stelling;"pedofilie is een verstoorde identiteitsvorming".
Beste bezoekers van deze site. bovenstaande stelling is bedoelt om meer te weten te komen m.b.t. het ontstaan van een parafilie zoals pedofilie.
In de door mij en mijn collega's hanteerde DSM-4R wordt pedofilie althans aangeduid als een parafilie;"een verstoorde seksuele ontwikkeling" die zich op een andere manier uit dan wat gebruikelijk is. Met andere woorden mensen doen iets anders met hun seksualiteit dan wat te doen gebruikelijk. Ik benadruk hier de beperkte houdbaarheidsduur van een DSM classificatie aangezien 30 jaar geleden homofilie ook een stoornis was maar wil wil deze kadering wel gebruiken in mijn onderwerp voor het forum;" mijn theorie is dat er altijd omgevingsfactoren verantwoordelijk zijn voor het ontwikkelen van pedofilie. Het genetische model biedt, zelfs al is er een deel aan te wijzen in de hersenen, geen genezing. Aan omgevingsfactoren kun je iets doen, preventie en systeemtherapie zou een uitweg kunnen bieden aan mensen die dat willen. Het knel zitten in een soort droom/ fantasiewereld met alle driften en dergelijke moet geen pretje zijn.
De stelling impliceerd verder dat er sprake is van een verstoorde identiteitsvorming c.q. daar waar een x persoon autonomie verwerft en zijn eigen "normale" koers gaat bepalen is er ergens in de ontwikkeling iets misgegaan
Ik hoor jullie reacties graag en misschien ten overvloede;
Ik wil vooral kennis maken met de binnenwereld van iemand die zich pedofiel voelt, het is niet mijn intentie om te oordelen, wel om te prikkelen om een discussie op gang te brengen die ik tot nu toe gemist heb.
...ik kan me openlijk bij vooral zijn laatste 2 a 3 paragrafen aansluiten, en hoef verder niet te antwoorden 
Het is overigens interessant dat iemand 'uit het vakgebied' hier de DSM aanhaalt, maar het lijkt me wel belangrijk dat deze vragen (2 laatste paragrafen) even wat helderder worden gemaakt. Voor de goede discussie, zodat we niet langs elkaar heen gaan praten.
Met dank aan allen die de moeite hebben genomen om te reageren op mijn, nogal provocerende, stellingen en in het bijzonder Equi.
Ik zie in de reacties met name de discussie terug m.b.t. dat wat niet normaal is = afwijkend gedrag (=stoornis) versus het recht hebben op een eigen koers/ eigenheid.
Deze discussie kleurt het geheel aan behandelingsinterventies in die op dit moment aangeboden kunnen worden. Ik haal de DSM daarbij bewust aan omdat deze mij als hulpverlener kaders oplegt waar ik rekening mee moet houden (geen diagnose geen geld om begeleiding/ behandeling aan te bieden). Ik wijs daarbij meteen op het beperkte waarheidsgehalte van deze DSM. Voor mij en veel van mijn collega's is de DSM dus meer een noodzakelijk kwaad dan een denkmodel maar;
Nemen we aan dat ieder vrij is in zijn denken; uiteraard!
nemen we aan dat ieder vrij is in zijn/ haar seksuele voorkeur, uiteraard!
Zolang je daar anderen maar niet mee tot last bent.
Maar hoe ga je dan om met deze "schijnvrijheid" (alleen in je eigen denkwereld) als die nergens wordt geaccepteerd en sterker nog tot stoornis wordt veroordeeld in de psychologie/ psychiatrie. Dat is de vraag die ik centraal wil stellen in dit stukje forum. Daar wil ik verbinding zoeken met mijn cliënten en meer kennis over vergaren.
ALs oud TBS medewerker en nu als behandelaar waarbij ik met alle betrokkenen werk in en om gezinnen waar seksueel misbruik heeft plaats gevonden zegt dit dus ook vooral iets over mijn proces. Overigens wil ik de moed die je als hulpverlener moet hebben nog eens benoemen om antwoorden te durven zoeken op moeilijke vragen. Het zou toch al te cliché zijn om alleen maar verwijten te maken...
... en in het bijzonder Equi.
Nou, graag gedaan 
)
Maar hoe ga je dan om met deze "schijnvrijheid" (alleen in je eigen denkwereld) als die nergens wordt geaccepteerd en sterker nog tot stoornis wordt veroordeeld in de psychologie/ psychiatrie.
O, gaat het dáár om. Zeg dat dan
Nou, voor mijzelf kan ik zeggen: toen ik het eenmaal geaccepteerd had en "een plaats had gegeven" (om even psychologisch verantwoord te doen 
) kon het me niet zoveel meer schelen wat anderen ervan vinden. Het is wel een beetje vervelend dat je het geheim moet houden (misschien niet voor iedereen maar wel voor veel mensen).
De vraag is: hoe accepteer je zoiets in jezelf... daar kan ik je weinig over vertellen ben ik bang want bij mij ging het een beetje vanzelf, zit in m'n persoonlijkheid ofzo . Wel kan ik je vertellen dat het "you are not alone" gevoel van het internet erg heeft geholpen, voor mij en veel anderen.
Verder is het zo dat hetero's de mogelijkheid hebben om "lekker samen hetero te gaan zijn", ik bedoel dat als je hetero bent dan kun je lekker samen met je vrienden "chicks checken". Als pedo kun je geen moment openbaar "pedo zijn". Daardoor ben je een beetje op een andere manier bezig met je geaardheid dan de meeste mensen.
Wat mij bijvoorbeeld opvalt is de enorme hoeveelheid "boypix"sites die er zijn op internet, sites met foto's van *mooie jongens*, geen porno, en vaak niet eens erotisch, maar gewoon jongens die jongens aan het zijn zijn... www.boylinks.net heeft een flinke collectie onder "personal sites - pictures". Ik ben nog nooit een hetero- of homo-equi(!)valent daarvan tegengekomen.
Je zou zeggen, misschien worden die foto's dan gebruikt als vervanging voor porno omdat echte porno voor pedo's illegaal is. Zal ook wel, maar dat is volgens mij niet de belangrijkste reden. Ik kom ook wel eens op dat soort sites om gewoon eens lekker te *zwijmelen*... en ik denk eigenlijk dat die behoefte er is vanwege het "naar binnen gekeerd" zijn van mijn geaardheid. Naja, beetje moeilijk uit te leggen verder... maar doe eens een analyse, jij bent de psycholoog!
Maar goed, ik ben er slechts eentje ("kwaak kwaak", ha, ha, wat een bak 
), dus ik nodig onze forumgenoten uit om ook eens achter het toetsenbord te kruipen!
Aangezien het weer het toch weer even laat afweten!
Overigens wil ik de moed die je als hulpverlener moet hebben nog eens benoemen om antwoorden te durven zoeken op moeilijke vragen. Het zou toch al te cliché zijn om alleen maar verwijten te maken...
Zie mijn antwoord op wan Psychologie is "more art than science" en als ik zeg "ze moeten niet doen alsof ze het zo goed weten" dan heb ik het dus alleen over, zij die doen alsof ze het zo goed weten. Waarschijnlijk zijn er maar erg weinig psychologen die zo denken, het was dan ook vooral een verwijt naar de DSM.
Het was ook een beetje bedoelt als verwijt naar psychologie als vakgebied, maar dat is onzin want ik heb geen flauw idee hoe het gegeven wordt.
Anyway jij bent in ieder geval goed bezig met vragen stellen op een forum!
- Equi
Wat mij bijvoorbeeld opvalt is de enorme hoeveelheid "boypix"sites die er zijn op internet, sites met foto's van *mooie jongens*, geen porno, en vaak niet eens erotisch, maar gewoon jongens die jongens aan het zijn zijn... www.boylinks.net heeft een flinke collectie onder "personal sites - pictures". Ik ben nog nooit een hetero- of homo-equi(!)valent daarvan tegengekomen.
Als je onder "hetero-equivalent" websites met plaatjes van mooie vrouwen die gewoon vrouw aan het zijn zijn bedoelt; die bestaan wel degelijk. Ik had een tijdje terug een mapje foto's (sommige naakt of schaars gekleed, maar velen ook gewoon gekleed mooi aan het zijn) ergens vandaan geplukt om te roteren als screensaver. Maar dan moet je je inderdaad wel eerst door een oceaan aan porno heen slaan
Zal ook wel, maar dat is volgens mij niet de belangrijkste reden. Ik kom ook wel eens op dat soort sites om gewoon eens lekker te *zwijmelen*... en ik denk eigenlijk dat die behoefte er is vanwege het "naar binnen gekeerd" zijn van mijn geaardheid. Naja, beetje moeilijk uit te leggen verder... maar doe eens een analyse, jij bent de psycholoog!
Hierover heb ik een vraag. Ik heb geleerd dat het vermijden van risico's om opgewonden te raken van iets wat je mogelijk in gevaar brengt wijsheid is.
Een preventieve houding zou dan misschien zijn om niet naar deze foto's te kijken (en daardoor de respons van jezelf op een bepaalde stimulus te verstevigen = hoe vaken hoe sterker de respons c.q. hoe meer deze manier van reageren verankerd raakt in je gedragspatroon met alle biologische reacties zoals sekuele opwinding)
Je zou het kijken naar foto's en op die manier "naar binnen keren" dus op kunnen vatten als jezelf aanleren dat het goed is om te doen waardoor (kort door de bocht) je meer risico's loopt om een uiteindelijke handeling op basis van je bijzondere seksuele behoefte niet te kunnen laten. Ik hoor graag wat je van deze preventietheorie vind. Nogmaals ik geef geen antwoorden, zoek alleen naar verbinding tussen wat ik als hulpverlener te bieden heb en wat nodig is.
Hoor trouwens graag van meerdere mensen wat ze ervan vinden; als de vraag hen aanspreekt.
Even tussendoor: Het zou de duidelijkheid ten goede komen als je andermans aangehaald commentaar beter onderscheidbaar maakt van wat je zelf typt. Mijn excuses dat dit niet vanzelf gaat op deze site. Doe het voorlopig even met blokhaken, sterretjes voor een paragraaf, of wat je dan ook wilt... (Om tekst evt. cursief te maken, typ het volgende eromheen: <i>cursief</i>)
-----
Hierover heb ik een vraag. Ik heb geleerd dat het vermijden van risico's om opgewonden te raken van iets wat je mogelijk in gevaar brengt wijsheid is.
Een preventieve houding zou dan misschien zijn om niet naar deze foto's te kijken (en daardoor de respons van jezelf op een bepaalde stimulus te verstevigen(...)
Dat zou kunnen. En op dezelfde manier zou een preventieve houding zijn om niet naar bv. jeugd-voetbal/turn/zwemwedstrijden te gaan kijken(*).
Echter, aan de andere kant is het m.i. niet goed om bang te worden voor eventuele seksuele opwinding en ze uit alle macht te proberen te ontlopen. Volgens mij kan dat juist voor een grotere frustratie zorgen. Het lijkt me dat je voorzichtig zou moeten zijn met methoden die een link van seksuele opwending naar 'angst en schuld' verankeren in iemands denkpatroon. Want seksueel opgewonden word je toch 'bijna onontkoombaar' regelmatig. En van buiten opgelegde schuld en angst vormen op den duur 'ontploffingsgevaar'.
Ook aan die andere kant, kan het best eens goed zijn om lekker bewust je gevoelens van zwijmelen, en/of van seksuele opwinding, te beleven. Ik denk wel dat dat af en toe 'normaliserend' kan werken. Dat kan ik helaas niet onderbouwen. Maar ik denk aan de volgende vergelijkingen:
- voor sommige mensen helpt het om als ze kwaad zijn eens flink op een boksbal te gaan rammen. Dat ontlaadt de kwaadheid. En ondanks dat dit vast wel 'de respons op een bepaalde stimulus verhevigt' / een link legt van boos zijn naar slaan, wordt het gevaar dat deze mensen anderen in elkaar gaan slaan, juist kleiner. Of niet?
- bij de meeste mensen is er geen link tussen het kijken naar geweldsfilms en het plegen van geweld tegen andere mensen.
Ik weet dus niet wat wijsheid is.
Waar het volgens mij eigenlijk om gaat is het zoveel mogelijk voorkomen van een link van 'het zien van mooie aantrekkelijke kinderen' naar 'het seksueel misbruiken van kinderen'.
Jij hebt het over het voorkomen van een link van 'het zien van mooie aantrekkelijke kinderen' naar 'seksueel opgewonden worden' -- en dat kan een methode zijn om bovengenoemd doel te bereiken.
Vat ik dat goed samen?
De door jou genoemde insteek van 'het vermijden van risico's om opgewonden te worden' moet dus zeker toegepast worden voor mensen die zeer 'primair' ingesteld zijn en automatisch de verbinding leggen van 'ik word opgewonden' naar 'ik wil daadwerkelijk nu seks hebben'. Maar dat is lang niet iedereen.
Deze insteek is misschien ook nodig voor mensen die vastzitten in gedachtenpatronen als "het is de schuld van de maatschappij dat ik geen seksueel contact heb". Of die doodgewoon de sociale vaardigheden niet hebben om normaal met kinderen om te kunnen gaan, of het empatisch vermogen om zelf in te zien dat ze kinderen lastig vallen met bepaald gedrag.
Maar dat is wederom niet iedereen.
Het lijkt me dat voor mensen met een normaal ontwikkelde sociale intelligentie, die ook zelf nadenken over hun eigen 'morele waarden' (voor zover die morele waarden niet "seks is goed, punt" zijn), de door jou genoemde strategie van 'vermijden van seksuele opwinding' niet zo balangrijk is.
-----
(*) N.B. ik heb het hier met nadruk over activiteiten die iemand een toeschouwer van kinderen laat zijn en niet daadwerkelijk met ze omgaat. Echte omgang met kinderen kan de link tussen kinderen en seksualiteit juist vaak verkleinen. Dat noemde Jorge ook al ergens in deze thread, en dat is iets wat ik en anderen ook zeer bewust hebben ervaren. (Ergens besproken in een andere thread.)
...Sorry dat ik even niet antwoordde, zit af en toe niet zo op te letten
Ik wil graag nog een keer benadrukken dat ik niet seksueel opgewonden raak van die sites.
Voor de rest kan ik zeggen "zie reply van roderik"
- Equi
Ik hoop dat deze discussie nog niet 'doodgebloed' is. Ik vind het zeer fijn om te merken dat er vanuit de hulpverlening een brug wordt geslagen naar de 'gemiddelde' pedofiele belevingswereld. Ik denk dat dit zeker verrijkend kan werken voor degenen die die discussie aangaan.
Maar hoe ga je dan om met deze "schijnvrijheid" (alleen in je eigen denkwereld) als die nergens wordt geaccepteerd en sterker nog tot stoornis wordt veroordeeld in de psychologie/ psychiatrie.
Ik denk dat je van iedereen een ander antwoord zou krijgen.
Ik weet zelf geen manier om deze vraag in algemene termen te beantwoorden.
Een aanzienlijk aantal mensen heeft volgens mij problemen met het feit dat 'de maatschappij ze niet accepteert' en de druk die dat op ze legt. Ik heb die druk nooit zo erg gevoeld. In het begin van 'mijn persoonlijke proces van het omgaan met mijn geaardheid' was ik veel meer bezig was mezelf restricties op te leggen, dan met het idee dat de maatschappij dat deed.
Volgens mij kun je wel stellen dat ik altijd geleefd heb volgens het beeld dat jij schetst: "Iedereen is vrij in zijn seksuele voorkeur, zolang je daar anderen maar niet mee tot last bent."
Ik heb mezelf nooit echt als 'slecht' gezien om mijn seksuele voorkeur. (Daarom heb ik ook nooit een moment gehad van "hee maar ik ben helemaal niet zo slecht" en ook nooit een moment van "maar dat slechte zelfbeeld is door de maatschappij opgelegd, wat is die maatschappij eigenlijk fout met het me in mijn vrijheid beknotten!")
Ik ben wel in het begin bang geweest 'dat ik anderen tot last zou zijn of worden', omdat ik niet goed met mijn geaardheid om zou kunnen gaan. Die angst heb ik langzamerhand overwonnen en nu voel ik me volledig op mijn gemak met mezelf. Ik weet dat ik jochies mooi en soms best wel sexy vind en dat dat soms een belangrijke bijkomende reden is om bv. even bij een bepaalde sportclub langs te gaan. Ik heb daar voor mezelf geen problemen mee -- ik heb vertrouwen dat ik daarmee niemand nadelig ga beinvloeden.
Je kan dit als een "schijnvrijheid" definieren omdat deze inderdaad alleen in je eigen denkwereld bestaat. Maar dat heeft voor mijn gevoel weinig met de maatschappij te maken. Ik ben vrij in mijn denken, ik weet dat ik e.e.a. met een aantal vrienden kan bepraten en heb ervaren dat dat praten veel geholpen heeft om goed met mezelf om te gaan.
Op dat punt gekomen is het niet meer zo belangrijk dat 'de buitenwereld' deze denkwijze niet accepteert. En wat de psychologie/psychiatrie allemaal veroordeelt, zal voor mijn persoonlijke belevenis al helemaal weinig uitmaken.
Jack, ik heb je bericht gelezen en dan vooral je uiting dat het (zeg maar) niet zo gemakkelijk is om deze discussie aan te gaan.
Ik heb op dit forum enkele keren gepost en ik was sinds enkele vervelende gebeurtenissen van plan dat helemaal niet meer te doen.
Door jouw post ben ik van gedachten veranderd. Alleen: het zal vanavond niet meer lukken, ik bedoel: ik moet eerst deze hele draad eens doorlezen en ik ben van plan daarna te reageren.
Want: ik ben het met je eens dat het nogal gedurfd is dat een hulpverlener uit de "gevestigde orde" (met alle beperkingen die daar gelden) hier allerlei stevige vragen durft te stellen. Hulde!
Temp
Ik weet dat iemand zijn uiterlijk en persoonlijk gedeeltelijk genetische en gedeeltelijk omgeving bepaald is, dus waarom zou dat bij geaardheid niet zo kunnen zijn. Ik heb me vaak afgevraagd of ik misschien geen andere geaardheid had gehad als ik op mijn 13de niet gerotzooid had met wat vriendjes van me en als ik als op vroege leeftijd "gewoon" een vriendin had gehad waar ik meer ervaring bij had gekregen. Ik vind de stelling ook niet heel erg gek en denk dat er best over mag worden nagedacht. Om toch te reageren op die andere reactie: Is het hun doel niet om een antwoord te vinden op vragen waar andere geen antwoord op kunnen vinden.
Ik vind het hooguit heel interesant, want het is toch ook wel bepalend voor je eigen indentiteit om te weten of het ook anders had kunnen zijn of niet.
Ja, het is hun doel een antwoord te zoeken maar zolang ze de antwoorden (nog) niet hebben, moeten ze ook niet doen alsof ze het zo goed weten.
Gelukkig doen "ze" dat niet allemaal. Maar de DSM wel, en die wordt toch door veel splogen en splaters ( ) ) als richtlijn gebruikt.
- Equi
parafilie;"een verstoorde seksuele ontwikkeling" die zich op een andere manier uit dan wat gebruikelijk is.
Ik zou het om willen draaien: een seksuele (sub)voorkeur of neiging die door de huidige cultuur en de heersende normen en waarden niet wordt geaccepteerd.
"Dan wat gebruikelijk is" is nogal een scheve uitdrukking, omdat je pedofilie als feit en sich beschouwt, en niet als iets wat alleen voorkomt "naast" heterofilie.
Ik denk dat we er al over uit zijn dat er geen eenduidige verklaring is te vinden voor het "ontstaan" van pedofilie in de jeugd. Anders hadden onderzoeken dat allang uitgewezen en waren we daar hier zelf ook wel opgekomen. Omdat pedofilie, het verliefd worden op kinderen, al eeuwenoud is en ook voorkwam in culturen waar er geen grens getrokken werd tussen kind en volwassene (waar dus het kind niet als naief, onschuldig en kwetsbaar werd gezien) weten we dat pedofilie niet iets is wat men nu en dan in de wereldgeschiedenis wel heeft gehad, en in een andere tijd niet. Dat er niet over bericht is, heeft wel te maken met het verschil in tijdsgeest.
Pedofilie is dus iets wat bij de mens hoort. Nu proberen wij oorzaken van het verliefd worden op kinderen te vinden in de jeugd van een pedofiel, maar ik vraag mij dan af: Als je nagaat dat we er 20 eeuwen op hebben zitten, en je ziet al die verschillende vormen van maatschappij, gemeenschap, opvoeding en politiek; hóe kun je dan in godsnaam zeggen dat de verklaring voor pedofilie in de omgevingsfactoren van de mens ligt? Of zou er volgens die nurture-aanhangers toch een lijn te vinden zijn door de geschiedenis heen?
We gaan er in de beschrijving van de seksuele geschiedenis slechts vanuit dat er verschillende vormen van seks bestaan tussen twee leeftijdsgenoten; dat die leeftijdsgenoten ook van dezelfde sekse kunnen zijn, hebben we inmiddels kunnen accepteren.
We hebben de nadruk in de ordening van seksuele voorkeuren gelegd op het verschil tussen dezelfde, of de andere sekse. Men probeert op één of andere manier te ordenen. Misschien moeten we niet gaan ordenen op sekse of leeftijd, maar op de mens zelf. Iedereen is mens en elk "object" van liefde is een mens (Zooofilie uitgesloten; dat is pure lust en volgens mij wel gestoord). Een mooie uitdrukking vind ik dan ook "Ik val op mensen" in plaats van "Ik val op mannen" of "Ik val op pubermeisjes". Homofilie komt duidelijk minder voor dan heterofilie, maar waarschijnlijk zijn homofielen de grootste "sub"groep onder het kopje "seksualiteit", na de hetero's dan. Daardoor, en natuurlijk door de tijdsgeest en maatschappelijke ontwikkelingen, hebben ze zichzelf kunnen "emanciperen" en zijn we met die sekse-ordening begonnen. Alsof het verschil tussen man en vrouw het enige alternatief is.
Om nog even terug te komen op het nurture-stuk:
"Aan omgevingsfactoren kun je iets doen, preventie en systeemtherapie zou een uitweg kunnen bieden aan mensen die dat willen"
Het ergste en wreedste wat je een mens kunt aandoen is zijn liefde voor andere mensen afnemen. En al helemaal "omdat ze niet in het systeem passen". Dat doe je toch niet? Als het nu over misdadigers ging, zou je - wat nu gebruikelijk is - hun testosteron kunnen laten verdwijnen door hun ballen af te snijden, maar het gaat hier helemaal niet over gewelddadigen of moordenaars.
En wanneer wil je dan uberhaupt beginnen met die preventie en systeemtherapie? In de jeugd van mensen? Als er dan toch een grootschalig preventieproject en zo'n "systeem"therapie wordt opgezet, laten we dan eerst goed gaan opvoeden en kinderen erop wijzen dat liefde iets moois is en je die mooie gevoelens voor andere mensen mag koesteren, in plaats om ze af te remmen.
Ik denk dat we er al over uit zijn dat er geen eenduidige verklaring is te vinden voor het "ontstaan" van pedofilie in de jeugd. Anders hadden onderzoeken dat allang uitgewezen en waren we daar hier zelf ook wel opgekomen.
Dat lijkt me erg kort door de bocht aangezien Freud nog maar zo'n 100 jaar geleden zijn eerste analyse heeft gelanceerd van het ontstaan en de werking van de geest en we aan het begin staan van verdere ontdekkingreis; om dan nu al conclusies te trekken lijkt me wat vroeg.
Mijn stelling wil proberen aansluiting te zoeken bij de beleving van de mensen zelf; voelen zij zich erkent in oorzaken die vanuit systeemaspecten te duiden vallen of niet. Simpelweg aannemen en accepteren van een seksuele gerichtheid op kinderen lijkt me in deze maatschappij (en ook in mijn normbeleving) niet haalbaar.
En tot slot worden liefde en seksualiteit hier vaak door elkaar gebruikt terwijl daar nu juist een significant verschil ligt. Ik hou van kinderen maar raak niet opgewonden is iets anders dan ik houd van kinderen en voel me daar seksueel toe aangetrokken. Hoe mooi deze gevoelens ook zijn, het blijft arousal die niet geuit kan worden en hoe ga je daar dan mee om zonder uiteindelijk de fout in te gaan.
beste sofie
Is het kind dan de schuldige?
Want uit jou schrijfen blijk alleen maar begrip voor de pedofiel niet voor zijn of haar slachtoffers
Liefde iis heel iets anders dan sex
En een pedofiel droomd alleen maar over sex met kinderen niet over liefde
Want als je kinderen lief heb misbruik je ze niet
Moeten kinderen dan levenslang problemen hebben om dat ze zijn misbruik?
En moeten we dan maar het gewoon vinden dat er pedofiele zich vergrijpen aan kinderen omdat het een geaardheid is ?
Een vader van een misbruikte dochter.
Is het kind dan de schuldige?
Want uit jou schrijfen blijk alleen maar begrip voor de pedofiel niet voor zijn of haar slachtoffers
Waaruit blijkt dat? Sophie schrijft niet over slachtoffers van kindermisbruik hier, toch? Hoe komt u er bij dat het kind de schuldige zou zijn?
En een pedofiel droomd alleen maar over sex met kinderen niet over liefde
Want als je kinderen lief heb misbruik je ze niet
Een vreemde bewering... Als je kinderen liefhebt misbruik je ze niet. Dat klopt, en dat geldt dan ook voor de meeste pedofielen (dat ze kinderen liefhebben en dus niet misbruiken). Hoe komt u er in godsnaam bij dat pedofielen alleen over seks met kinderen dromen? Ik kan u met zekerheid zeggen dat dat pertinent onjuist is.
En moeten we dan maar het gewoon vinden dat er pedofiele zich vergrijpen aan kinderen omdat het een geaardheid is ?
Nee, lijkt me logisch, en ook hier de vraag: hoe komt u op die gedachte?
Hij is een vader van een misbruikte dochter. Hij komt op deze gedachte omdat zijn dochter misbruikt is. Is dat niet logisch?!
Hij is iemand die wél oprecht van zijn dochter houdt, zonder daarbij een erectie te krijgen.
Aan een daad gaat altijd een gedachte vooraf. Er zijn geen daden zonder voorafgaande gedachten. Ik snap het verschil tussen pedofielen en pedoseksuelen. Pedofielen houden zich bezig met de gedachten en gaat niet over tot actie (in theorie).
Ik ben zelf rechtenstudente. Heb onlangs een tbs kliniek bezocht. Het zit daar vol met zedendeliquenten, waaronder ook van kindermisbruik. Deze mensen praten niet graag over datgene wat ze gedaan hebben. Ze zijn er niet trots op. Ik heb het gevoel dat dit hier ook gaande is. Als er iemand hier tussen zit die zich wél vergrijpt aan kinderen zal die dat hier niet bekend maken. Dan heb je de strijd met jezelf verloren.
Je bent dan van pedofiel naar pedoseksueel gegaan.
Wat ik wil zeggen is, aan elke pedoseksuele handeling liggen pedofiele gevoelens ten grondslag. Dat kan niet anders. Daarom snap ik de vader. Hij beseft zich als geen ander wat er kan gebeuren als een pedofiel overgaat tot actie.
Ik heb zelf seksueel misbruik van dichtbij meegemaakt. Het is iemand overkomen van wie ik zielsveel hou. Je hart breekt ervan in duizend kleine stukjes. De gevolgen voor het slachtoffer zijn nauwelijks te repareren. Voor de rest van je leven een litteken op je ziel overhouden omdat iemand anders z'n "pleziertje" wilde hebben. Oh sorry, correctie, "van je wilde houden".
Ik snap dat pedofiele gevoelens lastig zijn. Een waar gevecht. Maar toon ook a.u.b. begrip voor mensen die er ECHT last van hebben ondervonden.
Is er hier iemand die durft toe te geven dat veel pedofielen wel dromen over seks met kinderen?
En ik weet niet van jou hoor, maar als ik ergens jeuk heb kan ik de aandrang om te krabben bijna niet weerstaan! Ken je dat gevoel? En durf je toe te geven dat je soms wilt krabben en en soms ook stiekem doet?
Dit is geen aanval, begrijp me niet verkeerd. Maar we moeten wel eerlijk blijven!
Hoi!
Ten eerste bedankt voor je interessante tekst.
Hoe eerlijk ben jij? Je tekst is nogal suggestief en vol vooroordelen. Maar fijn dat je het aandurft hier te posten – hopelijk steek je er wat van op zodat je echt iets weet van pedofilie.
citaat:
Pedofielen houden zich bezig met de gedachten en gaat niet over tot actie (in theorie).
Hoezo in theorie? Omdat je ondervonden hebt dat het ook mis kan gaan (eigen ervaring/ bezoek tbs kliniek? Waarschijnlijk zullen de meeste pedofielen nooit uitkomen voor hun geaardheid. Ze leiden een normaal leven en gaan niet tot ‘actie’ over. Nog even voor de duidelijkheid – een mens kan ook leven zonder seksueel actief te zijn. Mensen hebben veel meer te bieden dan alleen seks.
citaat:
Ik ben zelf rechtenstudente. Heb onlangs een tbs kliniek bezocht. Het zit daar vol met zedendeliquenten, waaronder ook van kindermisbruik. Deze mensen praten niet graag over datgene wat ze gedaan hebben. Ze zijn er niet trots op. Ik heb het gevoel dat dit hier ook gaande is. Als er iemand hier tussen zit die zich wél vergrijpt aan kinderen zal die dat hier niet bekend maken. Dan heb je de strijd met jezelf verloren.
Je bent dan van pedofiel naar pedoseksueel gegaan
Tja, het is niet vreemd dat zedendelinquenten niet graag praten over hun delict. Gelukkig zijn ze er niet trots op! De gemiddelde pedofiel zit niet in de gevangenis en is geen tbs’er. Niet objectief voor de beeldvorming dus!
Dat geldt overigens ook voor andere delinquenten.
Waarom ga jij er vanuit dat een pedofiel zich zal gaan vergrijpen aan kinderen? Hoezo?
Zijn mensen dan zo seksueel ongeremd? Hoe zit dat bij jou? Als jij een zeer knappe man ziet, denk je dan alleen maar aan seks? Ben jij dan voortdurend bezig met verzinnen hoe je deze man zover kan krijgen om seks met je te hebben? Ik hoop het niet voor je!
Bij mij, en bij vele andere pedofielen, werkt dit in ieder geval niet zo.
Het is prettig dat er een site als p.nl bestaat – zodat je je gevoelens kunt delen met gevoelsgenoten. En wat mij betreft mogen pedoseksuelen hier best posten – al vind ik seks met kinderen verwerpelijk.
citaat:
Wat ik wil zeggen is, aan elke pedoseksuele handeling liggen pedofiele gevoelens ten grondslag. Dat kan niet anders
Absoluut onjuist. Zoek maar op in de literatuur, zou ik zeggen.
citaat:
Maar toon ook a.u.b. begrip voor mensen die er ECHT last van hebben ondervonden.
Dat doe ik geregeld. Maar deze site gaat over pedofilie, niet over misbruik en de gevolgen daarvan.
Het is enorm vervelend en onterecht dat pedofilie altijd in een adem genoemd wordt met asociaal, misdadig gedrag.
citaat:
Is er hier iemand die durft toe te geven dat veel pedofielen wel dromen over seks met kinderen?
Ja, hoor. Ik denk dat de meeste forumleden hier wel vooruit durven te komen!
Ik vind jonge jongens de meest mooie aantrekkelijke wezens die er bestaan.
Zo heb jij ook wel eens fantasieën die niet sociaalwenselijk zijn. Heb jij nooit gefantaseerd over hoe het zou zijn om een heel vervelend iemand een klap voor z’n bek te geven?
Niet sociaal wenselijk, wel begrijpelijk.
citaat:
Maar we moeten wel eerlijk blijven!
Precies!
Tot zover!
Hopelijk laat je nog eens wat van je horen. Ik ben benieuwd naar je reactie.
Met vriendelijke groet,
meso
citaat:
Wat ik wil zeggen is, aan elke pedoseksuele handeling liggen pedofiele gevoelens ten grondslag. Dat kan niet anders
Absoluut onjuist. Zoek maar op in de literatuur, zou ik zeggen.
Om het maar even zonder 'verwijzing naar' te doen:
Als je naar de definities van deze site kijkt, zul je zien dat "pedofiele gevoelens" gedefinieerd is als: "een liefdesverlangen gericht op prepuberale kinderen, dat de voorkeur heeft boven omgang met volwassenen". Verliefdheidsgevoelens voor kinderen, dus. Niet alle 'plegers' van pedoseksuele handelingen hebben deze gevoelens, zoals: incestplegers (obvious), gelegenheidsplegers (die seks met een kind hebben omdat er geen volwassene beschikbaar is) en randdebielen (Doutroux'achtigen).
Is er hier iemand die durft toe te geven dat veel pedofielen wel dromen over seks met kinderen?
Als je hier met "dromen" bedoelt: het hebben van seksuele fantasieën waarin kinderen voorkomen. Dan ja, daar 'droom' ik over, simpelweg omdat ik me ook seksueel voel aangetrokken tot kinderen. Dat betekent alleen niet dat ik het (seks) ook werkelijk zou willen doen: twee belangrijke voorwaarden zijn voor mij dat de vraag naar seksualiteit uit de jongen zelf komt, en dat hij daar vervolgens open over kan zijn naar z'n omgeving; ik heb nog nooit meegemaakt dat een jongen naar seksualiteit met mij zocht, en ik zie het in decennia niet gebeuren dat de maatschappij het zou accepteren.
En ik weet niet van jou hoor, maar als ik ergens jeuk heb kan ik de aandrang om te krabben bijna niet weerstaan! Ken je dat gevoel? En durf je toe te geven dat je soms wilt krabben en en soms ook stiekem doet?
Nee, dat gevoel ken ik niet. Ken jij het wel dan? Heb je wel eens gehad dat je bij de aanblik van een volwassen vrouw de spontane aandrang kreeg om haar te verkrachten? Lijkt me erg gevaarlijk. Je mag er best tegenin brengen dat 'pedofielen geen seks hebben' en daarom dus wel 'verkrachtingsneigingen' ontwikkelen, maar dan zit je gelukkig ver van de realiteit af; een normaal persoon verkracht niet 'zomaar' even iemand; iemand waarvan je houdt wil je geen pijn doen.
Over oude koeien gesproken.
2005; toen was ik nog maar net geboren.
2005; toen was ik nog maar net geboren.
Dan val je nu binnen de AOA van vele forumleden hier... 
De leeftijd waarop ze foutloos Nederlands kunnen schrijven wordt wel steeds lager ... 
Wat ik wil zeggen is, aan elke pedoseksuele handeling liggen pedofiele gevoelens ten grondslag. Dat kan niet anders.
Als rechtenstudent heb je vast wel toegang tot dossiers over marc dutroux, neem die eens door en besluit vervolgens die naam niet meer te noemen in de context van pedofilie.
Aan gezonde seksuele handelingen liggen gevoelens ten grondslag, zover ga ik met je mee; maar bij een zedenmisdadiger gaat het niet om gevoelens, maar om (zijn eigen) lustbevrediging. Het maakt daarbij niet uit of je een casus pedoseksueel, hetroseksueel of homoseksueel geweld ter hand neemt: geweld is over de streep, seksueel geweld is vér over de streep.
Graag zie ik nog eens een post van je, maar dan als je afgestudeerd bent, en nog eens goed over deze materie hebt nagedacht. Registreer je dan ook meteen, zodat we weten naar wélke anoniem we reageren.
georg
Zoals al gezegd, beetje oude koe Maar dat deert niet, ik sta niet anders tegenover het onderwerp dan vijf jaar geleden.
Hij is een vader van een misbruikte dochter. Hij komt op deze gedachte omdat zijn dochter misbruikt is. Is dat niet logisch?!
Niet logisch, wel verklaarbaar. Hij verwart zoals zovelen een pedofiel met een kindermisbruiker.
Hij is iemand die wél oprecht van zijn dochter houdt, zonder daarbij een erectie te krijgen.
Dat hoop ik dan maar. Incest is niet tof namelijk. Je suggereert dat een pedofiel niet oprecht van een kind kan houden hier. Wil je dat toelichten?
Als er iemand hier tussen zit die zich wél vergrijpt aan kinderen zal die dat hier niet bekend maken. Dan heb je de strijd met jezelf verloren.
Dat vind ik een mooie omschrijving, en ik denk dat je ook gelijk hebt. Wel denk ik dat lang niet alle kindermisbruikers die strijd ook gevoerd hebben. Als rechtenstudente zal je vast weten wat bedoeld wordt met de typering "antisociale pleger". Ik heb het idee dat het aandeel antisociale plegers bij kindermisbruikers relatief groot is en dat die mensen vaak niet eens pedofiele gevoelens hebben maar hun daden plegen uit machtswellust. Ik heb echter geen bronnen om dit te onderschrijven.
Als persoon met pedofiele gevoelens heb ik ook erg te doen met mensen die misbruikt zijn in hun jeugd. Niet meer of minder dan mensen zonder pedofiele gevoelens. Wel ben ik in staat het begrip 'misbruik' wat meer te nuanceren. In het geval dat jij noemt is iemand behoorlijk beschadigd en dat is echt misbruik maar er worden zóveel dingen misbruik genoemd terwijl de jongere zich absoluut niet misbruikt voelt, ook niet op latere leeftijd, dat ik niet anders kan zeggen dan dat die term nogal gedevalueerd is.
En ja, ik geef het direct toe: ik droom wel eens over seks met een lekker jochie van een jaar of 11. Dat zit nu eenmaal in mij en daar valt ook niets aan te veranderen. Ik zou de fantasieën kunnen onderdrukken maar dan houd ik mijzelf voor de gek. Daarnaast denk ik dat ik mijn gevoelens dan minder onder controle zou kunnen houden dan ik nu kan. Bovendien doe ik met dromen en fantaseren niemand kwaad. De bewering uit 2005 was dat pedofielen alleen aan seks met kinderen denken en dat vind ik een belediging omdat ik juist zoveel meer gevoelens heb bij kinderen dan alleen seksuele gevoelens.
En als jij eens krabt als je jeuk hebt heeft helemaal niemand daar last van. Stel dat je elke keer dat je krabt een gevangenisstraf, een levenslang strafblad, de woede van een hele horde mensen en bovenal misschien wel een getraumatiseerd kind riskeert, zou je dan heel misschien toch maar kiezen voor leven met een beetje jeuk?
Je post komt niet aanvallend op mij over. Je discussieert op een prettige toon; ik hou wel van een goed weerwoord.
Beste,
U hanteert een heel andere definitie van het woord "pedofiel" dan het merendeel van de mensen op dit forum. U denkt bij een pedofiel aan een kinderverkrachter of minstens aanrander. Wij denken bij het woord pedofiel aan iemand die van kinderen houdt. Iemand die seks heeft met kinderen (met of zonder toestemming van het kind) wordt hier meestal een pedoseksueel genoemd.
Misschien dat dit wat verwarring weg kan nemen. Veel succes nog aan u en uw dochter (ik heb uw andere bericht ook gelezen, en ik hoop dat uw dochter dit trauma alsnog zal verwerken), en vriendelijke groeten.
L.I.
Moeten we het dan maar gewoon vinden dat er pedofielen zich vergrijpen aan kinderen?
neen tuurlijk niet, maar degenen die zich vergrijpen zijn ook geen pedofielen, pedofielen houden met een onvoorwaardelijke liefde van kinderen en kunnen hun geen pijn doen. Als een man of vrouw een kind pijn doet, om zijn eigen lusten of plezier, dan is deze man of vrouw geen pedofiel, maar een pederast of zelfs een psychopaat...
Een pedofiel wilt klaar staan voor het kind of de kinderen waarvan hij/zij houd. Deze wilt er zijn voor het kind als het kind droevig is. Wilt samen met het kind plezier maken, kan genieten van de lach van puur plezier van het kind.
Een pedofiel krijgt een glimlach op zijn gezicht als hij een kind zich ergens ziet amuseren... Hij zal er zelfs niet aan denken om het geluk van het kind te doorbreken. Hij zal zichzelf wegcijferen, wanneer dat ook maar nodig blijkt, want het geluk van het kind staat voorop...
Ik weet dit klinkt waarschijnlijk heel raar in je oren, maar toch is het zo... Degenen die niet zo onvoorwaardelijk van het kind houd is geen pedofiel. Degene die een kind pijn doet is geen pedofiel. Degene die een kind psychologisch misbruikt is geen pedofiel. Degene die een kind fysiek misbruikt, is geen pedofiel. Degene die een kind seksueel misbruikt is geen pedofiel.
En by the way, er zijn zowel mannelijke als vrouwelijke pedofielen...
Ze worden verliefd op een kind en willen vertrouwen, respect, steun, troost, plezier en een sterke band, wat je niet kan bewerkstelligen door het kind op eender welke wijze te kleineren of pijn te doen...
Jikke
Uit je vragen blijkt mij eens te meer dat de hulpverlening nog steeds helemaal niets weet van pedofilie. En dat dus pedofielen die met hun gevoelens vast lopen dus nergens kunnen aankloppen voor hulp...
DSM heeft wat mij betreft een aantal nuttige omschrijvingen, maar slaat op sommige fronten de plank echt totaal mis. Pedofilie omschrijven als een stoornis is ten eerste zinloos en ten tweede een ongefundeerde aanname, en ik snap dan ook niet dat zoiets in zo'n belangrijk document een plek heeft gevonden. Smijt dat dus maar lekker de prullenbak in, als je iets over pedofilie te weten wil komen heb je niets, maar dan ook niets aan DSM.
Tevens ben ik (zelf werkzaam als hulpverlener) het niet met je eens dat preventie en systeemtheorie adequate hulpverlening zijn (zo interpreteer ik je woorden, heb ik dat goed?). Natuurlijk zijn er pedofielen die daarbij gebaat zouden zijn, maar wat voor het gros van de pedofielen het allerbelangrijkste is is dat ze hun verhaal zo nu en dan eens kwijt kunnen, maar vooral dat ze zichzelf leren accepteren. Het is OK om pedofiel te zijn, zolang je maar geen kinderen gaat misbruiken. Ik geloof, nee weet uit ervaring, dat pedofilie geen droom-/fantasiewereld is, maar niets meer of minder dan een seksuele gerichtheid of geaardheid of whatever, waar je niet voor kiest maar die je krijgt. Wellicht mede door gebeurtenissen in de jeugd tot het begin van de puberteit, daarover lopen verschillende theorieen waaruit je slechts de conclusie "je weet het niet" kunt trekken. Voorkomen kun je het niet, genezen ook niet, dus rest alleen er mee leren omgaan.
Graag wil ik je uitnodigen om specifieke vragen te stellen om meer over pedofielen te weten te komen. Ik ben ook benieuwd naar je achtergrond; in wat voor setting ben je werkzaam, heb je in je werk met pedofilie te maken?
MvG, Jorge
Ik vraag je dan; zou je dat (je geaardheid/ seksuele voorkeur) niet willen veranderen, even los van of dat kan en hoe dat moet; wil je schetsen of en zo ja wat jouw ervaring daarin is. Ik zoek namelijk naar verbinding op de weerstand die je voelt ten opzichte van de stigmatisering van jullie. M.a.w. waar doe ik als hulpverlener goed aan; waar steek ik in om zodanig ook partijdig (aan kunnen sluiten/ begrip tonen etc) te kunnen zijn naar iemand die misbruik heeft gepleegd c.q. die problemen heeft met z'n seksualiteit.
Als ex TBS medewerker (o.a. met cliënten die zedendelicten hebben gepleegd) ben ik nu werkzaam als CLAS behandelaar; zie internet
Hallo Jack,
Ik heb bewondering voor hoe je je verdiept in je doelgroep, zou op zich best eens onder een lekker bakkie koffie met je in gesprek willen gaan want ik denk dat wij best wat van elkaar zouden kunnen leren. Maar voor nu zal ik eerst op je bijdragen reageren. Ik heb een stukje tekst van de website van Justitie onder deze post geplakt dat kort beschrijft wat CLAS is en een linkje geeft naar meer info.
Op de vraag of je als pedofiel je geaardheid (of het dat is laat ik in het midden, maar voor het gemak gebruik ik het woord nu wel) zou willen veranderen kan ik eigenlijk geen eenduidig antwoord geven. Zoveel pedofielen als er zijn, zoveel meningen zijn er ook over dit onderwerp. Ik ken er enkelen die meteen zeggen: JA! en ook enkelen die meteen zeggen: nee joh, ik zou me geen raad weten en bovendien vind ik het wel leuk om dat mooie van meisjes/jongens te kunnen zien. Zelf neig ik meer naar het laatste, ik vind het allemaal prima en ben ook in staat een volwassen relatie aan te gaan (ik woon samen met mijn vriend) zonder me feitelijk seksueel tot mijn partner aangetrokken te voelen. Ik kan erg genieten van contact met kinderen, ken mijn grenzen donders goed (en ja, die ben ik ook al vaak genoeg tegengekomen; jongens willen soms verder dan ik, en dan kap ik ze toch echt af) en heb ook geen enkele moeite om me daaraan te houden. Ik merk wel dat als ik een tijdje geen contact met jongens heb, er meer een seksuele drive ontstaat, die dan weer wegvalt zodra ik een keer weer jongens om me heen heb.
Ik reageer ook meteen op andere posts, haal er even een paar quotes uit:
Simpelweg aannemen en accepteren van een seksuele gerichtheid op kinderen lijkt me in deze maatschappij (en ook in mijn normbeleving) niet haalbaar.
Waarom denk je dat? Ik denk er heel anders over; volgens mij heb je geen keuze dan je geaardheid aan te nemen en te accepteren als een deel van je; je kunt je geaardheid moeilijk aan de vuilnisman meegeven. De keuze die je wel hebt is wat je er mee doet. En juist dat is volgens mij waar de hulpverlening voor pedofielen die moeite hebben met hun geaardheid (en dus niet veroordeelde zedendelinquenten) zich op zou moeten richten. Hoe kun je je geaardheid een plekje geven zonder dat je in de verleiding komt een kind iets aan te doen waar 'ie onder te lijden heeft?
Ik heb geleerd dat het vermijden van risico's om opgewonden te raken van iets wat je mogelijk in gevaar brengt wijsheid is. (...)
Dat klopt misschien, maar volgens mij maak je niet het onderscheid tussen gewoon kunnen genieten van een kind om hoe die is en er uitziet en opgewonden raken. Voor mij persoonlijk helpt het me om contact te hebben met jongens (of eigenlijk met kinderen in het algemeen), zodat ik telkens weer merk hoe leuk het contact met kinderen is, en om er aan herinnerd te worden dat ik met jongens die ik aantrekkelijk vind hele mooie momenten kan hebben zonder daarbij over de schreef te gaan. Zolang ik dat gewoon heb kom ik zelden in de verleiding om iets te doen wat niet mag, of wat niet goed is voor het kind, en die enkele keer dat dat wel gebeurt trek ik me terug uit de situatie. Misschien klinkt het als de kat op het spek binden, maar hoe bekend is niet het voorbeeld van de kat en de cavia die harmonieus in eenzelfde huiskamer leven? Voor mij werkt het uitstekend en, om eerlijk te zijn, ik sta ook niet open voor een andere optie, want het contact met kinderen is voor mij en voor sommige kinderen veel te belangrijk. Dat neemt natuurlijk niet weg dat andere opties voor andere mensen wel kunnen werken.
Quote van de website van het Ministerie van Justitie:
CLAS: Contextuele Leergroepen voor Alle betrokkenen bij Seksueel misbruik. Met deze afkorting maakte Nederland begin jaren negentig kennis, toen een eerste experiment met contextuele hulpverlening na seksueel misbruik van start ging. Uitgangspunt van CLAS-hulpverlening is dat er na seksueel misbruik binnen het gezin aandacht dient te zijn voor het hele gezinssysteem: dat wil zeggen niet alleen voor het slachtoffer, maar ook voor de niet-misbruikende ouders, de andere kinderen, de pleger, en - in sommige situaties – voor de eerdere generaties.
In navolging van het eerste experiment ging in de regio Haaglanden een CLAS-project van start. Dit Haagse CLAS-project heeft een schat aan informatie opgeleverd over methodische, beleidsmatige en organisatorische aspecten van contextuele hulpverlening na seksueel misbruik. Deze informatie wordt in deze publicatie beschreven. Het boek is geschreven door P. Baeten, M. Zwikker, H. Baartman en C. Janssen.
* Deze publicatie is als download beschikbaar op: www.kindermishandeling.info
Hopelijk vind ik de komende dagen de tijd om dieper op je vragen in te gaan. Ik ben in ieder geval blij dat je ze stelt.
Maar voorlopig wil ik al kwijt dat er naar mijn gevoel een groot verschil is tussen de hulpverlening gericht op seksueel delinquent. Om even een vergelijking te maken met homoseksualiteit (hoewel ik me bewust van van het verschil in de mogelijkheid om bepaalde seksuele gevoelens te uiten) denk ik dat de hulpverlening aan een homoseksuele verkrachter heel anders moet zijn dan de hulpverlening aan iemand die het moeilijk heeft met zijn/haar homoseksuele gevoelens.
Daarom denk ik dat het in één discussie praten over hulpverlening voor iemand die misbruik heeft gepleegd en voor iemand die problemen heeft met zijn seksualiteit de duidelijkheid niet ten goede komt.
De DSM heb ik het niet zo op... Psychologie/atrie in het algemeen is een "wetenschap" die antwoord probeert te geven op vragen waar eigenlijk niemand het antwoord op weet.
Daarnaast wordt de DSM ook nog eens op niet-eerlijke wijze samengesteld. "een verstoorde seksuele ontwikkeling" die zich op een andere manier uit dan wat gebruikelijk is.... daar valt homofilie ook onder, klaar. Waarom wordt het dan niet meer als stoornis gezien? Omdat de DSM anders ruzie krijgt.
Natuurlijk zijn omgevingsfactoren altijd van invloed. Of ze ook verantwoordelijk zijn, lijkt me niet. Maar dat is mijn persoonlijke theorietje... en net als die van jou: het is (nog) onmogelijk om te bewijzen. We moeten dus gewoon allemaal toegeven dat we het niet weten.
aan mensen die dat willen.
Goeie aanvulling, die nog wel eens vergeten wordt...
daar waar een x persoon autonomie verwerft en zijn eigen "normale" koers gaat bepalen is er ergens in de ontwikkeling iets misgegaan
De vraag is, wat is er misgegaan: het bepalen van een eigen koers of het bepalen van een normale koers. Wanneer is een identiteitsvorming "verstoord" volgens jou: als iemand er niet in slaagt zijn eigen koers te bepalen of als iemand er niet in slaagt een normale koers te bepalen?
Ik heb een koers gekozen die niet "normaal" is, maar ik ben er sterk van overtuigd dat het echt mijn koers is. Zou je mijn identiteitsvorming nu "verstoord" willen noemen?
Aan de andere kant, als ik me goed herinner noemt de DSM een parafilie pas echt een parafilie, als de parafiel er zichzelf of anderen last mee bezorgt. Iemand die dááraan voldoet, heeft inderdaad een verstoorde identiteitsvorming, lijkt me. Maar ik weet niet of je veel van die mensen tegenkomt hier of op het internet in het algemeen.
- Equi