ethisch dilemma
Voor school heb ik samen met twee medestudenten de opdracht gekregen om een ethisch dilemma te bedenken en aan de hand daarvan een discussie te voeren met een aantal leraren. Als stelling hebben wij bedacht:"Mag je de naam van een pedofiel prijsgeven?" Dit is niet zomaar een stelling waarop je ja of nee kan zeggen. Mijn persoonlijke mening doet er op dit moment niet zo heel erg toe. Wij hebben een situatie waarin de vraag terecht kan komen bij maatschappelijk werk van de reclassering. Wij doen namelijk een propedeuse jaar psychologie met als afstudeerrichtingen dit jaar Social Work, Personeel en Arbeid, of psychologie. Dit verklaard dus waarom wij op deze manier tot het onderwerp komen. Eerst zal ik de situatie hier neerzetten.
In de buurt is pas een nieuwe man komen wonen. Hij houdt zijn verleden goed
geheim en heeft op zijn cv een opleiding SPH staan. Hierbij is hij
gespecialiseerd in kinderopvang.
Dit is niet het enige wat hij in zijn verleden heeft gedaan. Hij is namelijk
niet voor niets verhuisd. In de vorige buurt heeft hij zich namelijk vergrepen
aan een aantal kleine kinderen. Hij is hiervoor veroordeeld en in behandeling
geweest maar nu genezen verklaard.
Nu hij in een nieuwe buurt woont en weer met een schone lei wil beginnen gaat hij
op zoek naar werk. Hij komt bij een peuterspeelzaal in de buurt. Tijdens de
sollicitatie valt het de leidster van het kinderdagverblijf op dat hij redelijk
geheimzinnig reageert op de vragen betreffende de afgelopen paar jaar. Zij
besluit hierbij wat informatie in te gaan winnen bij verschillende instanties.
Zij komt ook bij ons bureau bestaande uit maatschappelijke werkende terecht, wij
hebben inderdaad beschikking tot informatie over het pedofiele verleden van deze
man. Mogen wij uitspraak doen over het feit dat hij ooit veroordeeld is en onder
behandeling is geweest voor pedofiele handelingen? Hij is immers genezen
verklaard en wil met een schone lei zijn verleden achter zich laten.
Dit is onze eerste oppervlakkige situatie, inmiddels hebben wij hem verder utgewerkt en waarschijnlijk zal ik daar nog een post van plaatsen. Ik zou graag jullie meningen willen hebben met een goed argument. Of gewoon alleen wat jullie van de opdracht vinden... Ik ben benieuwd...
Heel veel liefs
Morgaine
We hebben inmiddels onze situatie uitgewerkt en dit was het resultaat vergezeld met ons standpunt en uitleg hierop...
situatie
Sebas is 33 jaar en heeft een HAVO diploma. Nadat hij dit diploma heeft gehaald toen hij 17 was is hij verder gegaan met een HBO-opleiding SPH waar hij als afstudeerrichting heeft gekozen voor kinderopvang. Toen hij deze opleiding had afgerond was hij 23 jaar. Hij heeft toen gesolliciteerd bij een kinderdagverblijf voor kinderen rond de leeftijd van 4-6 jaar. Toen hij 28 jaar was werd er twee maal aangifte gedaan voor seksueel misbruik met jongens in de leeftijdscategorie 12-13. Dit heeft hij bekend en als reden gaf hij op dat hij gefrustreerd was door zijn net verbroken relatie met Peter waarmee hij vier jaar een relatie had gehad. De rechtbank veroordeelde hem tot een gedwongen opname in een kliniek voor mensen met pedofiel gedrag waar voornamelijk door middel van therapie gebaseerd op zijn misstap tijdens een frustratie en confrontatie met de gevolgen van pedofiele handelingen gewerkt werd. Toen hij hier genezen verklaard werd kwam hij terecht bij de afdeling maatschappelijk werk bij de reclassering. Deze zouden hem begeleiden en controleren bij en tijdens zijn terugkeer in de samenleving. Hij verhuisde en kwam zo in Hellevoetsluis terecht. Hier ging hij op zoek naar werk en kwam zo terecht bij kinderopvangcentrum “De Reus” waar hij solliciteerde. Hij werd vooral gemotiveerd door vroegere omgang met peuters, hun onschuld en eerlijkheid. Het sollicitatiegesprek verliep goed maar hij vermeed opzettelijk de laatste jaren van zijn leven wanneer hij opgenomen was in de kliniek. Hij hoopt door middel van het verzwijgen van zijn misstap in het verleden meer kans te maken op deze baan. Hij heeft veel vertrouwen in zichzelf en zegt zelf dat hij dit nooit meer zal laten gebeuren. Hij is hier ook niet onzeker over. Het valt de peuterleidster (bij wie hij het sollicitatiegesprek heeft) op dat Sebas een beetje geheimzinnig doet over wat hij de laatste jaren gedaan heeft. Marlies (de peuterleidster) gaat op zoek naar informatie over Sebas omdat zij hem op zijn geheimzinnige verleden niet wil benadelen en hij een goede kans maakt op deze baan naar aanleiding van het gesprek. Omdat voor Marlies het belangrijkste criterium is dat Sebas geen crimineel verleden heeft ten opzichte van kinderen gaat zij bij de reclassering op zoek naar informatie over Bas. Voor deze informatie wordt zij doorverwezen naar de afdeling maatschappelijk werk waar inderdaad informatie is over Sebas. Als maatschappelijk werkende hebben wij een geheimhoudingsplicht en moeten wij er ook voor zorgen dat Sebas weer goed in de maatschappij terecht komt. Omdat het ook om de persoonlijke/sociale belangen van onze client gaat moeten wij extra voorzichtig zijn. Aan de andere kant heeft hij wel pedofiele handelingen met kinderen verricht, weliswaar in een andere leeftijdscategorie maar hij heeft het wel gedaan en zou dus in herhaling kunnen vallen. De veiligheid van de kinderen is dus ook zeker belangrijk.
Ons standpunt
Er is niet bekend hoeveel pedofielen terugvallen in hun oude gewoonte en ook is bekend dat geheel genezen verklaard bij pedofilie niet bestaat. Het blijft bij frustratie en stress altijd een gevaarlijk punt. Toch is het naar onze mening mogelijk om de man weer in een kinderdagverblijf te laten werken, als Mw’er hebben we niet alleen de taak om de man te begeleiden maar ook om te beschermen. Er is de mogelijkheid dat het leven van de man verwoest zal worden door pesterijen wanneer bekend zal worden dat hij een pedofiel verleden heeft. Wij hebben dus besloten dat we de informatie die we hebben over Sebas niet aan Marlies zullen geven. Dit omdat wij de man in bescherming willen nemen en de kinderen met wie hij zal werken niet in zijn “categorie” liggen. Om eventuele broertjes van de kleuters maken wij ons niet zoveel zorgen omdat wanneer deze de kinderen eventueel af zullen halen van het dagverblijf er een omgeving heerst met veel mensen waar dus een controle heerst.
Wat we wel zullen doen is een regelmatige controle instellen bij Sebas door middel van wekelijkse gesprekken zodat dit voor hem eventueel een uitlaatklep kan zijn voor frustraties. Wij geven de informatie dus niet prijs maar zullen Sebas wel proberen in de smiezen te houden.
Nu de leeftijds categorie anders is dan waar hij mee werkt anders is, is de kans kleiner op een vergrijp en zou mijn mening wel gelijk zijn aan die van jullie.
Wat verstaan jullie onder het misbruik. Sex met minderjarigen of sex onderdwang met minderjarigen, want bij het laatste krijg ik wel heel sterk me twijfels en zou ik voor een oordeel toch de persoon in kwestie beter moeten kennen om het met jullie eens te zijn.
Deze persoon misbruikte de jongens onder dwang. Pedofilie betekend voor mij persoonlijk enkel Misbruik van minderjarigen onder dwang van welk soort middelen dan ook. Een kind dat sex heeft met een meerderjarig persoon tegen betaling waarvoor het voor haar/hem uiteindelijk vrijwillig wordt valt bij mij dus wel onder pedofilie omdat het kind onder voorwaarden sex heeft. Het oordeel over de persoon in het verhaal is eigenlijk al gevestigd, hij zou zonder de verkregen informatie over zijn verleden zijn aangenomen. Het is inderdaad dat je de persoon misschien beter zou moeten kennen. wanneer dit was zou het de keuze een stuk makkelijker maken, maar deze informatie heb je niet....
liefs Morgaine
Even een beetje advocaat van de duivel hoor, maar hoe noem je het dan als kinderen (iemand onder de 16) vrijwillig sex heeft met een meerderjarige (iemand boven de 16), zonder dwang, betaling of wat dan ook?
Jilles
--
The problem with people is that they're only human...
Ten eerste even bedankt voor het inzicht dat jullie me geven, daar heb ik (wij) veel aan...
Jilles: Tjah, ik weet het, dat zou dan eigenlijk ook een pedofiel iemand zijn maar toch klinkt het mij vreemd in de oren, waarschijnlijk omdat ik bij de eerste keer met mijn vriend ook pas 15 was en hij 19. Eigenlijk blijft het begrip hetzelfde alleen interpreteer ik dit anders vanwege m'n eigen gevoel. Ik zal het begrip dat ik in het betoog zal hanteren wel wat aanpassen ja, ik begrijp nu beter wat jullie bedoelen maar toch vind ik dat een pedofiel iemand is de sexuele handelingen verplicht met minderjarigen. Dat kinderprostitutie is missen kinderprostitutie maar voor mijn blijft deze gene een "pedofiel"(wat een rotwoord heeft wel een heel negatieve lading heb al eens getracht het een vriendelijkere naam te geven maar dit haalde niet veel uit) Je kan het over 1001 boegen gooien maar eigenlijk blijft het gewoon hetzelfde...
Jullie reacties zijn echt top!!!
maar toch klinkt het mij vreemd in de oren, waarschijnlijk omdat ik bij de eerste keer met mijn vriend ook pas 15 was en hij 19.
Technisch (wettelijk) gezien is dat ook een 'pedofiele relatie' dan inderdaad. Maar toch beschouwen een boel mensen dat dan weer niet zo. Wat op zich wel goed is hoor, want het zou van de zotte zijn als mensen zich over dat soort dingen druk gaan maken.
(wat een rotwoord heeft wel een heel negatieve lading heb al eens getracht het een vriendelijkere naam te geven maar dit haalde niet veel uit)
Ja, het blijft een rotwoord inderdaad. Er is vooral de laatste paar jaar zoveel negatieve lading aangegeven door met name de media dat je er echt niets anders van kunt maken dan "Dutroux" zeg maar. Ik zal mezelf dan normaliter geen pedofiel noemen. "Boylover" of "BL" misschien, maar eigenlijk ook niet zo. Gewoon "ik" is makkelijk. Vaak wat meer uitleggen aangezien je mensen geen kant en klaar labeltje kunt geven, maar ach, het voorkomt een boel misverstanden.
Jullie reacties zijn echt top!!!
Weten we toch... *kuch kuch*
You're welcome 
--
The problem with people is that they're only human...
maar toch klinkt het mij vreemd in de oren, waarschijnlijk omdat ik bij de eerste keer met mijn vriend ook pas 15 was en hij 19.
Technisch (wettelijk) gezien is dat ook een 'pedofiele relatie' dan inderdaad. Maar toch beschouwen een boel mensen dat dan weer niet zo. Wat op zich wel goed is hoor, want het zou van de zotte zijn als mensen zich over dat soort dingen druk gaan maken.
Er zijn ook nog altijd veel te veel mensen in mijn bescheiden optiek die het wèl als "pedofiel" en "not done" beschouwen, en zich er druk over wensen te maken. Zoals jullie inmiddels misschien weten ben ik bijna 20, en heb ik een vriendin van 15, dus ik zit in precies dat schuitje. En als ik alle mensen die het daar eigenlijk niet mee eens zijn (maar dat in de meeste gevallen gelukkig toch maar voor zich houden omwille van ons) de kost moest geven, dan was ik een arm mens...
Hoe dacht je anders dat ik op deze website verzeild was geraakt..? Niet omdat iedereen stond te juichen
Ah, ja, je hebt gelijk inderdaad. Was ik al weer helemaal vergeten
En ja, er zijn er inderdaad wel. Ach, bij mij kijken ze ook een beetje raar hoor.Mijn vriendin is ook een jaar of 7 jonger, maar is daarmee niet minderjarig, dus zeuren ze er niet over. En als ze wel zeuren: laat ze
Jilles
--
The problem with people is that they're only human...
Ja, dat blijf je houden ja.. maar kijk nu naar mijn beste vriend en mij.. Hij is 38 en ik ben 18.. Geen sexuele relatie gewoon een super goeie vriendschap... Tjah, het is maar net als het bekeken wordt. sommige mensen zeggen "Nou das leuk" en anderen verklaren mij en hem voor gek... Pedofilie is maar net zoals je het bekijkt.. er is een verschil tussen de een en de ander.. Toen ik het voor de eerste keer deed was ik begin 14, nou mn vriend was eind 19... was misschien een bagger relatie, die uiteindelijk alleen maar over sex bleek te gaan maar echt als pedofiel zie ik hem niet.. En hij zichzelf ook niet want ik was gewoon geestelijk volwassen op dat moment... (later kreeg ik er wel een aantal geestelijke problemen door hoor, en heb daar soms nogsteeds last van, maar dat had niets met de leeftijd te maken...) Iedereen denkt anders, ben ik wel achter... De een zegt dit en de ander dat.. Als je er zelf maar achter staat en niemand er last mee bezorgt..
ik wil graag de volgende reactie geven. Ik zal mezelf eerst even voorstellen .ik ben een jongen/man van 25 jaar.Ik heb een normale baan en al 4 jaar een relatie met mijn vriendin met een goed sexleven waar ik voeldoening uit haal.Kortom van buitenaf normaal.Echter de laatste 2 jaar krijg ik sexsuele gevoelens bij jonge meisjes. ik kan me niet herinneren dat ik ooit zulke gevoelens had.Alleen wordt het de laatste tijd erger doordat ik er steeds meer over denk. Ik ben nu bezig informatie via internet over dit onderwerp te zoeken en toen kwam ik op deze site.Nu las ik dat dit aangeboren moet zijn of getrickerd door sexueel misbruik e.d. Aangezien het 2e niet van toepassing is op mij zal het wel aangeboren zijn. Ik ben hier echter niet blij mee en had hiermee liever niet opgezadeld hebben gezeten.en ik wil graag ook kwijt dat ik verhalen zoals die moeder met haar dochter van 2,5 die misbruikt wordt en krimpenaar misbruikt dochter wel misselijk wordt.Maar goed andere mensen worden misschien misselijk van mij. Maar laat ik tot de kern van mijn verhaal komen. Ik accepteer dat ik deze gevoelens heb maar ik ben bang dat ik ze in de practijk wil brengen.of straks krijgt ik een dochter en dan? daarom zoek ik hulp . waar kan ik dit vinden?en ontmoetingen met lotgenoten moet je dan eerst ergens lid van zijn?of kun je er gewoon heen.Ik hoop dat jullie mij hierop een antwoord kunnen geven. Tot slot wou ik nog ff zeggen dat ik de site een goed initiatief vind.
Welkom
Over welke leeftijd heb je het als je zegt dat je seksuele gevoelens hebt bij jonge meisjes? Want als je op zoek bent naar gevoelsgenoten is het denk ik wel nuttig om te weten waar die gevoelens over gaan.
Verder zie ik om heel eerlijk te zijn niet zo heel goed waar je een probleem ziet. Als je gelukkig bent met je leven en je vriendin, dan is ontdekken dat je opgewonden kunt worden van jonge meisjes toch net zoiets als ontdekken dat je aanleg hebt voor pianospelen? Het is best leuk, maar geen reden om dan maar de rest van je leven als pianist door te brengen. Een biseksuele kennis van mij heeft ervoor gekozen om niets met zijn homofiele kant te doen, en heeft ook een vriendin en een doodnormaal leven. Ik zie niet in waarom jou dat niet zou lukken met je pedofiele kant.
Je schrijft dat je bang bent dat je je pedofiele gevoelens in de praktijk wilt brengen. Als je daarmee bedoelt dat je seks wilt hebben met jonge meisjes (of bang bent dat je dat gaat willen) dan denk ik "Lekker van belang, ik wil een helikopter, en die krijg ik ook niet" . Want over het algemeen zitten die jonge meisjes toch niet echt te springen om seks met iemand van 25, is het wel? Ben je bang dat je zult vervallen in verkrachting?
Waarom zou je je aangetrokken gaan voelen tot je eigen dochter? Misschien vind je haar wel helemaal niet seksueel aantrekkelijk. En als je haar wel leuk vindt, acht je jezelf dan niet in staat om van haar af te blijven? Al was het maar omwille van je vriendin?
Ik bedoel deze vragen niet om bot te zijn, maar ik probeer een beetje een beeld te krijgen van waar jij voorziet in de problemen te kunnen komen, omdat ik dat zo niet echt uit je verhaal op kan maken.
hallo, ik ben de jongen van het verhaal hierboven. Mijn naam is mark. allereerst wou ik jullie bedanken vooar jullie reacties.Ik kan nu tenminste ergens met deze gevoelens terecht.Om terug te komen op de eerste reactie daarin zeg je dat je normaal met kinderen omgaat en dat hierdoor de angst dat je te ver gaat verdwenen is. Maar als je dan met die kinderen leuke dingen doet denk je er dan verder niks bij?krijg je geen sexsuele ideeen of iets dergelijks?kun je je geestelijk zo inhouden? Voor de 2e reactie, als antwoord op de vraag welke leeftijd de meisjes hebben waar ik gevoels bij heb zijn meisjes van 10 jaar tot 14 . Meisjes aan het begin en net voor de pubertijd. war deze gevoelens vandaan komen weet ik niet. Ik geen duidelijke gebeurtenis in mijn verleden die dit getrickerd hebben. Dan vergelijk je het dat het hetzelfde is als je ontdekt dat je talent hebt voor pianospelen.Als ik dit ontdek is het toch niet meer dan logisch dat je dan zo veel en ze snel mogelijk achter de piano wil zitten om te spelen. En met je kennis die bi is en een homofiele kant heeft maar ervoor heeft gekozen hierniks mee te doen. Stel hij gaat naar een feestje met zijn vriendin en je drinkt wat en hij raakt in gesprek met een jongen en de vonk springt over en zijn vriendin zegt als je iets met hem wil doen is dat ok dan zal hij denk ik geen nee zeggen.En als ik iets wil of in jou geval een helicopter dan zal ik hiervoor sparen of vlieglessen nemen. Snap je wat ik wil zeggen? En stel als ik een dochter zou krijgen zeg ik nu dat ik haar nooit zal misbruiken alleen straks doe ik iets in een vlaag van verstandsverbijstering. en daar ben ik bang voor. En ik moet zeggen dat erover praten met jullie me goed doet aangezien je dit niet zo snel tegen je vrienden zal zeggen.Alvast bedankt
Ik val ook op meisjes van een jaar of 14/15 en daaromtrent, dus als je wilt mag je best eens contact met me opnemen: loremipsum[at]email.com
Overigens ben ik wel een paar jaartjes jonger dan jij, maar ik val al mijn hele leven op de verkeerde meisjes, dus daar heb ik wel wat ervaring in opgedaan 
Om verder op je post in te gaan:
Bij pedofilie (als je het dat labeltje wilt geven althans; ik zou het je afraden) komt een zekere verantwoordelijkheid kijken die volgens mij bij veel pedofielen "automatisch" aanwezig is. De personen waar je een liefdesband mee opbouwt wil je namelijk beschermen, of dat nou je vriendin, je kinderen of je jonge vriendjes/vriendinnetjes zijn. Het is niet voor niets dat iedereen op dit forum meteen zal onderstrepen dat Dutroux en aanverwanten geen pedofielen zijn, omdat ze kinderen misbruiken. Een goede pedofiel geeft namelijk echt om kinderen, en wil niet alleen seks met ze hebben. Maar voordat je om een kind kunt geven moet je een soort van band opgebouwd hebben die je krijgt door met kinderen te werken of ze te begeleiden, en niet door ze te begluren vanuit de bosjes. Dus het is niet meer dan logisch dat je je "geestelijk zo in kunt houden" als je leuke dingen doet met kinderen; je wilt ze namelijk niets aandoen.
In nog sterkere mate geldt dat natuurlijk voor je dochter. Het zou me enorm verbazen als je je kind tien jaar lang op zou voeden en bij zou staan in haar leven, en dan niet het respect en de verantwoordelijkheid op zou kunnen brengen om "van haar af te blijven". Daar maak ik me in mijn eigen geval in elk geval geen enkele zorgen om.
En nee, als ik zou ontdekken dat ik een talent heb voor pianospelen dan zou ik denken "oh, dat is leuk" en het verder veel te druk hebben met mijn leven om echt tijd te kunnen besteden aan het daadwerkelijk leren pianospelen. Het zou wel altijd een deel van mij uitmaken, maar omdat ik niet ontevreden ben met mijn persoonlijkheid zou ik niet de noodzaak voelen om er veel tijd aan te besteden of lang bij stil te staan. Voor helikoptervliegen geldt ongeveer hetzelfde. Jij voelt duidelijk wel een noodzaak om iets met je gevoelens te doen, want je denkt er veel over na en bent op zoek naar "lotgenoten". Je kunt je afvragen waarom dat zo is; misschien voel je je als het meisje dat al haar hele leven "geweten" heeft dat ze "speciaal" was en te horen krijgt dat ze eigenlijk een prinsesje is. Misschien denk je dat je ware aard niet zo heterofiel is als je altijd voorgehouden is (of je zelf gedacht hebt), en wil je nu graag in het kasteel wonen. Een andere mogelijkheid is dat je iets minder voldoening uit je huidige relatie put dan je zegt.
Maar wat ook een heel reëel gevaar is is dat je die jonge meisjes (en dan met name de seks met hen) gaat romantiseren. Daar heb ik zelf eerlijk gezegd nog wel eens last van (gehad met name). De simpele oplossing die altijd geldt, maar afhankelijk van je humeur nogal kan verschillen in effectiviteit, is dat je een stapje terug neemt en je afvraagt wat seks met een jong meisje nou eigenlijk leuker zou maken dan met iemand van je eigen leeftijd die je ook aantrekkelijk vindt. Ongeveer dezelfde taktiek als die je gebruikt om jezelf ervan te weerhouden om vreemd te gaan dus . "Waarom zou het leven met die vrouw leuker zijn dan met mijn geliefde [vul naam in]?"
Het onherroepelijke antwoord luidt "Geen benul eigenlijk"
En met je kennis die bi is en een homofiele kant heeft maar ervoor heeft gekozen hierniks mee te doen. Stel hij gaat naar een feestje met zijn vriendin en je drinkt wat en hij raakt in gesprek met een jongen en de vonk springt over en zijn vriendin zegt als je iets met hem wil doen is dat ok dan zal hij denk ik geen nee zeggen.
Dat zou best kunnen, dat weet ik niet. Maar het verschil zit hem in de vriendin die het okay vindt. Ik durf er heel wat om te verwedden dat jouw vriendin het niet okay zou vinden als jij iets met een jong meisje aan zou willen knopen. En anders wel de ouders van dat meisje. Overigens is het ook altijd een goed plan om risicosituaties te vermijden als je bang bent je niet in te kunnen houden. Kinderen+alcohol is dan bijvoorbeeld een erg slecht idee.
Maar goed, dit is een veel te lange post aan het worden voor zo'n smalle marge... Ik houd het maar voor gezien voor vanavond.
Ik zit een beetje dubbele dingen te zeggen omdat ik alweer weinig aan Lorem Ipsum's post kan toevoegen, maargoed, omdat je vroeg naar iets wat ik gezegd had, toch ook even in mijn eigen woorden...
Om terug te komen op de eerste reactie daarin zeg je dat je normaal met kinderen omgaat en dat hierdoor de angst dat je te ver gaat verdwenen is. Maar als je dan met die kinderen leuke dingen doet denk je er dan verder niks bij?krijg je geen sexsuele ideeen of iets dergelijks?kun je je geestelijk zo inhouden?
Ik heb in ieder geval in de praktijk ontdekt dat het geen grote rol speelt. En dat is ergens wel logisch. Tenminste als je kinderen niet alleen als lustobject ziet, maar als veel meer, met wie je graag wilt omgaan.
Kijk, als ik iemand alleen op straat tegenkom denk ik vrij snel "die is lekker zeg", omdat ik toch geen werkelijk contact met ze heb. Maar als ik dan wel werkelijk contact kreeg, normaal met ze omging... was dat dus leuk en goed en precies zoals het hoorde. En in die normale omgang was geen seksuele spanning. Ik had gewoon absoluut niet het gevoel dat zij daarmee bezig waren, en daardoor was het bij mij ook niet aanwezig. Als je het heel leuk vindt om met kinderen om te gaan... dan is het toch zonde als je de hele tijd in je eigen hoofd met die seksuele gedachten bezig bent, in plaats van echt 'in het moment' te zitten?
Pas later als ik ze een paar weken weer niet gezien had, kwamen die jongens (nouja, een fantasiebeeld van ze zonder hun hele persoonlijkheid) in mijn seksuele fantasieen naar boven.
Het zal wel voor iedereen anders zijn... maar zo heb ik het meegemaakt in ieder geval.
(En verder zal het misschien iets met 'wegdrukken' te maken hebben omdat ik die gedachten er toen niet bij kon hebben. De laatste tijd is de scheiding wat minder geworden en ik heb wel eens alleen thuis naast een jongen gezeten waar ik echt GEIL van werd en me moest inhouden om mijn handen niet onder zijn shirt te wurmen 
Maar dat is nog nooit fout gegaan, en is niet vaak zo.
't was trouwens wel met iemand die ik al eens op zijn buik gekieteld had, wat hij erg leuk vond. Dus toen werd het 'echter' in mijn hoofd. Dat zal wel meegespeeld hebben.)
Het zal wel voor iedereen anders zijn... maar zo heb ik het meegemaakt in ieder geval.
Voor mij is het in ieder geval heel erg vergelijkbaar.
Ik denk dat dat zelfs voor de meeste van ons geldt, natuurlijk niet iedereen. Ik heb me zelf afgevraagd waarom er geen sexuele gevoelens naar boven kwamen terwijl ik met de jongens bezig was, maar daar ben ik nooit uitgekomen. Eigenlijk hoef ik daar ook niet uitkomen, want ik ben er eigenlijk wel blij om dat ik het op dat soort momenten niet heb. Ik heb het gewoon geweldig naar mijn zin met hun om me heen zonder sexuele gevoelens, dat maakt het toch alleen maar lastiger.
Ik heb me zelf afgevraagd waarom er geen sexuele gevoelens naar boven kwamen terwijl ik met de jongens bezig was,
Ja, zo was het bij mij ook. Ik vond het ergens wel opvallend dat die niet naar boven kwamen -- en wat ik opschreef, is het resultaat van achteraf naar een verklaring zoeken.
Ik zou 't niet verzonnen kunnen hebben als ik het niet zelf duidelijk (meerdere keren) had meegemaakt
Eerst even wat dingetjes voordat ik op de kern van jouw verhaal inga:
Inderdaad is de algemene mening die je hoort, dat het (uitgezonderd seksueel misbruik) aangeboren is, of in ieder geval na een bepaalde leeftijd onveranderlijk gevormd is.
Maar niet iedereen is het daarover eens. Psycholoog/seksuoloog Frank van Ree (op wiens werk wij ook definities gebaseerd hebben) bijvoorbeeld, is duidelijk van mening dat seksuele voorkeur iets is wat je gehele leven kan evolueren. Een mens verandert gedurende zijn hele leven nog wel langzaam. Waarom zijn seksuele verlangens niet?
(*kuch* en nu ik dit neergeschreven heb, weet ik eigenlijk helemaal niet wat jij hieraan zou hebben. Hm. Dan maar verder.)
Verder:
Je zegt zelf al dat het de laatste tijd erger wordt doordat je er steeds meer over denkt. Ik denk dat veel alleen maar denken het inderdaad erger kan maken. (Sterker, ik denk dat het bij mij erger is geworden omdat ik er zoveel over na bleef denken in mijn middelbare schooltijd.)
Dat is misschien lastig en niet leuk om te horen, maar toch goed om in je achterhoofd te houden. De truuk is om jezelf niet gefrustreerd te maken over je gevoelens, want daar schiet je niets mee op.
Dat wil overigens niet zeggen dat je in een soort cirkel zit waar je niet meer uitkomt, hoor. Ik herken het wel een beetje: ik heb voor mijn 25e ook heel moeilijk gedaan en veel gedacht. Ik was ook bang dat ik die gevoelens misschien wel in de praktijk zou brengen. Toch heb ik langzaamaan ontdekt dat ik leuk en probleemloos met kinderen om kan gaan, en door die praktijk is die angst dat ik 'te ver zou gaan' ook verdwenen.
(En het verschil tussen jou en mij is dat jij niet jarenlang in je eentje loopt te denken, maar er vragen over gaat stellen op een forum. DAT is de oplossing die je gevoelens beter handelbaar en uitendelijk minder sterk maken.)
Over de kern van je verhaal: Je zoekt hulp.
De perfecte oplossing (een groepje mensen zoals jij dat je meteen opvangt en hopelijk deels 'geneest') is er niet. De minder perfecte oplossingen zijn:
- zoek een psycholoog/seksuoloog (Google:seksuoloog)
- kijk bij de 'verenigingen en gespreksgroepen' op de 'links' pagina.
En daarvoor hoef je geen lid te zijn. volgens mij.
Maar... vooral dat tweede geef ik je alleen omdat je zelf naar vroeg. Ik denk dat je dat in eerste instantie niet moet doen. Ik raad je aan om bv. eerst eens de vragen van Lorem Ipsum (en anderen?) te beantwoorden en hier dus wat te kletsen, voor je naar een misschien wel 'zwaardere' lotgenotengroep gaat die je misschien niet nodig hebt.
Wie weet heb je daar wel genoeg aan om er iets luchtiger over te denken en je af te vragen: hoe erg is het nou eenmaal? Is het wel zo abnormaal (of hebben stiekum veel meer mensen dat en hebben die er geen problemen mee)?
Ik wil je adviseren om het antwoord van Lorem Ipsum serieus te nemen. Je hoeft jezelf niet te categoriseren. Je attractie tot meisjes is een stukje van wie je bent - zelfs je totale sexualiteit is daar maar een stukje van. Door hier heel erg in te duiken - in je attractie tot meisjes - kun je het ook groter gaan maken dan nodig is. Dingen zijn deels ook een keuze en wat je veel aandacht geeft, voed je. Als je vijf planten hebt en je geeft er eentje steeds heel veel water en zorg, zal vooral die plant groeien. Toch zijn het nog steeds de vijf planten samen die jouw 'sexuele identiteit' uitmaken.
Net als Lorem denk ik: waar zou je bang voor zijn? Je gaat je toch niet aan meisjes vergrijpen? Laat staan aan je eigen dochter, mocht die er ooit komen. Ikzelf ontdekte 1,5 jaar geleden een pedofiele kant en heb een zeer aantrekkelijke dochter van nu 11 jaar. Ik voel me tot haar aangetrokken en dat is soms frustrerend, maar aan de andere kant ook niet omdat mijn grenzen zo duidelijk zijn. Verder heb ik ontdekt dat mijn pedofiele gevoelens met meer te maken hebben dan meisjes. Het staat ook voor een verlangen naar het gebied van de kindertijd, naar onschuld, zuiverheid, schoonheid, natuur. Voor mij is dit ermee verweven.
Ik zou het thema niet te zwaar maken, je er niet over suf piekeren. Probeer jezelf niet te categoriseren. Sommige mensen zijn niet in een vakje te plaatsen, al zouden ze dat zelf graag willen voor een gevoel van houvast. Ga dus mee met de stroom, kijk en ontdek en zet niets vast. Dit zeg ik niet vanuit de achtergrondgedachte dat je misschien wel 'helemaal niet pedofiel hoeft te zijn', want dat zou impliceren dat dat 'beter' zou zijn en daar geloof ik niet in. In mijn geval heeft de ontdekking van het pedofiele deel van mij me ook erg veel gegeven.
Ik bedoel vooral me aan te sluiten bij Lorem en te zeggen: doe rustig aan, duik er niet meteen enorm in, kijk eerst.
Verder heb ik ontdekt dat mijn pedofiele gevoelens met meer te maken hebben dan meisjes. Het staat ook voor een verlangen naar het gebied van de kindertijd, naar onschuld, zuiverheid, schoonheid, natuur.
Voor mij vooral onschuld en schoonheid; Ik ben het heel erg met je eens. Met je hele post trouwens
Ik vraag me af; ben je er pas door je dochter achter gekomen dat je een pedofiele kant had? Dat lijkt me een dubbel taboe om jezelf overheen te zetten...
Hoi Morgaine,
Uit je uitgewerkte casus en je antwoord van Wan's vraag blijkt dat jouw definitie van het begrip pedofiel heel anders is dan de hier gebruikte definitie (zie hier). Ik denk dat het belangrijk is dat je goed duidelijk maakt wat je bedoelt met "een pedofiel". Wanneer je namelijk praat over een pedofiel verleden houdt dat volgens onze definities in dat iemand in het verleden pedofiele gevoelens heeft gehad (en dus pedofiel was, wat eigenlijk ook betekent dat diegene dat nu nog steeds is). Een vrij zinloos begrip dus, maar in de betekenis die jij nu benoemt zouden wij zo iemand een pedoseksueel noemen, of, nog duidelijker, een kindermisbruiker of kinderverkrachter (misbruik onder dwang is verkrachting in juridische zin). Misbruik tegen betaling noemen wij kinderprostitutie, bij jou valt het onder pedofilie, wat het begrip pedofilie dus een soort allesomvattend begrip maakt voor alles wat met pedoseksuele delicten te maken heeft. En dat brengt me op een vraag die een beetje lijkt op die van Jilles: Hoe noem je dan iemand die pedofiele gevoelens heeft maar daar in de praktijk niets mee doet?
Kortom: Maak even een duidelijke concrete omschrijving van wat je nu met het begrip pedofilie bedoelt en wat nu eigenlijk een pedofiel is. Dat hoeft helemaal niet hetzelfde te zijn als bij ons, maar het voorkomt wel miscommunicatie, en miscommunicatie binnen de hulpverlening kan desastreuse gevolgen hebben, zeker als het om zedendelinquenten gaat...
(overigens ben ik het eens met jullie manier van handelen, ik vind jullie oplossing getuigen van respect en professionaliteit tegenover alle betrokkenen)
Ten eerste weet ik niet hoe realistisch deze casus is, aangezien een kinderopvangcentrum kan vragen naar een verklaring omtrent het gedrag, iets wat ze zeker in geval van twijfel zouden (moeten) doen. Volgens mij bepalen niet de medewerkers van de afdeling maatschappelijk werk of deze verklaring positief of negatief zou moeten uitvallen (al weer ik eerlijk gezegd niet precies hoe het in zijn werk gaat). Maar als proef-casus is het natuurlijk een interssant geval.
Naast het mijns inziens onjuiste gebruik van het woord pedofiel (ook al aangehaald door andere teamleden) - bij pedofiele handelingen denk ik eerder aan een knuffel of een aai over de kop dan aan gedwongen seks - wil ik even reageren op jullie standpunt. Je zegt dat er niet bekend is hoeveel pedofielen terugvallen in hun "oude gewoonte" (wat een beetje suggereert alsof het regelmatig voorkomt, maar ik zal het als zegswijze lezen). Volgens mij zijn er wel onderzoeken gedaan naar recidivecijfers bij pedoseksuele delinquenten. Als ik het goed heb varieren de recidivecijfers die daaruit blijken tussen de 3 en de 30%, tegen een gemiddeld recidivecijfer (over alle misdaden) van als ik het me goed herinner 37%. Mocht je interesse hebben dan kan ik proberen na te zoeken om welke onderzoeken het gaat. Uiteindelijk heb je aan dit soort cijfers natuurlijk in dit concrete geval weinig aangezien je niet aan iemand kunt zien in welke categorie hij valt (al kunnen ze tegenwoordig best goede inschattingen maken).
Verder zeg je dat "geheel genezen verklaard" niet bestaat bij pedofilie. Hierbij wil ik opmerken dat je natuurlijk nooit een garantie hebt dat iemand geen misstappen zal maken (pedofiel of niet, al eerder veroordeeld wegens pedoseksueel contact of niet). Op het moment dat zo iemand "geheel genezen verklaard" uit een speciaal daarvoor ingerichte kliniek komt, dan mag je aannemen dat de kans op zo'n misstap niet groter is dan de kans dat een willekeurig ander persoon zoiets zou doen lijkt me.
Overigens blijkt uit de casus niet of hij de misbruikte jongens kende via kinderen uit het kinderdagverblijf waar hij voorheen werkte. Als dit wel zo was dan gaat waarschijnlijk je aanname dat er voldoende controle in de omgeving van het dagverblijf heerst niet op. Echter, het gaat volgens mij om de vraag of hij op zijn werk een gevaar zou zijn voor de kinderen daar. Want in een willekeurige andere omgeving kan hij ook met kinderen in aanraking komen.
Dat het misbruik plaatsvond bij 12-13 jarigen en hij wil werken met 4-6 jarigen betekent volgens mij dat het risico inderdaad erg klein is en hij een kans verdient.
Ik ben benieuwd wat ze op jullie studie van de casus vinden!
Per ongeluk kom ik op deze site en lees ik dit stuk over Sebas. Ik weet niet wat ik lees!!! Hij moet nog een kans hebben??? Hoezo??? Zo iemand moet gewoon nooit meer met kinderen werken! Wat verwachten jullie nou van die gesprekjes zo nu en dan met hem? Dit is nu precies waar iedereen bang voor is: liever de dader beschermen dan het kind. Laat hem maar omscholen, laat hem zelf duidelijk worden dat hij dus gewoon niet met kinderen moet werken. Wat is daar op tegen? Ja, dat hij dat zelf graag wil laat zich raden. Ik vind dit een uiterst kwalijke zaak. Zwijgen tegen de mensen van het kinderdagverblijf. Ik zou dit niet graag op mijn geweten hebben.
Laat hem maar omscholen, laat hem zelf duidelijk worden dat hij dus gewoon niet met kinderen moet werken. Wat is daar op tegen?
Zedendelinquentie heeft een grote samenhang met frustratie. Frustratie is een significante voorspeller van grensoverschrijdend gedrag in het algemeen.
Redeneer even logisch en bedenk wat er zal gebeuren als deze pedofiel verplicht wordt omgeschoold tot een vakgebied zonder kinderen. Voor de zekerheid moet ook zijn naam in een database en dient de buurt te worden ingelicht over zijn verleden. Wat denk je dat er met de geestelijke stabiliteit van deze man zal gebeuren ? ? ? En hoe verhoudt dit zich tot het recidivegevaar denk je ? ? ?
Natuurlijk staat het belang van de kinderen uit onze maatschappij voorop, maar creëer a.u.b. geen schijnveiligheid en hou jezelf als maatschappij niet voor de gek!
Het is, puur vanuit het belang van kinderen bekeken, beter dat een pedofiel onder toezicht werkzaam is met 100 kinderen, dan dat hij zich zonder toezicht, met de frustratie van een totaalisolement, vergrijpt aan één kind.
Stof tot nadenken
Psoof.
Gelukkig nog iemand die van zijn stoel valt bij deze reacties. Waarom moet zo'n man terug in de kinderopvang? Ik snap er niets van. Hoe kun je zo met deze kwetsbare groep omgaan. Ik vind ook dat hij gewoon iets anders moet gaan doen. Je gaat de kat toch niet op het spek binden??? Misbruikt worden als kind is een veel vreselijkere ervaring als een ander beroep zoeken. Ik begrijp werkelijk niet dat dit voor mensen blijkbaar een discussie punt is.
De hypothetische man in kwestie was meer een gelegenheidsmisbruiker uit frustratie dan een pedofiel in hart & nieren, als we de verklaring van de hypothetische man mogen geloven. De kans dat herhaling zich voordoet lijkt ook laag ingeschat door de reclassering, anders was hij niet "genezen" verklaard - van pedofilie "genees" je niet. De leeftijdsgroep waarmee hij zal werken wijkt significant af van de leeftijdscategorie waarin hij zijn vergrijpen beging. En on top of this all: hij wordt op de voet gevolgd middels wekelijkse [!] evaluatiegesprekken. Tevens zal hij zelden of nooit alleen zijn met de kinderen.
Wanneer dit alles in acht wordt genomen, kan onze Sebas heel wel een uitstekend kinderbegeleider zijn met empathie voor de groep waarmee hij werkt.
Je kan beter een jeugdwerker hebben van wie bekend is dat hij in een verleden een misstap heeft begaan, dan één waarbij dat nooit is uitgekomen en die dus ook niet nauwlettend in de gaten gehouden zal worden.
'But I don't want to go among mad people,' Alice remarked.
'Oh, you can't help that,' said the Cat: 'we're all mad here. I'm mad. You're mad.'
'How do you know I'm mad?' said Alice.
'You must be' said the Cat 'or you wouldn't have come here.'
hoi hoi
Een intressante casus, maar er wordt in de zoveel reacties niet geantwoord op wat de maatschappelijk werker moet doen, want tenslotte zit die hier met een dilemma mag of niet of moet de maatschappelijk werker dit vertellen?
op deze zal het antwoord zeer simpel zijn.
een maatschappelijk werker heeft een geheimshoudingsplicht, dus hoe moeilijk het voor jou zou zijn in jou normen en waarden. Je mag als maatschappelijk werker niks over de client vrijgeven. denk aan het geheimhoudingsplicht!!!!! de client vertrouwd jou.
om wat concreter over de vraag te zijn, kun je ook denken aan de regels van een instelling die ook per organisatie zeer verschillend zijn. Een client ondertekend nameijk een contrav°ct waarin staat of gegevens aan derde verstrejt kunnen worden, wie zijn die derde???? ook de mevrouw die naar het maatschappelijk werk belt???? en heeft de client dit contract ondertekend???
tja??
Ik denk toch echt dat een pedofiel nooit kan genezen. Puur op het feit dat een pedofiel nooit ziek is geweest. Hij kan zich nu sterk voelen en denken niet meer de fout in te gaan, maar ik denk dat het risico te groot is voor iemand die ooit eerder de fout is ingegaan. Want als het weer fout gaat is de schade zo ontzettend groot, dat je dit risico moet nemen. Eigenlijk zou het maatschappelijk werk met de pedofiel moeten gaan praten en hem eigenlijk dwingen om toch iets anders te gaan doen, omdat het risico te groot is.
Een pedodofiel kan niet genezen, dat klopt.
Iemand kan echter weldegelijk van een pedoseksuele frustratie genezen!
Hier zou met name het maatschappelijk werk en in het bijzonder de 'maatschappelijk' werkers van Reclassering Nederland eens behoorlijk in bijgeschoold moeten worden. Bij de opleiding SPH wordt tot op heden namelijk nog steeds bitter weinig onderscheid gemaakt tussen pedofilie en pedeksualiteit.
In antwoord op jullie vraag, mijn korte en volgens mij heldere overtuiging:
Puur moreel gezien zou het ZO moeten zijn:
Ja, het verleden van deze man zou volledig open en helder moeten zijn, dus ook zijn delicten, MAAR OOK ZIJN GENEZENVERKLARING ! ! !
De leidster van het kinderdagverblijf heeft, in het belang van de veiligheid en het welzijn van de kinderen waar zij verantwoordelijk voor is, het recht om alles van deze man te weten, echter . . .
Op basis van zijn genezenverklaring mag de man niet gediscrimineerd worden bij het verkrijgen van een functie en heeft deze man dus, gelijk aan ieder andere Nederlander, moreel recht op deze baan ! ! !
Ik zie het laatste in praktijk nog niet zo snel gebreuren. Dan mag het eerste dus ook niet, want dat is rechtsgelijkheid!
groet,
Psoof
Hoi Morgaine,
In principe is het niet de taak van maatschappelijk werk om dit aan te geven, het is namelijk zo dat instanties die met kinderen werken bij een sollicitatie altijd om een verklaring omtrent het gedrag vragen, en op die verklaring zal duidelijk staan aangegeven dat meneer op basis van zijn juridisch verleden niet in dit beroep thuishoort.
Mijn oplossing in de rol van maatschappelijk werker zou zijn de man zelf op gesprek uit te nodigen zodat hij zijn keuze om toch weer met kinderen te gaan werken kan toelichten. Wanneer hij aannemelijk kan maken dat hij dat werk kan doen zonder kinderen aan te randen is er niets aan het handje, maar bij twijfel zou je verdere stappen kunnen overwegen, altijd in overleg met je leidinggevende lijkt me. Tot de opties behoort een lijntje leggen met de hulpverlenende instantie die de man in de eerste plaats 'behandeld' heeft. Rechtstreeks de werkgever informeren lijkt me een uiterste maatregel.