Dit verhaal heb ik eerder, in een ietwat andere vorm, gepubliceerd op een ander forum, als onderdeel van een door mijzelf gestarte discussie over de "pedowaan" als contemporaine heksenjacht. Het is daar, inclusief de rest van de nogal omvangrijke polemiek, na een week of zes gecensureerd.
Wie in de hier beschreven ervaringen een verklaring meent te zien van mijn -- voor iemand die zelf geen pedofiele gevoelens koestert -- genuanceerde visie op de hedendaagse love that dare not speak its name, heeft het deels bij het rechte eind.

Als jongetje van zeven heb ik me, om zo te zeggen, aan het jongste eind van een pedoseksuele relatie bevonden. De andere partij was een jongedame die, achteraf herleid, een jaar of twintig geweest moet zijn; de dochter van een oude schoolvriendin van mijn moeder. Choquerend detail: ze studeerde voor onderwijzeres. Voor deze gelegenheid zal ik haar Liesbeth noemen.
Liesbeth's moeder kwam, met Liesbeth, in de zomervakantie een weekje bij mijn ouders logeren. Ik ben enigst kind en ons gezin woonde in een driekamerflatje. Er was een woonkamer, mijn ouders hadden uiteraard hun slaapkamer en ik sliep in het zijkamertje. Liesbeth's moeder kreeg een slaapplaats op een stretcher in de woonkamer en ik moest mijn bed afstaan aan Liesbeth.
Daar was ik in eerste instantie niet gelukkig mee. Ik had kort tevoren mijn eerste echte grotemensenbed gekregen en nu moest ik weer in mijn oude kinderbed, dat voor de gelegenheid van de zolder werd teruggehaald. Op de eerste avond van de logeerpartij werd ik, zoals altijd, op kinderbedtijd te slapen gelegd maar ik kon de slaap niet vatten. Het kinderbedje was allang te krap en ik lag niet lekker. Bovendien was ik pissig omdat ik me achteruitgezet voelde; ik was juist zo blij geweest met dat grote bed. Zodoende was ik nog klaarwakker toen Liesbeth zich ter ruste begaf.
Ze merkte mijn humeurigheid op, kwam bij me zitten, aaide me over mijn bol en vond dat 't inderdaad géén werk was dat ik zomaar uit mijn mooie nieuwe bed was verbannen.
"Ik weet 't goed gemaakt," vervolgde ze. "Zullen we er samen in slapen?"
Zo begon het...

Mijn ouders en Liesbeth's moeder waren meestentijds afwezig, op bezoek bij wederzijdse vrienden en kennissen of zo, en mijn ouders lieten mij maar wàt graag onder Liesbeth's hoede achter. Ik ga niet al te zeer in op intieme details; denk aan aaien, kriebelen, neusje wrijven, oortje likken, zoen- en uitkleedspelletjes, samen in bad, bloot stoeien en knuffelen, dat soort dingen. Ze pakte het heel behoedzaam en subtiel aan en uiteindelijk gaf ze me mijn eerste inwijding in elkaars lekkere plekjes zoeken, en in de wederzijdse genoegens van actieve en passieve orale seks.
Overigens ging verreweg de meeste tijd heen met meer legitieme bezigheden: wandelen in het park, picknicken, eendjes en hertjes voeren, aapjes kijken in de dierentuin, scheepjes tellen op de rivierkade, een dagje naar het strand, spelen met autootjes en speelgoedbeesten, of voorlezen terwijl ik bij mijn lieve grote vriendin op schoot zat en lekker knus tegen haar aankroop. Maar onze seksspelletjes waren de slagroom op de taart.
Volgens de gangbare opvattingen had ik daar een onherstelbaar, levenslang trauma aan moeten overhouden, maar dat is beslist niet het geval. Liesbeth's attenties waren met afstand het aangenaamste dat ik in mijn prille leventje had ondervonden, en daarbovenop vond ik het ronduit geweldig dat ik mijn grote vriendin met bepaalde handelingen zoveel plezier kon doen. Dat maakte me blij en trots, ik voelde me belangrijk voor haar en het heeft ten zeerste bijgedragen aan mijn zelfbeeld en zelfvertrouwen als volwassen man. Achteraf is het een gouden episode uit mijn kindertijd, waaraan ik met weemoed terugdenk omdat het onherroepelijk tot het verleden behoort.

De buren aan de overkant van het portiek hadden ook één kind: Saskia (uiteraard niet haar werkelijke naam), een meisje van ongeveer mijn leeftijd. Vóór de episode-Liesbeth speelden Saskia en ik al vaak samen. Haar ouders zullen het, in de vakantieperiode, wel zo praktisch gevonden hebben dat er constant een oppas in de buurt was en vertrouwden hun dochtertje ook hele dagen toe aan Liesbeth's goede zorgen. Die moet destijds beslist al uitgebreide ervaring hebben gehad met haar pedoseksualiteit, want ze wist Saskia binnen de kortste keren op een heel vanzelfsprekende manier bij het erotische spel te betrekken en dat draaide uit op mijn allereerste ervaring met twee meisjes.
Na de logeerpartij zijn Saskia en ik met elkaar blijven experimenteren, niet op dagelijkse basis maar toch wel met een zekere regelmaat. Meestal deden we wat kinderen wèl verondersteld worden te doen: klieren in het trappenhuis, krijgertje spelen, kuilen graven en fikkies stoken op het braakliggende terrein achter de flat, vadertje en moedertje spelen met Saskia's poppen, races houden en de buurt verkennen op onze kinderfietsjes, lekker samen kibbelen... enfin, you name it. Maar soms was er ineens zin, gelegenheid en de juiste stemming en dan deden we dingen waarvan de volwassenen zich ongetwijfeld kapot geschrokken waren als ze het ooit hadden ontdekt. Liesbeth had ons, om zo te zeggen, de weg gewezen en wat we uitspookten ging verder dan wat kinderen meestal schijnen te doen als ze doktertje spelen -- dáár heb ik dus totaal geen ervaring mee!
We zijn echter nooit betrapt. Het flatgebouw had houten zolderbergingen onder een schuin pannendak: een labyrint van bergruimtes, gangetjes, hoekjes en gaatjes, dat alle afzondering en privacy bood die we konden wensen. In het berghok van mijn ouders lag de matras van dat afgedankte kinderbed en de deur kon aan de binnenkant op slot. In het betegelde, hol klinkende trappenhuis gaf het minste gerucht al een duidelijk waarneembare galm en de houten zoldervloer kraakte als erop gelopen werd, zodat we ongewenst gezelschap ruim bijtijds konden horen aankomen. Dan fatsoeneerden we razendsnel onze uiterlijke verschijning en waren we verstoppertje of zoiets aan het spelen.
Mijn innige kindervriendschap met Saskia verwaterde nadat ons gezin, kort vóór mijn elfde verjaardag, naar een andere buurt verhuisde. Achteraf vind ik dat spijtig; samen verder seksueel opgroeien zou beslist een gedenkwaardige ervaring zijn geweest, maar dat overzie je nog niet als je elf bent.

Meer dan twintig jaar later raakte ik mentaal in de knoei, tijdens een periode waarin werkelijk alles in mijn leven verkeerd liep. Een zakelijk faillissement had me straatarm gemaakt, ik was werkloos, de relatie met de grootste liefde van mijn leven was hopeloos stukgegaan, en daarbij was ik ook nog eens maandenlang compleet kromgetrokken van de pijn als gevolg van een uit de hand gelopen hernia. Ik werd zo depressief dat ik er op eigen kracht niet meer uitkwam, ik had steeds heviger aanvallen van faalangst en ik kreeg zelfmoordfantasieën. Mijn terzake geraadpleegde huisarts verwees me naar een psychotherapeute en tijdens een van die sessies kwam op de een of andere manier, ik weet niet meer precies hoe, mijn hierboven beschreven jeugdervaring ter sprake.
De therapeute reageerde als een uitgehongerde bidsprinkhaan die een sappig vlindertje in de gaten kreeg. Besefte ik wel dat ik als onschuldig kind SEKSUEEL MISBRUIKT was!? (Ze riep het inderdaad met hoofdletters.) Had ik al die jaren met dat afschuwelijke geheim geleefd!? Er nooit met iemand over gepraat!? Geen wonder dat ik op latere leeftijd depressief was geworden! Ik moest vooral bedenken dat mijn schuld- en schaamtegevoelens niet terecht waren... Ik was een slachtoffer, een hulpeloos kind dat geen keus had gehad! De schuld lag bij de dader, niet bij mij!! Had ik nooit overwogen om aangifte te doen!? Dat kon nog steeds... Ze kende een vakgenote die gespecialiseerd was in het opdiepen van verdrongen herinneringen aan seksueel misbruik, die moest ik per eerste gelegenheid raadplegen... Etcetera ad infinitum.
Het mens liep af als een wekker. Toen ze me eindelijk aan het woord liet, legde ik uit dat ik het "misbruik" nooit als zodanig had ervaren en dat ik er, integendeel, warme en zeer dierbare herinneringen aan had.
Ze keek me aan alsof het te Keulen donderde en begon haar hele litanie opnieuw af te draaien, kennelijk in de veronderstelling dat ik haar niet begreep. Ik onderbrak haar en verduidelijkte nogmaals dat ik er geen enkel probleem mee had, het ook nooit had gehad, en dat ik er niet verder op wilde doorgaan omdat ik in therapie was voor iets anders dat er totaal niets mee van doen had. Daarop werd ze boos. Héél erg boos. Zelden heb ik een psychologe zich zó kwaad zien maken.
Toen heb ik mijn portemonnee getrokken, op afgemeten toon gevraagd hoeveel ik haar schuldig was, haar betaald en ben ik weggegaan om nooit meer terug te komen.

Drie dagen later kreeg ik een brief van haar, waarin ze zich verontschuldigde voor wat ze "onprofessioneel gedrag" noemde (hoe kwam ze dáár nou bij?) Ik moest begrijpen dat een psycholoog ook maar een mens is, dat ze zich had laten meeslepen door haar diepe verontwaardiging over mijn afschuwelijke misbruikervaring, dat ze met me meevoelde en volkomen begreep waarom ik het zo hardnekkig ontkende, maar dat ik desondanks zo snel mogelijk hulp moest zoeken en alsnog aangifte moest doen, want het was heel slecht voor me als ik mijn ware emoties (!) nog langer bleef verdringen. Ze kwam opnieuw aandragen met die in repressed memory gespecialiseerde vakgenote, ze zou een afspraak voor me regelen... Die brief heb ik in een aanval van woede verscheurd en uiteraard niet beantwoord; mag ik alsjeblieft zelf beslissen wat mijn "ware emoties" zijn?
Achteraf kan ik er om lachen.
Het gekke van het geval is dat ik, after all, toch nog baat bij die therapie heb gehad, zij het via een omweg. Mijn vertrouwen in psychotherapie had onherstelbare averij opgelopen en op de een of andere manier heeft mijn verontwaardiging daarover me de aanzet gegeven om mezelf van mijn depressie te bevrijden. Zonder verdere "professionele" hulp; daarvan had ik m'n zakken vol.

Het laat zich raden hoe het afgelopen zou zijn als de omgeving zich destijds had gerealiseerd wat er werkelijk aan de hand was. Achteraf komt het me ongelooflijk voor dat dat niet is gebeurd, temeer omdat een en ander zich, althans gedeeltelijk, in alle openheid afspeelde. Ik herinner me bijvoorbeeld een luidruchtige, nogal vergaande stoeipartij met Liesbeth in bad, terwijl haar moeder en mijn ouders thuis waren en de badkamerdeur op een kier stond.
Liesbeth heeft me ook nooit ingescherpt dat onze speciale spelletjes "geheim" moesten blijven. Het sprak volkomen vanzelf dat het iets was om discreet over te zijn; kinderen hebben dat soort dingen meestal heel goed door.
Toen Saskia en ik een jaar of negen waren, ontstond er commotie in de straat omdat buurkinderen betrapt waren op doktertje spelen. Die buurkinderen kregen een zwaar pak ransel en langdurig huisarrest, en er werd uiteraard alleen maar besmuikt over gefluisterd als wij in de buurt waren. We begrepen echter verdomde goed wat er aan de knikker was, we vatten het op als een ernstige waarschuwing om in het vervolg nòg omzichtiger te zijn dan we al waren, en we vonden het stòm. Stom van die kinderen omdat ze zich op heterdaad hadden laten betrappen. Stom van de volwassenen omdat ze er zo'n stomme heibel over schopten. En doktertje spelen vonden we helemáál hartstikke stom: wij hadden geen behoefte aan zo'n voorwendsel voor onze intieme activiteiten.
En zelfs toen legden noch Saskia's ouders, noch de mijne, het toch zozeer voor de hand liggende verband met onze periodieke voorkeur voor spelen op zolder, met de deur op slot nog wel.
Ons kind doet zoiets niet, zullen ze wel gedacht hebben.

Hoewel... Achteraf vermoed ik dat mijn vader wel degelijk in de gaten had wat er gaande was, maar mijn vader was een filosofisch ingestelde, uiterst bedachtzame man die veel zag, nog veel meer begreep, overal het zijne van dacht en er meestal het zwijgen aan toedeed. Wanneer hij echter aanleiding tot ingrijpen in mijn opvoeding meende te hebben, kon hij zeer hard optreden en was hij totaal onvermurwbaar. In dit geval deed hij niets zodat ik aanneem dat, als hij het al signaleerde, hij geen kwaad zag in mijn innige verstandhouding met Liesbeth en evenmin in mijn onkinderlijke intimiteit met Saskia. Ik heb het nooit zeker geweten en ik kan het hem niet meer vragen, want hij is al bijna achttien jaar dood.
De rest van de omgeving, inclusief mijn moeder, heeft beslist nooit iets gemerkt en vond Liesbeth alleen maar geweldig: zo'n aardig meisje dat zo goed, geduldig en lief met kinderen kon omgaan! Dat zou vast een heel goede juf worden...
Vrouwen komen gemakkelijk weg met pedoseksualiteit; het wordt algauw voor moederlijkheid versleten. In de volkse gruwelfantasie zijn pedo's per definitie mannen, bij voorkeur vieze ouwe. Het vrouwelijke equivalent van Ome Gijs bestaat stomweg niet.

Intussen ben ik nog steeds honds dankbaar dat ik geen weerloos kind meer was, toen ik op de harde manier werd geconfronteerd met het gangbare vooroordeel over mijn dierbare gouden jeugdervaring.
Als destijds iemand lucht had gekregen van de ware aard van het knuffelspel met Liesbeth, of als Saskia en ik naderhand betrapt waren op niet bij de leeftijd passend seksueel gedrag, zoals dat tegenwoordig heet, was de hel losgebroken. Dan was mijn allerliefste grote vriendin waarschijnlijk achter de tralies verdwenen, had ik daar een zwaar schuldgevoel aan overgehouden en waren Saskia en ik ongetwijfeld overgeleverd aan hulpverleners die ons het slachtofferschap (ofwel onze "ware emoties") grondig en voorgoed hadden ingepeperd.
Dan hadden we inderdaad allebei een onherstelbaar, levenslang trauma opgelopen.