Auteur: Alex Verburg
Titel: Het huis van mijn vader
Jaar: 2002
Uitgever: Amsterdam: De Arbeiderspers
Omvang: 200 pagina’s

De auteur

Alex Verburg is journalist en maakte naam als interviewer. Deze roman is zijn literaire debuut.

Het verhaal

Floris van Zevenhoven groeit op in de jaren 60. Hij is de op één na jongste in een gezin van 7 kinderen. Hij kan genieten van kleine dingen die gebeuren in zijn leven: van het draaiorgel dat langskomt tot het brood halen bij de bakker. Als hij 11 jaar is overlijdt onverwacht zijn vader. Een jaar later gaat het niet goed op school en gaat hij een huiswerkinstituut bezoeken. Daar ontmoet hij meneer Santos, die verliefd op hem wordt en hem in de liefde inwijdt. Dat maakt Floris erg onzeker over zichzelf. Is hij homo?

De jongen

Floris is een lieve jongen, die niet goed tegen ruzie kan en gevoelig is voor stemmingen, geuren en geluiden. Hij is de jongste zoon in het gezin, maar hij trekt veel op met zijn 5 jaar oudere broer. Als die op een cruiseschip gaat werken kan Floris zijn geheimen met niemand meer delen.

De man

Olivier Santos is 27 jaar en leraar op het huiswerkinstituut wat Floris bezoekt. Hij is ook geen ruziezoeker: hij heeft ruzie gehad met zijn vader maar zoekt hem in de zomer toch weer op. Het karakter van de man wordt verder matig uitgewerkt in het boek.

De relatie

Floris zit achterin het lokaal en soms streelt Olivier hem over zijn rug of kriebelt hij hem door zijn haar tijdens het huiswerk maken. Vlak voor de vakantie blijft Floris na de les zitten praten met Olivier en hij vertelt honderduit. Olivier nodigt hem uit voor een roeitochtje in de vakantie.
Tijdens het roeitochtje gebeuren er dingen die Floris fijn vindt maar tegelijkertijd aan zichzelf doen twijfelen: is hij homo? Het volgende jaar worden de huiswerklessen al gauw omgezet in bezoekjes bij Olivier thuis. Die wijdt Floris in in de klassieke muziek, de literatuur, en de liefde.

Vlak voor de volgende zomervakantie, als Floris inmiddels 15 is en de zomer in Parijs gaat doorbrengen, gaan ze seksueel nog een stap verder. Tijdens de vakantie schrijven ze elkaar. Maar vlak voor de terugreis ontvangt Floris een brief van zijn moeder die vertelt dat Olivier bij een auto-ongeluk omgekomen is.

Het oordeel

In de eerste twee hoofdstukken is het even wennen aan de stijl van de auteur. Hij schrijft vanuit het perspectief van Floris, en dat komt op mij geloofwaardiger over naarmate die wat ouder wordt in het verhaal. Maar sfeer weet hij zeker op te roepen met de beschrijving van kleine gebeurtenissen en de gevoelens die Floris daarbij heeft. Verburg schrijft beeldend en meeslepend.
Dat geldt ook voor de relatie met Olivier, al is het jammer dat zijn personage weinig uitgewerkt blijft. De dubbele gevoelens van de jongen zijn echter mooi beschreven.

Het einde van het boek komt abrupt en is niet vrolijk. Onvermijdelijk was er een einde gekomen aan de relatie, maar dit is wel erg plotseling. Zo kan de werkelijkheid zijn, maar ik was ook benieuwd geweest hoe het verder gegaan zou zijn.

Het huis van mijn vader is een melancholisch boek, wat bij sommige lezers zeker de tranen in de ogen zal brengen.

Andere besprekingen

'Het huis van mijn vader' maakt de liefde tussen een minderjarige tiener, Floris, en een man van achter in de twintig, zijn bijlesleraar Olivier, geloofwaardig en begrijpelijk. Zowel het tijdsbeeld als de coming of age van Floris zijn prachtig beschreven. Verburg bouwt alles rustig en secuur op, op een manier die bijna klassiek aandoet.
(Walter Kraut, Trouw)

Het boek is interessant doordat Verburg de naïviteit van Floris en de schoonheid van de liefde van begin tot einde laat overheersen. Helaas laat juist de blijvende onschuld van Floris het boek uiteindelijk zachtjes leeglopen. Want het interessantste van een relatie tussen een volwassen man en een jongen is wat er gebeurt als de jongen ouder wordt. Wil hij de man dan nog? Wil de man hem nog als er overal haar op hem gaat groeien? Dat schreeuwt om een dramatische wending van de plot - en die onwikkeling komt er niet. Sterker nog, het boek eindigt door een kunstgreep (een dodelijk auto-ongeluk) in een anticlimax. (Arjen Fortuin, NRC)