Wat is het moment dat je aan anderen verteld over je gevoelens?
Ik ben mij aan het afvragen wanneer je over je gevoelens met iemand kan praten. Volgens mij weet ik het maar ik zou graag een mening van jullie hierover weten.
Ik zie het nou zo. Als iemand waar je het tegen gaat vertellen redelijk goed in elkaar zit en ook echte gevoelens kan ervaren (gevoelens van 'houden van', genegenheid, tederheid etc) en je legt die persoon uit dat de gevoelens die hij of zij heeft richting bijvoorbeeld de partner of de kinderen, dat ik deze gevoelens heb richting kinderen. En dat als mensen aan wie je het verteld werkelijk die gevoelens hebben dat ze zich dan ook niet kunnen voorstellen dat ze bijvoorbeeld hun partner of hun kinderen op wat voor manier dan ook iets aan kunnen doen. En dat ik dus ook die zelfde gevoelens heb richting kinderen. En dan moet ik er volgens mij bij zeggen dat niet ik een probleem heb met die gevoelens maar dat de maatschappij hier zo'n enorm probleem mee heeft. De maatschappij heeft toch ook geen probleem ermee als een man zielsveel houdt van een vrouw.
Als het zo voelt moet je het volgens mij wel aan iemand kunnen vertellen. Je moet denk ik wel goed afvragen van wil ik iemand met zo'n geheim opzadelen. Maar als het werkelijk goed zit dan maakt dat volgens mij niet uit.
JP
En maand of 10 geleden zat een van me beste vrienden met het zelfde probleem in zijn hoofd en heeft binnen zijn vrienden/kennissen/familie kring
net zo lang gezocht tot hij de juiste persoon vond om zijn gevoelens te vertellen. Uiteindelijk heeft hij het aan mij verteld ik denk vrij genuanceerd over veel dingen dus dacht hij bij mij goed af te zijn. In het begin voelde ik het inderdaad als zwaar geheim maar dat is nu niet meer zo ik zie het als en compliment dat en vriend zo iets tegen mij verteld. Het is nu zelfs zo dat hij het in geuren en kleuren zit te vertellen als ie en leuk jochie ziet lopen deze info deelt hij trouwens alleen met mij er is dus veder helemaal niemand binnen zijn bekende kring die af weet van zijn gevoelens. Zelf heb ik deze gevoelens trouwens niet
Dat is het ook. Je zoekt naar mensen aan wie je het kunt vertellen. Maar zoals ik al zei moet ik wel 100% zeker weten dat het goed zit. Dus de liefde die ik bijvoorbeeld nu ervaar voor mijn ene broer en schoonzus is fantastisch. Want die liefde krijg ik ook terug. Ik bedoel dan dus het gevoel wat met liefde gepaard gaat. Bij mijn andere broer en schoonzus heb ik dat dus totaal niet. Die zitten ook niet helemaal goed in elkaar. Ik snap nu wel waarom. Ik zat ook niet goed in elkaar. Mijn ouders hebben ons niet lief gehad (let wel dat ze wel van mijn houden, maar zonder gevoel daarbij). En als je zelf geen liefde ontvangen hebt dan weet je ook niet hoe je dat moet geven. Dan moet er iets in je leven gebeuren wil je je dat realiseren. Bij mijn ene broer is dat een bijna scheiding geweest. Bij mij is dat mijn comming out geweest.
JP,
Ik ben geen pedofiel, maar een studente psychologie. Ik lees dit forum omdat ik morgen een soort betoog ga houden over pedofilie. Ik vind het een mooie manier van verwoorden, althans, het feit dat je uitlegt dat je iemand van wie je houdt nooit iets aan zou doen. Dat zet mij zelf ook aan het denken: ik zou inderdaad degene van wie ik houd nooit iets aan doen en het plaatst zaken voor mij in een ander perspectief. Helaas gaan genoeg pedoseksuelen alsnog de fout in... Ik vraag me af hoe dit voor jou is is en hoe jij daarover denkt.
Echter, waar ik tegen aan loop binnen dit forum - en binnen deze website - is dat men niet lijkt te begrijpen waarom de maatschappij negatief is ten aanzien van pedofilie. Ik vind dit reuze meevallen; er wordt niets bekend gemaakt op internet, men is vrij om te wonen waar hij of zij wil, enzovoort. In Amerika bijvoorbeeld, gaat een en ander wel anders. Ik - als weldenkend mens, om mijzelf zo maar even te omschrijven - zal nooit roepen dat pedofielen (die geen kinderen misbruiken!) allemaal 'gecastreerd' moeten worden en dergelijke. Ik weet dat pedofielen geen monsters zijn, zoals Marc Dutroux (hij is immers een psychopaat en was uit op macht). Maar ik kan de opvatting van anderen wel begrijpen. Het gaat hier om 'onze kinderen'. Ik begrijp dat het van het grootste belang is dat jij jezelf kunt accepteren, anders zul je immers doodongelukkig door het leven gaan, terwijl je niets 'verkeerd' hebt gedaan. Je bent wie je bent. Realiseer je alleen wel dat het sex hebben met kinderen NOOIT, maar dan ook NOOIT gerechtvaardigd mag worden en het allerergste is dat een kind kan overkomen. Ik vind het persoonlijk de ergste daad die iemand kan plegen. Van kinderen blijf je af, klaar. Ik heb met slachtoffers gewerkt, dus helaas kan ik weten hoe het leven van kinderen verwoest is. Zoals jij omschrijft hoe jij 'van iemand houdt', dat gevoel wordt bij hen weggenomen. Zij zullen dat gevoel niet meer écht kennen, omdat zij zichzelf afsluiten. De maatschappij moet haar kinderen beschermen en hierom is het logisch dat er negatief wordt gekeken naar 'gevaren' voor de eerbaarheid van kinderen. Jij geeft bijvoorbeeld aan dat jij zelf geen problemen hebt met je gevoelens, maar hoe kan dit? Ik ben zelf hetero en het lijkt me vreselijk als ik mijn levenlang niets met mijn gevoelens voor mannen kan doen. Dat gevoel heb jij zelf totaal niet? Hoe sta jij hier tegen over?
Ik ben slechts geïnteresseerd en niet aanvallend, ik hoop dat dit ook niet zo wordt opgevat.
Er is een enorm hardnekkig misverstand in de wereld, namelijk dat pedofilie iets met daden te maken heeft. Pedofilie is een gevoel, geen daad. Jij hebt het nu ook weer over allerlei daden van seksueel misbruik. Ja, logisch dat de maatschappij daar negatief over is. Maar over pedofilie kan en mag je niet negatief zijn vind ik. Om de simpele reden dat niemand zijn seksuele voorkeur kan kiezen, en omdat ook een pedofiel kan kiezen voor een verantwoord leven waarbinnen de pedofiele voorkeur niet tot (maatschappelijk gezien) negatieve daden leidt.
Daarom vind ik mensen die pedofilie per definitie negatief benaderen sukkels (omdat ze een pedofiel niet van een kindermisbruiker kunnen onderscheiden) of gewoon klootzakken (omdat ze een minderheidsgroep collectief veroordelen zonder valide argumenten).
Ik merk heel duidelijk dat u zich in een hoekje gedreven voelt door 'de maatschappij' en dat u graag wilt opkomen voor uzelf en gevoelsgenoten, wat ik begrijp. U hebt hier immers niet voor gekozen en ik heb er niet voor gekozen dat ik heteroseksueel ben. Ik zeg dan ook niet dat elke pedofiel een misbruiker is. Ik zeg dan ook dat iemand mag zijn wie hij is. Mag ik vragen waarom u 'maatschappelijk gezien' tussen haakjes erbij vermeld? Wat bedoelt u hiermee? Dat u het zelf niet (perse) als negatieve daden ziet?
Wat vindt u dan van kindermisbruikers? Vindt u hen ook klootzakken en sukkels? Wederom interesse, ik vraag me af hoe u daar tegen aan kijkt.
Mag ik vragen waarom u 'maatschappelijk gezien' tussen haakjes erbij vermeld?
Eigenlijk vooral voor de duidelijkheid. Wie weet wat ik precies onder negatieve daden versta. Aan de andere kant is er niet één maatschappelijke norm. De een vindt simpelweg een praatje maken met een kind al not done voor een pedofiel, de ander vindt een dikke knuffel weer geen enkel punt. Ik was te lui om dat uit te diepen en vond het ook niet zo relevant, dus koos ik voor dit wat vage compromis. Ik snap dat 'u' dat ook anders kan interpreteren. Zo bedoelde ik het niet.
Wat vindt u dan van kindermisbruikers? Vindt u hen ook klootzakken en sukkels?
Ja. Althans wel klootzakken. 'U' niet dan?
Overigens valt het wel mee met dat in een hoekje gedreven voelen. Misschien kan ik soms bits reageren op mensen met vooroordelen.
Maar over pedofilie kan en mag je niet negatief zijn vind ik.
Woah there.
Dat je er niet voor kunt kiezen betekent nog niet dat men over het gehele fenomeen niet negatief mag zijn. Ik zou zeggen: je mag niet negatief oordelend zijn over pedofielen, alleen omdat ze pedofiele gevoelens hebben. Da's iets anders.
Dat is inderdaad wat ik bedoelde Jorrit. Dank u voor de opheldering!
Je hebt gelijk.
Echter, waar ik tegen aan loop binnen dit forum - en binnen deze website - is dat men niet lijkt te begrijpen waarom de maatschappij negatief is ten aanzien van pedofilie.
Dat snap ik heel goed. Angst en beschermingsdrang. Het helpt ook dat "men" geen volledig beeld heeft van pedofielen, maar een karikatuurbeeld. Zelfs jij hebt dat, je zou mij bijvoorbeeld nooit bij kinderen vertrouwen alléén omdat ik zeg pedofiele gevoelens te hebben. Maar als je zou weten wat pedofiel-zijn echt behelst, als je "in mijn dop" zou kunnen kijken, dan zou je weten dat ik tot zeer grote hoogte in staat ben om contacten te hebben met kinderen zonder ook maar in de verte een risico voor ze te zijn. Bijvoorbeeld omdat ik niet eens opgewonden word, en ook niet denk aan seks-gerelateerde dingen in mijn contacten met ze.
Ik weet dat pedofielen geen monsters zijn, zoals Marc Dutroux (hij is immers een psychopaat en was uit op macht).
Hij was dan ook geen pedofiel, volgens de mensen die hem onderzocht hebben althans niet. Hij was niet seksueel aangetrokken tot minderjarigen, maar hij was wel een sadist. Hij kickte op machts-uitoefening en het lijden van anderen. Dát wond hem op. Meisjes had hij slechts als slachtoffers omdat ze gemakkelijker voor handen waren en waarschijnlijk omdat ze een onschuldige uitstraling hadden. (Maar hij had bijvoorbeeld ook volwassen vrouwen als slachtoffers.)
Realiseer je alleen wel dat het sex hebben met kinderen NOOIT, maar dan ook NOOIT gerechtvaardigd mag worden en het allerergste is dat een kind kan overkomen. Ik vind het persoonlijk de ergste daad die iemand kan plegen. Van kinderen blijf je af, klaar. Ik heb met slachtoffers gewerkt, dus helaas kan ik weten hoe het leven van kinderen verwoest is. Zoals jij omschrijft hoe jij 'van iemand houdt', dat gevoel wordt bij hen weggenomen. Zij zullen dat gevoel niet meer écht kennen, omdat zij zichzelf afsluiten.
Je kan dit niet gegeneraliseerd over alle slachtoffers van seksueel kindermisbruik zeggen, hoe goed je bedoelingen ook zijn. Het klopt gewoon écht niet, het is véél te kort door de bocht. Er zijn hele studies over de gevolgen van seksueel kindermisbruik geschreven, en vooral in de categorie "ontucht" is de eruit volgende schade overwegend licht van aard, en soms zelfs geheel afwezig. Schade neemt toe naarmate er meer dwang bij kwam kijken, en naarmate het misbruik langer geduurd heeft, onder andere. (Ik licht de categorie 'ontucht' eruit omdat die het meest contrasteert met jouw claims over de schadelijkheid van seksueel kindermisbruik).
Jij geeft bijvoorbeeld aan dat jij zelf geen problemen hebt met je gevoelens, maar hoe kan dit? Ik ben zelf hetero en het lijkt me vreselijk als ik mijn levenlang niets met mijn gevoelens voor mannen kan doen. Dat gevoel heb jij zelf totaal niet? Hoe sta jij hier tegen over?
Ik ben niet dezelfde persoon als aan wie je die vraag stelt, maar zal toch mijn eigen antwoord geven: gelukkig hoef ik niet "mijn levenlang niets met mijn gevoelens voor kinderen doen". Ik hoef mijn ogen niet dicht te plakken met plakband, en er zijn ook onschadelijke uitlaatkleppen voor mijn gevoelens. Niet allerminst omdat de niet-seksuele aantrekking tot kinderen vele malen groter is dan de seksuele, waardoor ik ook plezier haal uit normale omgang met kinderen - en zolang ik voor mijzelf goed duidelijk heb waar de grenzen liggen, en waar ik het mee moet doen, kan ik daar toch heel veel plezier uit halen. En behalve kinderen is er nogal wat in de wereld dat het leven waard is. Als ik zou lopen kniezen over alles dat ik níet kan krijgen, tsja, dan zou ik wellicht ongelukkig worden. Maar dat geldt voor iedereen, niemand kan alles krijgen. Zolang je daar niet in blijft hangen kan je zonder problemen een goed leven hebben. Zelfs gehandicapten die in een rolstoel zitten kunnen dat. Ze kunnen blijven hangen in alles wat ze níet kunnen, en daar permanent droevig of zelfs depressief over zijn; of ze kunnen binnen hun nieuwe grenzen het beste halen uit hun leven, en daar ook van genieten. Dat is niet "raar", niet onmogelijk. Maar het is wel even wennen.
Dank u wel, prettig dat u zo openhartig bent tegen een 'bezoeker' die hier eigenlijk gewoon komt uit interesse.f
Over het seksueel misbruik kan ik kort zijn: hierin word ik het beslist niet met u eens. Ik vind het een absolute doodzonde en een onvergeeflijke daad, hoewel ik wel begrijp dat het heel moeilijk kan zijn om hierin grenzen te bewaren als je eenmaal pedofiele gevoelens hebt. Toch mag het niet, je mag niet de belangen van een persoontje of een individu dat kwetsbaarder is dan jij van ondergeschikt belang maken aan jouw eigen belangen. Een kind heeft namelijk GEEN belang bij sex, maar is slechts geïnteresseerd wanneer het, het lichaam van een volwassene aanraakt. Een kind is nimmer in staat rationeel te beslissen of hij of zij sex wil hebben met een volwassene. Onder de 12 jaar toch sowieso niet, in mijn optiek. Je kunt van iemand onder de 12 niet verwachten dat hij of zij een overweging maakt of hij/zij klaar is voor sex en of hij dit met een volwassene wil delen. De keuze wordt voor het kind gemaakt door de pleger en hiermee wordt hem of haar het recht afgenomen dit op latere leeftijd zelf te bepalen. Dat is een feit en dat staat wat mij betreft nog los van het lichamelijke gedeelte. Daarom is sex met kinderen in mijn optiek altijd gedwongen. Door aan te duiden dat seksueel misbruik 'niet altijd schade berokkend' of 'relatieve lichte schade', enzovoort, geeft u mij het gevoel dat u minder ernst ziet in seksueel kindermisbruik (en onder seksueel kindermisbruik schaar ik dus überhaupt sex met kinderen. Of kinderen hiertoe volgens de pleger aanleiding hebben gegeven of niet, doet daar voor mij helemaal niets aan af). Ik hoop dat u dit wilt posten, want ik merk dat dergelijke opvattingen gewoon niet verschijnen op de website en ik vraag mij af waarom. Het is toch simpelweg hoe ik er naar kijk en sommige gedeelten zijn gewoon feiten.
Verder klopt het karikatuurbeeld, ik begrijp waarom u dit zegt. De plegers (want dat is helaas waar ik mee gewerkt heb, mensen die reeds over de schreef zijn gegaan) die ik ken, zijn (vaak zeer) intelligente, normale mensen en niet 'het vieze mannetje in de bosjes', bij wijze van.
Over het seksueel misbruik kan ik kort zijn: hierin word ik het beslist niet met u eens. Ik vind het een absolute doodzonde en een onvergeeflijke daad, hoewel ik wel begrijp dat het heel moeilijk kan zijn om hierin grenzen te bewaren als je eenmaal pedofiele gevoelens hebt.
Het al of niet moeilijk zijn om deze grenzen te bewaren is totaal irrelevant aangaande mijn inhoudelijke punten met betrekking tot de schadelijkheid van seksueel kindermisbruik. U houdt een relaas tegen mij dat het "toch echt niet mag", maar nergens beweer ik het tegendeel. Als u mijn laatste reactie op uw berichten in het topic "gedachtenspinsels" erbij leest, kunt u zien dat ik - in net iets andere woorden - seksueel misbruik evengoed afkeur. Er bestaat een risico op schade, en dat risico acht ik onaanvaardbaar om te nemen. In die gedachte baseer ik mij enkel op seksuele contacten waarin het kind op het moment van die contacten zélf ook "wil", of lijkt te willen. Dat is een selecte subgroep van seksueel misbruik, en de enige die in mijn ogen "relevant" is bij nuances, omdat in mijn optiek een kind dwingen tot seksuele handelingen op geen enkele manier te rechtvaardigen is. Daarin bestaat voor mij ook geen nuance (maar bij voorkeur zie ik de variëteit van mogelijke schade wél representatief afgespiegeld, in plaats van het allemaal over één kam te scheren met slechts de meest extreme mogelijke gevolgen als 'kenmerkend').
Een kind heeft namelijk GEEN belang bij sex, maar is slechts geïnteresseerd wanneer het, het lichaam van een volwassene aanraakt.
U heeft dergelijke situaties niet allemaal meegemaakt, derhalve kunt u daar niet zo generaliserend over spreken. Het ene kind is nieuwsgieriger dan het andere, en het menselijk lichaam is tevens ingesteld op het goed voelen van bepaalde aanrakingen. Dat kan ook bij kinderen al het geval zijn. Kinderen beginnen niet zelden met masturbatie nog ver vóór de puberteit. Niet omdat ze daar seksuele ideeën bij hebben, maar omdat dat "lekker voelt". Seksuele handelingen zijn te uiteenlopend en de belangen van kinderen te divers om daar met één zin over te concluderen dat het allemaal niet bestaat. Dat heeft voor mij persoonlijk verder geen relevantie in wat ik hier loop te vertellen, nocht heb ik een wens om mij in dergelijke situaties te mengen, maar het is stuitend dat u hier zo éénzijdig over praat. Waar ik het grijsgebied erken en onderken, van dwang tot niet-dwang, en alle complicaties die er in de laatste categorie nog bij komen (zoals de beslissings-onbekwaamheid en het "niet nee durven zeggen", en de afweging tussen extra dingen mogen en minder fijne dingen moeten ondergaan), erkent u slechts het bestaan van een exces.
Een kind is nimmer in staat rationeel te beslissen of hij of zij sex wil hebben met een volwassene. Onder de 12 jaar toch sowieso niet, in mijn optiek. Je kunt van iemand onder de 12 niet verwachten dat hij of zij een overweging maakt of hij/zij klaar is voor sex en of hij dit met een volwassene wil delen.
Enkele opmerkingen:
- U noemt de volwassen seksualiteit als iets veel "groters" dan de kinderlijke seksualiteit. Iets belangrijks, waar een grote afweging bij komt kijken die het jonge kind nog niet kan maken. Hierbij de opmerking: dat hoeft niet. Voor het kind in kwestie zal het niet noodzakelijk een "grote" afweging zijn, of net zozeer/zo min als het een grote afweging is die een kind maakt wanneer het met leeftijdsgenootjes doktertje gaat spelen.
- Bij de afweging die een kind maakt om doktertje te spelen maakt het kind toch echt zélf die keuze. Dat kan goed gaan en fout gaan, maar die keuze maakt het kind wel, en dat accepteren wij wél. Het is derhalve niet de beslissingsonbekwaamheid alléén die ons moet doen concluderen dat volwassenen daaruit moeten blijven. Als dat wel het geval zou zijn, zouden we even heftig moeten optreden met seksueel experimenteren bij kinderen onderling, en me dunkt dat het geen uitleg behoeft dat dat zeer onwenselijk en zelfs schadelijk zou zijn.
Nogmaals, het is niet mijn bedoeling om één en ander goed te praten. Het irriteert mij slechts enigszins dat u over dit onderwerp zo gigantisch bochten afsnijdt en vanalles over één kam scheert. Het gaat mij er niet om dat de mogelijkheid tot seksueel contact met kinderen open gehouden moet worden, maar veeleer dat wij daar een goed oordeel over vellen dat níet gedreven wordt door onderbuikgevoelens, paniek en botweg ongeldige argumenten of onware 'feiten'. Vooral ook omdat dergelijke maatregelen vaak slecht, en soms zelfs averechts, werken. Er zijn prima argumenten te leveren om een wet die seksuele handelingen tussen volwassenen en kinderen verbiedt, in stand te houden, maar laat dan ook DIE argumenten gebruikt worden in de argumentatie ervan, in plaats van ongeldige generalisaties!
Seksueel misbruik als geheel kent gruwelijke excessen, het is vreselijk, en toch is het geen zwart-wit fenomeen dat binair en eenvoudig pikzwart is! De één heeft er meer last van dan de ander, en omdat "seksueel misbruik" zo'n gigantisch breed label is omdat het alle wettelijk niet toegestane seksuele handelingen moet dekken, is er ook binnen het 'seksuele misbruik' zélf een enorme verscheidenheid van handelingen. Jarenlange verkrachtingen van een 6-jarig meisje, of een éénmalig geval van masturbatie bij een jongen van 13 die het zelf wilde en nieuwsgierig was; beide is "seksueel misbruik" maar het is wel in een totaal andere orde. Qua handeling, en ook qua eruit volgende schade. Dat ik hier zo benadruk dat seksueel misbruik "grijs" is, is omdat u hier zo slecht in slaagt dat te benoemen (u benoemt zelfs expliciet het tegendeel). Dat maakt uw reactie inhoudelijk niet bijzonder sterk op enkele van die punten. Nog een laatste keer: mijn 'tweede' voorbeeld van de 13-jarige jongen is niet "okee", maar het is simpelweg onwaar om te claimen dat die jongen nooit meer liefde zal voelen, of er noodzakelijkerwijs zelfs schade aan moet overhouden. Daar is echter wel een risico op, en daarom is het op dit moment altijd fout om je in te laten met dat soort handelingen.
Door aan te duiden dat seksueel misbruik 'niet altijd schade berokkend' of 'relatieve lichte schade', enzovoort, geeft u mij het gevoel dat u minder ernst ziet in seksueel kindermisbruik (en onder seksueel kindermisbruik schaar ik dus überhaupt sex met kinderen.
Daar u de gradaties die erin bestaan niet erkent, en ik wel, zie ik seksueel kindermisbruik inderdaad genuanceerder dan u, als uw woorden uw visie reflecteren.
Of kinderen hiertoe volgens de pleger aanleiding hebben gegeven of niet, doet daar voor mij helemaal niets aan af).
Daar ben ik het mee eens, wat de pleger denkt of vindt is niet relevant. Maar wat de kinderen op dat moment zelf denken, vinden of aangeven (vooral bij pubers), vind ik wel relevant. Niet als onderscheidend criterium tussen wel of geen misbruik, maar wel als onderscheidend criterium van gradaties binnen seksueel misbruik. Daar bestaan gewoon gradaties; er zijn vormen van seksueel misbruik die levenslange trauma's met zich mee brengen, en er zijn vormen van kindermisbruik die weinig of zelfs geen schade met zich mee brengen. Dat is gewoon een feit! Dat u dat niet uit mijn mond wil horen is dan maar vervelend, maar op het moment dat u zó nuanceloos spreekt en claimt dat het altijd tot trauma's leidt, en dat als argument gebruikt om aan te geven dat seks met kinderen altijd slecht is, vraagt u er toch echt zelf om...
Wat jij lijkt te doen is geheel ontkennen dat er seksueel contact kan bestaan tussen een volwassene en een kind wat niet tot schade leidt (en zelfs als prettig wordt ervaren door een kind, ook als het er later als volwassene op terugkijkt). Het is namelijk een feit dat zulk contact kan bestaan, daar zijn verhalen van van mensen die dat hebben meegemaakt. Het is een grote minderheid, maar het bestaat wel. Het gevaarlijke van het ontkennen van deze verhalen is dat mocht je als hulpverlener ooit een client krijgen die zoiets vertelt, je hem/haar kan aanpraten dat hij/zij misbruikt is. Je kunt, zeker als hulpverlener, niet anders dan erkennen dat er een mogelijkheid is dat iets wat in jouw ogen seksueel misbruik is, dat toch niet altijd is. Dat betekent echt niet dat je als pedofiel rustig seksueel contact kunt aangaan met een kind. Zeker niet. De kans op schade is daarvoor te groot. Maar zeggen dat alle seksuele contacten tussen kinderen en volwassenen tot schade leiden is gewoon niet waar.
Iedereen erg bedankt voor de reacties. Helaas moet ik u bekennen dat ik hier duidelijk terug zie wat ik bij de plegers waarmee ik werk ook zie: het bagatelliseren van sexueel kindermisbruik. 'Er is heus wel een kleine groep die het sexueel misbruik prettig vindt' (heel erg slap argument, neem me niet kwalijk, dit kleine aantal mag natuurlijk niet representatief zijn) of 'zo erg is de schade niet in een aantal gevallen'. Dat komt nu van u, maar van anderen (ook psychiaters, specialisten, gedragswetenschappers, enzovoort) heb ik dergelijke opvattingen nooit gehoord. Een aantal plegers waarmee ik heb gewerkt zeiden bijvoorbeeld ook: 'Ja maar ze lokte het zelf uit hoor, ze had een rokje aan!' of 'Ze zat te jutten op mijn schoot', enzovoort. Dat vind ik akelig om te horen, snapt u dat? Tevens heb ik gevallen gezien van jongvolwassenen die zelfmoord proberen te plegen omdat zij slachtoffer zijn geworden van misbruik en hier heb ik het over zowel contact als niet-contact misdrijven. En gelooft u mij, dat is niet één cliëntje geweest. Ik heb ook cliëntjes gehad die later in de handen vielen van loverboys of zich zeer promiscue gedroegen, omdat hen was geleerd dat dit normaal was. Dat is nogal vreselijk.
Ik val ook over het feit dat u nu lijkt te beweren dat wanneer een pedoseksueel een kind aanraakt omdat het 'kind het wil', hij het dan puur doet omdát dit kind het wil en omdat het kind nieuwsgierig is. Ik geloof niet dat dit zo gaat. Een ander mens, met een andere geaardheid, zou hier anders mee omgaan door uit te leggen dat het niet erg is om (bijvoorbeeld) te masturberen, maar dat het net zo iets is als bijvoorbeeld in je neus peuteren; dat doe je als je alleen bent. Dat draagt bij aan de ontwikkeling van een seksuele moraal; masturberen doe je - in de regel - als je alleen bent en later kies jij ervoor met wie jij een dergelijke intieme daad wilt delen. Het komt de ontwikkeling niet ten goede als de 'buurman' (bijvoorbeeld) dan zegt: 'zullen we dat anders samen doen?'. Wat leert dit kind hiervan? Dat het oké is om in groepsverband met volwassenen te masturberen? Mag het kind over dit voorval praten met papa en mama of moet het zijn of haar mond houden? Hier begint het al mee.
Wel prettig dat u hierbij aangeeft dat u (Jorrit en JP) dan alsnog niet bereid bent een dergelijk risico te lopen en hiermee dus eigenlijk zegt dat u kinderen niet zult aanraken. Toch zie ik hier op het forum niet terug dat men resoluut en concreet zegt: ik zal nooit een kind aanraken. En daar schrik ik van. Ik had wellicht verwacht een dergelijk antwoord te krijgen op dit forum, aangezien u valt onder de categorie 'niet veroordeelde pedofielen' (vermoedelijk een nare term voor u, maar ik bedoel dat u dus niets verkeerd hebt gedaan). Ik hoop dat u snapt dat dit het beeld van de mens in de maatschappij juist sterkt, want het lijkt nu alsof u de grenzen op zoekt of verlegd door sexueel misbruik in sommige gevallen te bagatelliseren, of door ingangen te zoeken waarin het 'nog niet zo heel erg slecht is'.
U had het net over een onderzoek waarin werd aangetoond dat sexueel misbruik qua schade eigenlijk wel meevalt in sommige gevallen. Kunt u mij hier meer informatie over geven? Dan kan ik dit wellicht morgen gebruiken in mijn betoog. Verder las ik eerder dat iemand aangaf dat 'alle mensen die negatief zijn over pedofielen klootzakken en sukkels zijn'. Ik stel nu nogmaals de vraag, omdat ik er erg benieuwd naar ben (wederom voor mijn betoog): zijn kindermisbruikers dan ook sukkels en klootzakken? En dan heb ik het niet over sadisten en psychopaten zoals Dutroux, Fritzl (incest is iets anders, ik weet het) en Priklopil, maar daadwerkelijk kindermisbruik. Ik kan me voorstellen dat als je juist zo van kinderen houdt (zoals JP al aangaf) je wellicht een extra grote hekel krijgt aan kindermisbruikers, juist omdat kinderen zo belangrijk voor je zijn. Ik ben bijvoorbeeld erg gek op dieren (uiteraard niet in de sexuele zin) en dit maakt dat ik extra kwaad wordt wanneer ik hoor van dierenmishandeling. Ik hoor heel graag uw mening!
Zal ik het nog een keer proberen dan?
Dat kinderen al sexueel aktief zijn dat is gewoon algemeen bekend. Dat weet ik zelf want dat heb ik vroeger zelf meegemaakt. Ik heb dit perfect beantwoord in het forumonderwerp 'heb ik nog een probleem'. Ik heb het dan niet gedaan met een volwassene maar met een leeftijdsgenoot. Ik was toen nog onder de 10 jaar. Men noemt dit ook wel vader en moedertje spelen. Zoals ik al heb vermeld zie ik nu dat dit geen probleem is geweest, maar dat ik het gewoon prettig vond, maar het feit dat ik betrapt was dat was een probleem. Dat is ook het feit met pedofilie. Stel je voor dat pedofilie gewoon was maar hetero niet. Dat het dus volgens de wet verboden zou zijn om sex te hebben met iemand van het andere geslacht. Denk je dan dat iedereen zich aan de wet zou kunnen houden en dat er niet altijd een aantal mensen zouden zijn die deze wet overtreden.
Het is de maatschappij die er een probleem mee heeft.
Even nog een aanvulling om het bovenstaande nog wat meer kracht bij te geven:
Ik zat net mijn vakantiefilm te kijken. Dit was in India. Ik zag daar op de film een paar mannen hand in hand lopen. Dat schijnt daar heel normaal te zijn. Hier in Nederland zouden we (de maatschappij) ze direct als homo kenmerken.
Hoeveel pedofielen heb je 'als clientjes' die geen kinderen misbruiken? Een relevante groep - de grootste namelijk!
Hoe denk je dat je eenzijdige visie over komt op (jonge) pedofielen, die 'het zelf maar moeten zien uit te vinden'? Zij worden echt niet geholpen door je negatieve voorbeelden van ontspoorde mensen.
Heb je wel eens nagedacht over de 'soms' vreselijke en eenzame strijd die zij moeten leveren? Ook hier komt suicide voor!
Door seksueelmisbruik concequent te verwarren met pedofilie verteken je de werkelijkheid. Wat weet je van de 'doorsnee' pedofiel. Zou het niet veel wenselijker zijn dat de 'pedofiel- in spe' leert hoe hij op een geaccepteerde manier, succesvol met zijn geaardheid leert omgaan?
Iets voor een psycholoog toch?
Helaas moet ik u bekennen dat ik hier duidelijk terug zie wat ik bij de plegers waarmee ik werk ook zie: het bagatelliseren van sexueel kindermisbruik.
Dat kan meerdere redenen hebben. Sowieso hebben veel pedofielen een veel 'genuanceerdere' kijk op seksueel misbruik (zeker de plegers), anders zouden ze zoiets ook niet zo snel doen. Sommigen slaan daarin door, en zij willen dan enkel nog het positieve aspect ervan zien, accepteren en benoemen. Maar een pedofiel die alles "op een rijtje heeft" ziet de nuances, maar ook het totaalplaatje. Wat jij hier zegt is alléén de negatieve kant. Dat moet jij pedoseksuelen ook aanleren om ze "veiliger" in de wereld te laten staan, ze moeten leren dat het "echt niet kan, PUNT", en nuances helpen daar niet bij. Maar een pedofiel die wéét hoe het totaalplaatje eruit ziet, kan jouw uitspraken erin plaatsen en daarbij opmerken dat jij niet het gehele ding laat zien. Van jou uit gezien is dat een "weerwoord" tegen de gedachte dat het "allemaal fout is, PUNT". Weerwoord, dus van jou gezien al per definitie bagatellisering van misbruik.
Maar misschien moest jij eens een iets gebalanceerder uitgangspunt nemen om mee te beginnen. Het enige wat ik (en anderen) hier doen is opmerken dat jij het totaalplaatje niet volledig laat zien, en wij vullen de ontbrekende stukjes in. Dat zijn toevallig allemaal "positieve" of "bagatelliserende" opmerkingen ten aanzien van misbruik zoals jij het ziet, omdat dat natuurlijk precies de stukjes zijn die jij weg laat!
Ik val ook over het feit dat u nu lijkt te beweren dat wanneer een pedoseksueel een kind aanraakt omdat het 'kind het wil', hij het dan puur doet omdát dit kind het wil en omdat het kind nieuwsgierig is.
Ik zie niet hoe dat beweerd werd. Ik benadrukte de mogelijkheid dat er situaties bestaan waarin het kind "wil". Dat is niet de enige réden waarom een pedofiel daarin mee zou willen gaan; de pedofiel heeft zelf ook gevoelens, hij vindt het spannend, en een andere volwassene zou er niets mee hoeven. Maar het is wel een belangrijk aspect in de vraag hoeveel schade er zou ontstaan bij een eventueel contact met een kind, en alleen dáárom heb ik het opgebracht. Niet met de bewering dat de aanrakingen alleen gebeuren omdat het kind het wil, maar met de bewering dat er situaties bestaan waarin het kind het 'wil', en waarin de schade dus kleiner zou zijn dan in situaties waarin het kind (expliciet, of "bang") niet wil.
En dat is een theoretische kut-discussie die ik helemaal niet zo belangrijk vind (want hij is niet praktisch, je hebt er niks aan, het is een theoretische discussie want HIER EN NU kan het nu eenmaal niet), die alleen op gang wordt gebracht door kort-door-de-bocht-redenaties en generaliserende claims die gewoon foutief zijn.
Wel prettig dat u hierbij aangeeft dat u (Jorrit en JP) dan alsnog niet bereid bent een dergelijk risico te lopen en hiermee dus eigenlijk zegt dat u kinderen niet zult aanraken. Toch zie ik hier op het forum niet terug dat men resoluut en concreet zegt: ik zal nooit een kind aanraken. En daar schrik ik van.
Sorry, maar dan heb je niet genoeg topics gelezen. Ik heb ellenlange topics en reacties geschreven over de vraag HOE je als pedofiel nou in de praktijk veilig kan zijn. Alleen dénken dat je geen seks wil hebben met kinderen is wellicht niet genoeg. Dat is dus al een stap voorbíj de vraag óf seks met kinderen kan of niet. Dat is hier op dit forum dusdanig "nee" dat het niet eens echt een topic meer is. Een enkele persoon van buitenaf is het ermee oneens, maar het hele team is daar duidelijk in. Seks met kinderen is veel te riskant, dus dat kan gewoon niet. Ik zet daarvoorbij dan nog een extra stap door te vragen hóe je met die gedachte dan kunt zorgen dat je ook nog écht veilig bent.
Het zou je sieren om je eigen reacties qua inhoudelijke redenatie eens kritisch onder de loep te nemen. Probeer te kijken of je snapt waar wij over struikelen, of je argumenten waterdicht zijn of niet. Mijn eerste discussie over dit onderwerp gaat vele jaren terug en ik "ken" alle argumenten zo langzamerhand al wel. Misschien dat ik daarom wat meedogenloos ben in het onderuit schoppen van (in mijn optiek) brakke argumenten. Maar geef 'ons' het voordeel van de twijfel; het is erg makkelijk om ons bij voorbaat weg te schrijven omdat we pedofiel zijn en "daarom dus wel in de foute richting op zullen redeneren". Maar dan neem je de inhoudelijke redenaties niet serieus. Wij komen met jou tot de conclusie dat seks met kinderen niet kan, alleen zijn onze argumenten anders. Misschien kan je die eens eerlijk proberen te benaderen, gewoon als inhoudelijke argumenten, zonder ons direct te gaan psychologiseren.
U had het net over een onderzoek waarin werd aangetoond dat sexueel misbruik qua schade eigenlijk wel meevalt in sommige gevallen. Kunt u mij hier meer informatie over geven? Dan kan ik dit wellicht morgen gebruiken in mijn betoog.
De directe bron heb ik momenteel niet voorhanden, het is jaren geleden dat ik me daarin heb verdiept en ik heb op dit moment geen zin om het oorspronkelijke onderzoek op te duikelen. Wel wordt in het volgende artikel gelinkt naar de resultaten ervan (en ik héb het oorspronkelijke onderzoek dus ooit eens gelezen, een behoorlijke pil, volgens mij was het een of ander groot meta-onderzoek van 31 kleinere):
http://www.seksueelmisdrijf.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=140&Itemid=161
Wellicht helpt dat met het zoeken ernaar.
Aan Jorrit en Anoniem,
Met enige verbazing heb ik de inzendingen van anoniem gelezen. Eigenlijk niet met verbazinng, want dit is nou eenmaal de mening van de maatschappij.
Alle sexuele contacten met jongeren zijn verkeerd en leiden tot ernstige schade.
Nou ik ben helaas een ervaringsdeskundige op alle vlakken. Vroeger misbruikt door mijn neef en jarenlang foute dingen gedaan met jongens 12-16.
En nu kan ik met vreugde roepen: hoi ik ben pedofiel!
Waarom ben ik blij?
Ik zal dat proberen uit te leggen.
Ik heb mijn levenlang gezocht naar iets, en ik wist niet precies wat.
Ik ben zelf misbruikt toen ik een jaar of 9 was ,en ik heb daar altijd een plezierige kijk op gehad, tensminste ik dacht dat ik het plezierig vond.
Toen ik wat ouder werd (12) ben ik zelf gaan experimenteren met jongens en dat is jarenlang zo doorgegaan.
Ik dacht dat ik zo de genegenheid van de jongens kon krijgen, dezelfde genegenheid die ik ervoer toen ik met mijn neef samen was.
Maar nooit heb ik dat gevoel kunnen beleven. Ik vond me een nul en ik vond me heel slecht, maar ik was nu eenmaal zo.
En onder de vele jongens die ik in mijn leven heb "ontmoet", zijn er ook wel enkelen die heb best leuk vonden om op deze manier met mij om te gaan, ook al ging het initiatief vrijwel altijd van mij uit.
Maar telkens als het uit kwam dan kregen de jongens te horen dat ze heel slecht bezig waren geweest, en dat ze zich slachtoffer moesten voelen, omdat ze door mij misbruikt waren. En in juridische zin is dat natuurlijk ook zo, maar als een jongen dan zei dat hij het helemaal niet zo erg vond dan werd hem de mond gesnoerd. Hij moest het gewoon erg vinden.
Een jaar of 5 geleden is er een keerpunt gekomen in mijn leven. Een jongen wilde mij dwingen tot vergaande handelingen die ik absoluut niet wilde, en dat opende mijn ogen.
De vaste lezers hier op dit forum kennen mijn verhaal wel zo'n beetje denk ik.
Nog even heel in het kort: ik ben naar de huisarts gegaan voor chemische castratie en heb mezelf aangegeven bij justitie.
In mijn hoofd was er iets veranderd. De knop was "om "gegaan. Ik wist heel goed dat ik fout bezig was en ik merkte steeds weer en mer dat dit niet het gevoel was wat ik zocht.
Toen ik weer thuis was werd ik gek van eenzaamheid. De jongens waren uit mijn leven en ik miste dat echt niet meer. Maar er waren op dat moment ook heel weinig volwassenen waar ik mee om durfde te gaan.
Maar van lieverlee is het contact met volwassenen gegroeid. Ik heb een leuke kennnissenkring op kunnen bouwen.
Maar ik was heel bang om jongens tegen te komen. Niet bang om de fouot in te gaan, maar ja ik dacht alleen maar: jij mag nooit meer in de buurt van kinderen komen, want die horen niet in jouw leven.
Maar juist mijn therapeut gaf mij een zet in de goede richting: je moet eens normaal gaan doen en je mag rustig op een normale manier met jongens om gaan!!
Ik was heel verbaast dat juist hij mij deze raad gaf.
Maar ik heb deze raad opgevolgd, met alle gevolgen van dien.
Ik ben nu zo ver, dat ik een goed contact heb met twee jongens van 14, die ik behandel als mijn eigen zoons.
Ik hoor volgens mij nu iedereen zeggen: o o dat kan toch helemaal niet, jij met jouw verleden?
Nou dat heb ik ook altijd gedacht, maar de praktijk is heel anders. Al was het in het begin heel moeilijk voor mij om te ervaren dat alles anders was geworden, dat ik ook zonder sexualiteit met hen om kon gaan.
Uit dit alles blijkt voor mij dat ik echt veranderd ben, mede door het gebruik van de medicijnen.
Maar door de jaren heen heb ik het medicijngebruik zover afgebouwd, dat die nauwelijks nog invloed kunnen uitoefen.
En nu kom ik dus op het punt waar ik mee begon: hoi ik ben pedofiel.
Ik had nooit gedacht dat ik nog eens pedofiel zou kunnen worden. Ik voelde mij voor het leven veroordeeld als pedosexueel. ( en natuurlijk vergeet ik mijn verleden niet, elke dag komt dat nog wel terug. De grote schuld die ik heb opgebouwd raak ik nooit meer kwijt).
Maar ik ben nu heel gelukkig geworden. Ik kan nu zien hoe mooi een jongen is, en niet alleen van lichaam maar vooral in persoon.
Ik geniet elke dag met volle teugen, en vooral als ik met deze twee om mag gaan.
Dit is een proces van vertrouwern krijgen en niet beschamen.
De ouders van deze twee jongens kennen mij door en door, omdat ik volkomen open naar hen ben. Ze kennen mijn verleden tot in detail.
Ook deze beide jongens kennen mijn verleden en er zijn diverse gesprekken geweest wat het betekend als je misbruik wordt. Waar je op moet letten als dat gebeurd. Ze weten waarom ik dingen doe, en ook waarom ik dingen niet doe.
Ik heb nu eindelijk na al die jaren van strijd het gevoel gevonden wat ik zocht: op een normale manier met een jongen omgaan en van hem genieten, zonder dat daar gedachten van lichamelijk contact of zelfs sexuele handelingen aan te pas komen.
Door dit alles ben ik nu pas te weten gekomen dat ik het misbruik van vroeger niet echt fijn vond, maar dat ik toen alleen maar blij was dat mijn neef mij op zo'n positieve manier de aandacht gaf, die ik van mijn ouders nooit kreeg. En dat daar dan dingen gebeurde die eigenlijk niet goed waren, daar stond ik niet bij stil.
Ik ga nu dus niet zeggen dat ik het misbruik van toen nu opeens negatief vind, nee dat gevoel is nog steeds hetzelfde gebleven, maar ik kan nu alles wel in relatie zien.
Ik heb alleen het "positieve"gevoel wat ik al die jaren meedroeg van mijn misbruik gekopieerd naar mijn slachtoffers toe: ik vond het leuk, dus zij zullen het ook wel leuk vinden.
Maar wat ik ook deed, en ik ben gelukkig niet ver gegaan in mijn handelingen, maar ik kon nooit het gevoel grijgen wat ik nu zomaar ontdekt heb: een jongen is gewoon leuk om mee om te gaan. Daar is helemaal geen sexualiteit voor nodig.
Kortom ik ben gelukkig en ik ben heel blij dat ik "gestegen" ben tot pedofiel. Ik kan hier heel goed mee leven.
Misschien een heel gewaagde stelling: ik ben nu een practiserende pedofiel: ik ga op een verantwoorde manier met jongens om. Zonder schade aan te richten. Deze jongens weten en voelen ook aan dat ze van mij niets te vrezen hebben. En dat gevoel maakt mij een beetje trots en heel blij.
Ik kan me niet eens meer indenken dat ik deze jongens op een verkeerde manier zou aanraken, dat zou zoveel kapot maken, kapotmaken wat zo zuiver en teer is.
Ik vind het helemaal niet erg meer om pedofiel te zijn, vooral gezien waar ik vandaan gekomen ben.
Ik heb mijn verleden achter mij mogen laten. (niet uit min geheugen hoor).
En juist ik heb nu mensen( ouders) om me heen die mij hun jongens toevertrouwen.
Heb ik even veel reden om gewoon mezelf te blijven: pedofiel!!
Nieuw Leven.
Ik ben zelf misbruikt toen ik een jaar of 9 was ,en ik heb daar altijd een plezierige kijk op gehad, tenminste ik dacht dat ik het plezierig vond. //
Door dit alles ben ik nu pas te weten gekomen dat ik het misbruik van vroeger niet echt fijn vond, maar dat ik toen alleen maar blij was dat mijn neef mij op zo'n positieve manier de aandacht gaf, die ik van mijn ouders nooit kreeg. En dat daar dan dingen gebeurde die eigenlijk niet goed waren, daar stond ik niet bij stil. //
Ik ga nu dus niet zeggen dat ik het misbruik van toen nu opeens negatief vind, nee dat gevoel is nog steeds hetzelfde gebleven, maar ik kan nu alles wel in relatie zien.
Ik heb alleen het "positieve"gevoel wat ik al die jaren meedroeg van mijn misbruik gekopieerd naar mijn slachtoffers toe: ik vond het leuk, dus zij zullen het ook wel leuk vinden.
Er wringt iets. Je teksten roepen bij mij veel vragen op.
Toen je negen was vond je de aandacht en genegenheid van je neef prettig. Je schrijft: ‘Een positief gevoel.’ Toch beweer je ook dat je het misbruik van vroeger niet echt fijn vond, want, zo lees ik het, er gebeurden dingen die eigenlijk niet goed waren. Je schreef over jongens met wie jij seks had: ‘maar als een jongen dan zei dat hij het helemaal niet zo erg vond dan werd hem de mond gesnoerd. Hij moest het gewoon erg vinden.’ Gold dit ook voor jou? Conclusie: Ik mag het niet fijn gevonden hebben, want het mocht niet. Of ligt het anders? Ben je door je neef kapot gemaakt en daarom ben je nu zo waakzaam. In jouw woorden, over de jongens waar je nu mee omgaat: Ik kan me niet eens meer indenken dat ik deze jongens op een verkeerde manier zou aanraken, dat zou zoveel kapot maken, kapotmaken wat zo zuiver en teer is.
Ik ben benieuwd naar je echte gevoel. Hoe kun je een positief gevoel niet fijn vinden? Vanuit alles wat er mis is gegaan, kan ik begrijpen dat je liever andere keuzes had gemaakt. Je besloot (seksuele) genegenheid te zoeken bij kinderen, terwijl je best wist dat dit niet mocht, je schreef immers: ‘..ik vond me heel slecht, maar ik was nu eenmaal zo.’
De gedachte die in mij opkomt is: Je was geobsedeerd door seks, als een soort verslaving. Je bent afgekickt en chemische castratie heeft erbij geholpen. Nu maak je weer deel uit van het sociale leven.
Heb je trouwens nog contact met die neef? Wat vind je van hem? Gebruikte hij jou puur om zijn lusten te bevredigen, of hield hij echt van jou? Hij zal toch ook gemerkt hebben dat jij het fijn vond?
Tot slot
Jij hebt je leven weer op de rit. Je hebt de weg gevonden die bij je past en daar heb ik respect voor.
Groet,
Meso
----
Iets anders:
Alle sexuele contacten met jongeren zijn verkeerd en leiden tot ernstige schade.
Deze stelling is (natuurlijk) per definitie onjuist. Het is zelfs een kwalijke definitie, want het maakt mensen die positief terugkijken ongeloofwaardig. Je moet immers ernstige schade hebben opgelopen!
Aan pedoseksueel contact kleven veel grote risico’s, met kans op ernstige schade. Dit risico mag je als volwassene niet nemen.
Meso,
Alle sexuele contacten met jongeren zijn verkeerd en leiden tot ernstige schade.
Deze stelling is (natuurlijk) per definitie onjuist. Het is zelfs een kwalijke definitie, want het maakt mensen die positief terugkijken ongeloofwaardig. Je moet immers ernstige schade hebben opgelopen!
Aan pedoseksueel contact kleven veel grote risico’s, met kans op ernstige schade. Dit risico mag je als volwassene niet nemen.
.................................
Ik moest even denken toen ik deze zin las. Ik dacht: dat is helemaal niet mijn mening, dat kan ik niet geschreven hebben.
Maar ik zie nu wat er geberud is: ik had voor deze zin een dubbele punt moeten zetten, want dit is de mening van "de maatschappij", en dus zeker niet mijn mening. Ik heb zelf gelukkig andere ervaringen meegemaakt.
(kun je me ook even uitleggen hoe ik stukjes van een tekst uit een vorig bericht in een kader van een nieuw bericht kan plaatsen)
Nu even over je vragen nav mijn post.
Nu ik als volwassene terugkijk op wat er op mijn 9e gebeurde zijn er dingen op hun plaats gevallen. Ik koppelde destijds sexuele handelingen meteen aan het krijgen van positieve aandacht en genegenheid.
Dat is natuurlijk niet hetzelfde. Dat wordt nu pas duidelijk, mede door mijn gesprekken met mijn therapeut.
Toen vond ik alles postitef, maar nu weet ik dat mijn neef mij gewoon misbruikt heeft voor zijn eigen lusten en ik was gewillig want ik kreeg aandacht, en hoe dat maakte mij toen niet zoveel uit.
‘maar als een jongen dan zei dat hij het helemaal niet zo erg vond dan werd hem de mond gesnoerd. Hij moest het gewoon erg vinden.’ Gold dit ook voor jou?
Ik begrijp je vraag niet helemaal.
Deze zin gaat over het feit, dat de jongens (toen het uitkwam met mij) door de hulpverleners en politie net zolang gedwongen zijn tot dat ze zelf gingen zeggen dat ze het erg vonden, terwijl ze ook verklaren dat ze het onder dwang zeggen en het zelf niet erg vonden!
Dat is de schade die de hulpverlening/ politie alsnog toe brengt aan slachtoffers.
Ik ben door mijn neef helemaal niet kapot gemaakt, het is toen gebeurd en tot voor kort had ik alleen maar de gedachte: het was fijn.
Nu ik dingen los van elkaar kan zien denk ik: ja het was fijn, maar hij is toch fout bezig geweest, omdat ik niet beter wist.
Ik ben nu waakzaam geworden, maar dat heeft niets met mijn neef te maken.
Dat heeft alles te maken met het feit dat ik nu ben gaan inzien dat ik behoorlijk fout bezig was in de achterliggende jaren.
En ondanks dat er totaal geen dwang bij kwam, ben ik wel degene die telkens het initiatief nam.
Juist omdat ik nu het verschil zie tussen een normale omgang met een jongen en een omgang inclusief sexuele handelingen, daarom ben ik me bewust geworden dat dit een betere, maar voor mij veel fijnere manier is om door het leven te gaan.
Nu krijg ik wat ik zoek, vertrouwen en een ook een soort van genegenheid van de jongens.
Ik hoef me nu niet meer schuldig te voelen, geen klote gevoel meer na een ontmoeting.
Was ik geobsedeerd door sex?
Zo voelt het voor mij niet, als ik er op terugkijk.
Sex was maar een hgeel klein onderdeel van mijn omgang met een jongen.
Als een jongen bijvoobeeld een weekend bij mij logeerde, dan was er van dat weekend meestal 10 minuten fout. Maar die 10 minuten dat maakte wel dat ik me zo'n weekend lang schuldig voelde en een rot gevoel had. Want wat ik ook deed, ik vond niet wat ik zocht.
En nu heb ik dat gevoel zomaar gekregen.
Mijn neef heb ik al vele jaren niet meer gezien. Hij heeft, toen ik in detentie zat heel lelijk over mij gedaan. Hij verachtte mij zei hij tegen mijn familie.
Toen heb ik voor het eerst aan mijn familie verteld wat hij bij mij gedaan heeft. Daar heb ik het maar bij gelaten. ik heb geen zin om na zoveel jaren nog deze zaak weer op te rakelen.
Ik heb mijn leven meer dan op de rails, waarom zou ik hem nog lastig gaan vallen. Hij weet het misschien niet eens meer.
Ik hoop dat je nu meer snapt van wat ik schreef, anders mag je natuurlijk altijd weer vragen stellen hoor.
Nieuw Leven.
(kun je me ook even uitleggen hoe ik stukjes van een tekst uit een vorig bericht in een kader van een nieuw bericht kan plaatsen)
Ik kopieer de te citeren tekst en plak het in mijn reactie. Het citaat sluit ik af met [/kwoot] (alleen dan op de juiste manier gespeld: quote , dus.) Aan heb begin van het citaat type ik [kwoot]. Als je de naam van de schrijver erbij wilt vermelden dan type je [kwoot=naam].
Ik koppelde destijds sexuele handelingen meteen aan het krijgen van positieve aandacht en genegenheid.
Dat is natuurlijk niet hetzelfde. Dat wordt nu pas duidelijk, mede door mijn gesprekken met mijn therapeut.
Helder. Dus, je neef vond je niet echt leuk, maar vond je ‘slechts’ seksueel aantrekkelijk? Zonder seks geen ‘vriendschap’. Je merkte dat hij van jouw lichaam genoot en dat gaf een fijn gevoel. Hij had je nodig en dat voelde goed en belangrijk. Zoiets?
‘maar als een jongen dan zei dat hij het helemaal niet zo erg vond dan werd hem de mond gesnoerd. Hij moest het gewoon erg vinden.’ Gold dit ook voor jou?
Ik begrijp je vraag niet helemaal.
Deze vraag is inderdaad niet zo duidelijk. Hij komt voort uit een stukje achterdocht naar de mensen die je behandeld hebben. Je hebt jaren lang een positief gevoel gehad over je seksuele ervaringen als negenjarige. Werd dit geaccepteerd? In hoeverre mag jij het een positief gevoel vinden? Nu ik het zo lees, begrijp ik dat hij je puur gebruikt heeft om zijn lusten te bevredigen. Een pijnlijke constatering, waarvan ik me kan voorstellen dat dit een negatieve uitwerking had op je verdere ontwikkeling.
Mijn vraag had dus beter kunnen zijn: ‘Word / werd jouw mond ook gesnoerd?’ Mag je nog steeds zeggen/ voelen: ‘Het was fijn’.
Ik ben door mijn neef helemaal niet kapot gemaakt, het is toen gebeurd en tot voor kort had ik alleen maar de gedachte: het was fijn.
Ik schreef dit als reactie op een andere uitspraak.
Ik kan me niet eens meer indenken dat ik deze jongens op een verkeerde manier zou aanraken, dat zou zoveel kapot maken, kapotmaken wat zo zuiver en teer is.
Je schrijft heel stellig dat het verkeerd aanraken van deze jongens zoveel kapot zou maken. Ik vind het goed je zwart-wit stelt dat je absoluut geen seks meer wilt met jongens, omdat het zo schadelijk kan zijn. Deze stellige regel hanteer ik ook.
Jij bent niet kapot gemaakt, maar wel verkeerd aangeraakt. Zo zijn er velen. Zijn de kinderen die jij onzedelijk hebt betast, kapot gemaakt? Jij hebt dus mensen kapot gemaakt! Of is deze uitspraak te stellig, dat vermoed ik, namelijk.
Tegenwoordig lijkt het niet meer uit te maken wat er gebeurd is. Een positieve seksuele ervaring lijkt, in het publieke debat, net zo schadelijk als een brute verkrachting. Daar heb ik moeite mee. Het creëert onnodig slachtoffers (lees: kapot gemaakte mensen). Door een seksuele ervaring in je jeugd, moet je wel beschadigd zijn. Als je dit niet zo voelt, kun je dit maar beter voor je houden. Het zwart-wit denken is uiteindelijk ook schadelijk voor ‘het slachtoffer’. Uit verhalen van mensen die in hun jeugd seks hebben gehad met een volwassene blijkt lang niet altijd dat zij zich slachtoffer voelen. Ze zijn lang niet allemaal ontspoord, zelfs al was het contact negatief. Mensen die niet kapot zijn, moet je niet als kapot behandelen. Iemand, zoals die psychologie studente, met een zeer eenzijdige blik, kan zich beter niet bezig houden met pedofilie en slachtofferhulp. Dat er vanuit een woede geroepen wordt: ‘Seks is het aller ergste dat een kind kan overkomen, begrijp ik. Ik vind dat een psycholoog met meer nuance moet kunnen denken. Oh.. ik dwaal af, geloof ik. Ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel
!
Deze vraag is inderdaad niet zo duidelijk. Hij komt voort uit een stukje achterdocht naar de mensen die je behandeld hebben. Je hebt jaren lang een positief gevoel gehad over je seksuele ervaringen als negenjarige. Werd dit geaccepteerd? In hoeverre mag jij het een positief gevoel vinden? Nu ik het zo lees, begrijp ik dat hij je puur gebruikt heeft om zijn lusten te bevredigen. Een pijnlijke constatering, waarvan ik me kan voorstellen dat dit een negatieve uitwerking had op je verdere ontwikkeling.
Mijn vraag had dus beter kunnen zijn: ‘Word / werd jouw mond ook gesnoerd?’ Mag je nog steeds zeggen/ voelen: ‘Het was fijn’.
Nee, ik mag gewoon zeggen hoe ik erover denk. Maar juist doordat ik zelf fout bezig was en nu zie waar dat toe heeft geleid, zowel bij mij als bij sommige jongens, daaom zie ik nu wat er vroeger precies afgespeeld heeft.
Na mijn detentie was ik "bang"geworden voor jongens. Ik probeerde ze zoveel mogelijk uit de weg te gaan, totdat mijn therapeut tegen mij zei: joh, ga nou eens normaal doen, je mag gewoon met een jongen omgaan, dat hoort ook bij jouw nieuwe leven.
Maar ook door alle gesprekken met deze therapeut kwam ik erachter dat het vroeger bij mij thuis ook allemaal niet goed zat. Ik dacht dat ouders overal op deze manier met hun kinderen omgingen.Dat bleek dus niet zo te zijn. En toen dat goed tot mij door ging dringen vielen er dingen op z'n plaats.
Daarom zie ik ook nu dat het "misbruik"van toen niet goed was, niet zozeer om de handelingen zelf, maar om de manier waarop.
Het ging niet om genegenheid geven, maar om lichamelijk gebruik. En bleu als ik was, ik pikte dat gewoon op als aandacht krijgen van een neef.
Jij bent niet kapot gemaakt, maar wel verkeerd aangeraakt. Zo zijn er velen. Zijn de kinderen die jij onzedelijk hebt betast, kapot gemaakt? Jij hebt dus mensen kapot gemaakt! Of is deze uitspraak te stellig, dat vermoed ik, namelijk.
Ik vind het moeilijk om te zeggen dat ik mensen kapot gemaakt heb. Ik wil ook zeker niet bagatelliseren wat ik gedaan heb, maar ik heb geen zicht op het verdere leven van deze jongens, ik heb geen enkel contact meer met hen.
Ik moet dus af gaan wat ik in hun politieverhoren gelezen heb, wat hun ook deels in de mond is gelegd.
Maar ik weet dat ik zeker problemen heb veroorzaakt.
En om deze situatie opnieuw te voorkomen stel ik gewoon: geen verkeerd lichamelijk contact meer. Zeker is zeker!
Ik voel me nu zu gelukkig, waarom zou ik het risico nemen om iets te doen dat dit geluk zou kunnen verstoren?
Tegenwoordig lijkt het niet meer uit te maken wat er gebeurd is. Een positieve seksuele ervaring lijkt, in het publieke debat, net zo schadelijk als een brute verkrachting. Daar heb ik moeite mee. Het creëert onnodig slachtoffers (lees: kapot gemaakte mensen). Door een seksuele ervaring in je jeugd, moet je wel beschadigd zijn. Als je dit niet zo voelt, kun je dit maar beter voor je houden.
Ik weet dat er vreemde dingen gebeuren als er dingen in de openbaarheid komen.
Ik had contact met een jongen van 16-19!!
Deze jongen wist dus heel goed waar hij mee bezig was en liep de deur plat bij mij. Toen alles later uit kwam, bleek ik opeens een boeman te zijn die hem verkracht had. Dus Leiden in last. Bleek hij niet eens te weten wat verkrachting inhield.
Hij noemde het normaal stoeien wat wij deden opeens verkrachten. Deze jongen is persoonlijk een rechtszaak tegen mij begonnen om geld los te krijgen. Want hij had van politie en allerelei hulpverleners gehoord dat hij ernstig misbruikt was en recht had op smartengeld.
Terwijl hij uit eigen beweging naar mij toe kwam en ik `alleen maar mijn handen gebruikt heb`bij hem. Hij was nota bene al 16 toen hij kwam.
Maar ik ben en blijf de dader, dus ik heb geen enkel recht van spreken.
Toen vond ik alles postitef, maar nu weet ik dat mijn neef mij gewoon misbruikt heeft voor zijn eigen lusten en ik was gewillig want ik kreeg aandacht, en hoe dat maakte mij toen niet zoveel uit.
Ik wil daar toch even op in gaan.
Nu "weet" je dat hij je 'gewoon misbruikt heeft voor zijn eigen lusten'. Dat lust van zijn kant een rol gespeeld zal hebben bij die seksuele contacten, dat lijkt me duidelijk en buiten disussie. Maar was lust voor hem dan ook het enige? En maakt dat uit? Als jij bijvoorbeeld de gevoelens die je NU voor jongens hebt, VROEGER ook gehad zou hebben; maar daarnaast deed je desondanks ook 10 minuten op een weekend óók nog seksuele dingen met ze. Omdat dat je ook nog opwond, en de jongens vonden het fijn. Ben jij dan even "fout" als jouw neef vroeger was?
Voor mijn "gevoel" is er verschil tussen iemand die een kind (bijna) alleen maar seksueel interessant vindt, en ermee omgaat om er seks mee te hebben; en iemand die een kind geweldig vindt, misschien zelfs ervan houdt, maar waarmee toch ook heel af en toe iets seksueels gebeurt. Het zou - in mijn optiek - te kort door de bocht zijn om zo'n laatste-categorie contact te reduceren tot "gewoon misbruikt voor zijn eigen lusten". Want zo iemand kan naast of ondanks die contacten namelijk toch ook wel écht van een jongen houden en om hem geven, en dat kunnen gevoelens zijn die diep gaan, en ook oprecht tot uiting komen.
(Het kan natuurlijk zijn dat daar bij jouw neef geen sprake van was, maar dat snap ik nog niet helemaal.)
Je was als kind gewillig, want je kreeg aandacht, en dat was gewoon fijn. Nu, achteraf, is er iets omgeslagen. De vorm van de aandacht die je toen kreeg is, achteraf gezien, "niet goed" meer. Wat is daarin precies veranderd? Je hebt nu het idee dat het 'gewoon misbruik voor lusten' was. Maar kan het niet beide tegelijk zijn? Zowel 'fijne aandacht' voor jou als 'lustbevrediging' voor hem, zonder dat dat aan jouw ervaring afbreuk doet? Wát is het concreet, wat aan jouw ervaring afbreuk heeft gedaan? Wát is het waardoor je ooit positieve ervaring nu 'besmeurd' is?
Helaas moet ik u bekennen dat ik hier duidelijk terug zie wat ik bij de plegers waarmee ik werk ook zie: het bagatelliseren van sexueel kindermisbruik.
Als jij zegt dat iets absoluut slecht is, dan is iedere nuancering een bagatellisering. Absoluutheden horen bij taboes.
Ha.. schiet me ineens een toepasselijk liedje uit mijn ‘Christelijke’ kindertijd te binnen. Heel toepasselijk…
Open je oren om te horen
Open je hart voor alleman..
How sweet….
Heb je goed gezocht en geluisterd?
[Als jij zegt dat iets absoluut slecht is, dan is iedere nuancering een bagatellisering. Absoluutheden horen bij taboes.]
Precies!
Klaas wordt morgen 16. Hij wil echter vandaag met mij seksen. Maar volgens de redenering van Anoniem wordt hij dan voor het leven beschadigd.
Morgen, daarentegen, zal hij van de seks kunnen genieten.
Anoniem lijkt mij intelligent genoeg te begrijpen dat het zo niet werkt.
Maar waar ligt dan de grens? De wet zegt: niet onder de 16 jaar! De beoordeling voor wie seks onder de 16 schadelijk kan zijn, wordt niet (langer) overgelaten aan de pedofiel. Vanuit de wet geredeneerd heeft Anoniem dus helemaal gelijk: Nooit! Wij worden immers niet geacht allemaal en altijd de juiste inschatting te maken. En daar is wel wat voor te zeggen.
Dat Anoniem iedere nuancering van schadelijkheid af doet als bagatelissering, getuigt van intellectuele luiheid. Want dan is Klaas vandaag levensgevaarlijk bezig. Maar morgen...is ie bij mij van harte welkom.
@pedofiel_tweets
[Als jij zegt dat iets absoluut slecht is, dan is iedere nuancering een bagatellisering. Absoluutheden horen bij taboes.]
Precies!
Klaas wordt morgen 16. Hij wil echter vandaag met mij seksen. Maar volgens de redenering van Anoniem wordt hij dan voor het leven beschadigd.
Morgen, daarentegen, zal hij van de seks kunnen genieten.
Anoniem lijkt mij intelligent genoeg te begrijpen dat het zo niet werkt.
Maar waar ligt dan de grens? De wet zegt: niet onder de 16 jaar! De beoordeling voor wie seks onder de 16 schadelijk kan zijn, wordt niet (langer) overgelaten aan de pedofiel. Vanuit de wet geredeneerd heeft Anoniem dus helemaal gelijk: Nooit! Wij worden immers niet geacht allemaal en altijd de juiste inschatting te maken. En daar is wel wat voor te zeggen.
Dat Anoniem iedere nuancering van schadelijkheid af doet als bagatelissering, getuigt van intellectuele luiheid. Want dan is Klaas vandaag levensgevaarlijk bezig. Maar morgen...is ie bij mij van harte welkom.
@pedofiel_tweets
Je gaat hier (tevens) tegen de gedachte van Jorge en Roderik ( en de rest van de moderators) in.
Hun redenering is: als het van de wet mag dan kan het en wat er daarna gebeurt daar praten we niet over.
Daar kom je in jouw geval hier dus niet ver mee kerel.
Beter zeg je dat je het niet wil, maar had je het ondertussen allang gedaan.
Dat is handiger.
En dan wel ff kijken of je 'partner' het ook wel ok vindt. (Ook al is hij te oud.)
En niks zeggen verder.
Fluctuat, ik word er niet blij van als je woorden en meningen gaat verdraaien en namens mij meningen gaat verkondigen alleen om mij op de kast te jagen. Dat laat je in het vervolg dus maar achterwege. Dank.
Misschien ligt het aan mij, maar ik dacht eigenlijk dat ik aardig op één lijn zat met de moderatoren van deze site. Jij vindt kennelijk van niet. Zo te lezen is Jorge het ook niet met je eens.
Je zegt verder dat het handiger is om als je 16 min seks hebt, het niet te zeggen. Als je hele wereld nu draait om jouw gerief, dan heb je wel gelijk.
Ik zelf zie, als kersverse wereldverbeteraar, nog een ander en mijns inziens beter perspectief. Het wenkende vergezicht van de geaccepteerde pedofiel die in open- en eerlijkheid leeft midden in deze maatschappij. En daar past niet veel heimelijkheid bij.
gr,
@pedofiel_tweets
Ik zelf zie, als kersverse wereldverbeteraar, nog een ander en mijns inziens beter perspectief.
Ik reageerde op een post van je waarvan de zin om eerder seks met hem te hebben afdroop.
Of moet ik niet zeggen 'seks' maar 'waar je zin in hebt'?
En nu zeg je dat je dat niet gedaan hebt omdat je een beter perspectief hebt gevonden?
Het tevreden houden van de buitenwacht?
Jij verbetert dus liever de wereld dan dat je werkelijk doet waar je zin in hebt?
En daar raak je niet van in de war?
Bewonderigenswaardig.
(Ook bewonderigenswaardig is de aanvulling van Jorge waaruit hij laat spreken dat ik hem wel op de kast kan jagen maar dat hij nog steeds niet aangeeft waarom ik dat dan kan. Is dat misschien omdat hij niet wil weten waarom ik dat kan en dat hij dat niet leuk vindt en dat hij daarom vind dat ik 'dat' (wat dat dan ook is, het antwoord is aan Jorge natuurlijk) moet laten zodat hij een rustiger leven zonder problemen heeft? Want hij wil overduidelijk niet op de kast gejaagd worden. En waarom wil iedereen eigenlijk een leven zonder problemen? Dat is toch het onmogelijke vragen? Of wil men een ideaal (een leven zonder problemen) najagen terwijl hun verstand hen allang heeft duidelijk gemaakt dat dat een illussie is? Of denkt Jorge: 'over illussies is het mooi praten en het is mooi geld verdienen ermee, maar ze zijn niet handig en als jij handig bent dan heb je ze -net als ik- niet'? Of zegt Jorge alleen dat ik hem niet 'op de kast' moet jagen terwijl hij ondertussen niet wenst aan te geven waarom dat mij steeds weer lukt of waarom hij dat niet wil of waarmee mij dat steeds lukt?
Nee, ik denk dat Jorge meer lef heeft. Hij wil best 'op de kast' gejaagd worden want anders zit hij niet op dit forum.
Maar feit blijft dat hij blijft zeggen dat 'ik te ver ga' en 'ermee op moet houden' terwijl hij niet duidelijk maakt waar hij nou precies mee zit of waarom ik hem niet op de kast mag jagen terwijl zijn aanwezigheid (en zijn reacties op mijn posts) hier aangeeft dat hij dat eigenlijk wèl wil..
Maar zijn lef bestaat uit het feit dat hij steeds weer iets aan 'waarheid' ziet in mijn posts en toch weet aan te geven dat hij het er niet geheel mee eens is. Hij is nog niet zover dat hij kan aangeven waarom ik hem steeds weet te raken en hij zegt ook niet wáár ik hem raak, hij blijft 'misten' : mist opwerpen. Maar kudoos voor het feit dat hij in gesprek blijft en toch tegelijkertijd aangeeft dat ik hem het leven moeilijk maak.)
Ik denk dat wij heel stiekem wel allemaal een beetje jaloers op jou zijn (oh wat zeg ik nou). Maar de meesten van ons kiezen er gewoon voor om geen seks te hebben met een jongen. Niet omdat we denk ik niet zouden willen maar, zoals al vaker gezegd, het in deze maatschappij simpelweg niet kan. Doe je het wel dan komen er vaak grote problemen voor zowel de jongen als voor jou. Het risico voor jezelf heb je wel aardig in beeld maar het risico voor de jongen volgens mij wat minder.
Ik denk dat wij heel stiekem wel allemaal een beetje jaloers op jou zijn (oh wat zeg ik nou). Maar de meesten van ons kiezen er gewoon voor om geen seks te hebben met een jongen. Niet omdat we denk ik niet zouden willen maar, zoals al vaker gezegd, het in deze maatschappij simpelweg niet kan. Doe je het wel dan komen er vaak grote problemen voor zowel de jongen als voor jou. Het risico voor jezelf heb je wel aardig in beeld maar het risico voor de jongen volgens mij wat minder.
Denk maar wat je wilt maar ik heb geen problemen.
Maar ook de jongens niet.
Althans dat zeggen ze steeds.
En wie ben jij om dat in twijfel te trekken?
Rekening houdende met het feit dat de politie minstens tien keer per jaar langs komt om mij te zeggen dat ik een probleem heb maar dat ze geen feitelijkheden hebben om dat dermate te ondersteunen dat iemand er consequenties aan mag verbinden?
Ergo: de jongens blijven komen, en steeds weer nieuwe, en er gebeurt helemaal niks, de politie doet niks en de wijk doet niks.
Wat wil jij dan?
Het gaat mij er niet om dat er misschien mensen op mij jaloers zijn, ik zeg gewoon dat jullie een keus maken die voor jullie fout uit kan pakken. Da's alles.
Waarom zal onze keuze fout uitpakken dan? Ik denk eerder dat de keuzes die jij maakt fout uit kunnen pakken. Misschien niet zo zeer voor jou want jij hebt er vrede mee met hoe je nu met jongens omgaat en waarschijnlijk vindt je het ook niet erg als je nog een keer wordt opgepakt en veroordeeld. Maar je maakt deze keuzes dus puur voor jezelf en niet voor de jongen. Denk je er nooit bij na dat wanneer het naar buiten komt en de jongen wordt in verhoor gezet en de familie is helemaal radeloos om wat er gebeurd is?
Waarom zal onze keuze fout uitpakken dan? Ik denk eerder dat de keuzes die jij maakt fout uit kunnen pakken.
Ik weet dat jij dat denkt maar bij jou blijft het bij denken want ervaring heb je er niet mee.
Ik wil daar niet mee zeggen dat je maar moet doen wat ik doe en dat het allemaal wel goed komt.
Naast de ervaring houd ik enorm rekening met de belangen van de jongens en dat houd mede in dat ik sterk rekening moet houden met de belangen van hun ouders, vriendjes en familie. En dat doe ik ook en dat doe ik goed; tot het bittere einde zeg maar.
Ik zeg niet dat jullie keuze fout zal pakken maar enkel dat het fout kan uitpakken. Mijn keuzes kunnen immers óók fout uitpakken.
Elke keus kan fout uitpakken.
En natuurlijk is jouw keuze safer want als je iets niet doet dan kan een ander daar geen last van hebben.
Maar kan het echt niet zo zijn dat jij of anderen het achteraf gezien jammer kunnen vinden dat je iets gelaten hebt?
En wat is dan precies het verschil tussen het achteraf jammer vinden dat er iets niet is gebeurd en het achteraf jammer vinden dat er wèl iets is gebeurd? Daar lijkt me niet makkelijk een duidelijk antwoord op te vinden.
Misschien niet zo zeer voor jou want jij hebt er vrede mee met hoe je nu met jongens omgaat en waarschijnlijk vindt je het ook niet erg als je nog een keer wordt opgepakt en veroordeeld.
Ik ga niet meer veroordeeld worden. De jongens zullen een aangifte tegen mij nooit ondersteunen. Ook heb ik ze uitgelegd wat ze gaat gebeuren qua politie-optreden en reacties van ouders en omgeving, ze zijn redelijk voorbereid. Voor hun ouders zal het onbekender terrein zijn.
Maar je maakt deze keuzes dus puur voor jezelf en niet voor de jongen. Denk je er nooit bij na dat wanneer het naar buiten komt en de jongen wordt in verhoor gezet en de familie is helemaal radeloos om wat er gebeurd is?
Daar denk ik dus al heel lang over na en ik doe er ook iets mee (zie boven). Shit happens. Ik maak mijn keuzes puur voor de jongen, totaal vanuit zijn belangen gezien. Doordat ik dat bij al mijn keuzes doe, ontstaat er bij de jongens uiteindelijk een verstandhouding met mij. Ze vertellen me een hoop en ik maak daar nooit (wat de consequenties daar ook van zouden kunnen zijn) misbruik van, dat is de basis van onze relatie. Niet makkelijk voor mij maar ook niet voor hen. Maar ze komen hier omdat ze wijzer willen worden. Geld of goederen geef ik nooit. Ik ga geen alcohol of drugs voor ze scoren. Maar als ze het meenemen dan mogen ze het nuttigen. (Heb hier rare dingen gezien met alcohol, wiri en xtc.)
Ik zal ook zeker niet doen wat jij doet. Dat heb ik volgens mij wel voldoende duidelijk gemaakt.
Tuurlijk kun je achteraf iets jammer vinden dat je iets gelaten hebt. Maar daar moet ik dan gewoon mee leren leven. Maar ik kan mij niet voorstellen dat ik achteraf spijt zou kunnen hebben dat ik geen seks heb gehad met een jongen als de mogelijkheid daar was. Er zijn zoveel dingen in het leven die je achteraf anders had gezien. Zo is het leven nou eenmaal.
Ik vindt het wel een harde uitspraak dat je zegt dat je nooit meer veroordeeld zult worden. De politie hoeft maar een keer binnen te vallen en jou te zien met een jongen in bed. Ik heb iemand gesproken die dit heeft meegemaakt. Dus zoveel is er echt niet voor nodig hoor.
Ik vindt het wel een harde uitspraak dat je zegt dat je nooit meer veroordeeld zult worden. De politie hoeft maar een keer binnen te vallen en jou te zien met een jongen in bed. Ik heb iemand gesproken die dit heeft meegemaakt. Dus zoveel is er echt niet voor nodig hoor.
Als de politie wil komen binnenvallen dan hebben ze een redelijk vermoeden van schuld nodig. Op die basis gaan ze het niet redden, en ik weet aardig waar ik sta en wat er speelt. En wat ik daarna moet verklaren.
Vergelijk me niet met een domoor
Tuurlijk kun je achteraf iets jammer vinden dat je iets gelaten hebt. Maar daar moet ik dan gewoon mee leren leven. Maar ik kan mij niet voorstellen dat ik achteraf spijt zou kunnen hebben dat ik geen seks heb gehad met een jongen als de mogelijkheid daar was. Er zijn zoveel dingen in het leven die je achteraf anders had gezien. Zo is het leven nou eenmaal.
Ja maar ik ga er toch nog even op in:
Wat jij schrijft is allemaal vanuit jouw persoontje.
Wat denk je nou als je iets laat dat een ander beperkt?
Als je iets niet doet wat de ander denkt nodig te hebben?
Denk je dan: 'nooit over nagedacht'? Of: 'zo is het leven nou eenmaal'?
Houd je dan enkel rekening met jezelf? Nee toch?
Oh je gaat er van uit dat ik de jongen dan beperk als ik geen seks met hem heb? Dat moet toch niet gekker worden. Ik kan mij geen manier voorstellen dat ik een jongen beperk door geen seks met hem te hebben. Het is toch niet natuurlijk om seks te hebben met een jongen. Ik kan me voorstellen dat als jij uitstraald dat je seks wil hebben met een jongen dat hij die gevoelens ook aanvoelt en dan misschien ook wel wil. Maar een jongen hoort geen seks te hebben met een volwassen man, dat is niet natuurlijk. Hij moet vriendinnetjes krijgen en daar lekker mee gaan seksen en tot die tijd mag hij bij mij komen en zal ik lief voor hem zijn en genegenheid tonen en alles wat daarbij komt kijken. En als hij vragen heeft over seksualiteit dan zal ik die voor hem beantwoorden. En als het nodig is zal ik zeggen dat hij bij mij geen seks zal vinden, dat hij daarvoor bij de meisjes terrecht kan. En dan weet ik zeker dat ik die jongen niet beperkt maar zelfs verrijk.
Oh je gaat er van uit dat ik de jongen dan beperk als ik geen seks met hem heb? Dat moet toch niet gekker worden. Ik kan mij geen manier voorstellen dat ik een jongen beperk door geen seks met hem te hebben. Het is toch niet natuurlijk om seks te hebben met een jongen. Ik kan me voorstellen dat als jij uitstraald dat je seks wil hebben met een jongen dat hij die gevoelens ook aanvoelt en dan misschien ook wel wil. Maar een jongen hoort geen seks te hebben met een volwassen man, dat is niet natuurlijk. Hij moet vriendinnetjes krijgen en daar lekker mee gaan seksen en tot die tijd mag hij bij mij komen en zal ik lief voor hem zijn en genegenheid tonen en alles wat daarbij komt kijken. En als hij vragen heeft over seksualiteit dan zal ik die voor hem beantwoorden. En als het nodig is zal ik zeggen dat hij bij mij geen seks zal vinden, dat hij daarvoor bij de meisjes terrecht kan. En dan weet ik zeker dat ik die jongen niet beperkt maar zelfs verrijk.
Het is wel allemaal vanuit jouw gedachten hè.
Natuurlijk kun jij je van alles niet voorstellen.
En dat je alles zeker weet. Terwijl het enkel uit gedachten en ideeën komt.
Maar niet uit de praktijk of iets weten.
En laat de rest maar voor zichzelf zorgen...
Lekker simpel man.
Mensen zeggen wel eens van mij dat ik een ongeleid projectiel ben. En ze hebben best gelijk.
Maar jij bent er ook één. Ook al praat je als iemand die dat niet wil zijn.
Hij moet vriendinnetjes krijgen.
Pfft. GEEF hem gvd dan een vriendinnetje als jij dat wilt. En ZEG hem dat hij geen homo mag worden.
Jezus, help die kerel dan in plaats van enkel aan jezelf te denken.
Volgens mij begrijp je het niet helemaal. Het is zeker vanuit mijn gedachten en hoe ik erover denk. Ik wil alles doen vanuit het oogpunt van het kind. Als het kind seks met mij wil dan zal ik zeggen dat hij dat niet moet doen, omdat dit niet goed voor hem is. Zoals ik al zei kan hij hiervoor beter een vriendinnetje (of vriendje als hij homo is) zoeken van zijn eigen leeftijd.
Ik had niet zo snel door dat het om een homo ging. Maar vriendje is natuurlijk net zo goed. Maar dan wel een vriendje van zijn eigen leeftijd.
(of vriendje als hij homo is)
Je beseft dat dat 'tegennatuurlijk' is. (Of m.a.w. het gebruiken van 'natuurlijkheid' in een discussie over morele aanvaardbaarheid van gedrag is volkomen absurd.)
Volgens mij begrijp je het niet helemaal.
Ik ben blij dat je zegt geen seks te willen hebben met kinderen.
Dat scheelt 99,8 % van de problemen.
Ownee, ik bedoel 0,2 %.
Maar: ... het scheelt!
@Fluctuat nec mergitur
ik ga niet meer veroordeeld wordem ??? hoe kan je dan nu weten ? er hoeft maar 1 jonger te zijn die gaat praten en je kan brommen
ergens is het misschien wel goed dat dit eens gaat gebeuren wordt je even met de neus op de feiten gedrukt
@Fluctuat nec mergitur
ik ga niet meer veroordeeld wordem ??? hoe kan je dan nu weten ? er hoeft maar 1 jonger te zijn die gaat praten en je kan brommen
ergens is het misschien wel goed dat dit eens gaat gebeuren wordt je even met de neus op de feiten gedrukt
Het is volgens jou vast niet rechtvaardig maar: er gaan geen jongens praten.
En als ze dat wel zouden doen dan heb alleen ik in de hand of ik veroordeeld ga worden, niemand anders.
Dus: ik kan niet met de neus op de feiten worden gedrukt, dus ik ben een goed burger. Iedereen tevreden.
@Fluctuat nec mergitur
ik ga niet meer veroordeeld wordem ??? hoe kan je dan nu weten ? er hoeft maar 1 jonger te zijn die gaat praten en je kan brommen
ergens is het misschien wel goed dat dit eens gaat gebeuren wordt je even met de neus op de feiten gedrukt
Het is volgens jou vast niet rechtvaardig maar: er gaan geen jongens praten.
En als ze dat wel zouden doen dan heb alleen ik in de hand of ik veroordeeld ga worden, niemand anders.
Dus: ik kan niet met de neus op de feiten worden gedrukt, dus ik ben een goed burger. Iedereen tevreden.
blijf vooral in die waan
blijf vooral in die waan
Als ik het positief zie dan bedank ik je voor je steun (Y)
Bewondering voor mij. Prachtig! Maar wellicht is je bewondering voor mij toch op verkeerde argumenten gebaseerd.
Het klopt dat ik seks met Karel wil. Ook als hij nog geen 16 is. Dat idee vind ik nu eenmaal prettig. Ook al weet ik dat het plezier in seks ook sterk wordt overdreven. Maar ik wil de seks niet tegen elke prijs. Jij toch ook niet? Je claimt dat jouw jongens geen leed hebben van hun seksuele relaties met jou. Dat is mooi. De essentie is echter of jij vindt dat jouw gerief belangrijker is dan een gerede kans op leed bij de jongen die je op dat moment lief hebt?
Als het antwoord ja is, dan ben je, excusez le mot, een eikel!
Als het antwoord nee is, dan is de vraag: waar ligt dan die grens? Want ergens bestaat er het risico dat een jongen (nu of in de toekomst) leed ondervindt. Die grens verschilt natuurlijk per situatie (jongen, pedofiel, type relatie, type seksueel contact en context).
De wet zegt echter dat jij die afweging niet mag maken voor jongeren onder de 16. Dat doet de wet mijns inziens terecht omdat niet iedereen altijd een goede afweging maakt. In die zin vind ik dus dat het voorkomen van leed belangrijker is dan mijn eigen plezier.
Jij maakt de afweging om wel seks met jongens te hebben (“steeds weer nieuwe”). Je claimt namelijk dat dit nooit tot leed heeft geleid. Of dat werkelijk zo is, is moeilijk te controleren. Heb jij jezelf wel eens seks met een jongen onthouden omdat je vond dat de jongen daar niet aan toe was? Je zal niet de eerste zijn die zijn eigen gedrag vergoelijkt en negatieve gevolgen voor de jongen wegwuift.
Anderen zijn conservatiever en nemen de wet als uitgangspunt. Waarom irriteert je dat zo? Omdat de conservatieven hun boodschap mondig vertellen? Of botst het met jouw essentie van het pedofiel zijn? Ik vind zelfs dat jouw irritatie overslaat in dedain. Jammer en volgens mij onnodig.
Komt dat dedain misschien doordat je je op de kast gejaagd voelt? (kleine hint). Kan het zijn dat de behoudende standpunten (van Jorge en zijn team) te veel botsen met jouw praktijk van de ene jongen na de andere? Zou die botsing je aan het denken zetten en je een ongemakkelijk gevoel geven? Misschien word je wel aan het twijfelen gezet of je afwegingen qua seks niet te gemakzuchtig zijn? Suggestieve vragen, maar je posts lezende kan je dat wel hebben.
Tot slot over mijn praktijken dan maar? Dat gaat vast ten koste van je bewondering voor mij. Mijn praktijk richt zich voornamelijk (maar geheel niet uitsluitend) op platonische vriendschappen. Lang niet altijd makkelijk hoor, want er zijn momenten dat de behoefte aan seks groot en sterk aanwezig is. Vaak was mijn inschatting echter dat seks veel kapot zou maken. Wellicht niet altijd direct op het moment zelf, maar wel op wat latere termijn. De keer dat ik met een jongen van 17 het bed deelde (ja ruim voorbij de leeftijdsgrens) bleek de knul te hebben gelogen over zijn leeftijd. Het contact bleek alsnog in de strafbare zone te vallen.
Samenvattend: ik ben niet tegen seks, maar ben wel voorzichtig voor de boys en voor mijzelf. Ik vind dat daar niets mis mee is.
Bewondering voor mij. Prachtig! Maar wellicht is je bewondering voor mij toch op verkeerde argumenten gebaseerd.
Nee hoor, mijn bewondering is beslist niet op verkeerde argumenten gebaseerd
Het klopt dat ik seks met Karel wil. Ook als hij nog geen 16 is. Dat idee vind ik nu eenmaal prettig. Ook al weet ik dat het plezier in seks ook sterk wordt overdreven. Maar ik wil de seks niet tegen elke prijs. Jij toch ook niet? Je claimt dat jouw jongens geen leed hebben van hun seksuele relaties met jou. Dat is mooi. De essentie is echter of jij vindt dat jouw gerief belangrijker is dan een gerede kans op leed bij de jongen die je op dat moment lief hebt?
Als het antwoord ja is, dan ben je, excusez le mot, een eikel!
Het ligt een beetje anders; in het begin (dat ik seks had met kinderen om het nog maar weer eens te noemen, maar het is gewoon voor de duidelijkheid) was het inderdaad zo dat ik mijn gerief belangrijker vond dan de kans op ellende voor de jongens. Dat was als ik nu terugkijk dan ook een periode waar ik niet trots op ben. Maar toch ging het goed. En daarna ging het steeds beter. Betere communicatie met de jongen tijdens en na de seks, tot op heden zelfs. Soms zelfs met jongens waar ik geen seks mee heb. Omdat ze vragen hebben. Doordat ik leer van mijn fouten zit ik al jaren op het niveau dat ik goed kan inschatten wat de gevolgen zijn van een bepaald moment.
Ik moet toch toegeven dat er nu een jongen is van 18 waar ik vroeger seks mee gehad heb toen hij 11 was, dat ging goed. Maar later is het ook op zijn 16e gebeurd, en ik denk dat hij dáár wel moeite mee heeft. Daar is toch iets fout gegaan denk ik. Ik kan er slechts naar gissen want hij wil er niet over praten ('ach, viel wel mee toch..'). Maar dat stelt me geenszins gerust. Hij komt nog steeds maar steeds minder ('druk met de studie'). Dat zijn voor mij toch wel signalen. Daarna heb ik geen seks meer gehad met jongens. Ik moet eerst weer even alles op een rijtje zien te krijgen. Waar het (misschien) fout ging en wat ik nu moet doen en hoe.
Als het antwoord nee is, dan is de vraag: waar ligt dan die grens? Want ergens bestaat er het risico dat een jongen (nu of in de toekomst) leed ondervindt. Die grens verschilt natuurlijk per situatie (jongen, pedofiel, type relatie, type seksueel contact en context).
De wet zegt echter dat jij die afweging niet mag maken voor jongeren onder de 16. Dat doet de wet mijns inziens terecht omdat niet iedereen altijd een goede afweging maakt. In die zin vind ik dus dat het voorkomen van leed belangrijker is dan mijn eigen plezier.
Met de wet heb ik echt niets te maken als het gaat om wat ik doe of laat. Ik zorg er alleen voor dat ik rekening houd met mijn medemens.
Ook hier doe ik dat. Ik ben wel regelmatig provocerend maar het is wel mijn bedoeling dat er sommigen hier er hopelijk iets verder mee kunnen. Het kwartje valt nooit meteen.
Jij maakt de afweging om wel seks met jongens te hebben (“steeds weer nieuwe”). Je claimt namelijk dat dit nooit tot leed heeft geleid. Of dat werkelijk zo is, is moeilijk te controleren. Heb jij jezelf wel eens seks met een jongen onthouden omdat je vond dat de jongen daar niet aan toe was? Je zal niet de eerste zijn die zijn eigen gedrag vergoelijkt en negatieve gevolgen voor de jongen wegwuift.
Het is voor jou uiteraard moeilijker te controleren dan ik dat kan, of mijn gedrag bij mijn jongens niet tot leed heeft geleid, ik ben erg blij dat je dat inziet.
Ik heb talloze keren (bepaalde) seks (maar ook kritiek of hulp of muziek of wat dan ook aan een jongen onthouden omdat ik dacht dat het op dat moment voor hem niet goed was. Denk niet dat als ik een jongen eenmaal heb gepijpt dat ik er dan meen recht op te hebben, elke dag is anders. Ik zie dat niet als een recht wat kan worden uitgebouwd. Van jou krijg ik de indruk dat als iemand ergens aan toe is dat je dat dan vanaf die dag op die persoon mag botvieren. Dat is natuurlijk ook een mening maar zo doe ik mijn zaken niet.
Ik weet dat ik in de comfortabele positie verkeer dat ik kan wegwuiven gewoon omdat er simpelweg geen schade is. Als ik wel schade vermoed dan wuif ik niet weg.
Anderen zijn conservatiever en nemen de wet als uitgangspunt. Waarom irriteert je dat zo? Omdat de conservatieven hun boodschap mondig vertellen? Of botst het met jouw essentie van het pedofiel zijn? Ik vind zelfs dat jouw irritatie overslaat in dedain. Jammer en volgens mij onnodig.
Het irriteert mij niet als mensen zich aan de wet houden. Wat ik wel doe is mensen provoceren die bang of onzeker zijn.
Ik ben geen zachte heelmeester.
Bottomline is dat iedereen voor zichzelf mag uitmaken wat 'ie doet of laat. En dan hoop ik maar dat ze daar veel geluk bij vinden.
Het zou jammer zijn als mensen iets doen of laten waar ze later spijt van krijgen.
Komt dat dedain misschien doordat je je op de kast gejaagd voelt? (kleine hint). Kan het zijn dat de behoudende standpunten (van Jorge en zijn team) te veel botsen met jouw praktijk van de ene jongen na de andere? Zou die botsing je aan het denken zetten en je een ongemakkelijk gevoel geven? Misschien word je wel aan het twijfelen gezet of je afwegingen qua seks niet te gemakzuchtig zijn? Suggestieve vragen, maar je posts lezende kan je dat wel hebben.
Ik weet niet precies waar mijn houding door komt, meestal doe ik maar gewoon wat en daar heb ik ruime ervaring mee.
Die standpunten waar ik wel eens tegen ten strijde trek, zou ik niet zozeer behoudend willen noemen maar veilig. Ze verkondigen dat je geen risico's mag lopen. Maar ik vraag me wel eens af wie daar voordeel van heeft.
Ik heb 't al wel eens eerder gezegd maar toen was jij hier nog niet als ik het goed heb: een in zedenzaken gespecialiseerde advovaat vertelde me ooit dat van de duizend trauma's die iemand in z'n kindertijd kan oplopen er slechts twee met seksualiteit te maken hebben.
Niemand reageert hier ooit op en dat zul jij ook wel niet doen.
Voor mij geldt dat ik me ook met die 998 andere oorzaken bezighoud en dat ik ook die trauma's probeer te voorkomen.
Geen leuk onderwerp, scoor je gen punten mee. Want die 998 andere oorzaken zijn niet strafbaar.
Lekker makkelijk, niemand heeft het er over.
Tot slot over mijn praktijken dan maar? Dat gaat vast ten koste van je bewondering voor mij. Mijn praktijk richt zich voornamelijk (maar geheel niet uitsluitend) op platonische vriendschappen. Lang niet altijd makkelijk hoor, want er zijn momenten dat de behoefte aan seks groot en sterk aanwezig is. Vaak was mijn inschatting echter dat seks veel kapot zou maken. Wellicht niet altijd direct op het moment zelf, maar wel op wat latere termijn. De keer dat ik met een jongen van 17 het bed deelde
'het bed deelde' .. Bedoel je dat je seks had? Ik bedoel, ik weet nu niet of je het uit preutsheid zo zegt of dat je inderdaad enkel het bed deelde?
(ja ruim voorbij de leeftijdsgrens) bleek de knul te hebben gelogen
Stoute jongen! Je had wel in de bak kunnen belanden!
over zijn leeftijd. Het contact bleek alsnog in de strafbare zone te vallen.
Samenvattend: ik ben niet tegen seks, maar ben wel voorzichtig voor de boys en voor mijzelf. Ik vind dat daar niets mis mee is.
Als jij vindt dat daar niets mis mee is, dan is er ook niets mis mee.
Ik moet toch toegeven dat er nu een jongen is van 18 waar ik vroeger seks mee gehad heb toen hij 11 was, dat ging goed. Maar later is het ook op zijn 16e gebeurd, en ik denk dat hij dáár wel moeite mee heeft. Daar is toch iets fout gegaan denk ik. Ik kan er slechts naar gissen want hij wil er niet over praten ('ach, viel wel mee toch..'). Maar dat stelt me geenszins gerust. Hij komt nog steeds maar steeds minder ('druk met de studie'). Dat zijn voor mij toch wel signalen. Daarna heb ik geen seks meer gehad met jongens. Ik moet eerst weer even alles op een rijtje zien te krijgen. Waar het (misschien) fout ging en wat ik nu moet doen en hoe.
Heb jij dan tóch de illusie dat je die risico's kan en moet overzien en controlleren, voordat je ze neemt? Met die laatste zin ga je (in mijn ogen) in één klap van de dappere, wijze, smerige pragmatist naar een naïeve, idealistische, angstige controlfreak.
Ik dacht dat jij risico's zo in de ogen durfde te kijken; maar als je ermee geconfronteerd wordt dat ze soms ook fout gaan, dan toch maar even niet?
Ik moet toch toegeven dat er nu een jongen is van 18 waar ik vroeger seks mee gehad heb toen hij 11 was, dat ging goed. Maar later is het ook op zijn 16e gebeurd, en ik denk dat hij dáár wel moeite mee heeft. Daar is toch iets fout gegaan denk ik. Ik kan er slechts naar gissen want hij wil er niet over praten ('ach, viel wel mee toch..'). Maar dat stelt me geenszins gerust. Hij komt nog steeds maar steeds minder ('druk met de studie'). Dat zijn voor mij toch wel signalen. Daarna heb ik geen seks meer gehad met jongens. Ik moet eerst weer even alles op een rijtje zien te krijgen. Waar het (misschien) fout ging en wat ik nu moet doen en hoe.
Heb jij dan tóch de illusie dat je die risico's kan en moet overzien en controlleren, voordat je ze neemt? Met die laatste zin ga je (in mijn ogen) in één klap van de dappere, wijze, smerige pragmatist naar een naïeve, idealistische, angstige controlfreak.
Ik dacht dat jij risico's zo in de ogen durfde te kijken; maar als je ermee geconfronteerd wordt dat ze soms ook fout gaan, dan toch maar even niet?
Hoho, er is misschien geen probleem op het seksuele vlak (want daar had ik het over) maar ik vrees het.
Ik ben ook maar een mens. Met angsten.
Dat er iets is, daar ben ik van overtuigd maar wat het is of waar het vandaan komt, geen idee.
Ik zie 'm vandaag weer en gooi een balletje op.
Misschien ben ik een smerige pragmatische naïeve idealistische angstige control-freak maar misschien ook wel gewoon iemand die gewoon probeert zoveel mogelijk te overzien. Daar heb ik geen kijk op. Ik doe gewoon mijn best.
Ik wordt door wat nu speelt niet geconfronteerd met een risico maar met een mogelijk gevolg van een risico.
En dat probeer ik zo recht mogelijk in de ogen te kijken.
Overigens heb ik twee jaren geleden een goede vriend van hem en een goede volwassen vriend van mij verteld wat er gebeurd is. Omdat ik me er gelijk erna al niet lekker bij voelde. Zodat hij later als hij wat tegen mij wil ondernemen, sterk genoeg staat om het te winnen. Als hij dat zou willen.
Toch zie ik hier op het forum niet terug dat men resoluut en concreet zegt: ik zal nooit een kind aanraken.
Ik neem hem niet letterlijk over, maar:
Ik neem mij ten stelligste voor om nooit seksuele handelingen met een kind te verrichten.
Omdat ik het risico op schade veel te groot vind. Je kan simpelweg nooit vooraf inschatten of het een kind gaat beschadigen. Of die schade nu veroorzaakt wordt door de daad zelf of door reacties van derden (stokpaardje van sommige mensen die pleiten dat seks met kinderen in sommige gevallen wel kan) maakt daarbij naar mijn mening niet uit.
Probeer je dogma's los te laten. Seks met een kind is niet per definitie misbruik. Wel meestal. Seks met een kind is niet per definitie schadelijk. Wel vaak, en je weet vooraf niet of er schade ontstaat. Seks met een kind is niet altijd onder dwang. Sommige kinderen willen graag seks, ook met een volwassene. Ik vind dat je dan als volwassene een duidelijke grens moet stellen: dat gaat niet gebeuren. En ja, dat is even slikken als pedo, maar daar is weinig aan te doen. Dit zijn allemaal feiten, aangetoond en wel. En nee, dat is niet bagatelliseren van seks met kinderen, dat is onzin. Seks met kinderen is onverminderd fout (vind ik tenminste). Maar je moet wel de nuances zien om op een zinnige manier met de materie om te kunnen gaan. Redeneren vanuit dogma's kan meer schade, problemen en verdriet opleveren dan je voor mogelijk houdt. Zeker in de doelgroep waarmee jij werkt. Kinderen lokken inderdaad soms seks uit, dat zal je moeten erkennen. Als je daar als volwassene op in gaat is de kans groot dat je brokken maakt. Nogal onverantwoordelijk dus, en daar zal je je behandeling ook op moeten richten: leren omgaan met zulke situaties.
En het bovenstaande wil ik je ook echt op het hart drukken. Ik ben zelf hulpverlener van beroep, en een open, onbevooroordeelde houding tegenover cliënten zie ik als een van de belangrijkste waarden binnen de grondhouding als hulpverlener. Ook als een waarde die altijd een uitdaging blijft overigens.
Ik neem mij ten stelligste voor om nooit seksuele handelingen met een kind te verrichten.
Probeer je dogma's los te laten. Seks met een kind is niet per definitie misbruik.
Wat is een dogma volgens jou?
Waar jij moeite mee hebt, Anoniem, is afstand te nemen van het plaatje wat jij in je hoofd hebt over kindermisbruik en pedofilie. Je hebt met diverse slachtoffers van kindermisbruik gesproken en hun schrijnende verhalen staan in je geheugen gegrift. Je kan je daarom niet voorstellen dat er ook slachtoffers zijn die minder last hebben van het misbruik, of die er zelfs helemaal geen last van hebben. Die heb je namelijk niet gesproken. Jij noemt het dan bagatelliseren als wij daarover beginnen. Maar als je goed leest (en dat doe je niet, of dat wil je niet) dan is daar helemaal geen sprake van. Wij ontkennen helemaal niet dat kindermisbruik vaak hele ernstige gevolgen heeft. Wij ontkennen niet dat er heel veel slachtoffers zijn van seksueel misbruik. Wat wij alleen zeggen is dat je niet bij voorbaat iemand al als slachtoffer moet zien als je zijn of haar verhaal nog niet kent en alleen maar weet dat er sprake is geweest van pedoseksueel contact. Door hierin niet zoveel mogelijk open en onbevooroordeeld te staan als hulpverlener (of naaste) kan je dingen mogelijk erger maken dan ze zijn. En dat moet je te allen tijde zien te voorkomen. Daarom laten wij je ook een andere kant zien, een kant die je inderdaad van anderen niet vaak hoort omdat er simpelweg geen plaats is voor mildere verhalen over (vermeend) misbruik. Het feit dat niet al het misbruik even ernstig is doet echt niets af aan de gevallen van misbruik die wel heel ernstig zijn. Als je je dat niet kunt realiseren dan moet je je ernstig gaan afvragen of je wel objectief hulp kunt bieden aan slachtoffers! Je professioneel handelen komt dan toch echt in het geding. Gelukkig heb je nog tijd om daaraan te werken. Denk er maar eens goed over na, zonder je teveel door je eigen gevoelens te laten leiden. Niet makkelijk, wel noodzakelijk.
Psst... Buzz... wie zijn 'wij'?
Eh.. iedereen die zich aangesproken voelt? Jij niet begrijp ik..?
Ik weet niet of ik me aangesproken moet voelen. Het is jouw tekst, jij weet namens wie je spreekt als je 'wij' zegt. Hoop ik. Als je een standpunt namens een groep mensen wil uitdragen vind ik het alleen wel zo correct als je dat afstemt met die groep mensen en erbij vermeldt uit wie die groep mensen dan bestaat. Anders kan je beter namens jezelf spreken. Maar goed, het is een klein detail in een wat mij betreft prima post.
Hou dat gevoel van 'houden van' vast en dan weet je genoeg. Niet verder over nadenken. Dat is wat mensen teveel doen.
Het enige wat jou onderscheidt van mij is dat ik geen sex kan hebben, tenminste niet met kind. Maar ik kan me prima met mezelf vermaken hoor. En er zijn genoeg hetero mensen die nooit sex hebben en hier ook nooit problemen aan ondervinden. Bij heteromensen heb je uiteraard ook uitzonderingen (verkachtingen en noem zo maar op).
Echter, waar ik tegen aan loop binnen dit forum - en binnen deze website - is dat men niet lijkt te begrijpen waarom de maatschappij negatief is ten aanzien van pedofilie.
---
Ik vind het persoonlijk de ergste daad die iemand kan plegen. Van kinderen blijf je af, klaar. Ik heb met slachtoffers gewerkt, dus helaas kan ik weten hoe het leven van kinderen verwoest is. Zoals jij omschrijft hoe jij 'van iemand houdt', dat gevoel wordt bij hen weggenomen. Zij zullen dat gevoel niet meer écht kennen, omdat zij zichzelf afsluiten. De maatschappij moet haar kinderen beschermen en hierom is het logisch dat er negatief wordt gekeken naar 'gevaren' voor de eerbaarheid van kinderen.
Even scherp.. Serieus, maar vat ook dit niet op als aanvallend.
Om moedeloos van te worden. Waaruit blijkt dat men op dit forum niet lijkt te begrijpen waarom de maatschappij negatief is ten aanzien van pedofilie?
Als pedofiel word je voortdurend gewezen op de verschrikkingen van kindermisbruik. Reacties als deze zijn nagenoeg standaard. Tuurlijk is men zich bewust van de grote gevaren, maar daar houdt het niet op. Zo zwart-wit als je voorspiegelt is het niet, ook dat is aantoonbaar, maar dat wordt vaak door onwetendheid en het taboe niet gezien en erkend.
Ik doe mijn uiterste best om mijn kinderen een goede opvoeding te geven en ze te wapenen tegen mensen die het slecht met hen voor hebben. Verhalen van seksueel misbruik raken mij ook, net als alle andere vormen van misbruik en verwaarlozing. Dat ik, en dat is vanuit het naïeve zwart-wit denken heel begrijpelijk, continu geassocieerd word met misbruik vind ik triest en soms kwetsend. Alsof ik ‘als man met pedofiele gevoelens’, verantwoordelijk ben voor gruwelijkheden door anderen begaan. Krijg jij wel eens de waarschuwing dat jij geen mensen mag verkrachten? Al roep, of schrijf ik duizend keer dat ik, vanwege het onverantwoord grote risico, seks met kinderen afkeur (al zijn er ook verhalen van positieve ervaringen), dan nog is de primaire reactie een waarschuwing als; ‘van kinderen blijf je af’. Triest, dat zelfs een psychologiestudent denkt in absolute termen.
Ik las dat je een betoog gaat houden over pedofilie. Hoe kom jij aan je informatie? Interessant, maar naar mijn weten moeten ook psychologen het stellen zonder relevante informatie over pedofilie, in algemene zin (Niet te verwarren met de eenzijdige kennis over kindermisbruik, want, zo te lezen weet je daar al veel van.). Wat ga je vertellen?
Het onderwerp verdient aandacht. Wat mij betreft is prioriteit nummer één - kennis vergaren, niet over misbruik, maar over pedofilie in algemene zin. Luister naar pedofielen, schuif je vooroordelen opzij en ontdek de invloed die deze geaardheid heeft op het leven.
Succes met je betoog!
Realiseer je alleen wel dat het sex hebben met kinderen NOOIT, maar dan ook NOOIT gerechtvaardigd mag worden en het allerergste is dat een kind kan overkomen. Ik vind het persoonlijk de ergste daad die iemand kan plegen. Van kinderen blijf je af, klaar. Ik heb met slachtoffers gewerkt, dus helaas kan ik weten hoe het leven van kinderen verwoest is.
Ik ben slechts geïnteresseerd en niet aanvallend, ik hoop dat dit ook niet zo wordt opgevat.
Je bent aanvallend en je roept populistische dingen.
Dat zijn geen zaken die je ver brengen in je beroepsgroep.
Qua inkomen wel maar qua resultaten niet.
Ik heb seks gehad met kinderen die er totaal geen spijt van hebben. Ook nu twintig jaren later niet.
Volgens henzelf is hun leven niet verwoest.
Integendeel, ze hadden het contact met mij niet willen missen.
Dat zeggen ze.
Misschien was de seks niet hun sterkste wens in onze relatie maar ze geven allen aan dat ze er geen spijt van hebben afwegende wat ik voor de rest voor ze heb betekent.
Dan is nu voor jou de vraag wat de uitspraken van die jongelui waard zijn.
(Ik breek hier geen lans voor het oeverloos seks hebben met kinderen maar dat die seks soms dus wel kan als je er voorzichtig en met respect mee omgaat. Bij mij is het tot nu toe gelukkig nog nooit mis gegaan, afgaande op hoe de jongens er jaren later op terug kijken. Ik heb er meer spijt van dan zij, lijkt het.)
Dus je hebt er wel spijt van?
Dus je hebt er wel spijt van?
Beslist!
Bij mijn eerste vriendje in ieder geval.
Maar niet omdat de seks niet lekker was en ook niet omdat hij er problemen aan over zou hebben gehouden.
Maar omdat ik later vond dat ik eigenlijk graag meer van hem had willen weten en dat ik te laat doorhad dat het bij die jongen zó werkte dat de seks met hem dat in de weg stond.
Ik had minder seks met hem moeten hebben of een kortere periode. Waarschijnlijk het laatste.
Dat is waar ik spijt van had.
Nja, het is eigenlijk geen spijt maar een onprettig gevoel.
De jongen (33 jaar inmiddels) heeft nergens spijt van en heeft er alleen goede gevoelens en herinneringen aan over gehouden, zegt hij.
Ik geloof 'm en respecteer zijn kijk op de gang der zaken.
Maar ik heb er mijn eigen kijk op.
Nou ik vindt het toch al heel wat dat je toe kunt geven dat je af en toe wel spijt hebt
Ik ben ook maar een mens