Hoe denk je dat ik me voel?
23 februari 2005, 02:52 — wan
Hoe denk je dat ik me voel?
Denk je dat het voor mij zo makkelijk is?
mezelf accepteren zoals ik ben
Denk je dat het makkelijk is om zo te zijn?
om continu in de knoop te zitten
Denk dat dit mijn keuze is?
Om te zijn zoals ik ben
Denk je dit echt?
Of praat je de rest achterna
Wat denk je nou?
Dat we allemaal zo zijn
Denk maar eens
Denk maar eens goed na
Reacties
tjah, ik heb er weinig woorden voor.. Denk er de laatste tijd veel overna... En eigenlijk is mijn mening alleen maar positief verbeterd... Ik heb er echt goed overna gedacht... Maar goed is niet goed genoeg.... Tof gedichtje, echt waar...
Hey! Kop op man! Ik kan me echt heel erg goed voorstellen hoe jij je voelt... ik ben zelf vrl en 15, dus dat klinkt dan misschien een beetje vreemd, maar ik meen het wel. In ieder geval heel erg veel 'sterkte' en ik hoop echt heel erg voor je dat je uiteindelijk vrede kunt hebben met jouw gevoelens.... liefs, laura
Bedankt voor je steun. Ik heb in middels al redelijk vrede kunnen vinden aan mijn gevoelens. Ik ben er alleen nog niet uit hoe ik dit allemaal ga vorm geven. Ik weet niet of ik het geheim ga houden of een "uit de kast" ga doen. Ik ben nu dus eigenlijk bezich hoe ik mijn gevoelens ga toepassen op de omgeving in de toekomst.
Ik vertel je waarschijnlijk niets nieuws als ik je zeg dat er tussen 'het geheim houden' en 'uit de kast komen' nog veel andere mogelijkheden zijn. Heel weinig pedofielen kiezen er voor om volkomen open te zijn over hun gevoelens naar de buitenwereld toe. Daarvoor moet je ook behoorlijk sterk in je schoenen staan en sommige mensen (b.v. zij die beroepsmatig met kinderen bezig zijn) hebben daarvoor te veel te verliezen.
Maar mijn ervaring is dat, in bijna alle gevallen dat iemand bewust en niet impulsief 'uit de kast' komt naar één of meerdere goede kennissen of vrienden, dit zelden slechte reacties oplevert. Dat is ook mijn persoonlijke ervaring. Het is naar mijn gevoel een kwestie van selectief genoeg te zijn in wie je in vertrouwen neemt.
Daarnaast is er naar mijn gevoel ook een groot verschil tussen volledig en gedeeltelijk uit de kast komen en is ook de woordkeuze erg belangrijk. Gewoon 'out of the blue' vertellen dat je pedofiel bent lijkt me nooit een goed idee. Het woord pedofiel heeft voor velen zo'n negatieve betekenis dat ik het in een eerste 'uit de kast kom-gesprek' sowieso achterwege zou laten. Maar ook tussen vertellen dat je 'op kinderen valt' of vertellen dat je 'kinderen wel heel erg leuk vind' is nog een wereld van verschil.
Ik heb b.v. een goede vriendin die ik nog niet verteld hebt over mijn gevoelens maar waartegen ik wel op een heel open manier over de jongens praat die me dierbaar zijn/waren en waar ik tegen vertel hoe heerlijk ik b.v. het begeleiden van een kamp vond of hoe tof ik een bepaalde jongen vind. Ook weet ze hoe ik 'drempels' die er opgeworpen worden (b.v. door sommige ouders) voor het ontstaan van volwassen-kind vriendschappen ervaar.
Ze 'weet' dus nog niet dat ik pedofiel ben of verliefd kan worden op kinderen, maar toch weet ze al heel veel. Ik heb dan ook het gevoel dat ik, gezien haar reacties, het pad heb geëffend om haar te vertellen over 'mijn bl zijn'.
ik heb er toch erg veel moeite mee dat er sprake kan en mag zijn van het begeleiden van een kamp door iemand die zichzelf pedofiel noemt.
Je kind zal maar meegaan. Als moeder is mijn grote schrikbeeld een pedofiele kampleiding, bijv. bij scouting.
Het zou m.i. niet mogen.
Ik kijk op deze site omdat een leerkracht van school opgepakt is wegens pedofiele activiteiten bij kinderen. (Alleen verdacht nog maar al voor de vierde keer..dus hij zal er nu wel niet mee weg komen hoop ik)
Alles wel maar jullie zouden geen omgang met kinderen mogen hebben.
(Leraar zijn, etc.)
Een moeder.
ik heb er toch erg veel moeite mee dat er sprake kan en mag zijn van het begeleiden van een kamp door iemand die zichzelf pedofiel noemt.
Dat is begrijpelijk, als je op deze site kijkt vanwege iemand die in aanraking met justitie is gekomen.
Alles wel maar jullie zouden geen omgang met kinderen mogen hebben.
Wie zijn 'jullie'?
De mensen die op deze site posten en zich 'pedofiel noemen'?
Volgens mij heb je nog geen goed idee van wat voor soort mensen dat zijn.
Laat ik mezelf meteen even relativeren:
Een redelijk aantal mensen met gevoelens van aantrekking tot kinderen, die op deze site posten, plakken zichzelf ook niet het woordje 'pedofiel' op.
Toch: deze groep mensen veroorzaakt geen problemen in omgang met kinderen, en die omgang verbieden zou nadelig zijn voor iedereen. Vaak ook voor de kinderen.
Ik snap dat het lastig is, omdat zowel misdadigers als 'probleemloze mensen' allebei pedofiel genoemd worden, maar dat maakt het niet minder waar.
Je zou dat vast beter inzien na meer op de site gelezen te hebben.
Ik begrijp je bezorgdheid, maar die is gebaseerd op een verkeerd beeld helaas. Als je aanneemt dat iedere pedofiel zal overgaan tot aanranding van kinderen dan kan ik je mening begrijpen. Echter, als je deze site wat beter bekijkt dan zul je begrijpen dat lang niet alle pedofielen zo zijn. De meeste pedofielen kunnen juist prima met kinderen omgaan.
Als je je mening doortrekt naar volwassenen dan zeg je dat eigenlijk dat volwassen mannen niet met vrouwen zouden mogen omgaan, want er zijn mannen die vrouwen aanranden en volgens jou doen ze dat dan allemaal (hetzelfde zeg je immers over volwassenen die op kinderen vallen).
Nee, ze zegt niet eigenlijk dat volwassen mannen niet met volwassen vrouwen mogen omgaan.
De argumenten 'kinderen zijn meer beinvloedbaar / volwassenen hebben meer overmacht en weten beter wat ze aan het doen zijn / etc' zijn genoegzaam bekend.
En hoewel daar best een beetje op af te dingen is, zijn ze toch meestal waar. Het is zelfs een reden dat er ook volwassen kampleiders op kinderkampen meegaan
Dus ik zou als moeder niet veel aan jouw argument hebben.
Overigens kan ik haar mening ook begrijpen als (zeg maar wat) 10% van de pedofielen zal overgaan tot aanranding van kinderen, hoor...
Ik kreeg uit de post van deze mevrouw de indruk dat ze dacht dat iedere pedofiel op een kamp "zijn slag zou slaan". Natuurlijk begrijp ik haar mening (ook als het in 10% van de gevallen fout zou gaan). Het ging me er juist om om duidelijk te maken dat het niet automatisch fout gaat.
Mijn vergelijking met volwassenen gaat in zoverre op dat ik zeer goed kan begrijpen als iemand zijn volwassen dochter niet graag op kamp ziet gaan met een veroordeelde verkrachter. Zolang iemand echter geen zedendelinquent verleden heeft zal niet snel iemand bezwaren tegen zoiets hebben. Bij pedofielen is dit anders (en dat proefde ik dus ook uit de post): dan ben je al min of meer veroordeeld - ook als je nooit een vlieg kwaad zult doen.
Ik weet ook dat kinderen over het algemeen minder weerbaar zijn, maar juist op een kamp is er meestal weinig privacy: er zijn vaak voldoende kinderen of andere volwassenen in de buurt.
Ik kan me overigens niet zo snel een recent geval herinneren van misbruik dat in een kampsituatie (door kampleiding) plaatsvond. Iemand anders misschien wel?
Al met al zeker een begrijpelijke mening/bezorgdheid van deze mevrouw. Ik wilde alleen maar aangeven dat het niet automatisch verkeerd gaat als er een pedofiel mee op kamp gaat, zoals Seeking ook in zijn post al aangaf.
Je angst is begrijpelijk vermits je beeld van 'pedofielen' een schrikbeeld is waarin seksueel misbruik een belangrijk plaats inneemt. (Dat vermoed ik toch. Hoewel ik het niet uit je post kan opmaken vermoed ik ook dat leerkracht waar je over schrijft dan ook 'over de schreef' is gegaan in het contact met bepaalde kinderen.)
Maar als ik het woord pedofiel gebruik dan heb ik het niet over mensen die kinderen seksueel misbruiken. Ik gebruik het woord enkel bij gebrek aan beter maar vanwege de negatieve connotatie kiezen sommige gevoelsgenoten er voor om het woord niet te gebruiken. Ik heb het wel over mensen die heel graag met kinderen omgaan, die er soms verliefd op worden, ... en hoewel er ook sprake is van fysieke aantrekking en seksuele gevoelens handelen de meeste mensen met deze gevoelens daar nooit naar.
Ik ben er van overtuigd dat er zich onder leraars, jeugdbewegingsleiders, sporttrainers, ... een groot aantal mensen met deze gevoelens bevinden. Dat je daar zo weinig over hoort is niet omdat veel misbruik verborgen blijft maar vooral omdat de meeste van deze mensen er uitstekend in slagen goede leerkrachten, leiders, trainers te zijn zonder ooit kinderen te misbruiken.
Dat een groot schrikbeeld van vele ouders seksueel misbruik van hun kinderen is kan ik erg goed begrijpen. Maar waarom zou leiding met pedofiele gevoelens die nooit kinderen hebben misbruikt, dat ook nooit van plan zijn en ruim voldoende zelfcontrole hebben om kinderen niet te misbruiken een probleem zijn?
Ik weet dat ik op het laatste kamp dat ik heb begeleid de kinderen van mijn groepje (samen met mijn medeleider en de andere leiding) een schitterend kamp heb bezorgd en dat al de andere leiding dat zal bevestigen.
Van seksuele gevoelens van mijn kant zal geen enkel van de kinderen iets hebben gemerkt. Deze gevoelens waren trouwens altijd ver te zoeken op de momenten dat ik met de kinderen bezig was. Wat de kinderen wel zullen hebben gemerkt is dat ik graag met hun omging en echt om hen gaf.
Als er iets is dat ik mezelf nooit zou vergeven is het misbruik van kinderen, maar ik maak me daar absoluut geen zorgen over, ik weet dat ik nooit kinderen zal misbruiken.
Ongetwijfeld ten overvloede, maar ik wil toch ook weer even mijn stem laten horen. Ik kan toch niet slapen.
Ik ben het voor een groot deel met u eens. Ik zou het ook zeer zeker niet tof vinden als een pedofiel mijn (toekomstige) kinderen moest begeleiden op een kamp. Alleen verwacht ik dat er veel meer pedofielen op het moment al bij allerhande verenigingen en clubs zich op een goede manier inzetten om kinderen te begeleiden dan iedereen denkt. En eerlijk gezegd wil ik het dan helemaal niet weten, dan hoef ik me er ook niet druk om te maken. Maar ik ben het niet eens met uw visie dat pedofielen niet met kinderen om zouden mogen gaan. Vanuit de visie van de pedofiel is dat een erg slecht idee, omdat omgang met kinderen ook heilzaam kan werken. En ik vind het ook nogal onzinnig, voor alle partijen, en ook niet te controleren. Wat dit soort dingen betreft geldt voor mij: Ignogance is bliss
En iets heel anders is dat kampen in mijn ogen toch al een demonische poel des verderfs zijn, niet vanwege de begeleiders, maar vanwege de andere kinderen die meegaan, die vaak een compleet andere achtergrond en compleet andere normen hebben dan wat je zelf graag aan je kinderen mee zou willen geven. En meestal hebben de kinderen het grootste deel van de tijd de vrijheid om zonder controle te doen wat ze willen, waardoor ze heel veel tijd kunnen besteden aan groepsvorming, interne machtsverhoudingen, ruzie maken om niets, 'verkering' krijgen met elkaar en het weer uitmaken, et cetera. En daar hoort ook bij dat de seksuele moraal bij de kinderen of jongeren onderling vaak een eindje verschoven wordt. Dat zijn vaak heel leerzame en intense ervaringen doordat ze met heel verschillende mensen een behoorlijke lange tijd behoorlijk dicht op elkaar's lip zitten, wat soms heel erg goed kan zijn voor een kind, maar soms ook serieuze trauma's en/of ontwenningsverschijnselen na afloop met zich mee kan brengen.
Men gaat nu ongetwijfeld vragen om statistieken en bewijzen, maar die kan ik niet leveren. Dit is mijn persoonlijke visie, die ontstaan is over de loop van vele jaren en vele kampen, zowel van mijzelf als van anderen. Negeer het verder gerust
Goed, genoeg over kampen en kampleiding. Ik hoop heel erg met u mee dat als de docent waar u over spreekt kinderen misbruikt of aanrandt, hij rechtvaardig gestraft zal worden. Maar tevens dat hij vrijgesproken wordt als er niets aan de hand blijkt te zijn. Er is een film, waarvan de titel mij ontschoten is, waarin een vrouw en twee meisjes, die geacht zijn elkaar niet te mogen of niet te kennen ofzo, samen een man (die volgens mij ook docent was) erin luizen zodat hij de gevangenis in draait. Want de rechtbank acht het onmogelijk dat die drie mensen alledrie leugens vertellen, en natuurlijk is de man ook al meteen verdacht gewoon omdat hij een man is. De moraal van dat verhaal; pas op voordat je die leerkracht voor jezelf veroordeelt, want soms gaat er meer om in de koppies van jonge meiden dan je zou denken, en wraak is ze zeker niet vreemd. Iemand is onschuldig tot het tegendeel bewezen is, hoe gevoelig het onderwerp van de verdenking ook ligt, vergeet dat alsjeblieft niet...
hallo
ik heb nu bijna twee weken aan mijn man verteld dat ik op kinderen val
deze actie heeft voor mij heel goed uitgepakt
hierdoor ben ik ook op deze side gekomen het is goed om teweten dat je niet alleen bent iedereen bedankt
mijn comming out heeft bijna een jaar geduurd eerst heb ik voorzichtig het onderwerp pedofilie aangedaan en zo zijn we er steeds dieper over gaan praten tot twee weken geleden toen kwam hij zelf met de vraag of ik op kinderen val
we hebben heel veel gepraat over hoe en wat en hoe dit onze relatie beinvloed ik heb ook heel veel vragen gekregen die niet zo eenvoudig tebeantwoorden zijn maar onze relatie is er wel door gegroeid
het viel niet mee maar ik ben er nu wel blij om
en nu ben ik aan mijn zoektocht begonnen hoe ik dit allemaal een plekje kan geven dat is een hefige discusie tussen gevoel en verstand
samen gaan we daar nog uit komen
tristan
Hey tristan,
Raar dat nog niemand hier op gereageerd heeft eigenlijk. Nou ja, zal ik het maar doen
Goed om te horen dat het zo goed is gelopen allemaal. Het kan een hele klap zijn voor partners om te horen dat iemand op kinderen valt. Blij dat je man het zo goed opneemt. En ja, het duurt misschien even voordat je overal uit bent, maar dat komt vanzelf wel.
Keep up the good work
Jilles
--
The problem with people is that they're only human...
Bedankt voor je reactie.Ik had al twee keer een heel verhaal geschreven maar voor ik dat op deze site gezet heb is mijn hele verhaal in eens verdwenen,wel balen dus probeer ik maar kleine stukjes.
Het gaat helemaal goed met mijn relatie,Als er iets is dan kunnen we er met elkaar makkelijk over praten,Het gesprek komt vaak in de auto dan ben je helemaal met ze tweeen.
Mijn zoektocht begint ook een goed beeld tegeven van wat ik leuk vind en hoe er mee omtegaan.Kortom het gaat weer helemaal top.
Tristan
Ik had al twee keer een heel verhaal geschreven maar voor ik dat op deze site gezet heb is mijn hele verhaal in eens verdwenen,wel balen dus probeer ik maar kleine stukjes.
Als je problemen hebt met posten kan je eventueel je bijdrage ook wel mailen naar info@pedofilie.nl. Wij kunnen hem dan wel op het forum zetten.
Mijn zoektocht begint ook een goed beeld tegeven van wat ik leuk vind en hoe er mee omtegaan.Kortom het gaat weer helemaal top.
Kijk, dat is goed om te horen. Hebben we toch het idee dat we het doel van deze site een beetje bereikt hebben en dat is mooi.
Jilles
--
The problem with people is that they're only human...
Je hebt een keus!
Als jij zo wil doorlopen dan kan dat, zet je af en toe weer eens een gedichtje op dit forum waardoor jij je opgelucht voelt en je ook nog eens wat aandacht krijgt met bijvoorbeeld een compliment voor je mooie gedichtje.
Maar het kan ook anders. Je hoeft je niet zo te voelen als je nu doet, met een zware last onder je arm. Wil je niet weten waarom je je zo voelt? Begrijpen waarom je je zo voelt? Echt alleen maar geleefd worden door je gevoelens?
Of neem je je leven in eigen hand en zoek je iemand op waar je je verhaal bij kwijt kan? Iemand die daar misschien voor gestudeerd heeft en ook de persoonlijke ontwikkeling heeft om daar tegen te kunnen? Denk je nu echt dat er niemand is die je kan helpen?
Waar jouw wil is, is jouw weg.
Groeten,
van zo iemand die ervoor gestudeerd heeft en het ook nog eens persoonlijk aankan om jouw verhaal te horen.
Bedankt voor je reactie. Ik ben al ben al veel in contact gekomen met andere pedofielen waar ik ook al veel mee deel en veel van leer.
Ik ben nu nog steeds hard aan het denken aan een comming-out, zodat ik meer mezelf kan zijn in mijn leven.
Ik heb ook de laatste twee weken zitten denken om dat soort hulp ook te gaan zoeken, misschien dat ik dat misschien wel doe, maar dat weet ik niet zeker. Het lijkt me namelijk toch wel een vreemd idee (gevoel) om over mijn pedofielen gevoelens te praten met een niet-pedofiel, maar ik kan het natuurlijk fout hebben
Hoi,
Ik zou het niet zien als een coming-out. Dat zou betekenen dat je een bepaalde keuze maakt die al meer gaat richting een bepaalde acceptatie of zelfs levensstijl. Dat hoeft niet. Je mag je twijfels blijven hebben en ook je fantasieen. Als je een goed iemand hebt die, zoals jij het noemt 'niet pedofiel' is, is het nog steeds goed te bespreken. Je hoeft niet altijd alles zelf ook gehad of geprobeerd te hebben voordat je er iets over mag en kan zeggen. In het leven is niet alles zwart/wit of pedofiel/niet-pedofiel. Het gaat om begrip en realiteit naast elkaar. Een normaal volwassen mens moet dit kunnen verdragen en dus ook jouw verhaal.
Ik blijf je adviseren er toch met een professioneel iemand over te praten. Als je enkel je contacten uitbreidt met, zoals jij ze noemt 'pedofielen' krijg je een eenzijdig beeld.
Laat maar weten als je meer wilt horen/vragen.
Groet,
Van zo iemand die ervoor gestudeerd heeft en het aankan je verhaal aan te horen.
Wel een beetje vreemd dat zo iemand die ervoor gestudeerd heeft een pedofiel afraadt om te accepteren dat hij pedofiele gevoelens heeft... Is erkenning > acceptatie > aangepaste levensstijl niet juist de manier om daarmee om te leren gaan, en te voorkomen dat gevoelens de kans krijgen om zich op een verkeerde manier te manifesteren in daden?
Ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt dat ik een beetje kritisch ben, maar wàt heb je dan precies gestudeerd, en heb je die studie (al) afgemaakt..?
Nee, ik raad niemand iets af, ik zeg enkel dat dingen niet zo gezien hoeven te worden. Sterker nog, ik raad juist aan om ook met meerderen hierover te praten. Coming-out is een keuze die veel gevolgen zal hebben. Het kan betekenen dat je mensen om je heen kwijt raakt.
Nu ga ik een heleboel speculeren, maar er zit volgens mij wel een kern van waarheid in: de mogelijkheid dat je mensen kwijt raakt kan vervolgens tot gevolg hebben dat je je nog meer eenzaam gaat voelen en boos op de maatschappij enzovoort. Deze frustraties kunnen (ga ik weer: speculatie) ervoor zorgen dat (zoals je inderdaad in je post schrijft) tot gevolg hebben dat 'gevoelens de kans krijgen om zich op een verkeerde manier te manifesteren in daden'.
Ik ben het dan ook wel met je eens dat acceptatie en een daarop ingerichte levensstijl kan helpen in het hanteren van je leven.
Dus: coming-out hoeft niet, maar kan natuurlijk wel.
Ten tweede: Ik snap dat ik met mijn uitspraken en ondertekening inderdaad wel eerst even moet bewijzen dát ik ze mag maken. Ik ben afgestudeerd psycholoog en inmiddels al aan een post-doctorale studie op hetzelfde vlak bezig. Wat persoonlijke ervaring betreft kan ik zeggen dat ik al 10 jaar in 'deze materie' zit en er een genuanceerd beeld over heb.
Hallo en welkom,
Het kan inderdaad goed zo zijn dat je mensen kwijtraakt door openlijk te bekennen dat je pedofiel bent. Dat houd ik zelfs voor vrij waarschijnlijk. En dat soort periodes zijn bepaald niet makkelijk om door te komen, maar toch leert het je wel wie nou eigenlijk echt de mensen zijn waar je op kunt bouwen als het er op aan komt. En natuurlijk wekt het frustraties op als je jezelf en je gevoelens een periode lang telkens voor mensen moet verdedigen, daar weet ik alles van, maar toch denk ik dat het uiteindelijk een goede "grote schoonmaak" van je leven kan zijn om eens echt ervoor uit te komen wie je nou eigenlijk bent, of wilt zijn. Om alle gevoelens bespreekbaar te maken, en niet onbelangrijk om aan andere mensen te laten weten wat de standpunten zijn waar je voor staat in het leven. Ik denk dat dat in veel gevallen ook heel veel helderheid en erkenning op kan leveren.
Niet dat ik mensen hier in alle gevallen wil oproepen om van de daken te schreeuwen dat ze pedofiele gevoelens hebben, maar ik denk zeker wel dat daar wat meer openheid over kan en misschien zelf moet komen dan er op dit moment is in Nederland.
En verder ben ik erg nieuwsgierig geworden welke insteek u dan heeft in pedofilie, en wat uw persoonlijke ervaring is. Want als u al tien jaar onderzoek doet naar pedoseksuele zedendelinquenten dan nemen we u natuurlijk alsnog niet serieus over dit onderwerp, ondanks de doctorale titel
Verder wil ik graag onderstrepen dat mensen die ervoor gestudeerd hebben ook wat mij betreft zeer welkom zijn in dit soort discussies!
Groeten,
L.I.
Inderdaad, even kort reageren.
Je hoeft niet meteen met U te gaan gooien als ik zeg dat ik een doctoraal titel heb hoor. Ik ben en blijf gewoon mens.
Nee, ik doe geen onderzoek naar zedendelinquenten, maar ben door mijn studie veel in aanraking gekomen met mensen die dat wel hebben gedaan of daar nog mee bezig zijn.
Verder is mijn persoonlijke ervaring tweeledig. Waarbij de ene kant een onprettige was en de andere kant slechts in mijn hoofd zich heeft afgespeeld. Daar zal ik het bij houden, de goede verstaander heeft niet meer nodig dan dat.
Ik heb nu weinig tijd, maar zal morgen of begin komende week weer verder ingaan op andere punten van gewaardeerde posters. Ik moet zeggen dat mijn ervaringen op dit board en in deze threads een van de betere zijn, meestal word je weggeflamed of polariseert de discussie.
Tot snel,
Groeten,
VZIDEVGHEHONEPA (van zo iemand die ervoor gestudeerd heeft en het ook nog eens persoonlijk aankan) Zo kort genoeg?
VZIDEVGHEHONEPA (van zo iemand die ervoor gestudeerd heeft en het ook nog eens persoonlijk aankan) Zo kort genoeg?
Ja, dat moet lukken als inlognaam. Maar ik stel wel voor dat je een cookie zet dan, want om zoiets steeds te moeten intypen lijkt me ook geen leuk karwei
--
The problem with people is that they're only human...
Ik kan me erg vinden in deze redenatie, inclusief het speculeren; het is goed mogelijk dat dingen zo lopen, ik ken zelf best wel wat mensen die inderdaad zo gefrustreerd zijn door "de grote boze maatschappij" dat ze dat een beetje aan het opslokken is. En ik denk dat je zeker gelijk hebt dat dat het risico dat die mensen de fout in gaan ook vergroot.
Coming-out kan op kleine schaal, de mensen die jij graag wil vertellen over je gevoelens kun je daarover vertellen en degenen die je er niet over wil vertellen vertel je lekker niks! Mensen die echt iets om je geven zullen je niet laten vallen, die zullen je ondersteunen om er op een goede manier mee om te gaan. En ze zullen ook investeren om je te begrijpen, dus kun je rustig uitleggen hoe jij met je gevoelens omgaat. Mijn ervaring is dat dat alleen maar heel veel begrip oplevert, en dat dat langzaamaan in de plaats komt van de verbijstering die de coming-out met zich meebrengt.
Groet, Jorge
Ik zie het toch wel als een comming-out, omdat je toch dan open toegeeft dat je gevoelens hebt voor kinderen. Tuurlijk mag ik mijn twijfels houden, maar hoe realistisch zijn sommige van die twijfels. Van een hoop van deze twijfels denk ik dat het voor mij niet haalbaar is, maar zeker is nooit, omdat mensen door de loop van de jaren veranderen. Het leven is niet zwart en wit, daar heb je gelijk in, maar in sommige gevallen kan je iets wel in het witte, zwarte of grijze gedeelte plaatsen.
Je hebt inderdaad gelijk dat mijn contacten ook verder moet uitbreiden met mensen die geen pedofiel zijn om zo een beter beeld van mij te scheppen. Misschien dat een discussie via de mail of msn wat makkelijker gaat dan over het board. Mijn mail/msn is wan.is.here@gmail.com
Hoi Wan,
Fijn dat mijn gedachten stof tot nadenken geven. Ik merk dat je welwillend bent om er over na te denken.
Ik zal erover nadenken of we inderdaad ook via de mail contact zullen gaan houden. Mijn afweging hier is dat het meer open is en dat anderen er wellicht ook iets aan kunnen hebben. Anderzijds snap ik dat het voor jou moeiljk is om meer openheid van zaken te geven.
Ik zal er verder over nadenken en je laten weten wat mijn keus wordt.
Groet,
Van diegeen die ervoor gestudeerd heeft...
Hoi anoniemerd,
Welkom op het forum.
Voor iemand 'die ervoor gestudeerd heeft' kom je een beetje wantrouwend en ook een beetje kortzichtig over.
Er lijkt mij ook niets mis met 'een bepaalde acceptatie', zoals jij het verwoordt. Dat iemand zijn pedofiele gevoelens ten volle accepteert en daar zelfs tevreden over kan zijn, lijkt voor jou een soort schrikbeeld te zijn. Het is echter helemaal niet zo dat iemand na die 'acceptatie' per definitie een vastgeroeste pedofiel wordt die zich alleen maar op kinderen richt. Dit kimt o.a. in verschillende meningen van posters duidelijk naar voren. ZO eenzijdig is het beeld dat Wan van 'pedofielen' zou (en gaat) krijgen, volgens mij niet.
Dat gezegd hebbend, ben ik het wel met je eens dat het goed is om ook met 'niet-pedofielen' te kunnen praten. En het zou ook kunnen dat we gewoon in een soort 'spraakverwarring' over termen zitten.
Heb je al meer op dit forum gepost, en lijkt het je wat om wat rond te blijven hangen? Ik heb altijd al de hoop dat er hier meer 'mensen die ervoor gestudeerd hebben' zullen komen. Ze kunnen een belangrijke aanvulling vormen op de informatie en discussies die hier al staan. En er zijn af en toe meer berichten van mensen die behoefte hebben aan contact met een psycholoog o.i.d., en niet goed een idee hebben waar ze heen moeten. Misschien heb jij suggesties om die brug te slaan.
Ik wil je uitnodigen om een login-naam te registreren en een klein beetje meer mee te praten, bv. te vertellen over je reden om hier te posten (en of je al meer berichten hebt geplaatst dan deze 2). Dat wekt wat meer vertrouwen dan je nu doet, en dat is wat je blijkbaar wilt.
Op dit moment kom je m.i. over alsof je je alleen Wan richt om hem 'in jouw invloedssfeer te krijgen', teneinde hem maar uit 'de invloedssfeer van pedofielen' te houden. Waarbij je volgens mij dat laatste als negatiever ziet dan het in werkelijkheid is.
En je bent wat mij (en meerderen, neem ik aan) welkom met je verhaal en meningen -- voor het geval je daaraan twijfelde.
Bedankt voor je uitgebreide en genuanceerde mail. Ik wil er graag op reageren.
Allereerst: Ik beschouw mezelf niet als wantrouwend, wel kritisch. Ik weet hoe het mes aan twee kanten snijdt. Ook beschouw ik mezelf niet als kortzichtig. Ik ben al 10 jaar bezig met 'deze materie' (zie verdere post hieronder) en denk er een genuanceerd beeld over te hebben. Een coming-out van een pedofiel is geen schrikbeeld van mij. Ik denk ook niet dat je daarna vastgeroest raakt. Echter... het kan wel betekenen dat je je informatie meer gaat filteren. Zolang je ook nog je eigen twijfels blijft houden, zul je meer gevoelig blijven voor alle kanten van een medaille en dus wellicht een meer overwogen keuze kunnen maken in je alledaagse leven en omgang met andere volwassenen en kinderen. Een coming out kan deze ambivalentie en nare gevoelens opheffen, met als nadelig gevolg dat je niet meer openstaat. Het opheffen van frustratie is natuurlijk erg verleidelijk, dat snap ik. Maar het getuigt volgens mij van meer persoonlijke groei als je ook ambivalentie en frustratie op een volwassen manier kan dragen.
Ten tweede: je zult het wellicht wel lezen aan mijn taalgebruik of begrijpen uit mijn insteek dat ik inderdaad geschoold ben in de psychologie. Ik hoef geen vertrouwen te wekken hier, neem mee van wat ik schrijft wat je wil. Ik denk niet dat een registratie van een naam veel meer zal uitmaken. Ik zal je wel zeggen dat mijn reden om hier te posten is om mensen aan het denken te zetten. Dat is namelijk wat ik ook al 10 jaar doe. Daarbij hoef ik niemand in 'mijn invloedssfeer' te krijgen. Als iemand niet wil, dan lukt mij (en iemand anders) dat toch niet. Dus dat hoeft niet.
Ik zie de 'invloedssfeer van pedofielen' niet per definitie als slecht, maar heb genoeg ervaring (zowel in het echte leven als op schrift) met het gemeleerde gezelschap om te weten dat het contact tussen pedofielen onderling helaas nog vaker in het teken staat van het uitwisselen van meer prikkelende informatie, dan meer stof tot nadenken. Nogmaals: ik scheer niemand over 1 kam, maar heb genoeg ervaring om dit statement te maken.
Ten slotte, ik neem je uitnodiging van harte aan, om hier meer over te praten. Nogmaals, ik vind je antwoord genuanceerd en uitnodigend. Dank daarvoor.
Groet,
Die anoniemerd die er voor gestudeerd heeft...
Allereerst: Ik vind het erg prettig dat er hier mensen komen die zich verdiept hebben in de materie, en een deel van hun ervaring met anderen willen delen. Het lijkt me erg nuttig dat dat gebeurt. Het heeft wel degelijk voordelen om een naam te registreren: Je kunt dan zelf nieuwe onderwerpen op het forum zetten of nieuwe artikelen op de site zetten, en je reacties hoeven niet eerst goedgekeurd te worden, zodat ze direct op het forum komen en zodat je ons wat werk kunt besparen
Maar het is ook handig dat mensen je posts kunnen herkennen als posts van "die anoniemerd die er voor gestudeerd heeft" (helaas is dat als gebruikersnaam denk ik te lang 
)
Ik onderhoud nu zelf sinds zo'n 5 jaar contacten met pedofiele medemensen, de eerste maanden daarvan stonden vooral in het teken van de acceptatie van mijn eigen gevoelens. Ik heb in die tijd heel veel inhoudelijk gediscussieerd, heb samen met anderen kunnen genieten van mooie jongens op straat, maar het allerbelangrijkste is dat die mensen gewoon mijn vrienden zijn geworden. We delen dezelfde gevoelens voor jongens, maar we delen nog veel meer, en die gevoelens voor jongens zijn in dat contact langzaamaan naar de achtergrond verdwenen. Er is een periode geweest dat ik vaak met een groepje afsprak om Risk te spelen, we komen op elkaars verjaardagen, gaan samen naar de bioscoop (liefst wel naar films met een mooie jongen in de hoofdrol natuurlijk) en drinken achteraf een biertje in de kroeg. Ik ben van mening dat ik meer dan ik ooit eerder gedaan heb realistisch denk over pedofilie en pedoseksualiteit, doordat ik me er in heb verdiept, discussies heb gevoerd met allerlei mensen en kritische vragen heb beantwoord van vrienden, familie en van een handjevol journalisten en onderzoekende studenten.
Zelf vind ik het "opheffen van nare en ambivalente gevoelens" door jezelf met pedofiele gevoelens te accepteren meer waard dan een kritische houding ten opzichte van je eigen gevoelens te houden. Het lijkt me belangrijk om je gevoelens en je manier hoe je daarmee omgaat apart van elkaar te beschouwen, en goed met je gevoelens omgaan leer je pas als je die gevoelens eenmaal geaccepteerd hebt. Je kunt dus beter de manier van omgaan met je gevoelens heel kritisch benaderen dan je gevoelens op zich. Dat een beetje hulp daarbij wel handig is behoeft denk ik weinig betoog, het is een van de redenen waarom deze site er is. Maar die hulp kun je ook op andere manieren vinden; door om te gaan met mensen met diezelfde gevoelens vind je de meeste erkenning, maar door alleen met hen om te gaan loop je het risico dat je een eenzijdig beeld krijgt. Door ook te praten met hulpverleners, familieleden, of andere niet-pedofielen kom je denk ik verder. Alleen moet er dan wel de mogelijkheid tot dialoog zijn, en daarvoor is het van belang dat pedofilie uit de taboesfeer wordt getrokken. Misschien ben jij daar o.a. in de afgelopen 10 jaar wel mee bezig geweest, dan heb je mijn bewondering!
Ik ben sowieso wel benieuwd in welke context je je met pedofilie bezig hebt gehouden, zou je er iets over willen vertellen?
Het filteren van informatie is mijns inziens ook niet iets negatiefs. Het ene uiterste is als een blinde kip alles aannemen wat mensen zeggen, het andere uiterste is alles wat ook maar enigszins kritisch is afschieten met closed-mindedness (heb er even geen Nederlands woord voor). Daartussenin zit vanuit een kritische en open houding informatie verwerken, maar daarvoor moet je toch echt ook kunnen filteren, anders wordt het lastig om kritisch te zijn... Ook wat dat betreft is het denk ik handig als je je gevoelens op een rijtje hebt en geaccepteerd hebt als een deel van jezelf, dat helpt je mee om objectiever naar de zaak te kijken (ik besef me dat pedofilie moeilijk objectief te benaderen is).
Wees welkom op ons forum!
Groet,
Dat teamlid dat niet alleen zelf pedofiel is maar ook nog eens een beroep in de hulpverlening uitoefent: Jorge
Ik ben blij dat het zo overkwam. Dan kunnen we nu verder met de discussue
Registratie van je naam zorgt ervoor dat mensen je herkennen aan je naam. Dat is wel een voordeeltje. Ik ben het zelf gewend en vind het beter staan. Maar 't hoeft niet, verder.
Ik zie de 'invloedssfeer van pedofielen' niet per definitie als slecht, maar heb genoeg ervaring (zowel in het echte leven als op schrift) met het gemeleerde gezelschap om te weten dat het contact tussen pedofielen onderling helaas nog vaker in het teken staat van het uitwisselen van meer prikkelende informatie, dan meer stof tot nadenken.
Ik heb in de afgelopen 3 jaar makkelijk meer dan 100 pedofielen ontmoet, en in die ontmoetingen is vele, vele malen meer 'stof tot nadenken' ontstaan dan dat er gezocht werd naar het 'uitwisselen van meer prikkelende informatie'. Zie ook Jorge's verhaal. (Overigens draaiden die ontmoetingen natuurlijk niet in eerste plaats om 'stof tot nadenken', maar gewoon om elkaar te zien. Het grootste ding wat eruit ontstaat is via andere mensen hun verhalen een beeld krijgen hoe mensen met hun leven omgaan en hoe het leven met hun omgaat. En daar word je indirect zelfverzekerder van. En je houdt er snel echte vrienden aan over, omdat je al heel snel je eigen gevoelens op tafel legt enzo.)
Overigens geloof ik je absoluut, hoor. Ik heb altijd geloofd dat er een groep pedo's moet zijn die meer geinteresseerd is in het 'uitwisselen van meer prikkelende informatie' dan in andere dingen. Je trekt aan wat je zelf zoekt, enzo.
Maar het is toch wel interessant om te zien dat jouw en mijn belevingswereld zo verschilt. Hoe zou dat komen?
Waar heb jij je gemeleerde pedofielen-kennissenkring van?
Ik heb ze in eerste instantie van webforums. Gewone mensen die daar komen posten omdat ze vragen hebben of naar zichzelf op zoek zijn.
Daarom vermoed ik dat Wan's huidige en toekomstige pedokennissenkring qua insteek veel op de mijne zal lijken (ondanks dat ik die mensen voor een groot deel nog niet ken). Daarom ben ik ook redelijk positief ingesteld -- vanuit die ervaring.
...dat we niets meer van onze gestudeerde anoniemerd meer hebben vernomen in de laatste 3 weken (voor zover ik weet). Waarom, dat heb ik al gezegd: het is goed om de kritische insteek van zo iemand te horen.
Maar...
Bij uitblijven van antwoord (en vanwege een ander antwoord van hem/haar) ga ik er toch van uit dat zijn/haar beeld van pedofielen toch gebaseerd is op zedendelinquenten. Of dat nu indirecte ervaring (i.e. verhalen over zedendelinquenten) in plaats van directe ervaring is, verandert daar niet veel aan.
Dus dat is dan weer een zeer voorspelbare oorzaak voor de gereserveerdheid die deze gestudeerde persoon tentoonspreidde. Deze gereserveerdheid is begrijpelijk en terecht bij een bepaald deel van de mensen met pedofiele gevoelens, en wordt weer op al die mensen geprojecteerd.
(Voel je vrij om dat te ontkrachten. Daarom zet ik het ook neer
)
...want in mijn eerste antwoord dacht ik, ik zal niet verder ingaan op dat ik je een klein beetje wantrouwig/kortzichtig vond. Ik dacht dat het gewoon aan een verschillend gebruik van termen lag.
Totdat ik weer even keek en dit las.
Een coming out kan deze ambivalentie en nare gevoelens opheffen, met als nadelig gevolg dat je niet meer openstaat.
Dit vind ik onzin en is precies waarom ik dat zo zei.
Een coming out (maar belangrijker: zelfacceptatie) kan als gevolg hebben dat je minder openstaat voor andere meningen. Het wil helemaal niet zeggen dat je dan ineens gekozen hebt voor 1 levensstijl en verder niet meer openstaat voor ambivalentie/kritiek. Dat probeerde ik in mijn vorige post ook te zeggen.
(Overigens is een algemene coming-out voor mij niet heilig, en meestal ook niet verstandig. Ik snap wel dat mensen het gevoel hebben dat ze aan de hele wereld willen uitschreeuwen dat ze op kinderen vallen, maar volgens mij is dat helemaal niet waar de meeste mensen heen moeten. Het einddoel is eerder een tevreden zijn met jezelf, je geaccepteerd voelen door wie 't uitmaakt, en verder anderen niet lastig vallen met gevoelens waar ze in de praktijk toch heel weinig van zullen merken.
Maar daar hoort wel bijna altijd bij: het kunnen uiten van je gevoelens aan sommige mensen.)
Het opheffen van frustratie is natuurlijk erg verleidelijk, dat snap ik. Maar het getuigt volgens mij van meer persoonlijke groei als je ook ambivalentie en frustratie op een volwassen manier kan dragen.
Het kunnen dragen van ambivalentie en frustratie getuigt volgens mij van volwassenheid en heeft zeker met persoonlijke groei te maken, ja.
Het bewust niet opheffen van frustratie uit angst dat je anders niet volwassen bent... getuigt volgens mij (meestal) van domheid.
Om nog even toe te voegen; ik denk dat het voor de meeste mensen helemaal niet zo'n verleidelijk beeld is om aan hun vrienden, kennissen en geliefden uit te moeten leggen dat ze (ook) op kinderen vallen. Ik denk dat het minstens net zo veel frustraties opwekt...
Wat ik eigenlijk lees van de eigen pedofielen hier komt me heel bekend voor. Ik heb nu al een paar irl(in levende lijve) gehad met een paar en dit was meer om elkaar beter te leren kennen en het vooral gezellig te hebben. Hier kwam ook veel stof vrij om over na te denken. Ik denk dat de meeste pedofilen vol met vragen zitten. Veel van deze vragen heb ik al uitgewisseld met de andere pedofielen. Ik ben hierdoor al anderhalve maand hard over aan het nadenken. Er worden ook wel eens inderdaad soms wat foto's uitgewisseld, maar dat vind ik zelf en de gene waar ik mee ben niet bepaald het belangrijkste van de ontmoetingen.
Ik heb mezelf nu al goed kunnen accepteren zoals ik nu ben, maar ben elke keer geneigd om de waarheid eruit te scheeuwen. Ik moet me soms ook inhouden om het er ook niet zomaar eruit te laten floepen. Het gene waar ik op dit moment het het moeilijkst heb is grenzen stellen voor mezelf. De vele die ik ken hebben al andere grenzen als ik. Ik ben nu heel erg aan het nadenken hoe ik het het beste kan omgaan als het gaat om sex of foto's. Ik merk van mezelf dat de grenzen die ik had steeds verder worden getrokken dan dat ze eerst waren. Misschien dat een vriend in mijn omgeving mij een beter belans kan geven dan ik op dit moment heb.
Als het gaat over vrienden verliezen dan denk ik er zo over: Mijn vriendschappen zijn nu erg oppervlakkig en ik hecht er niet zoveel waarde aan. Als ik door het outen 5 vrienden over hou die mij compleet accepteren van de 100, dan hecht ik zoveel waarde aan die 5 dat eigenlijk die ander 95 gestolen kunnen worden. Het enige wat me nu tegen houd is dat ik niet van veranderingen hou, wat dan wel zal gebeuren. Eigenlijk gebeurt dat nu al, alleen dan van binnen en niet echt zichtbaar voor mijn omgeving
Dit dus het moment zo als ik er nu voor sta, maar dat kan binnen twee weken weer heel anders zijn heb ik in de afgelopen 6 weken gemerkt.
Je hebt ervoor gestudeerd en je geeft aan kritisch te zijn. Mooi!
Er bestaan mensen die er voor gestudeerd hebben en, op basis van de door hun bestudeerde wetenschappelijke materie, de profesionele overtuiging hebben dat er niet zoiets bestaat als een definitieve seksuele gerichtheid en dat de seksuele gerichtheid van een pedodfiel in veel gevallen best 'om te buigen' is, als het maar niet te laat is. De eigen acceptatie van pedofilie als geaardheid zou de kans op dit 'ombuigen' in de weg staan.
Naar aanleiding van de manier waarop jij hier reageert aan jou de vraag: Hoor jij toevallig bij genoemde groep gestudeerden?
groet,
Psoof
'ervaringsdeskundige'
Ik denk dat ze niet eens beseft hoeveel mensen er met kinderen omgaan met pedofiele gevoelens. De kans ik groot dat haar kinderen er nu al mee omgaan zonder dat zij of haar kinderen het doorhebben. Ik kan haar alleen megeven dat voor waarschijnlijk de meeste pedofielen een lach op het gezicht van een kind al voldoende voldoening geeft en dat ze vaak niet eens denken aan sex als ze bezig zijn met de kinderen.
Lieve Mensen,
Ik denk dat jullie niet anders zijn als anderen. En ik weet absoluut niets over pedofilie, maar ik denk dat men veel te veel nadruk legt op seks in deze wereld. Dat is een van de minst belangrijke dingen in het leven. (Vind ik!)
Misschien moeten jullie anders naar het leven gaan kijken, anders naar jezelf. Want jullie bepalen zelf wat jullie ermee doen! Ik vind zelf dat dingen als homoseksualitiet en pedofilie etc. niet genetisch bepaald zijn. Daarmee bedoel ik dat jij zelf kunt kiezen of je wilt leven op een bepaalde manier of niet. (als homoseksueel kan je bijvoorbeeld in the 'gay-scene' meedoen.. maar dat HOEFT niet! daar heb je je eigen keuze in..) << dit voorbeeld omdat dat een makkelijk voorbeeld is. Als pedofiel hoef je je dus ook niet te gedragen zoals anderen het opleggen.. als mensen denken dat homoseksuele zich allemaal vrouwelijk gedragen en pedofielen allemaal kinderlokkers zijn etc. hoeft het niet zo te zijn dat als jij dat bent dat je je dan ook zo hoeft te gedragen! Natuurlijk zijn er mensen die wel zo zijn.. maar jij hoeft daar niet aan mee te doen.. jij hoeft je daar niet mee te identificeren!!
Iedereen is goed van binnen.. je wordt niet slecht geboren! Negativiteit wordt je aangeleerd en dat kan je je dus ook afleren! Met andere woorden: bepaal je eigen leven.. hou van jezelf.. want je leeft voor jezelf!! Je hele leven lang is er maar 1 iemand met wie je je hele leven doorbrengt en dat ben JIJ! Dus zorg dat je gelukkig wordt.. groeit.. dat je je ontwikkelt.. en zorg dat je daarbij respect hebt voor anderen! Zelfs voor je ergste vijanden.. Juist voor hun!! Leven in liefde maakt het leven makkelijk.. het is negativiteit, angst etc. die het leven 'moeilijk' maken.. het is jou leven.. jij kiest!! Ik wens jullie veel succes.. en stuur jullie al mijn liefde en licht!!
Liefs, Rens
Dag Rens,
eerlijk gezegd weet ik niet helemaal zeker wat ik van je woorden moet denken. Ik heb in ieder geval de indruk dat je het beste voor hebt, en daarom probeer ik je schrijven zo positief mogelijk te interpreteren.
Ontdekken dat je pedofiele gevoelens hebt is voor de meesten absoluut niet makkelijk. En hoewel er gelukkig uitzonderingen op deze regel zijn hebben velen tijd nodig om in het reine te komen met hun gevoelens en deze gevoelens een positieve plaats in hun leven te geven.
Maar waarom zouden veel pedofielen anders naar hun leven moeten kijken? Ik ken er veel die best een realistisch visie hebben op hun leven en er in slagen gelukkig te zijn met hun pedofielen gevoelens. Dat deze gevoelens te genezen zijn geloof ik niet. Ik ben er van overtuigd dat het deels aangeboren gevoelens zijn. Dat men deels kan kiezen wat men met zijn gevoelens doet geloof ik dan weer wel.
Ik krijg echter de indruk dat je denkt dat de meeste zich identificeren met kinderlokkers en zich daar ook naar gedragen. Velen doen dat niet en voelen zich gevoelsmatig op geen enkele manier verbonden met mensen die kinderen kwaad doen. Kinderen kwaad doen staat immers in schril contrast met de positieve gevoelens die vele pedofielen hebben voor kinderen.
Dat er soms te veel nadruk gelegd wordt op seks vind ik trouwens ook. Maar ook daarin zijn vele pedofielen gelukkig realistisch.
Seeking