vreeën heeft hij me direct verteld dat het niet had mogen gebeuren (en waarom) en stelde voor het contact te verbreken.
(helaas?) hebben we dit echter niet gedaan en hebben we dus een kortstondige 'relatie' gehad, waarin we elkaar veel online spraken (hij woont redelijk ver weg, en kon mij moeilijk vaak bezoeken omdat niemand in zijn omgeving van mij mocht weten), en we af en toe in het geheim afspraken.
Nadat het uit is gegaan (in eerste instantie vanwege tijd en afstand) spraken we elkaar nog veel en ben ik nog een keer bij hem geweest wat per direct uitdraaide op seks (overigens welliswaar op zijn initiatief maar met mijn overweldigende goedkeuring).
Daarna besloten we elkaar een paar maanden niet te zien/spreken. Dat werkte voor geen meter en we hielden contact, maar spraken (puur uit tijdgebrek) niet meer af.
Nadat ik een hele moeilijke tijd met mijn eigen puberale stuggles had heb ik hem nog even gezien toen ik het huis was ontvlucht, en later nog één keer toen hij met mijn ouders en mij zou praten over hoe het met mij ging (omdat ze wisten dat ik alles aan hem vertelde wat me dwars zit), waarbij ik mijn ouders ook heb verteld dat ik (al sinds lang voor ik hem leerde kennen) suïcidale neigingen had. In de tussentijd heeft hij me wel verteld dat hij geen verliefde gevoelens meer voor mij had, al zijn we altijd bijzonder voor elkaar gebleven.
Later hebben we nog een keer samen afgesproken, gewoon als vrienden, op mijn verzoek; omdat we daarvoor altijd iets hadden gehad (eerste ontmoeting gezoend, daarna de relatie tot mijn ontvluchting) of iets zwaars (ontvluchting waarover hij woedend was (maar lief bleef, zorgend) en het gesprek met mijn ouders).
Ik wilde leren geloven dat een vriendschap, ondanks mijn gevoelens, toch zou werken.
Hij was er enthousiast over, vond het goed dat ik daar zo over na had gedacht en voor mezelf zo duidelijk had hoe en waarom ik dingen wilde.
In het begin ging het geweldig, we hebben gekletst, stoeiden af en toe wat, zoals we dat altijd hadden gedaan, maar keken erg uit met aanrakingen. Al vond ik dat hij erg 'close' deed, knuffelde me af en toe gewoon, gaf me een kus op mijn haar. Ik was bang te veel te willen en negeerde dat, tot zijn hand opeens wel erg seksueel getint op mijn been lag.
Hij vroeg me wat ik wilde, en ik had er geen problemen mee, zodat hij me uiteindelijk lag te vingeren.
Vanaf dat moment zijn we wat ze noemen 'friends with benefits'
We hebben steeds geprobeerd even alleen te zijn als we afspraken (ik kom niet bij hem thuis, alleen bij mij is veilig vanwege zijn omgeving en de veroordeling) en dan vreeën we. Zonder bedoelingen. Ik ben altijd verliefd gebleven, maar heb altijd geprobeert te accepteren dat het zo moest blijven en dat hij op een gegeven moment verliefd werd op iemand anders (overigens nu wel iemand van zijn eigen leeftijd). Inmiddels heeft hij een relatie met haar, en hoewel ik dat erg moeilijk vond en er flink ruzie over is gemaakt, accepteren we het ook van elkaar.
Ik van hem dat hij van een ander houdt en mij daarom vrij plotseling liet vallen (hij zei eerst geen relatie te willen vanwege de veroordeling, maar de vriendin in kwestie wilde zich wel graag aan hem binden en had behoefte aan die relatie, hij heeft zich over laten halen aangezien hij wel echt van haar houdt, maar ze houden de relatie geheim zodat men niet straks aan haar gaat vragen waar hij is als hij straks vastzit), hij accepteert van mij dat ik er moeite mee heb en soms erg heftig kan reageren op dingen als ik het thuis of lichamelijk even zwaar heb.
We spreken elkaar nu wel minder, maar zijn allebei ook vastberaden om vast te houden aan de vriendschap die we delen, aangezien we erg bijzonder voor elkaar zijn en meer aan elkaar kunnen vertellen dan aan anderen. Ik probeer hem zo veel mogelijk ruimte te geven (ik wil immers niets liever dan dat hij gelukkig is, ik krijg hem toch nooit terug) en hij maakt af en toe momenten voor mij vrij op msn waarvoor hij ook bereid is om haar te vragen af en toe naar haar eigen huis te gaan, wat ik erg lief van hem vindt.
Maar de behoefte om mijn verhaal kwijt te kunnen blijft. Mijn vriendinnen die het weten worden steeds twijfelachtiger; zijn bang dat het me kapot maakt.
Ik snap dat, heb ook zeker wel moeite met onze vriendschappelijke/seksrelatie, maar geniet er ook van, de herinnering aan ons samen, maar ook het vertrouwelijke contact dat ik nooit bij iemand anders heb gevonden. De geborgenheid die hij me geeft.
Als ik bij hem was, of met hem praat, kon/kan ik soms echt even alles vergeten, terwijl het op andere momenten vreselijk confronterend is.
Toch ben ik te eigenwijs om hem los te laten, het contact te verbreken. Ik wil laten zien dat er iemand is die in hem geloofd, na zoveel mensen die hem lieten stikken.
De jonge vrouw die hij leuk vindt weet ook van zijn verleden, wil daar verder niets van weten. Met mij praat hij, meer dan hij met wie dan ook kan praten, zegt hij zelf.
Toch twijfel ik soms aan onze relatie. Ik voel me niet gebruikt, kies er zelf voor, en we vroegen het nog regelmatig aan elkaar; wil je dit wel?
Standaard zei hij hetzelfde: het betekend niets, just for fun hè? Standaard antwoordde ik: Just sex.
Maar diep in mijn hart, blijf ik naar hem verlangen. Ik ben bang ontdekt te worden, er is zoveel wat verwijst naar onze seksuele relatie, op mijn computer, weggestopt, ik kan er geen afstand van nemen. Kan hem niet weghalen. Hij hoort bij mij, hij is degene die mij overeind hield toen ik het niet meer zag zitten.
Maar wat moet ik doen als hij straks weg is? Hoe hou je dit toneelspel vol?
Hoe gevaarlijk is het om gesprekken op mijn computer te hebben die bewijzen dat ik een relatie met hem had?
Wat kan ik voor hem doen?
Het vreemde in mijn meningsvorming is, dat ik zelf een vervelende ervaring heb met een ongewenste seksuele aanraking.
Ik was destijds zelf 11 jaar oud, en ik ben door een vrij zwaar autistische jongen meegenomen naar een vrij verlaten plek, zonder dat ik daar erg in had.
Hij was 13, twee koppen groter dan ik en in mijn ogen minstens twee keer zo breed, en zeker 4 keer zo sterk.
Hij vroeg mij verkering, en ik durfde simpelweg niet te weigeren. Direct wilde hij dat ik hem kusjes op zijn wangen gaf, en wilde knuffelen.
Tijdens zo'n knuffel heeft hij zijn handen achter in mijn broek gestoken.
Ik heb het diezelfde avond aan mijn moeder verteld, maar ben tot op de dag van vandaag panisch voor mannelijke aanrakingen aan mijn billen; wie er (per ongeluk) te dicht langs loopt krijgt uit reflex vaak een mep.
Vandaar ook dat mijn ex daar nooit aan mocht zitten.
De vriend waarover ik echter schrijf, van 24, heb ik er altijd mee vertrouwd. Het heeft even geduurt voordat ik er ontspannen onder was, maar hij heeft er nooit op aangedrongen, en als hij ook maar het kleinste beetje aan me merkte dat ik minder ontspannen was waren zijn handen weg.
Ondanks deze goede ervaring blijf ik panisch voor aanrakingen op deze specifieke plek, evenals dat ik het erg moeilijk vind (nog steeds) om de plek te benoemen.
Ik heb dit geschreven en hier geplaatst omdat ik wil laten zien dat niet iedereen die ontucht met kinderen pleegt een creep is, hij heeft spijt, oprecht, hij gaat eraan onderdoor, en hoezeer ik echt zwaardere gevallen als Robert M. ook veroordeel; ik wil laten weten aan iedereen die iets met pedofilie (of iets wat daarmee te maken heeft/op lijkt) dat je er voor elkaar moet zijn.
Vergeef wat te vergeven valt, maar geef deze mensen een tweede kans!
Mijn goede vriend is in therapie, heeft alles wat hij deed met kinderen zoals scouting en andere hulp op moeten geven, terwijl ik er al zó zeker van ben dat dit nooit meer gebeurt!
Ben ik nou naïef, of is open praten, zonder veroordelingen, het belangrijkste wat we een pedofiel kunnen geven om gewoon mee te kunnen doen in de maatschappij?
Open praten is niet alleen het beste en belangrijkste wat je een pedofiel kan geven, het is naar mijn mening ook de beste methode om te voorkomen dat pedofielen seksuele contacten met kinderen aangaan. Dus wat mij betreft ben je absoluut niet naïef maar heb je het lef om out-of-the-box te denken. Dat is een mooie eigenschap!
Natuurlijk zijn pedofielen ook gewoon mensen. Ik vindt jou een fantastische vrouw, Milou.Blijf gewoon de positieve kanten in je vriend zien. Negeer niet dat er misbruik vabn jiongentjes is geweest, maar praat erobver, hoe dat kwam, hoe het mogelijk werd, en wat het in zijn leven teseeg gebracht heeft. Jouw vriend is ongetwijfeld ook hetero ingesteld, en ik denk dat die heterokant in hem het kan halen als hij een partner vindt die hem ook geheel als hetero benadert en samen met hem een heteroleven uitbouwt. In wlke mate dat het pedofiele "trekje" op de achtergrond zal doen verdwijnen weet ik niet, maar absoluut belangrijk is dat het voor zover aanwezig in een sfeer van "niet verwijten" kan besproken worden tussen jullie. Bekijk de mogelijkheden om bij hem op bezoek te gaan in de gevangenis, laat hem niet vallen. Als hij vrij is, ga dan eens samen op reis als dit haalbaar is, en probeer op die manier echt een punt te zetten achter het "verleden" . Natuurlijk zal hij op een bepaald moment moeten kiezen tussen een van beide vriendinnen, zeker als hij met allebei "intiem" is. Op dat vlak moet hij zelf duidelijkheid creëren, maar dit heeft kansen, zeker weten !!!! Er is een raakvlak met mijn ervaringen....Geefhet niet op, geef hem niet op....
Beste Jorge en William of zo (en wie dit verder nog leest natuurlijk!),
Heel erg bedankt voor jullie mooie reacties, het doet mij des te meer geloven in hoe ik tegen zijn verleden en ook onze vriendschap aankijk!
Na een periode van spanning tussen ons nadat hij toch de relatie aan was gegaan zijn we nu weer bekoeld en is er meer ruimte gekomen sinds ik zelf ook een vriend heb gekregen.
Bijzonder hieraan vind ik, dat ik bij hem terecht kan over seksuele vraagstukken (mijn vriendje is 17 en heeft nog nooit eerder een vriendinnetje gehad), waarin ik hem, juist om zijn verleden en zijn spijt hiervan, volledig vertrouw. Ook heb ik aangegeven met hem te willen praten over zijn verleden, tot nu toe is dit om simpele logistieke redenen nog niet gelukt (ik wil niet dat mijn ouders thuis zijn als we hierover praten, we willen niets zwart op wit hebben maar alleen mondeling en hij vindt het niet fijn om het gesprek te voeren wanneer zijn vriendin(21) bij hem thuis is, die daar nu een paar nachten logeert wegens thuissituatie.)
Een groot twijfelpunt van mij is een tip die William voorsteld; 'Bekijk de mogelijkheden om bij hem op bezoek te gaan in de gevangenis', ik hoop dat jullie mij daar wederom een advies in kunnen geven. Het eerste punt is dat ik met mijn ouders zit, die zijn vrij lastig te omzeilen, al kan ik dit misschien in het kader van school regelen, omdat ik besloten heb mijn pws (groot werkstuk als onderdeel van examen) over kindermisbruik te doen. Een groter punt voor mij, is dat ik niet goed weet of hij dit wel wil. Dit heeft meerdere redenen, de eerste is dat ik slechts 17 ben, waardoor niemand in zijn omgeving weet van mij, (hooguit een naam zonder leeftijd) en dus al helemaal niet van onze sterke band. Ik zou kunnen wachten tot ik 18 word (wat slechts een paar maanden van nu is, en hij zit nog niet vast), maar het zal altijd duidelijk zijn dat ik hem vóór mijn 18e al kende, gezien zijn geschiedenis ben ik bang dat dit op onderzoek zal uitdraaiien.
De tweede is omdat hij erg beschermend naar mij toe is, in de loop der tijd, en zeker nu wij geen seksuele relatie meer onderhouden, is hij als een vaderfiguur naar mij gaan optreden wanneer ik met dingen in de knoop zat (echter wel altijd zonder overwicht op mij uit te oefenen, meer als een vertrouwelijke vraagbaak die advies wil geven maar daarin wel zeer beschermend kan zijn). Ik zou hem natuurlijk kunnen vragen wat hij wil, maar daar ligt nu juist mijn twijfel; Ik verwacht dat hij, zoals altijd, het eerst eng zal vinden (beschermend, maar ook vanwege mijn leeftijd en ons onweten van de gang van zaken), vervolgens toe zal geven aan mijn wens omdat ik belangrijk voor hem ben, en uiteindelijk toch weer terug zal krabbelen. Zijn werkelijke mening/wens blijft hierdoor altijd onduidelijk en lastig te bepalen. Moet ik deze keuze zelf maken? En wat is het meest verstandig?
Daarbij blijft een hele grote vraag spelen, waarvan ik zeker hoop dat ik daarin door leden van deze site geholpen zou kunnen worden; Wat is de gang van zaken bij een gevangenisbezoek? Kan ik dit doen zonder toestemming van mijn ouders zolang ik slechts 18 ben, of ligt de lat hierbij hoger, zeker omdat het om een zedendelinquent gaat? Welke informatie zal ik moeten verstrekken voor ik hem kan zien? Moet ik vertellen hoe ik hem ken? Is er kans dat men mij 'na zal trekken'? En hoe groot is de kans dan dat men bij mijn ouders terechtkomt, die absoluut niets (mogen) weten? Ik ben bang dat zij bij het minste of geringste hun vermoedens zullen krijgen, want ik ben er zeker van dat in de loop der maanden steekjes zijn laten vallen, woorden zijn opgevangen en twijfel gezaaid is...
Hoi Milou,
Als de relatie niet voor je 16e is begonnen (seksueel bedoel ik) is er niets om je zorgen over te maken. Seks met iemand van 16 of 17 jaar mag gewoon, tenzij er voor betaald is of er beeldopnamen van zijn gemaakt. Je vragen over de gevangenis kan ik niet goed beantwoorden, daarvoor zal je gewoon even een telefoontje moeten plegen met een penitentiaire inrichting, zoals een gevangenis officieel heet. Mijn gedachten hierbij: Bij bezoek zal je je natuurlijk moeten identificeren. Misschien moet je ook wel vertellen wat je band met de gedetineerde is, dan zeg je gewoon 'een vriendin' lijkt me. Een gevangenismedewerker is geen rechercheur, dus ik zou daar verder niet te moeilijk over denken. De veroordeling is bovendien al rond, het lijkt mij sterk dat er nieuw onderzoek gestart wordt op basis van zoiets marginaals als het feit dat een meisje van 17/18 hem opzoekt in de gevangenis.
Maar eerlijk gezegd denk ik dat je aan een dood paard trekt. Je vriend heeft al een vriendin, zit binnenkort vast, je ouders mogen er niet van weten... Jezus wat een ingewikkeld gedoe zeg! Het klinkt hard, maar misschien wordt het tijd om je over hem heen te zetten want zo te horen hebben jullie hoe dan ook geen toekomst samen.
Hallo Milou,
Ik heb uit de grond van mijn hart gereageerd op je eerste bericht, maar de situatie blijkt toch ingwikkelder dan ik dacht. Over jouw leeftijd had ik ook niet nagedacht, en ik denk dat je zolang je geen 18 bent toestemming van je ouders nodig hebt om in een gevangenis op bezoek te gaan. In welke mate jij gaat voor een samen-leven met hem moet je voor jezelf uitmaken natuurlijk, maar je bent zo jong dat er zich allicht nog minder gecompliceerde keuzemogelijkheden zullen voordoen. Laat je de deur op een kier voor hem - en samenleven met hem - dan kan je nog altijd schriftelijk contact houden, en afwachten wat dit met zich meengrengt. Het advies hem evt. te bezoeken in de gevangenis was ook vanuit zijn invalshoek gegeven, maar prioritair in dit alles is de levenskeuzes die jij voor jezelf uitmaakt. Het ga je goed ! Zowiezo is achterbaks gedoe tegenover je ouders wellicht ook een vorm van (bijkomende) problemen zoeken. geweldig mee opletten in elk geval. En inderdaad, indien jullie relatie (seksuele invulling ervan) begon voor je 16e : KAPPEN ermee , vooral ook in zijn belang !
William
Hi,
Ik heb mijn vriend pas leren kennen toen ik al 16 was, maar hij gaf zelf aan nog steeds een probleem te hebben tot ik 18 zou zijn, aangezien ik in feite nog minderjarig ben.
Beelden zijn er niet, geld ook niet, maar minderjarig was ik wel.
Over het dode paard wil ik nog wel het volgende kwijt; ik wil de vriend niet meer terug, er zullen altijd dingen zijn die we in elkaar zullen missen, maar ik ben gelukkig in mijn eigen nieuwe relatie nu, en ben er enkel op uit de vriendschap te bewaren. Gisteravond heeft hij mij midden in de nacht gebeld over een gesprek en een brief die hij had ontvangen, zijn vriendin was er niet en hij kan met mij hier beter over praten zegt hij, dat is wat ik graag wil houden. We zijn elkaars vertrouwenspersonen geworden met een verleden, wat ik erg mooi vind. Hoe wij mijn ouders dit gaan laten slikken zonder al te veel argwaan hebben we al over nagedacht, daar hebben we een vrij goede oplossing op gevonden, iets wat hij ook tegen velen in zijn omgeving zal zeggen, dat wil ik alleen liever niet hier kwijt omdat ik bang ben dat iemand ons mogelijk zou identificeren, en is natuurlijk juist niet de bedoeling...
Wat betreft de gevangenis wil ik jullie nogmaals bedanken voor het advies, ik zal er goed over nadenken en evt. met hem bespreken wat hij ervan vindt.
Wat ik wel weet nog, is dat hij waarschijnlijk een aantal keer op verlof mag, maar daarbij hebben wij beiden geen enkel idee hoe veilig het is om elkaar op die momenten te zien, nog even los van het logistieke dat hij ook veel anderen zal willen zien.
Hoe veilig? Gewoon... veilig. Jullie hebben niets illegaals gedaan samen. Dat je minderjarig was maakt voor de wet niets uit, de leeftijdsgrens is gewoon 16 jaar. Dus maak je niet druk en probeer niet alles in het geheim te doen. Volgens mij maak je je veel meer zorgen dan nodig is, want eigenlijk is er helemaal niet zoveel aan de hand.
Bedankt voor deze tip Jorge, ik heb het nog eens nagekeken, aangezien ik zelf met dit onderwerp ook voor school bezig ben geweest, en heb er inderdaad overheen gekeken dat alleen het maken van beeldmateriaal of het betalen van geld voor seks illegaal is onder de 18. Ik heb dit aan de vriend in kwestie verteld en het geeft wel enigszins rust.
Ik merk dat hij er nog niet helemaal gerust op is, maar erg bang was dat mensen erachter zouden komen dat hij iets met een meisje van 16/17 gehad heeft.
Beste Milou,
Wat maak je je nou druk over een kerel die van een ander houdt?
En waarom neem je het nou op voor pedofielen? (Niemand die je hier wijst op de gevaren daarvan..)
Is datgene dat hij met jou deed en deelde nou echt zo indrukwekkend dat je nou zo doet?
Als jezelf geen pedo bent, maak je dan niet druk over de problemen van pedo's?
Houd het gewoon bij je eigen problemen?
Als hij echt ok is dan redt hij zich wel.
Ok?
Ik zou hier graag even iets willen verhelderen, ik maak mij niet zozeer druk om het feit dat hij mij niet meer wil, in latere reacties heb ik ook laten weten inmiddels zelf een gelukkige relatie te zijn begonnen, maar ik maak mij wel zorgen om mijn beste vriend.
De reden dat ik dit hier heb geplaatst is omdat ik er moeite me heb dat erg weinig mensen op deze manier kunnen denken over pedofielen, maar ook omdat ik weet dat juist mensen die tégen pedofielen zijn (ongeacht of ze hun pedofiele gevoelens ook 'toepassen') deze site zullen bezoeken. Ik had erg behoefte aan herkenning, aangezien mijn omgeving het vaak niet met mijn standpunten eens is.
De reden dat ik mij zorgen maak om pedofielen, en natuurlijk één in het bijzonder, is omdat ik vind dat de maatschappij veel te gesloten is, ik weet dat ik daar niet heel veel aan kan doen, maar ik vind het wel belangrijk (nog een reden dus om mijn verhaal hier te plaatsen) dat ze ook erkend kunnen worden door iemand die deze gevoelens simpelweg niet heeft.
De reden dat ik mij specifiek zorgen maak om deze vriend is hier ook nauw mee verbonden, maar ik weet ook dat hij wel zegt dat het gaat, maar dat dit zeker niet zo hoeft te zijn. Hij houdt zich stil, houdt zich groot en verdrinkt in zijn problemen. Exact om deze reden wil ik er graag voor hem zijn, maar ik vind het erg moeilijk om er te zijn en steun te bieden in problemen die mijzelf vreemd zijn.
Blijft over de vraag of het zo indrukwekkend was; dat ligt eraan naar welk aspect je kijkt. De relatie zelf was in zoverre bijzonder dat hij heel bewust voor problemen koos, maar wat voor mij veel belangrijker is, is dat hij zo openhartig naar mij toe is over dit moeilijke onderwerp. Hij is diep beschaamd over zijn verleden, wil zo snel mogelijk van zijn straf af en wil opnieuw beginnen een toekomst op te bouwen, maar dat is niet zo makkelijk. Hij is geen prater, houdt dingen voor zichzelf, maar hij heeft nu iemand tegen wie hij alles durft te zeggen, en dat raakt mij. Zeker omdat ik weet hoe belangrijk zoiemand is wegens mijn eigen ervaringen. Hij belde mij laatst midden in de nacht op omdat hij ergens erg bezorgd over was, en dat kan gewoon tussen ons, dit is anders dan gewone vrienden die elkaar midden in de nacht bellen, dit is iets waar hij niet over wil praten, maar waar hij toch support in wil hebben. Dus ja, voor mij is het zeker indrukwekkend hoe wij voor elkaar zijn, al was het al alleen maar om waar we met z'n tweeën allemaal doorheen zijn gegaan.
De reden dat ik mij zorgen maak om pedofielen, en natuurlijk één in het bijzonder, is omdat ik vind dat de maatschappij veel te gesloten is, ik weet dat ik daar niet heel veel aan kan doen, maar ik vind het wel belangrijk (nog een reden dus om mijn verhaal hier te plaatsen) dat ze ook erkend kunnen worden door iemand die deze gevoelens simpelweg niet heeft.
Respect voor je hele antwoord.
Je bent een goed mens.