Ik begrijp heel goed dat je het dom, onvoorzichtig, onverantwoord, ... kan vinden. Persoonlijk vind ik dat er pas van misbruik kan gesproken worden als er een duidelijk element van dwang, manipulatie of het duidelijk verkeerd inschatten van signalen van een kind inzit. Dat betekent dus niet dat alles wat geen misbruik is, ook goed is, maar het alle vormen van seks met kinderen zonder meer onder als misbruik te bestempelen vind ik niet wijs.

Ik ben het grotendeels eens met wat je schrijft over de risico's waaraan je een kind blootstelt en dat dit niet juist is. Toch vind ik je benadering verkeerd. Stel je een kind voor dat seksueel contact heeft gehad met een volwassenen en daar later als volwassenen nog steeds positief over is, daar op geen enkele manier spijt van heeft of negatieve gevolgen van draagt. Volgens jouw redenering is er dan toch sprake geweest van misbruik en is de volwassene die dat contact heeft gehad een misbruiker. Vind je dat zelf niet absurd?
Het is toch ook niet noodzakelijk om zo'n contact als misbruik te bestempelen en de betrokken volwassene als misbruiker om toch van mening te kunnen zijn dat het niet ok is.

Natuurlijk gaat het op zich niet over welk woord of stempeltje er ergens op geplakt wordt. Maar meer nuance brengen in woordgebruik, maakt het makkelijker om ook met meer nuance te spreken over gedrag en een beter onderscheid te maken tussen verschillende gedragingen.

Ik begrijp dat. Maar toch zijn er heel veel andere zaken waar dat ook voor opgaat. Denk maar aan het fietsen of autorijden met een kind indien dezelfde verplaatsing ook met het OV kan. Men stelt een kind daarmee aan veel grotere risico's bloot, zonder dat dat noodzakelijk is en de negatieve gevolgen kunnen dramatisch zijn. Mag een volwassenen dan wel besluiten om een kind mee te nemen van de wagen als eenzelfde verplaatsing (met aanzienlijk minder risico) met de trein kan? En de trein nemen heeft geen grote nadelige consequenties.

Mijn belangrijkste boodschap blijft echter dat als zo'n volwassene instemt met seks, dat daardoor nog niet noodzakelijk een egoïstische klootzak is, die zwaar moet aangepakt worden en opeens in de categorie 'slechte pedofiel' valt. En dat is niet in strijd met een visie dat men het verkeerd kan vinden dat zo'n risico wordt genomen.

Maar omdat je een bepaald gedrag slecht vindt, is de persoon die dat gedrag vertoont dan ook 'slecht'? Daarom gebruik ik liever het woord verkeerd omdat dat duidelijk naar gedrag verwijst, niet naar de mens achter het gedrag.

Ik ben het op zich wel met je eens, ik zie zelf ook niet onmiddellijk omstandigheden in de huidige maatschappij waar men voldoende kan onderbouwen dat het risico dusdanig klein is, dat het aanvaardbaar wordt. Maar dat betekent niet dat die omstandigheden (zeker bij wat oudere kinderen) niet kunnen bestaan. (Weet dat een groot aantal van de eerste seksuele ervaringen van kinderen, strikt genomen illegaal zijn.)

Het onderscheid tussen iets verbieden omdat het op zich schadelijk is, of omdat het een te groot risico op schade inhoudt, lijkt in de praktijk onbelangrijk. (Ik weet dat dat de mening is van sommigen op dit forum.) Ik vind dat onderscheid echter wel essentieel, niet enkel in de beoordeling van iemands gedrag en de manier waarop je iemand aanpakt die 'over de schreef is gegaan', maar ook omdat dit bij het denken over de maatschappij en wenselijke maatschappelijke evoluties een wereld van verschil maakt. Bovendien kan in het tweede geval nagedacht worden of er maatregelen mogelijk zijn die de risico op schade aanzienlijk kunnen verkleinen of omstandigheden zijn die het risico teniet kunnen doen.

Als men de menig is toegedaan dat seks met kinderen op zich schadelijk is, dan is er geen enkele reden om de maatschappelijk visie over seks met kinderen in vraag te stellen. Als duidelijk is dat de schade soms een andere oorzaak heeft, kan men nog - mijn inziens niet ten onrechte - van mening zijn dat het risico niet mag genomen worden, tegelijkertijd wijst het er op dat voor het voorkomen van schade het in sommige situaties minstens even belangrijk is om er voor te zorgen dat de maatschappij er niet zo moeilijk over doet en dat de algemene visie hierover verandert, dan dat het seksuele contact op zich voorkomen dient te worden.

en

Zijn wel twee verschillende uitspraken. Misbruik is niet 'misbruik' alléén maar omdat er een risico aanwezig is. Misbruik is een vorm van seksueel contact met een kind dat (uiteindelijk) fout gaat of is gegaan, misschien zelfs ongeacht bedoelingen. Maar niet alle 'afkeurenswaardige' seksuele contacten met kinderen lopen fout af.
Seks met kinderen is onverstandig of onverantwoord omdat er een risico aanwezig is (als je dat risico groot genoeg vindt om in die afweging doorslag te geven).
Voor mij is de grootte van dat risico onbekend, en de "winst" te marginaal, en dat tezamen is voor mij doorslaggevend genoeg om die boot actief af te houden. Als je in een liefdevol contact met een jongen zit, kan je ervoor kiezen om dat contact op het spel te zetten om met intimiteit "iets verder" te gaan. Dat kan goed gaan en kan fout gaan, naar gelang de situatie zal dat risico op "directe problemen" kleiner of groter zijn. Maar je kan qua intimiteit een flink eind gaan zónder seksuele dingen te doen, en waarin je je liefde echt wel kwijt kunt. Alleen je seksuele opwinding niet. Als je dat ook nog kwijt wilt zul je grenzen over moeten gaan die van grote betekenis kunnen zijn voor de jongen, nu of later. Voor de maatschappij is die betekenis in elk geval enorm, en de kans dat daar iets van overslaat is meestal aanwezig.

Je moet een beetje overzicht houden op het onverantwoord-zijn van seksueel contact met een kind vanwege het risico enerzijds, en de mogelijkheden dat het goed gaat (en dus afloopt 'met een sisser') of fout gaat (en er schade optreedt, het seksuele contact tot 'misbruik' verwordt) anderzijds. Als je die door elkaar haalt en het woord 'misbruik' gaat gebruiken voor beide, lul je jezelf in een hoekje omdat je onzin zegt.

Dat komt omdat je de afweging niet in het gezicht durft te kijken. Er is wat betreft het al of niet aangaan van seksuele contacten met kinderen een afweging die je moet maken. Die afweging kan ook flink gekleurd zijn door je verlangens of behoeftes, of juist door angsten. Maar toch is er een afweging, en die maak je en die heeft gevolgen. Het is mogelijk dat je zo'n afweging maakt om toch iets seksueels te doen, en dat dat nog goed afloopt ook, en het contact slechts verrijkt heeft, ook op latere leeftijd. Dat gebeurt. Dat erken ik ook, en toch denk ik dat het seksuele het risico niet waard is in de afweging.
Als je begint met het uitgangspunt dat de uitkomst van de afweging altijd "nee" moet zijn, ben je de afweging niet eerlijk aan het maken. Er is écht een afweging die beide kanten op kan, en beide kanten op heeft het gevolgen. Maar ik denk dat die afweging doorslaggevend genoeg "nee" gemaakt kan worden, als je zicht houdt op de mogelijke baten, de mogelijke risico's en de invloed van lust op je afwegingsoordeel.

Er zijn overal risico's, en die moet je soms ook gewoon nemen. Welke wél en welke níet is niet van tevoren te zeggen. Het zijn risico's, je weet de uitkomst niet. Je kan alleen zo goed als je kan kijken naar de risico's die je kan zien, en hopen dat je inschatting goed is. Maar om daarin een balans te vinden waarin je niet té hysterisch risico's gaat lopen mijden, is heel erg moeilijk. Het is wellicht goed om daarin een beetje roekeloos te zijn ten opzichte van wat je gewend bent. Dat ben ik zelf ook wel, soms. Maar dusdanig roekeloos dat ik het risico om iets seksueels te doen zou nemen, ben ik nog niet geworden, ookal heb ik mij écht in situaties bevonden waarin het zó gekund had. Intieme situaties waaraan een veiligheids-checklist van randvoorwaarden waaraan voldaan zou moeten worden, geen recht doet (ondanks dat bijna alles, en méér, zou kunnen worden afgevinkt).
Er is gewoon erg veel te verliezen en weinig te winnen, maar zónder dat seksuele heb je gewoon al heel erg veel. Dat is misschien wel het belangrijkste.

Maar er zijn mensen die die risico-afweging anders maken, die aangeven ervaring te hebben en (denken te) te 'weten' dat het / wanneer het "wél kan". Voor jou en mij is die risico-afweging doorslaggevend, en voor hen ook, maar de andere kant op. Je kan het ze wel extra kwalijk nemen wanneer het fout gaat, want daar geeft deze maatschappij ons de middelen voor. Maatschappelijk gezien zijn er aanvaardbare en onaanvaardbare risico's, en seks met kinderen is maatschappelijk gezien absoluut onaanvaardbaar, ook als risico. Wanneer iemand dat risico toch neemt en het gáát fout, is de 'klap' en de reactie ook veel heftiger. Dan kan men overwinnaartje spelen, omdat de mensen die het nemen van dat risico niet aanvaarden, in de grote meerderheid zijn.

(Vergelijk dat maar eens met het beklimmen van de Everest. Dat vindt men een gevaarlijk iets, maar toch een acceptabel risico. Bij kinderen ligt het al moeilijker. Jonge tieners die die berg beklimmen worden - als het ze lúkt - de hemel in geprezen voor hun prestatie, het record "jongste Everest-beklimmer" wordt ook actief bijgehouden. Maar als er ooit een jonge Everest-beklimmer om het leven zou komen, dan zal de gehele omgeving over zijn/haar ouders heen vallen, dat het absoluut onverantwoord is om je kind zo'n berg te laten beklimmen, en dat ze het ouderschap niet waardig zijn of waren. Welnu, seks met kinderen is nog net even iets heftiger eenzijdig negatief dan het beklimmen van een berg, maatschappelijk gezien. Men juicht ook niet als het goed gaat.)

Het lijkt er voor mij in ieder geval op dat je het fenomeen "seksueel misbruik" niet zo genuanceerd bekijkt. Dat is ook begrijpelijk, gezien de ervaring die jij met slachtoffers van seksueel misbruik hebt; maar dat vormt geen totáálplaatje van wat seksueel misbruik is. Dat bestaat namelijk in vele gradaties van ernst en schadelijkheid dan wel schadeloosheid. Een volwassene die als kind een plezierig seksueel contact heeft gehad zal daar geen hulp voor zoeken, dus die komt "bij jou" ook nooit in beeld.

Dat seksueel misbruik enorme schade op kan leveren is bekend, en ik vind gezien dat risico dan ook dat het onverantwoord is om iets seksueels te doen met een kind in de wereld zoals ze nu is. Wel denk ik dat 'theoretisch gezien' het risico en de schade enorm beperkt kunnen worden, en zelfs worden weggenomen, wanneer men minder hysterisch zou doen over seksueel misbruik (zonder dwang, dan). Momenteel is het namelijk zelfs zo dat áls je het "geluk" hebt dat je je niet negatief voelt over een pedoseksuele ervaring die je als kind hebt gehad, dan zal menig psycholoog toch van mening zijn dat je misbruikt bent, en je daar ook van proberen te overtuigen. Zelfs als andere problemen die je ervaart daar niets mee te maken hebben.

Nu zal ik enige inhoudelijke nuancerende woorden zeggen ten aanzien van 'kindermisbruik', niet om het goed te praten, maar om uit te leggen hóe of wáárom iemand van mening kan zijn dat de dingen omtrent kindermisbruik 'genuanceerder' liggen dan "gewoon altijd fout".

- Ten aanzien van het grijze gebied rondom de wettelijke leeftijdsgrens voor het 'vrij' mogen hebben van seksuele contacten (de 'hogere' kinderleeftijden, tieners): een kind is beperkt in zijn beslissingsvermogen. Dat geldt in grotere of mindere mate voor elke leeftijdscategorie en voor elk kind specifiek. Op het grensgebied van de wettelijke leeftijd voor seks is dat uiteraard een grijs vlak. Niet alleen zet je met zo'n leeftijd een arbitraire grens tussen wel en niet beslissingsbekwaam, maar je verbiedt mensen jónger dan die leeftijd ook daadwerkelijk iets; je ontneemt hen een vrijheid, en dat is een zwaar middel (hoewel misschien gerechtvaardigd). Merk op dat de leeftijdsgrens voor seks varieert van 13 of 14 tot 18 afhankelijk van naar welk land je kijkt. Het is nu niet éénduidig te zeggen dat de leeftijd van 14 slecht is en die van 16 goed, bijvoorbeeld.

- Afgezien van die 'grensleeftijden' moet je bedenken dat het argument "kinderen zijn niet beslissingsbekwaam" zijn grenzen heeft. Kinderen 'mogen' onderling natuurlijk wel gewoon seksueel experimenteren, namelijk. Dat moet ook mogen, dat hoort bij de seksuele ontwikkeling. Wij als volwassenen zien nu een gigantisch rood knipperlicht als we ons deelname/inmenging van een volwassene in zo'n situatie voorstellen. Dat hoort niet. Een kind, echter, zal in principe weinig verschil zien: het gaat om seksuele nieuwsgierigheid en experimenteren, en of een kind daartoe neigt met een leeftijdsgenoot of met een (bevriende) volwassene, maakt voor de ervaring van het kind weinig uit. Hiermee is dus niet gezegd dat dit moet kunnen en ik begrijp dat je vindt dat "een volwassene daar niks te zoeken heeft" of nee "hoort" te zeggen in zo'n situatie. Dat is de uiting van je normatieve gevoel hierover. Echter ik wil hier slechts even aanstippelen dat dat gevoel niet zo keihard gegrond is als je zou willen, wat de "inherente schadelijkheid" betreft.
Ik vind het wijs om volwassenen geen toegang te geven tot dit deel van de kinderlijke opvoeding, omdat er teveel volwassenen zijn met eigen belangen hierin (pedofielen/pedoseksuelen, met seksuele belangen) die situaties ten nadele van het kind kunnen manipuleren. Dat is een groot risico van misbruik van de kinderlijke onschuld, en daartegen mogen kinderen worden beschermd. Maar op zich is het niet inherent zo dat ieder (seksueel) contact met een kind inherent fout of schadelijk is, gekeken naar de normale seksuele ontwikkeling van een kind, en de mogelijkheid dat een kind op zoiets aan zou sturen.
(En ja, die mogelijkheid bestaat ten zeerste, ook in de praktijk, overigens; dan wel in spelvorm, dan wel als verder gaand onderdeel van fysieke intimiteit zoals innig knuffelen, hetgeen nog wel normaal gevonden wordt.)
Als 'men' het niet raar zou vinden dat volwassenen daar een onderdeel van zouden vormen, dan is het niet waarschijnlijk dat bij elke situatie waarin dat gebeurde er schade op zou treden, of zelfs de meeste ervan. Het nadeel van zo'n situatie is echter dat de deur open staat voor volwassenen met eigen belangen die die boven die van het kind kunnen zetten, ten koste ervan. En dat kan gemakkelijker schade opleveren, gezien je dan wellicht iets tegen de wil van het kind doet.

- Even de opmerking dat de kinderlijke seksuele ontwikkeling wel degelijk "seksueel" is, maar niet op een volwassen manier, of slechts in beperkte mate. En in de puberteit wordt de seksuele ervaring wel degelijk volwassen-seksueel, hoewel we dan nog steeds over kinderen moeten spreken, en over seksueel misbruik wanneer zij seks hebben met volwassenen, zelfs als is het vrijwillig.