Mijn verhaal
Hallo iedereen,
Mijn naam is Jelmer, ik ben 23 jaar jong en ik kwam deze website op het spoor toen ik wat informatie aan het zoeken was over dit onderwerp.
Ik vind het moeilijk om over dit onderwerp te praten met vrienden/familie (nooit gedaan ook) dus ben blij dat ik er hier vrij over kan zijn.
Ik weet niet waar ik moet beginnen, ik denk dat ik maar start op mijn 16e.
Toen ik 16 was keek ik in de zomermaanden vaak naar meisjes in de leeftijd van 12/13.
Ik voelde me er seksueel toe aangetrokken en verbleef in de zomermaanden graag bij recreatieplassen en zwembaden om lekker rond te kijken.
Ik schrijf nu vanuit mijn oogpunt, als dit verkeerd of niet gepast overkomt mogen de mods mijn tekst aanpassen, maar ik vond (en vind) het gewoon heerlijk om kleine meisjes in een mooie bikini te zien met vaak beginnende borstjes die er dan heel goed in te zien zijn. Af en toe zie ik ook nog wel leuke jongetjes, maar dat wel in mindere mate. Overigens vind ik het nog mooi om te kijken en zit ik nog steeds op de zomerdagen bij recreatieplassen. Vaak blijf ik dan even een ijsje eten en loop ik een rondje maar ik ga snel weer weg omdat de toezicht tegenwoordig zo streng is en ik niet op wil vallen. Ik houd zelf niet van zwemmen namelijk.
Maar goed. Terug naar mijn 16e. Ik bedacht me toen niet dat ik 'anders' was aangezien de meisjes maar een paar jaar jonger dan ik waren. Ook downloadde ik wel verkeerde dingen, maar hierbij dacht ik gewoon: dat zijn tenminste meisjes van ongeveer mijn leeftijd en wat moet ik met seksueel getinte afbeeldingen van vrouwen die 10 jaar ouder dan ik zijn.
Echter op mijn 18e begon ik me te realiseren dat het leeftijdsverschil groter werd. Toen ik 19 was heb ik een administratieve stage gehad op een basisschool en daar was een meisje uit groep 8 die erg aan mij 'klitte'. Waarom weet ik niet, maar ik had het gevoel dat ze steeds naar me toe kwam en af en toe lachte ze naar me in het voorbijlopen. Stiekem vond ik die aandacht best leuk. Al heb ik nooit uit mezelf contact met haar gezocht omdat ik wist dat 19&12 niet kan. Wat haar ertoe dreef om contact te zoeken met een 19-jarige jongen weet ik nog steeds niet. Wel zie ik haar gezicht nu ik dit type zo weer voor me. In die tijd was ik me nog niet bewust van mijn gevoelens, ik had gedachten als: ik val gewoon op jonge dames, als ik 30 ben vind ik 12 te jong en val ik op 23-jarigen. Eigenlijk was dit een onzin-gedachte, maar dat weet ik nu!
Ik ben nu dus 23 en wist twee jaar geleden dat het goed zou kunnen dat ik een soort van 'afwijking' had. Ik heb er lange tijd mee geworsteld en heb op een bepaald moment gedacht: ik kan er beter hobby van maken dan er mee worstelen. Het klinkt raar, maar zo voel ik het. Al is het nog wel moeilijk omdat ik bij niemand kwijt kan dat ik die hobby heb. Mijn collega kan op maandagochtend zeggen: ik heb gister lekker rondjes geraced op het circuit, met mijn motor. Bij wijze van spreken dan. Ik kan moeilijk zeggen: ik heb gister lekker jonge meisjes bekeken daar en daar. Dat is wel jammer maar er rust nu eenmaal een negatieve lading op.
Verder bekijk ik regelmatig foto's op een website waar (legale) foto's van kinderen gedeeld worden, ik noem liever geen naam van deze website. Bovendien schrijf ik om mijn fantasieën kwijt te raken zelf verhalen. Waar ik op deze website toevallig ook een draadje over zag.
Wel wil ik even duidelijk maken dat ik mijzelf niet als pedofiel zie. Ik zie mijzelf eerder als een man die op jonge meisjes valt. Laat ik zo zeggen: op zaterdagavond twee glaasjes alcohol drinken maakt je geen alcoholist. Het downloaden en sharen (via mail) van kinderpornografische beelden ben ik volledig mee gestopt en niet alleen omdat het strafbaar is maar ook omdat ik denk: kijken mag maar aankomen is het niet. Ik word er misselijk van als ik me bedenk hoe onwetende kinderen gedwongen worden om seksuele handelingen te verrichten met volwassen mannen. Ik wil misbruik absoluut niet op mijn geweten hebben en wil het ook niet op mijn geweten hebben dat anderen foto's maken van misbruik om mij achter de computer 'fun' te laten hebben.
Bij mijn buren is regelmatig een meisje van 12 op bezoek (een vriendinnetje van hun kinderen) Ik kijk graag, ik zag haar een paar weken geleden zelfs topless in de tuin en op zo'n moment krijg ik wel een grote jeweetwel (ik druk me even voorzichtig uit). De enige vraag die ik voor mezelf (nog) niet goed beantwoord heb is dan: waarom is (met lust) kijken naar een jong meisje niet fout terwijl andere dingen wel fout zijn? Het enige dat ik mij weet te bedenken is: dat ik ernaar kijk, that is me. Er zijn ook mannen die naar mannen kijken en vrouwen die naar vrouwen kijken en ik ben toevallig een man die naar jonge meisjes kijkt. En zolang het bij kijken blijft vind ik dat niet verkeerd. Om even duidelijkheid te scheppen: ik word misselijk van figuren als die Benno L. en Robert M.
Wat ik hiermee duidelijk wil maken: ik wil de ervaring met mijn gevoelens graag aan een groep kwijt die mij eerder zal begrijpen en wil bovendien voor het beeld naar buiten even duidelijkheid scheppen dat niet iedere man die dit soort gevoelens heeft per definitie fout is of foute bedoelingen heeft. Als ik bij wijze van spreken op dat knappe meisje uit mijn buurt zou moeten passen dan kunnen de ouders van dat meisje er 100% van op aan dat ik geen rare dingen doe. Overigens wil ik mijzelf met dit verhaal niet de hemel in prijzen of reacties verwachten als: wat fijn dat je weet wat je doet je bent een goed mens, want er zullen ongetwijfeld meer mensen zijn die er zo over denken als ik. Maar aangezien er toch een negatieve lading op dit soort gevoelens rust wil ik het gewoon graag kwijt. Ik vind het namelijk jammer dat wanneer ik langs een speeltuintje loop en kennelijk opval (wat me vanmorgen nog gebeurde) dat er dan gelijk een moeder is die me op een vreemde manier nakijkt. Dan heb ik bijna de neiging te roepen: uw dochter is een lekker ding maar ik doe haar niets hoor! Want om zoiets kan ik inwendig boos worden. Maar ik weet ook wel dat dit door de slechte personen komt die maar al te graag als moeder even niet oplet een kind mee de struiken in wil sleuren.
Ik wil als laatste nog twee dingen kwijt:
1. Ik val ook op vrouwen van mijn eigen leeftijd, ben momenteel vrijgezel maar mijn toekomstdoel is gewoon vrouw, huis,hond, eigen kinderen.
2. Ik heb dit verhaal uit een impuls geschreven en wist niet waar te beginnen waar te eindigen en hoe te omschrijven. Ik hoop daarom dat ik duidelijk ben.
3. Ik hoor graag wat jullie van mijn verhaal vinden en leer ook graag van anderen wat hun ervaringen zijn.
Groeten,
Jelmer
Een eerste opmerking:
Wel wil ik even duidelijk maken dat ik mijzelf niet als pedofiel zie. Ik zie mijzelf eerder als een man die op jonge meisjes valt. Laat ik zo zeggen: op zaterdagavond twee glaasjes alcohol drinken maakt je geen alcoholist.
Ik snap die vergelijking niet zo. Moet je per se in een bepaalde mate toegeven aan gevoelens, voordat je jezelf "pedofiel" kan noemen? Ik noem mijzelf pedofiel, omdat ik op jonge jongens val. Wat ik daar verder mee doe is helemaal niet relevant. Toen ik niks met jonge jongens deed, was ik gewoon pedofiel, want ik viel op jongens. Nu heb ik (sociale) contacten met kinderen, maar if anything voel ik me nu mínder pedofiel dan toen; gewoon omdat ik me veel minder met die gevoelens identificeer, ze nemen een natuurlijk plekje in in mijn leven (maar wel een prominente plek).
Beste Jorrit,
Zoals ik al eerder aangaf heeft het woord pedofiel een negatieve lading.
Dat weet iedereen.
Als ik op een willekeurige verjaardag zou zeggen: ik ben pedofiel dan weet ik niet of ik daar nog veilig ben.
Als ik bijvoorbeeld zou zeggen: ik ben homo (dat ben ik niet) dan zou dat geaccepteerd worden.
Bovendien wil ik niet als ik in de krant lees: pedofiel misbruikt zoveel kinderen, willen denken: dat is de groep waar ik ook in thuis hoor.
Want dan moet ik me ervoor schamen, terwijl ik er juist (op een aantal vragen die ik nog heb na) niet ermee wil zitten dat ik zo ben.
De vergelijking van die alcohol is: ik kijk graag naar meisjes maar wil (nog) geen pedofiel genoemd worden.
Ik lust wel een wijntje (alleen in de weekenden) maar wil geen alcoholist genoemd worden.
Dat je je wil distantiëren van de term pedofiel vanwege de negatieve lading, dat kan ik begrijpen.
Maar de vergelijking met alcoholist vind ik scheef, omdat daarvoor aan een inhoudelijke 'eis' voldaan moet worden voordat je jezelf alcoholist kan noemen. Die inhoudelijke eis is dat je een bepaalde hoeveelheid alcohol drinkt. In het geval van 'pedofiel' zie ik alleen de seksuele aangetrokkenheid tot kinderen als enige 'eis', en daaraan voldoe je gewoon.
Wanneer je jezelf geen alcoholist noemt omdat je niet zo bijster veel alcohol drinkt, doe je iets fundamenteel anders dan wanneer je jezelf geen pedofiel noemt omdat daar zo'n negatieve lading aan kleeft, ondanks dat je wel gewoon op kinderen valt.
Hoi Jelmer,
Ik vind je verhaal ook zeker duidelijk. Je kan zien dat je probeert te ontwikkelen en jezelf te vinden in wie en wat je bent. Je lijkt me daarin goed op weg.
Dat je in je puber jaren extra aangetrokken voelde ten opzichte van jonge meisjes lijkt me niet onlogisch. Het is een normaal iets voor jongeren rond die leeftijd alleen lag jou voorkeur op een lagere leeftijd. Daar doe jezelf niks verkeerds aan, lijkt mij.
Je vergelijking met alcoholisme kan ik niet helemaal delen, al snap ik wel waar je op doelt.
Een alcoholist is iemand die niet kan functioneren zonder een hoeveelheid alcohol te hebben genuttigd. Zolang jij geen drang ervaart om alleen met jonge meisjes bezig te zijn, meer dan ook leeftijdsgenoten, zou dat geen probleem moeten zijn. Daarmee wil ik ook niet suggereren dat je geen jonge meiden in je leven gaat tegenkomen met wie je een goede, positieve omgang kan beleven.
Ik denk dat de meeste je heel goed kunnen begrijpen als je stelt dat sommige mensen pedofilie een slechte naam geven en daarmee bepaalde uitspraken en het maatschappelijk gevoel jegens pedofielen in de hand werken. Maar om heel eerlijk te zijn, dat is jouw aapje niet om te dragen, dat ligt bij die mensen die zo kort door de bocht gaan.
Groet
Hoi Jelmer,
Welkom hier! Altijd goed om je verhaal te delen. Ik geloof dat jouw manier van omgaan met je gevoel niet zo gek veel anders is dan de mijne. Alleen dat je op meisjes valt... onbegrijpelijk
(je snapt dat ik jongens leuk vind)
Ik zie jou wel als pedofiel. Of meer als biseksueel eigenlijk als je volwassen vrouwen ook aantrekkelijk vindt. Maar welk labeltje je jezelf op wil plakken moet je lekker zelf weten en is bovendien helemaal niet zo belangrijk.
Volgens mij is genieten van meisjes zoals je dat nu doet ook best prima, zolang je niet doorslaat en een voyeur wordt tenminste. Nouja, dat ben je in zekere zin al, maar wie kijkt er nu nooit naar het deel van de mensheid dat het bloed sneller doet stromen? De vraag is zoals altijd: waar leg je de grens van het acceptabele. Leg die voor jezelf vast en controleer regelmatig of je je nog aan die grens houdt, dat is denk ik het beste dat je kan doen. Ik ga zelf veel met jongens om, en daar zijn ook zeker jongens bij die ik aantrekkelijk vind. Ik heb er zelf weinig moeite mee om me aan de grenzen te houden die ik mezelf gesteld heb. Maar ik heb er lang genoeg over gedaan om die grenzen te stellen en er achter te komen wat er met mij gebeurt als ik die grens moet naleven. Hoe ik omga met de 'lastige' momentjes, zullen we maar zeggen.
Je hebt een mooie duidelijke schrijfstijl, Jelmer. Ik merk aan je post dat je nog wat onwennig bent met het delen van je gevoelens voor jonge meisjes, maar wat wil je ook. Dat komt allemaal wel. Neem de tijd en schrijf als je er zin in hebt!
Hoi Jorge,
Dank voor je reactie!
Grenzen stellen.
Is inderdaad belangrijk.
Ik stel mijn grens bij kijken en fantaseren.
Hooguit nog een glimlach als iemand terugkijkt, maar verder dan dat ga ik niet.
Ik heb weinig contacten met meisjes van die leeftijd, ik zou dat best leuk vinden maar ga er niet naar op zoek.
Juist om het idee dat bij wijze van spreken een kus op de wang al verkeerd uit kan pakken (ik ben nu eenmaal achterdochtig over de kijk van onze samenleving) zal ik mijn grenzen nooit overschrijden.
Dan nog even een vraag: wat vinden de lezers van dit verhaal van de negativiteit rondom pedofilie en hebben jullie zelf geen last van schaamte om jezelf een pedofiel te noemen?
Dan nog even een vraag: wat vinden de lezers van dit verhaal van de negativiteit rondom pedofilie en hebben jullie zelf geen last van schaamte om jezelf een pedofiel te noemen?
Absoluut niet zelfs. Ik vind het wel prima om pedofiel te zijn. Ik zou me schamen als ik me niet aan mijn eigen grenzen kon houden. Je kan mensen niet beoordelen op wie ze zijn, maar enkel op wat ze doen. Dus is er ook geen reden om je te schamen voor wie je bent. Zo kijk ik er tegenaan tenminste. Dat er mensen zijn die er anders tegenaan kijken is jammer, maar dat is toch echt hun probleem. Ik ben pedofiel en ben er zelfs trots op dat ik met die moeilijke seksuele voorkeur een leuk en verantwoord leven kan hebben. Het enige probleem dat ik ondervind is dat ik niet echt kans zie om zelf vader te worden. Wat ik op zich wel graag zou willen.
De negativiteit vind ik soms jammer en kan ook gewoon tot praktische problemen en kopzorgen leiden. Dat gebeurt soms ook. Vervelend, maar ik kan weinig anders dan dat accepteren en me richten op de leukere zaken in het leven. En me onder meer via dit forum richten tot mensen om op een normale, realistische manier met pedofilie om te gaan. Het is fijn om te merken dat de meeste mensen uiteindelijk best in staat zijn om genuanceerd en realistisch na te denken.
Ik ben het volledig met Jorge eens. Voor mij is het pedofiel zijn totaal niet iets dat negatief is. Je mag best weten dat ik er trots op ben pedofiel te zijn. Dat andere mensen hier dan wat anders over denken is hun probleem.
Nu ga ik nog een stapje verder. Ik zie het zelfs als een gave. Waarom zie ik het als een gave. Mijn twee neefjes heb ik te logeren gehad. Ze zijn hier een stukje gelukkiger weggegaan dan dat ze gekomen zijn. Mijn ene neefje zei tegen zijn moeder, toen hij weer thuis was, ik mis ome JP toch zo en hij moest hierbij huilen. Toen hij bij mij was zei hij dat hij zich zo veilig voelde bij mij.
En je moet weten dat de ouders van mijn neefjes op de hoogte zijn van mijn voorkeur voor jongens.
Wel een soort van angst dat er mensen zijn die met die informatie iets zouden doen waarmee ik belast zou kunnen worden. Dan ook nog niet eens mezelf. Ik wou dat volledige openheid een mogelijkheid was. Ik hoef het niet via de radio, tv of internet verkondigd gezien te worden. Maar voor die pedofielen die dat wel doen gebeurt dat wel en wordt de informatie ook vaak nog verdraait.
Als voorbeeld, mijn beste vriend weet dat ik pedofiel ben. Voor hem was dat geen probleem om zijn zoontje bij mij te laten logeren. Dat waren extra fijne dagen. Gewoon leuk op trekken met die knul. Hij heeft me toen ook verteld dat hij me zou steunen mocht het ooit uitkomen dat ik pedofiel was. Toen stelde ik hem de vraag wat hij zou doen als zijn zoontje daarmee gepest werd op school. Zijn zoontje is 9. Stel mensen komen er achter en het komt op zijn school. Klasgenootjes krijgen via hun ouders te horen dat ik een engerd ben. Ongetwijfeld zou hij daarmee gepest worden want zo zijn kinderen nu eenmaal.
Ik kan me heel goed voorstellen dat hem dit ontzettend veel leed zou aandoen, hij zou niet begrijpen of zien waar anderen op doelen want zo kent hij me helemaal niet. Ik denk zelfs dat hij tot een bepaald niveau zijn ‘grotere broer’(hij zelf gevraagd of hij zo naar mij mocht refereren) zou willen verdedigen en in zijn onmacht zouden ruzies kunnen ontstaan.
Daar schrok mijn maat wel van, dat was wel duidelijk, daar had hij zelf nog niet over nagedacht. Dus enige voorzicht is wel geboden.
Wat ik zelf vind van misbruik van kinderen ? In een woord: Triest. Ieder misbruikt kind is er een te veel. De motieven voor iedere misbruiker zijn verschillend. Daarom kan ik er verder niet goed over oordelen. Maar goede hulp voor misbruikers lijkt me meer zinvol dan een ‘nekschot’.
Er zijn uitzonderingen, die moeten gewoon (levenslang) achter tralies en daar eventueel hulp ontvangen.
Groet
Hallo iedereen,
Dank voor de reacties tot zover.
Dit geeft me zeker stof tot nadenken!
Groeten,
Jelmer
Echter op mijn 18e begon ik me te realiseren dat het leeftijdsverschil groter werd. Toen ik 19 was heb ik een administratieve stage gehad op een basisschool en daar was een meisje uit groep 8 die erg aan mij 'klitte'. Waarom weet ik niet, maar ik had het gevoel dat ze steeds naar me toe kwam en af en toe lachte ze naar me in het voorbijlopen. Stiekem vond ik die aandacht best leuk. Al heb ik nooit uit mezelf contact met haar gezocht omdat ik wist dat 19&12 niet kan. Wat haar ertoe dreef om contact te zoeken met een 19-jarige jongen weet ik nog steeds niet. Wel zie ik haar gezicht nu ik dit type zo weer voor me. In die tijd was ik me nog niet bewust van mijn gevoelens, ik had gedachten als: ik val gewoon op jonge dames, als ik 30 ben vind ik 12 te jong en val ik op 23-jarigen. Eigenlijk was dit een onzin-gedachte, maar dat weet ik nu!
Ik zat je verhaal nog eens te lezen en viel me bovenstaande stukje op. Zoek op youtube maar een Hans Teeuwen Pedofiel. Dan weet je precies waarom dat soort meisjes aan jou klitten. Kinderen voelen heel erg goed aan als je om ze geeft en omdat jij nog wat extra gevoel daarbij hebt voelen zij zich hierdoor nog meer tot je aangetrokken.
En nog een tip van mij voor jezelf. Accepteer gewoon dat je pedofiel bent en als je dat een te negatief woord vindt noem je jezelf girllover. Mensen die op jongens vallen noemen zichzelf wel boylover.
Echter op mijn 18e begon ik me te realiseren dat het leeftijdsverschil groter werd. Toen ik 19 was heb ik een administratieve stage gehad op een basisschool en daar was een meisje uit groep 8 die erg aan mij 'klitte'. Waarom weet ik niet, maar ik had het gevoel dat ze steeds naar me toe kwam en af en toe lachte ze naar me in het voorbijlopen. Stiekem vond ik die aandacht best leuk. Al heb ik nooit uit mezelf contact met haar gezocht omdat ik wist dat 19&12 niet kan. Wat haar ertoe dreef om contact te zoeken met een 19-jarige jongen weet ik nog steeds niet. Wel zie ik haar gezicht nu ik dit type zo weer voor me. In die tijd was ik me nog niet bewust van mijn gevoelens, ik had gedachten als: ik val gewoon op jonge dames, als ik 30 ben vind ik 12 te jong en val ik op 23-jarigen. Eigenlijk was dit een onzin-gedachte, maar dat weet ik nu!
Ik zat je verhaal nog eens te lezen en viel me bovenstaande stukje op. Zoek op youtube maar een Hans Teeuwen Pedofiel. Dan weet je precies waarom dat soort meisjes aan jou klitten. Kinderen voelen heel erg goed aan als je om ze geeft en omdat jij nog wat extra gevoel daarbij hebt voelen zij zich hierdoor nog meer tot je aangetrokken.
En nog een tip van mij voor jezelf. Accepteer gewoon dat je pedofiel bent en als je dat een te negatief woord vindt noem je jezelf girllover. Mensen die op jongens vallen noemen zichzelf wel boylover.
Het is ook echt typies iets voor hans teeuwen om zo iets in zijn shows te doen.
Waar de meeste cabaretiers ophouden gaat hij nog een stapje veder.
Ik heb het stukje net bekeken.
Als je zijn overdrijven eruit haalt is het inderdaad licht herkenbaar.
Verder vind ik mijzelf een girllover noemen een goed alternatief.
Pedofiel vind ik gewoon niet lekker klinken.
Dat kan altijd nog.
Pedofiel vind ik gewoon niet lekker klinken.
Dat kan ik me heel goed voorstellen en ik vind het ook helemaal niet belangrijk hoe je jezelf noemt. Dat je je verhaal hier hebt durven schrijven en naar reacties vraagt, dat is belangrijk! Want zo kun je er samen met anderen inhoudelijk over nadenken en wordt je niet zo gauw het gestreste type dat Teeuwen meesterlijk neerzet, maar dat absoluut niet goed met zijn gevoelens om kan gaan. Ook niet met kinderen trouwens.
Toch wil ik nog even op het woord pedofiel ingaan. Het is indertijd ingeburgerd als een neutraler alternatief voor het toen gebruikelijke woord kinderlokker. Inmiddels roept het echter minstens de zelfde negatieve emoties op. Op de site b4uact.org in de VS spreken ze van minor attracted people (mensen die zich tot minderjarigen aangetrokken voelen).
Je schreef aan het eind "ik val ook op vrouwen van mijn eigen leeftijd". Je girllover component is dus voor jou een deel van het spectrum dat je persoonlijkheid omvat. Kennelijk een belangrijk deel, en zeker iets waar je goed mee om moet blijven gaan. Als je dat beheerst mag je het van mij zelfs als een vermogen gaan beschouwen, zoiets als muzikaliteit of een wiskundeknobbel.