Schadelijke gevolgen voor het kind van het verbreken van pedofiele relaties
Volgens mij is er goed bewijsmateriaal voor het bestaan van vrijwillige en onschadelijke pedofiele relaties.
Als dit soort relaties verbroken wordt, is het dan ook waarschijnlijk dat er negatieve psychologische consequenties zijn voor het kind of de jongere. Men leest vanzelfsprekend heel weinig over zulke gevolgen in de media, omdat er bijna in alle gevallen een soort consensus lijkt te zijn dat er helemaal geen vrijwillige en onschadelijke pedofiele relaties bestaan.
De schadelijke gevolgen die ik me kan voorstellen omvatten in elk geval:
- Verdriet en gemis rond de verloren relatie
- Bezorgdheid om de volwassen partij (zeker als er justitiele gevolgen zijn)
- Geschoktheid over een maatschappij die ook de positieve, vrijwillige relaties onmogelijk maakt
- Woede tegenover de concrete persoon (of personen) die de relatie verbiedt
- Vervreemding van degene die de relatie verboden heeft
- Vervreemding van de eigen gevoelens jegens de volwassene; een defensiemechanisme als reactie op het verbod
Dit soort gevolgen vormt volgens mij een goede reden om geen erotische pedofiele relaties aan te gaan in de huidige tijd en om platonische relaties alleen aan te gaan als het echt zeker is dat de ouders of verzorgers daar helemaal achter staan.
T. Rivas
Ik als niet pedofiel, wil best wél geloven dat er kinderen zijn die vrijwillig een sexrelatie aangaan met een volwassene. Ik heb zelfs deze verhalen ook gehoord van "slachtoffers" .
Waarom krijgen deze kinderen later problemen? Ik denk om het volgende;
Een kind was in de veronderstelling dat deze volwassene van hem/haar hield! Op het moment dat het kind in de pubertijd komt, wat voor een kind al een moeilijke periode is, omdat hij/zij allerlei veranderingen ondergaat, wordt hij/zij ineens gedumpt!!!! Dit hakt er heel hard in bij een puber!!! Nu pas beseft het kind dat hij/zij alleen maar is gebruikt! De schaamte, omdat het kind het zelf goed heeft gevonden is enorm! Het schuldgevoel is dus nog veel groter!
Niks aangepraat dus, maar ontstaan door het meedogenloze dumpen van het kind in een toch al moeilijke periode..
Dat valt mij op aan verhalen van misbruikte kinderen die de relaties vrijwillig aangingen.
Je stelt dat elke vrijwillige relatie eindigt in het gedumpt worden van het kind. Ik heb ernstige twijfels over de correctheid van deze stelling. Waar haal je dit precies vandaan? Wat er volgens mij vaker gebeurt, is dat het kind zelf op zoek gaat naar leeftijdsgenoten als partners en dat een eventuele relatie voortgezet wordt in een goede vriendschap. Er is dan allesbehalve sprake van dumpen, en het lijkt me dan ook onwaarschijnlijk dat er hierdoor schade ontstaat. In sommige gevallen zal het misschien zo gaan, maar hoe zit het dan in andere situaties?
Wat een onzin. Weer zo''n verhaal over therapieen, ECG,s, en andere shit. Steeds er maar van uitgaan dat iedere pedofiel op seks zit te pezen !! Ik heb een vriendje vanaf zijn vijfde jaar. Hij is nu negentien. Een prachtige relatie van beide kanten gewenst van zijn en mijn kant nooit seks gewenst.
Hij dumpt mij niet en ik hem niet. Hou nou toch eens op......
Ga zelf in therapie om van je gefrusteerde heterogevoelens te genezen. Of lukt het je niet om je overspannen verwachtingen op vrouwen te bevredigen en projecteer je dit vervolgens op pedofielen ?!
Laat me niet lachen. Ik heb genoeg van jullie moraalridders !!!!
Anoniem vraagt: "Waarom krijgen deze kinderen later problemen?" en heeft het daarbij over (alle) kinderen die vrijwillig een seksrelatie met een volwassene zijn aangegaan.
Ik merk op dat dit slecht aansluit op het door Rivas geopende discussie-onderwerp, omdat het daarbij niet gaat om alle pedofiele relaties maar alleen om (plotseling) verbroken relaties. Het kernpunt van deze discussie is welke psychologische schade het verbreken van zo'n relatie kan bewerkstelligen, en hoe we daarwee om moeten gaan.
De veronderstelling van Anoniem dat het ook bij wederzijds gewenste en als plezierig ervaren pedofiele relaties op een zeker moment altijd uit zal draaien op "dumpen" is absurd en aantoonbaar onjuist. Ik ken meerdere gevallen waarbij zo'n relatie overging in een goede en blijvende vriendschap, of gewoon zonder enig conflict geleidelijk in intensiteit verminderde terwijl beide partners hun eigen weg gingen. Ook weet ik van een geval waarbij de jongere partner zijn voormalige oudere "lover" nog jarenlang bij verjaardagen en nieuwjaarsvieringen bij hem thuis uitnodigde, ook toen hij zelf inmiddels een eigen gezin met vrouw en kind had. Bij een van die gelegenheden heeft hij hem toevertrouwd dat hij nog steeds heel plezierige herinneringen bewaart aan de tijd dat ze samen intiem waren en dat hij die ervaring achteraf niet gemist had willen hebben.
Terug naar de oorspronkelijke thread dus: wat weten we over de schade die ontstaat door het verbreken van de relatie, door welke oorzaak dan ook. Om de gedachten te bepalen: vergelijk het met de schade die kinderen kunnen ondervinden als hun ouders van elkaar scheiden. Ook dat kan heel ingrijpend zijn.
Het staat inderdaad vast dat er pedofiele relaties bestaan die ook nadat het kind geen kind meer is voortgezet worden als (soms erg close) vriendschappen. In sommige gevallen is er zelfs voortzetting van erotisch contact.
Het ging me hier inderdaad om het verbreken van vrijwillige relaties waarin het kind niet misleid werd over de aard van de intenties van de volwassene.
Titus Rivas
Voor een integere, open benadering en tegen elke vorm van misbruik.
Ik vind het altijd jammer als een relatie/vriendschap wordt verbroken. Ik ben zelf pedofiel en heb een heel goede vriendschap met een jongen die nu negentien jaar is. Ik heb hem leren kennen toen hij 5 jaar was. Ik heb me altijd voor genomen nooit seks met hem te hebben en daar heb ik mezelf altijd aangehouden, juist te bang hem hierdoor kwijt te raken en omdat ik daarvoor te veel van hem houd en hij van mij.Van dumpen is geen sprake.Integendeel, ik hoop hem nog tot in lengte van dagen als mijn beste vriend te beschouwen. Ik heb er nooit in mijn omgeving een geheim van gemaakt. Iedereen weet het en niemand heeft er ooit problemen over gemaakt. Ook met zijn ouders heb ik een goede band.
Kijk, en zo kan het dus ook !!
Over het verbreken van goede intergenerationele relaties ken ik geen statistieken of literatuur. Die zullen er ook wel niet zijn. Wel heb ik persoonlijk een praktijkgeval meegemaakt. Van het verbreken van de relatie was daarbij overigens niet echt sprake, wel van een abrupt verminderde intensiteit. Het heeft de jonge partner met veel vragen achtergelaten, begreep ik later.
Wat was het geval? Ca. 30 jaar geleden was ik erg close met mijn neefje die toen ca. 8 jaar oud was. We hadden veel plezier samen en ik bezocht het gezin zowat wekelijks. Ook met zijn twee zussen had ik een goed kontakt. Ik was in die tijd echter ook aktief in allerlei seksuele hervormingsbewegingen (acceptatie van pedofiele relaties, jeugdemancipatie, flikkerstrijd) en had mijn huis vol affiesjes hangen. Op een zeker moment kwam het tot een soort van confrontatie met mijn zus en haar man (de ouders van mijn neefje dus) en werd me duidelijk dat mijn levensopstelling niet strookte met hun opvoedingsprincipes. Het geloof speelde daarbij ook een rol.
Ik heb me toen uit dat gezin teruggetrokken omdat ik geen splijtzwam wilde zijn. Dat leek me toen, ook in het belang van de nog vrij jonge kinderen, de beste optie. Jaren later hoorde ik van mijn neef, die inmiddels volwassen is, dat hij dat toen erg vreemd heeft gevonden en dat hij zich in de steek gelaten voelde. Ik bleef ineens weg zonder enige verklaring, en hij heeft het daar moeilijk mee gehad. Overigens heb ik nog steeds een goede band met hem, maar ik heb er wel spijt van dat ik hem dit toen heb aangedaan. Het was beter geweest als ik hem meer uitleg had gegeven over het hoe en waarom. Daar had hij recht op.
Conclusie, wat mij betreft: als het mogelijk is, probeer de jongere partner uit te leggen wat er aan de hand is als een relatie wordt beeindigd.
Hallo massey,
Je schrijft: "probeer de jongere partner uit te leggen wat er aan de hand is als een relatie wordt beeindigd".
Dat lijkt me inderdaad geboden en dan eigenlijk al zodra een relatie verboden dreigt te gaan worden. In veel gevallen zal men het van tevoren al op zijn vingers kunnen natellen dat dat zal gebeuren, en dan lijkt het mij onverantwoord om aan de relatie te beginnen, ook als het een zuiver platonische relatie zou zijn. Ik zeg niet dat dit rechtvaardig is (ik ben een voorstander van de maatschappelijke emancipatie van alle integere, onschadelijke relaties) maar het is moreel gezien wel nodig zolang er zo'n massale afwijzing van pedofiele relaties bestaat.
Titus Rivas
Voor een integere, open benadering en tegen elke vorm van misbruik.
---Over het verbreken van goede intergenerationele relaties ken ik geen statistieken of literatuur. Die zullen er ook wel niet zijn.---
De literatuur die beschikbaar is, betreft vrijwel altijd relaties die van rechtswege verbroken zijn of zonder enige twijfel misbruik inhielden. Wettelijk gesproken is een sexuele relatie tussen een volwassene en een kind per definitie een misdaad, en als je een pedofiele relatie onderzoekt zonder in te grijpen, kan je schuldig verzuim aangepraat worden. Het gros van de studies betreft dus ofwel klinische situaties (personen in behandeling) ofwel relaties waarvan de volwassen partner een straf uitzit of uitgezeten heeft. Dat dit geen representatieve selectie is, hoeft weinig betoog.
Het gevolg is echter wel een onoplosbare deadlock. Het is politiek of wettelijk onmogelijk onderzoek te doen naar relaties waarvan niet al van tevoren vaststaat dat er brokken van gekomen zijn. Vervolgens worden de wet geschreven en de publieke stemming gemaakt op basis van buikgevoel of van dat onderzoek dat dus wel nog uitgevoerd is (en dat dus selectief negatief is). Dat is te vergelijken met een situatie waarbij een wet elk wetenschappelijk onderzoek verhindert waaruit zou blijken dat de aarde jaarlijks rond de zon draait, en waarbij de regering deze wet verdedigt door te zeggen dat alle bestaande wetenschappelijk onderzoek aantoont dat de zon dagelijks een rondje rond de aarde maakt.
Persoonlijk heb ik nog geen stelling genomen inzake het al dan niet noodzakelijkerwijs schadelijk zijn van sexuele relaties tussen kinderen en volwassenen, maar ik vind het wel vervelend dat ik er nooit achter zal komen omdat elk objectief onderzoek door een de facto orthodoxie onmogelijk gemaakt wordt. Ik maak me nog veel meer zorgen over de vraag of er zo nóg zaken zijn, buiten pedofilie dus, waarvan we ons nooit hebben kunnen afvragen of ze wel waar zijn, maar die wel deel uit maken van onze maatschappelijke orde.
---Een kind was in de veronderstelling dat deze volwassene van hem/haar hield! Op het moment dat het kind in de pubertijd komt, wat voor een kind al een moeilijke periode is, omdat hij/zij allerlei veranderingen ondergaat, wordt hij/zij ineens gedumpt!!!! Dit hakt er heel hard in bij een puber!!! Nu pas beseft het kind dat hij/zij alleen maar is gebruikt! De schaamte, omdat het kind het zelf goed heeft gevonden is enorm! Het schuldgevoel is dus nog veel groter!---
In het geval dat de volwassene het kind "dumpt" zou je daar redelijkerwijs van uit kunnen gaan, en dat zou er inderdaad op wijzen dat die relatie enkel rond sexuele bevrediging draait. Als je enkel met de probleemgevallen in contact komt, ga je natuurlijk snel veronderstellen dat het altijd zo is. Clinical bias heet zoiets. Een huwelijksconsulent zal misschien ook niet zo'n hoge pet op hebben van het heterosexuele huwelijk. Je kan echter ook gewoon als vrienden doorgaan. Relaties hoeven niet ofwel te eindigen, ofwel ongewijzigd door te gaan. Een heterorelatie waarvan de partners na een scheiding als vrienden met elkaar blijven omgaan, wil ik best als "geslaagd" beschouwen.
Om terug te komen op het feitelijke onderwerp van de thread: over pedofiele relaties die enkel omwille van de sexuele bevrediging van de volwassen partner aangegaan zijn, bestaat geen enkele controverse. Die zijn moreel laakbaar, klaar. Daarover had drs. Rivas het dus niet.
Hij trekt het morele vraagstuk verder open tot relaties waarvan op zijn minst sommige mensen vinden dat ze in principe weinig kwaad kunnen. Hij brengt een aantal scenario's naar voor waar ook die relaties duidelijk schadelijke gevolgen kunnen nalaten.
102584 schrijft: Het gevolg is echter wel een onoplosbare deadlock. Het is politiek of wettelijk onmogelijk onderzoek te doen naar relaties waarvan niet al van tevoren vaststaat dat er brokken van gekomen zijn. Vervolgens worden de wet geschreven en de publieke stemming gemaakt op basis van buikgevoel of van dat onderzoek dat dus wel nog uitgevoerd is (en dat dus selectief negatief is). Dat is te vergelijken met een situatie waarbij een wet elk wetenschappelijk onderzoek verhindert waaruit zou blijken dat de aarde jaarlijks rond de zon draait, en waarbij de regering deze wet verdedigt door te zeggen dat alle bestaande wetenschappelijk onderzoek aantoont dat de zon dagelijks een rondje rond de aarde maakt.
Een mooie vergelijking!
Toch is niet alle sociaal wetenschappelijk onderzoek naar vrijwillige relaties onmogelijk. Er kan namelijk ook nog onderzoek gedaan worden naar herinneringen aan de pedofiele relaties bij de jongere partner of vriend(in) nadat deze inmiddels volwassen is geworden en bovendien kan er literatuuronderzoek worden gedaan naar bijvoorbeeld het werk van iemand als dr. Theo Sandfort.
Mijn eigen indruk is dat het bijna altijd wel mogelijk is om de wetenschappelijke orthodoxie te omzeilen (ook op andere gebieden), zeker in dit informatietijdperk.
Bedankt voor je reactie.
Titus Rivas
Voor een integere, open benadering en tegen elke vorm van misbruik.
Zelfs als ""jullie" gelijk hebben. Laat ik even positief zijn en aan "jullïe"kant gaan staan. De stelling dat er vrijwillige relaties zijn zonder wat voor schade dan ook. Ik moet beseffen dat dat kan. Immers zijn er op elke regel altijd uitzonderingen en zo zijn er vast ook enkele relaties tussen volwassenen en kinderen die geheel vrijwillig, respectvol en zonder schade zijn verlopen. Dan nog kan je op dat punt geen volledige acceptatie van volwassen-kind relaties aangaan. Gezien het aantal pedofielen in ons land, die graag een relatie willen met een kind, een stuk of 10/20 relaties nodig hebben in een leven om verzadigd te zijn??? Is het aantal kinderen dat daarvoor nodig is, zo extreem hoog dat je praat over ongeveer 3 miljoen kinderen op een mensenleven. (cijfers wiki pedofielen tussen de 30.000 en 150.000 in ons land vermenigvuldigen met 10 tot 20 kinderen). 3 miljoen kinderen willen dat zeker niet. Het zijn er eerder enkele honderden..
Daarnaast heb ik gezien uit slachtoffer verhalen dat er "begrijpelijk" verwarring kan ontstaan over de
vrijwilligheid van de aangegane relatie. Zo blijkt dat veel kinderen geen "nee" durven te zeggen, of op een andere manier niet goed zijn in hun grenzen aangeven. Dit is natuurlijk ook erg moeilijk omdat een kind heeft geleerd naar een volwassene te moeten luisteren.
Daarnaast heb ik enkele pedofielen gevolgd in hun uitspraken en kan bij een aantal niet tot een andere conclusie komen, dan, dat zij ernstige psychische problemen hebben. Soms veroorzaakt door negatieve verhoudingen in de jeugd met volwassenen/leeftijdgenoten. Zeker voor deze groep mensen zou het wenselijker zijn om te zoeken naar een oplossing in de vorm van therapie.
Wellicht zou de groep "echte" pedofielen heel erg slinken, als de mensen met psychische problemen hulp zouden krijgen bij het verwerken daarvan.
Er is een nieuwe therapie in nederland, die heet Neurofeedback. Bij deze therapie wordt een EEG gemaakt van de hersens. Er kunnen afwijkingen worden gemeten, bijv. overactiviteit, onderactiviteit of instabiliteit.
Het lijkt me zinvol om te onderzoeken of pedofilie enige vorm van psychische afwijking is. Met een EEG is dit dus heel eenvoudig te meten. Mocht uw EEG als geheel normaal uit de bus komen, dan wil ik graag verder praten over het standpunt van de pedofiel. Met respect voor de gevoelens van een pedofiel, omdat ik denk dat we samen dichter bij een oplossing kunnen komen, dan tegen elkaar..
mocht dit EEG afwijkingen vertonen, dan zou ik graag zien dat u een behandeling volgt en weten hoe u na de behandeling tegen uw standpunt aankijkt.. Is dit hetzelfde gebleven?? of is dit veranderd??
lijkt me erg zinvol, want ik kom toch steeds meer tot het inzicht dat veel pedofielen geen kinderen pijn willen doen en niet allemaal monsters zijn. Tegen de monsters moeten we onze kinderen zeker beschermen en ik denk dat de pedofiel dat het beste kan en dat zelf ook wil, vandaar deze insteek.
Ik zie geen verband met het topic van deze discussie.
Het gaat hier (in deze thread) totaal niet om de achtergronden van iemands pedofiele gevoelens e.d., maar om de mogelijke gevolgen van het verbreken van door het kind als vrijwillig en positief beleefde relaties, en wat de morele implicaties daarvan zouden moeten zijn voor een volwassene die ze in de huidige periode zou aangaan. Het gaat hier dus helemaal niet om de vraag waar pedofiele gevoelens vandaan komen en of ze een gezonde, neutrale achtergrond hebben of niet. Dat doet hier niet ter zake.
Het gaat hier dus puur om de gevolgen van het verbreken van relaties die door het kind zelf gewenst werden. Ik pleit in deze discussie zelf voor het niet aangaan van relaties waarbij het bij voorbaat al zeer waarschijnlijk is dat ze vroeg of laat verboden zullen worden door ouders of anderen. Dat geldt volgens mij zowel voor mensen met pedofiele gevoelens die een gezonde, neutrale achtergrond zouden hebben als mensen met pedofiele gevoelens die een problematische oorsprong zouden hebben. Met andere woorden, zo'n mogelijk verschil in achtergrond doet hier gewoon niet ter zake, bij dit onderwerp.
Hopelijk is het zo nog duidelijker.
Titus Rivas
Voor een integere, open benadering en tegen elke vorm van misbruik.
Hallo anonieme criticus,
Ik moet zeggen dat ik je verhaal tamelijk warrig vind, maar desalniettemin welkom op het forum en fijn dat je reageert (welliswaar enigszins off-topic, maar dat vind ik geen reden om je niet van een fatsoenlijke reactie te voorzien). Ik ben bijzonder blij dat je uitgaat van het standpunt dat er altijd uitzonderingen op regels zijn, en dat we de problemen beter in samenwerking kunnen aanpakken dan door elkaar te bevechten.
Helaas ben ik bang dat een elektro-encefalogram absoluut geen eenduidig beeld geeft van de mentale toestand van iemand, en dat een pedofiel zonder enige twijfel op andere stimuli zal blijken te reageren (want dat test je dan eigenlijk) dan een heterofiel, net zoals een homofiel, een straaljagerpiloot of een kind op andere stimuli zal blijken te reageren. Ik zie daar dus geen enkel heil in, en de wetenschap is er ook nog altijd niet echt uit of afwijkende geaardheden een psychische afwijking, een (genetisch) "geboortedefect" of een opvoedkundig gevolg zijn. Als het zo simpel zou zijn als jij suggereert dan was dat probleem al lang opgelost, dunkt mij.
Ik durf er echter mijn hand wel voor in het vuur te steken dat er pedofielen zijn (ik spreek uiteraard niet over ALLE pedofielen) die volkomen "gezond in hun hoofd" zijn en toch op kinderen vallen. Ik durf ook wel te beweren dat deze pedofielen er niets aan kunnen doen dat ze die gevoelens hebben.
Rest mij te beweren dat heel veel pedofielen het eens zijn met jouw eerste conclusie, namelijk dat het ondenkbaar en niet verantwoord/reëel is om relaties tussen volwassenen en kinderen volledig acceptabel te vinden. Daarvoor zijn nog veel meer argumenten te bedenken dan de paar die jij aandraagt. Maar waar men wèl voor wil strijden is de acceptatie van het feit dat pedofilie een geaardheid is waar je niet voor kiest, en die niet automatisch maakt dat je een kinderverkrachtend monster bent. Gelukkig realiseer jij je dat ook.
Vriendelijke groet,
Lorem Ipsum
Het gevolg is echter wel een onoplosbare deadlock. Het is politiek of wettelijk onmogelijk onderzoek te doen naar relaties waarvan niet al van tevoren vaststaat dat er brokken van gekomen zijn. Vervolgens worden de wet geschreven en de publieke stemming gemaakt op basis van buikgevoel of van dat onderzoek dat dus wel nog uitgevoerd is (en dat dus selectief negatief is).
Daar heb je een goed punt. Echter, het is wel mogelijk om op wat minder geijkte (en minder wetenschappelijke) wijze onderzoek te doen naar dit soort zaken, bijvoorbeeld door middel van enquetes, steekproeven, het verzamelen van individuele gevallen zoals Titus Rivas doet, et cetera. Maar er is hier uiteraard geen stuiver onderzoeksgeld voor beschikbaar, zowel vanwege het natte-vinger-karakter als vanwege het stigma dat op het onderwerp rust.
Naarnaast zou onderzoek uit het buitenland gebruikt kunnen worden (of gedaan kunnen worden in het buitenland), ergens waar de wetgeving zodanig anders is geformuleerd dat een onderzoeker geen nalatigheid verweten kan worden.
Zelf ben ik een twintiger die geeft om en zich aangetrokken voelt tot jongetjes van ongeveer 10 jaar,
totdat ze dat ze een vaste relatie met een vriend(in) hebben (meestal zo rond de 13-14).
[internet games]
Ik kan mij bijna helemaal vinden in het verhaal van drs. Rivas. Ik ben zelf als sinds mijn tienerjaren een gamer, en speel als een van mijn hobbies spelen in teamverband op internet. Deze bezigheid
die steeds meer mensen ontplooien, doet leeftijden in sociale online contacten wat vervagen. Want in zo een spel maakt het minder uit hoe oud een teamgenoot is dan in het echt. Het is vooral de vaardigheid in dat specifieke spel die telt. De mogelijkheid tot handelen is op een bijzondere manier gelijkwaardig omdat de communicatie via een internetkabel dat afdwingt. Je kan knopjes indrukken op een toetsenbord/praten in je microfoon je muis wat bewegen en nog wat maar veel meer ook niet.
In die zin ook veel beperkter dan de wereld in het algemeen, voor alle gebruikers.
[2 teamgenoten van de internet games ]
Nou goed via zo een spel leerden een 11 en een 10 jarige jongen mij kennen, ze waren bevriend en hun ouders ook. Hun ouders zijn universitair opgeleid hun kinderen zitten doen inmiddels gymnasium.
Zelf ben ik student.
Al gauw trok ik hun interesse omdat ze bemerkten dat ik meer dan gemiddeld aardig behulpzaam tegen ze was en ze bijvoorbeeld van alles uitlegde. We deden allerlei spelletjes op internet. Maar
we hadden ook vaak boeiende gesprekken, over van alles en nog wat. Na een half jaar besloot ik
ze toe te vertrouwen dat ik me aangetrokken voel tot jongetjes, omdat ik wilde dat ze zouden leren nog beter na te denken relativeren, dat waarheid ook maar relatief is en en leren wat vooroordelen zijn. Verder wilde ik ze ook de waardes van oprechtheid en vertrouwen/ vertrouwd worden leren.
[verteld dat ik me aangetrokken voel tot jongetjes]
Ik wist dat als er iets mis zou gaan, dat ze elkaar dan nog zouden hebben om er over te praten als ze ermee zouden zitten, anders had ik het ze niet verteld. Nou ik vertelde ze het niet botweg maar ik vertelde gewoon mijn levensverhaal. Dat als 12 jarige mijn vriendjes naar meisjes gingen kijken en zich ertoe aangetrokken voelen, maar ik juist naar mijn vriendjes keek. Dat ik ouder werd, maar me aangetrokken bleef voelen tot jongetjes van die leeftijdsgroep. Dat ik het bijzonder leuk vond om bij ze te zijn, ze te zijn, van alles met ze te doen, ze van alles te leren, met van alles te helpen voor ze op te komen. Dat ze nooit iets hoefden te doen wat ze niet wilden. En dat ze ook niks geheim hoefden te houden omdat ik het belangrijker vind dat ze geen geheim hebben.
Nou 3 maanden lang waren ze nogal bang, ze dachten dat ik ze wilden vermoorden of verkrachten.
Want dat was wat ze op het nieuws zagen enzo. Ik vertelde ze dat er allerlei soorten mensen bestaan, dat er zeker weten wel een paar zijn die dat zouden doen. Maar dat de meeste juist bovengemiddeld veel van kinderen houden en ze nooit zouden willen kwetsen, maar juist voor ze opkomen. Ik maakte de vergelijking met hetero's dat als een heteroman een vrouw verkracht dat dan niet meteen alle heteromannen slecht zijn voor vrouwen de meeste zijn juist heel goed. En zo zijn niet alle mannen die van kinderen houden slecht voor kinderen, de meeste zijn juist heel goed voor ze. Dat er mensen zijn die hun geld verdienen met het in stand houden van vooroordelen.
Ik leerde ze over vervolgingen van vroeger, zoals de heksenjacht, de apartheid, de joden, de homos alles wat er op lijkt. Een groep mensen die afwijkt van de norm, maar in principe niet schadelijk is maar juist diversiteit toevoegt aan de samenleving, maar die gebruikt wordt om zwartgemaakt te worden in het voordeel van de (politieke) agenda van uitbuiters.
[acceptatie en begrip van hen ervan]
Nou na een tijd haden ze door dat ik niet was zoals hun was geleerd, door hun ouders en via de media. Ze begonnen me echt heel erg aardig te vinden, en alles toe te vertrouwen, zoals de 11 jarige werd best wel hard gepest op school en dat had hij zelfs niet tegen zijn 10 jarige beste vriendje verteld. Ze noemden mij hun vertrouwenspersoon en een half jaar nadat ze me kenden gingen ze aan hun ouders vragen of ze mij mochten ontmoeten. Maar dat mocht niet, ze moesten maar met mensen van hun eigen leeftijd spelen.
[het missen van elkaar]
Ik kreeg allemaal emails van ze, waaruit steeds meer bleek hoe graag ze bij me wilden zijn, we wonen immers vlakbij elkaar. Eerlijkgezegd werd ik er een beetje moedeloos van. Ik besloot op
dat moment nooit meer zo een internetvriendschap te laten onstaan, vanwege de afstandelijkheid.
Dat we vlak bij elkaar woonden, ze me dolgraag wilden zien, maar ik ook maakte het alleen maar
pijnlijker.
[stiekem afspreken]
Op een dag waren ze bij elkaar op bezoek (hun ouders zijn bevriend) en ze hadden een plan gemaakt. Hun ouders waren samen weg tot 20:00 en ze vroegen of ik langskwam.
Ik had eigenlijk niet echt zo een zin, vanwege het risico, aan de andere kant wilde ik het ook wel graag en ik had ze ooit beloofd dat we elkaar zouden ontmoeten dus ik ging.
Ik belde aan ze deden de deur open lieten die open staan en renden giechelend de trap op.
Het was wel een shock voor mij. Op internet is iedereen even groot maar deze jochies waren
echt klein, ik voelde me een beetje opgelaten.
Ik bleef gewoon buiten staan afwachtend wat hun volgende actie zou zijn. Ze kwamen weer
terug en ik stak mijn hand uit en stelde me voor. Ze vonden het een beter idee om eerst buiten
wat te gaan voetballen. Toen we eenmaal bij het voetbalveld waren aangekomen, was het toch
wat anders dan op het internet. We waren denk ik wat verlegen, of moesten aan onze echte
aangezichten wennen. Ik zei iets van: Ja het is even wennen in het echt maar ik weet dat jullie
qua innerlijk precies dezelfden zijn dus de rest maakt dan niet uit.
Nou na een uur was het net als op internet eigenlijk, de verlegemheid was voorbij we waren aan
Nog even omhelst bij de deur de 10 jarige keek me recht in mijn
elkaars afmetingen en uiterlijke aspecten gewend. Ze vertrouwden me genoeg om mee naar huis
te nemen. Daar nog wat computerspelletjes gedaan. het was 19:00 ik vond het veiliger om nu met
tegenzin te gaan. Ze wilden het niet maar het moest. Als ik die ouders daar zou tegenkomen was
misschien minder leuk geworden.
ogen en zei: jij bent echt heel aardig ik wil je nooit meer kwijt. De 11 jarige zei niet zo veel hij leek
niet in me geinteresseerd te zijn. En toen ging ik weer huiswaarts.
Nou we hebben nog een paar keer zonder medeweten van de ouders afgesproken, Ik drong wel aan
dat ze er met hun ouders over zouden praten en zouden vragen om me me toestemming te mogen zien, maar het was altijd nee zonder verder gesprek met hun kinderen.
[contact met ouders via een email van mij ]
na 2 jaar zo gedaan te hebben en zeer intensief internetcontact (uren per dag) maar misschien maar 10 uur totaal aan echt contact besloten we samen emails te maken voor hun ouders heel politiek correct. Maar dat is ook een verhaal op zich. het resultaat is dat ze van de ene op de andere dag na 2 jaar totaal geen contact meer met me mochten hebben ook niet over internet. De reden die ze tegen hun kinderen zeiden was: "dat ze me veel te aardig waren gaan vinden."
Ik heb na een maand wachten die ouders zelf geemaild. Ze zijn altijd beleefd geweest, en netjes in hun emails maar het was voor mij zeer kwetsend:
Er bleek uit dat ze 2 jaar lang niet hadden geweten dat hun zoons zoveel tijd achter de
pc zaten omdat ze mij graag wilden zien, maar nu waren ze ervan geschrokken. Ze vonden
dat zij, maar ook ikzelf het niet zo ver had moeten laten komen. Ze vinden het veels te ver
gaan dat hun zoon mij zo aardig vind en tegen me op kijkt, omdat het hem afhankelijk en
als 12 jarige nogal kwetsbaar maakt. Ze zouden liever zien dat hun zoon meer gelijkwaardige vriendschappen met leeftijdsgenootjes aan zou gaan. En dat als ik daadwerkelijk de beste bedoelingen had met hun zoon dat ik dan nooit meer contact met hem of hen zou opnemen.
[ de gevolgen ]
Nou ik heb er maanden van niet kunnen slapen, want uit stiekem contact bleek, dat die ouders
allerlei "maatregelen" hadden genomen om hun zoon te beschermen. Ik vond niet het ergste
dat ik hem niet meer mocht zien maar dat ze hem zo in de gaten hielden. Ik wist niet precies
hoe het met hem ging, daarom bleef ik bezorgd en informeerde ik soms naar hoe het met hem
ging via een andere route.
Ik denk dat de gevolgen voor hem maar een paar maanden hebben geduurd 3 maanden ofzo
ging het minder op school, hoorde ik van vrienden dat hij mij erg miste maar na 3 maanden heeft
hij er zich toch redelijk overheen gezet denk ik. Zijn eindcijfers waren heel erg goed.
Ik sprak hem laatst nog op msn, hij zei dat er geen dag was dat hij niet aan me had gedacht. Maar ik weet dat hij ook veel nieuwe vrienden heeft want zijn ouders doen er nu van alles aan om hem bezig te houden reisjes uitjes etc verwennen ...
Hij is nog steeds heel bang dat het stiekeme msn contact ontdekt wordt, hij zit dan druk allemaal logs te deleten. Hij wil ook liever niet meer over vroeger praten. Maar hij wil dat ik een andere internet identiteit aanneem om met hem te chatten. Ik weet
eigenlijk niet of hij zo een behoefte heeft aan contact met mij, ik denk het niet meer echt. De lange
tijd dat we geen contact hebben gehad en de pijn daaromheen, de angst voor ontdekking en nogmaals straf van zijn ouders etc. Nee ik denk dat we het hier maar bij moeten laten, wist ik dat vantevoren maar
[wat ik ervan heb geleerd]
-Geen intensieve vrienschappen meer over internet.(de afstand is te vervelend als je elkaar echt graag in het echt wil kennen, ouders hebben veel vooroordelen mbt het internet alsof iemand die op het internet zit inherent slechter is dan de rest(iedereen zit zowat op het internet)
-In een vroeg stadium, nadat duidelijk is dat een jongen graag met mij omgaat, contact leggen met de ouders. Als de ouders tegen zo een vriendschap zijn, hun wens respecteren en de jongen verder op een vriendelijke manier op afstand houden, om een vervelende situatie voor alle betrokkenen te vermijden. Zijn ze voor of maakt het ze niet echt uit, dan wil ik graag dat de ouders en ik elkaar beter leren kennen, ouders voelen denk ik wel aan wanneer iemand om hun zoon geeft. IK wil graag dat ze daar gerust op kunnen zijn, dat ik hun zoon niet zal kweten, maar een goede invloed op hem zal hebben.
-ik reguleer zelf de hoeveelheid contact die een kind met me heeft. Sommige jongens vinden me echt heel aardig en dan willen ze de hele dag bij me zijn. Vroeger vond ik dat wel een soort bewijs voor de ouders dat ze het echt zelf wilden. Maar ik heb geleerd dat het voor hen ook niet leuk is als hun zoon de hele dag bij iemand anders wil zijn. Er kunnen ook conflicten onstaan binnen zo een gezin erdoor en dat wil ik niet. Dus ik zorg ervoor dat zo iemand niet onbeperkt veel met me omgaat maar bijvoorbeeld 2 keer per week een aantal uur. Ik wil dat zo een kind zich evenwichtig kan ontwikkelen desnoods zoek ik zelf andere vriendjes voor zo iemand.
-Ik zal de laatste zijn om te ontkennen dat ik me niet sexueel aangetrokken voel tot jongens.
Veel jongens vinden affectie plezierig, geknuffeld worden, stoeien etc. Ze vinden het ook fijn
als een volwassene buiten het gezin, waar ze niet afhankelijk van zijn zoals van hun ouders
veel om hen geeft en van ze houdt. Het vergroot hun gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen
aanzienlijk. Op een gegeven moment komen ze in een soort experimenteer leeftijd waarin
ze gaan experimenteren met zichzelf bevoelen maar ook vaak vriendjes. Dat voelt gewoon lekker.
Veel meer stelt het ook eigenlijk niet voor. Je zorgt ervoor dat iemand zich lekker voelt.
Als het lekker voelt, wat voor schade kan dat dan doen?
De schade van ontdekking van mensen die er te moeilijk over doen:
Voor sommige mensen is aanraken van kinderen op een manier waarop zij maximaal genieten verwerpelijk. Ik begrijp niet hoe zo iets plezierigs nog steeds als zo verwerpelijks kan worden gezien als zij niet onder dwang maar juist graag gewild door alle partijen wordt bedreven. In de DSM IV de definitielijst van psyschische ziektenbeelden staat dat zich aantrokken voelen tot kinderen per definitie ziek is.
Maar een aantal jaar geleden stond er ook in dat zich aangetrokken voelen tot hetzelfde geslacht een ziekte is. die definitie is er nu niet meer. Definities maken en wissen staat vrij.
Misschien komt er ooit een definitie in voor mensen die te moeilijk en verdraait nadenken over zo iets simpels als aan elkaar zitten omdat het lekker voelt?
Als we kijken naar het dierenrijk waar wij ook toebehoren, de mens is immer een zoogdier zien we dat homofilie waarschijnlijk een functie heeft in het reguleren van de populatieomvang. Als er teveel dieren zijn komen er meer homofiele dieren waardoor er een soort evenwicht onstaat. dit is bij een stabiele populatie ongeveer 5%. Het lijkt mij alleszins mogelijk dat pedofiele dieren een taak op populatieniveau hebben zich te bekommeren om de jongere soortgenoten. Dit wordt natuurlijk met een sexuele aantrekkingskracht bewerkstelligd net zoals voortplanting bij hetero dieren en niet voortplanting bij homo dieren.
Maar goed ik vind dat als de ouders tegen zijn er helemaal geen relatie moet zijn.
En dan afhankelijk van hoe positief de ouders zijn en hun karakter kan er meer.
En het mooist is natuurlijk ouders die het helemaal begrijpen. Een vriend van mij
die ook op jongetjes valt, heeft die getroffen.
Ik denk dat veel mensen die in hun jeugd een relatie hebben gehad met een pedofiel iemand, zeker geholpen zijn erdoor in die fase van hun leven. En dan doel ik op een liefdevolle relatie, waarin er nooit iets wordt gedaan wat 1 van beiden niet wil en veel van wat men samen wel wil. Dat oudere
vriendjes van mij van en 18 na jaren nog bij me op bezoek komen toont dat voor mij aan.
sorry dat het een wat onsamenhangend verhaal is geworden. maarja bijna niemand leest dit toch?
bijna niemand leest dit toch?
Ik heb het gelezen
Dank je voor je persoonlijke ervaring.
"In een vroeg stadium, nadat duidelijk is dat een jongen graag met mij omgaat, contact leggen met de ouders. Als de ouders tegen zo een vriendschap zijn, hun wens respecteren en de jongen verder op een vriendelijke manier op afstand houden, om een vervelende situatie voor alle betrokkenen te vermijden""
Inderdaad, dat lijkt mij echt het beste.
Titus Rivas
Voor een integere, open benadering en tegen elke vorm van misbruik.
ik ben een bijna 17 jarig meisje en heb als opdracht voor school de film woodsman gekregen, hier moet k het hoofdthema bespreken.
ik heb hier uit geleerd dat niet al de pedofielen "monsters" zijn, maar ik vind dat ze kinderen met gerust moeten laten.
een kind is nog niet aangelegd om alles te begrijpen omdat het nog in groei is.
ik vind het ziek dat er mensen zijn die graag seksueelcontact willen met kinderen en liever met kinderen omgaan.
dit betekend dat die oudere persoon is blijven steken in zijn jeugd en niet op de juiste hersengolf is dan normaal zou zijn.
deze zouden naar een therapeut moeten gaan en niet kinderen lastigvallen en er gaan opzoeken, dit maakt de samenleving enkel nog slechter.
als die oudere mannen of vrouwen dan geen kinderen lastig vallen zullen zij ook geen last hebben van relatieverbreken.
ze moeten hun niet wijsmaken dat kinderen dit willen, de enige kinderen die dit echt willen hebben zelf vast ook problemen en natuurlijk als ze een man leren kennen die hun zegt dat dit goed is en hun geest manipuleerd, zullen ze zich laten doen.
The Woodsman is een mooie film vind ik, ik heb 'm destijds in de bios gekeken en dat was zeker geen verspilde moeite.
Je moet je realiseren dat niemand kan kiezen op wie hij of zij valt. Een pedofiel heeft er dus niet voor gekozen om kinderen aantrekkelijk te vinden en zou dus in feite seks met ze willen hebben. Dat kan je ziek vinden maar ja daar heb je geen zak aan want het is een gegeven wat je niet kan veranderen. Wel kan je veranderen hoe die mensen daarmee omgaan. Het is belangrijk dat ze wél hun gevoel kunnen uiten (vandaar gedeeltelijk het bestaan van deze site) maar géén kinderen misbruiken.
Dingen over blijven steken in de jeugd en het manipuleren met seks al doel... ja die dingen komen helaas voor maar gelukkig niet al te vaak.
Succes met je bespreking!
Ik vond the woodsman eigenlijk helemaal geen goede representatie geven van de pedofiel, maar meer van de pedofiel die een slechte controle over zichzelf heeft en niet goed de grenzen aanvoelt in zijn contacten met kinderen. Het is eigenlijk het stereotiepe beeld van de pedofiel maar met een menselijk kantje eraan gegeven, namelijk de worsteling van de (foute) pedofiel met zichzelf en zijn kwaadaardige impulsen, die hij zelf ook liever kwijt dan rijk is. Dit is denk ik niet hoe de meeste pedofielen zijn en het beleven tegenwoordig, niet in mijn persoonlijke beleving in ieder geval. Nou zal dit voor de meesten van ons hier allemaal wel logisch klinken, maar andere mensen die de film zien zullen wel denken dat deze film het realistische beeld geeft van wat een gemiddelde pedofiel nou is en waar ie mee worstelt, en dat is dus niet zo.