Ouderlijk gezag, informatie gevraagd.
De situatie is zo: meisje van 16 jaar, thuiswonend heeft al ongeveer 10 maand een relatie met iemand die 15jr ouder is dan zij. Hoe die relatie ontstaan is doet er verder niet toe, maar het is wel een feit dat haar ouders het voorlopig nog niet goed zullen keuren, wat in principe ook niet heel verwonderlijk is. De momenten dat ze nu samen zijn, moet ze liegen tegen haar ouders waar ze is.
Maar mijn vraag is: Tot in hoeverre kunnen haar ouders haar dingen verbieden?
Aangezien de relatie die zij heeft niet illegaal is voor de wet. Want als haar ouders haar dingen kunnen verbieden totdat ze 18jr is, zal ze dit leven nog ongeveer anderhalf jaar vol moeten houden, wat vrij vermoeiend is. Ook is liegen tegen ouders sowieso niet een goed iets, maar om nu een relatie compleet op het spel te zetten is ook iets wat beter niet te riskeren is.
Een andere vraag is: Is het mogelijk om voor een 16 jarig meisje uit huis te kunnen gaan zonder toestemming van haar ouders?
Deze vraag is niet compleet op de situatie van toepassing, is ook niet noodzakelijk, hoewel het veel dingen wel makkelijker zou maken.
Alvast bedankt voor uw/jouw reactie! Dit zijn namenlijk dingen die ik ondanks uitgebreid nazoeken nog niet zeker wist.
Wel eens Jongeren Informatie Punt geprobeerd?
(www.jip.nl - er staat een e-mail formulier, en telefoonnumers en adressen van locaties waar je langs kunt gaan.)
Volgens mij kun je, in een e-mail naar hun, bijna letterlijk je hier getypte bericht versturen. En volgens mij krijg je serieus antwoord.
Ook postbus 51 geeft hierover informatie, zoals ook de diverse jeugdhulpverleningsinstanties (wat een woord!!!) in de gemeente.
Veel succes met de situatie.
Ben wel benieuwd naar de positie van de vraagsteller (m/v?) in deze...
Ik heb al eens geïnformeerd bij Postbus 51, en daar kreeg ik een e-mailtje terug van dat ik het wel van de site kon halen, wat dus jammer genoeg niet zo was. Ik wacht het antwoord van het JIP nog af. In ieder geval bedankt voor de reacties tot nu toe!
Dat is een lastige situatie! Uiteindelijk kunnen ouders hun dochter
alles verbieden, maar de dochter kan zich daar ook niet aan houden. Dat drijft de situatie thuis dan wel enorm op de spits. Ouders kunnen hun dochter moeilijk opsluiten, dus welk machtsmiddel hebben ze dan om hun dochter te dwingen zich aan hun regels te houden? Ze kunnen zakgeld afnemen en andere privileges, maar uiteindelijk schiet niemand hier veel mee op. Het enige gevolg ervan is een totaal verpeste relatie tussen de ouders en hun dochter.
Het zou handiger zijn als de twee samen tot een soort compromis zouden
kunnen komen. Vaak kan het helpen als een derde paretij daarin kan
bemiddelen. Dat kan bijvoorbeeld een familielid zijn waarin beide
partijen wel vertrouwen hebben of een hulpverlener zoals een
maatschappelijk werker.
Voor de dochter is het lastig dat ze tot haar 18e nog
handelingsonbekwaam is. Dat betekent dat je geen rechtshandelingen
zelfstandig mag verrichten. Ze blijft dus afhankelijk van de ouders voor allerlei dingen (denk bv. aan handtekeningen voor school, een
huurcontract, lidmaatschappen e.d)De dochter kan altijd besluiten van huis weg te lopen. Stel dat ze wegloopt naar haar vriend, dan moet die wel de ouders en/of de politie waarschuwen dat ze bij hem is. Als hij dat niemand laat weten, is hij strafbaar wegens het verbergen van een minderjarige. Bij weglopen zal er wel van alles in werking worden gezet; waarschijnlijk wordt de jeugdhulpverlening bij de situatie betrokken en proberen zij samen met de ouders en de dochter tot een oplossing te komen. Ook kan de dochter zelf aankloppen bij bureau jeugdzorg voor hulp.
Ik denk dat de situatie over jou zelf gaat. Is er een mogelijkheid om
hier nog met je ouders over in gesprek te gaan, misschien samen met een derde persoon? Het zou wel erg handig zijn als jullie tot een compromis kunnen komen. Misschien kun je je ouders ook uitleggen, dat die relatie niet zomaar verdwijnt omdat zij dat niet willen en dat op deze manier de relatie die jij met hen hebt alleen maar slechter wordt. Leg uit dat dat helemaal niet is wat jij wilt en dat je graag samen naar een oplossing wil zoeken. Misschien werkt het als jij wat wilt toegeven, dat zij dat dan ook kunnen. Hopelijk kunnen ze dan op de langere termijn wat positiever tegen de relatie aankijken. Je zou ze hierover natuurlijk ook een brief kunnen schrijven.
Ik hoop dat je met dit antwoord verder kunt. Ik wens je heel veel succes!
De positie van degene met de vraag is gewoon dat zij de 16-jarige is. Ik vind dat verder ook geen probleem om openbaar te maken, maar voor de duidelijkheid van de vraag leek het me zoals bovenstaand wat handiger
.
Wat ik met het antwoord kan: Opzich heb ik antwoord op mijn vragen, maar met de verdere oplossingen kan ik niet bijzonder veel. Met mijn ouders moet ik het zelf allemaal wel recht kunnen zetten, het gaat tenslotte wel tussen mijn ouders en mij, en niet tussen iemand anders. Ook weglopen lijkt me totaal geen goede oplossing, dat zou alleen maar een hoop ruzie en verdriet oproepen, wat ik dus totaal niet wil. Bovendien zijn dat soort maatregelen geschikt voor mensen die dingen niet uit kunnen praten en op die manier weglopen voor hun probleem. Zo wanhopig ben ik niet, en ik houd toch van mijn ouders, en zij van mij, dus binnen die relatie moeten er wel dingen rechtgezet worden, zodra ze het te weten komen. Als je weg zou lopen e.d. heb je grote kans dat je vanaf dat punt misschien wel blijvende schade binnen de relatie aanricht, omdat je dan geen dingen uitpraat, en die dingen van wrijving dus pijnlijk blijven bestaan.
Wat ik trouwens wel een hele sterke vind is de volgende:
... dat die relatie niet zomaar verdwijnt omdat zij dat niet willen ..
Dat is ook een hele sterke. Je hebt een grote kracht aan jouw kant: gewenning. Mensen kunnen altijd aan alles wennen, zo zijn we van nature. Dat heeft ons door de natuurlijke selectie heen geholpen, omdat we daardoor "breed inzetbaar" zijn. Jouw ouders zullen dus ook sneller dan ze zelf verwachten wennen aan het idee dat je een oudere vriend hebt, of überhaupt aan het idee dat je een vriend hebt. Geduld is een schone zaak. En dan zul je waarschijnlijk merken dat je helemaal niet tot je 18e geduld zult hoeven hebben voordat je alles kunt doen en laten wat je wilt omdat je ouders het accepteren.
Zo was het tenminste in mijn geval na een paar jaar
Succes!
Hallo iedereen,
ik bedacht me laatst dat ik hier een aantal jaar geleden nog wat op gepost had en het leek me wel leuk om nog eens te laten weten hoe het met me gaat inmiddels.
Mijn vriend en ik zijn nu een jaar of 4 samen en wonen sinds 1,5 jr samen. Alles gaat goed, tussen ons, en ook de familie van beide kanten gunt ons alle geluk van de wereld. We hebben een zware jaren gehad, vooral de eerste 2 jaar toen ik nog thuis woonde probeerden m'n ouders nog erg veel grip te houden en vooral dingen als samenwonen uit m'n hoofd te praten / verbieden enz. Maar hoe dichter het echte samenwonen ('netjes' op m'n 18e trouwens) bij hen kwam, hoe meer ze realiseerden dat ze niet zoveel konden en moesten loslaten. Dat loslaten is eigenlijk hetgeen geweest wat de spanning ervan af gehaald heeft, vanaf dat moment werd het belangrijk om m'n mannetje ook te gaan zien als m'n mannetje, en dat is dus goed uitgepakt
. Gewenning was inderdaad een belangrijk proces dus.
Wie weet heeft iemand anders die nu in de situatie zit waarin ik toen zat iets aan dit verhaal, hoewel de tijd tot je 18e wel erg lang lijkt te duren weet ik nog van die tijd. Heel cliché matig voeg ik er nog even aan toe dat je er samen wel sterker uitkomt, en dat we zoveel respect naar m'n ouders hebben kunnen tonen om op m'n 18e pas uit huis te gaan ben ik nu ook heel blij mee.
Groetjes
Fijn dat het allemaal goed gekomen is
Succes gewenst voor de toekomst, maak er wat moois van!
Mooi verhaal hoor ! En fijn dat het goed is gekomen. Inderdaad een hart onder de riem van mensen die in eenzelfde situatie zitten: het hóéft dus niet per se verkeerd te lopen.
Je kwam/komt trouwens intelligent en volwassen over voor je leeftijd, dat zal ook meegespeeld hebben in het succes tussen jou en je veel oudere vriend.
Veel geluk nog !
groeten van Man.
ik vind het nergens op slaan van jeugdzorg om gelijk te zegge van ja als ouders er nie mee eens zijn dat ze dan da kind geslote kenne zette nou ten eerste schiet je daar niks mee op je kind is nog weiniger bij haar ouders en da contact word egt nie beter je maakt alleen maar meer probleme je kind is nog in de puber tijd als zij verliefd is dan moet je daar nie tusse gaan zitte als het niks word komt ze er zelf wel achter van fouten leer je maar als je er tusse gaat zite dan leer je nie want dan krijg je schijt aan je ouders en iedreen omda je er voor wil gaan en dan word het alleen maar erger maar als zij zich eige gelukkig bij die jonge voelt tsja dan is da zo ze moet uiteindelijk met die jonge verder als ze 18 is en nie met jeugdzorg of wa voor shit dan ok want voor elk klein onbenullig dingetje zette ze voort kindere uit huis egt zielig gewoon bij mij zate er toen 4 jaar gelede in de jeugdgevangenis OTS kindere bij de strafrechtelijke een meidje van 13 die alleen een keer van huis was weggelope zat daar tusse de moordenaars en groepsverkrachters en weet ik veel wa voor viezerikken er nog meer zate nou ik leerde daar binne nog veel meer slechte dinge die ik buite nog nooit had gehoord daar leer je alleen maar de slechte dinge oma je met elkaar praat en ieder zijn probleem te hore krijgt nou daar hedde niks aan aan andre zijn probleem je moet zorge da je eerst je eige probleem oplost maar da gaat moeilijk he