In Heywood, in de buurt van Manchester, Engeland, is vrijdagochtend 18 maart een onschuldige man vermoord door buurtbewoners die hem ervan verdachten dat hij "pedofiel" was (men bedoelt hier feitelijk natuurlijk heel iets anders dan pedofiel). De man was een sociaal betrokken persoon, met veel vrienden in zijn directe omgeving, en was niet bekend bij de politie. Met andere woorden: hij had geen kind kwaad gedaan. Een onschuldig slachtoffer van een hetze, niet de eerste en ook vast niet de laatste.

The Independent, een Brits dagblad, schrijft in een artikel over de moord, kort over de geschiedenis van de heersende pedohetze in Groot Brittanie: "Toen de moord op Sarah Payne vier jaar geleden leidde tot de publicatie door News of the Worldvan de namen en foto’s van 50 mensen waarvan beweerd werd dat ze kindermisbruik hadden gepleegd, en zo de angst voor pedofielen aanzwengelde, lieten demonstranten een lijst van 20 vermeende seksuele misdadigers op het landgoed Paulsgrove in Portsmouth circuleren en begonnen hen te viseren. In dat klimaat van verdachtmakingen werd een vrouwelijke specialist uit haar huis in Zuid-Wales gejaagd omdat de buren het woord ‘pediater’ verwarden met ‘pedofiel’. Een voormalig zeekapitein uit Grimsby, Humberside, die van pedofiele beschuldigingen gezuiverd was, werd vermoord nadat zijn gegevens in de plaatselijke krant gepubliceerd werden." Het blijkt dat de rechterlijke macht er niet meer toe doet, dat "onschuldig tot het tegendeel bewezen is" niet langer de geldende norm is; althans niet wanneer het op pedoseksuele delinquenten aankomt. En omdat dat laatste een te moeilijk woord is worden alle pedofielen dus de grote boeman.

In Nederland en Belgie is de gang van zaken niet veel anders, al lijkt de samenleving hier nog iets meer bij haar verstand te zijn en gaat men geen vermeende pedofielen lukraak doodslaan. Maar dat ook hier de rechterlijke macht niet altijd gerespecteerd wordt blijkt wel uit de zaak Dennis Brocken, een pedofiel die nadat hij een jongen onzedelijk betast had (lees: had gestreeld over de bovenkleding ter hoogte van het kruis) veroordeeld werd en zijn straf uit zat, werd bruut vermoord door de vader van de jongen. In plaats van als moordenaar werd de vader bekend als held in zijn omgeving.

Soms hoor je roepen dat de maatschappij een zondebok nodig heeft en dat dat sinds de zaak Dutroux de pedofielen zijn. Ik geloof eerder dat pedofielen gemeenschappelijk de schuld in de schoenen krijgen geschoven van een aantal zeer gruwelijke kinderverkrachtingen en -moorden. Het verschil is dat er wel degelijk een grond is voor de woede die achter de huidige hetze zit. Men vergist zich domweg door te denken dat pedofielen allemaal ranzige verkrachters zijn. Een vergissing die zo eens in de zoveel tijd weer een mensenleven opeist, en een hele bevolkingsgroep dwingt van haar identiteit een geheim te maken.

Zou het voor iedereen niet fijner zijn als pedofielen zich niet hoeven te verbergen? Op die manier weet je wie pedofiel is en kan de samenleving die mensen indien nodig begeleiden om een gewoon leven te kunnen leiden zonder dingen te doen waar kinderen door beschadigd worden. Beter voor de kinderen, beter voor de pedofielen en slechter voor de echte ranzige verkrachters, die dan misschien op tijd kunnen worden tegengehouden. Hoewel, slechter? Het lijkt me niet onwaarschijnlijk dat die mensen achteraf dankbaar zijn dat iemand ze heeft tegengehouden...

Bron: The independent, 23 maart 2005, "Vigilante violence: Death by gossip" door Ian Herbert