Ik zoek mensen die een partner hebben die dader zijn van een zedenzaak/ of pedofiel zijn (heb een mailadres)..
Voor de partners van daders (dus de grootste slachtofers in veel gevallen): annoniemadres@live.nl
Ik zoek lotgenoten. Mensen die er soms niet lijken te zijn. Na een halfjaar zoektocht kwam ik op deze site. Hier zit ik al weer een tijdje.
Ik zal me even voorstellen:
Hoi ik ben annoniem....
Veel van jullie noemen zich zo... Net als ik!
Ik wil ook niet een of ander nickname gebruiken omdat anders mensen wel is posten aan elkaar gaan plakken en er zo achter komen wie ik ben.
Wel erg vervelend hier maar goed sorry hier voor.
Mensen denken altijd bij een zeden zaak dat er 1 slachtoffer is en dat is het kind. Daarnaast soms de ouders maar verder denkt men niet.
Zelf ben ik z'n slachtoffetje ook. Ik ben seksueel misbruikt maar ik ben nu een veel groter slachtoffertje... Mijn man heeft een kind misbruikt en ik voel me hierdoor veel meer slachtoffer..
Maar slachtofferhulp is er niet voor mij (RAAAR,,HEEEL RAAR)
Een site van de vele 1000000000de is er niet voor mij (RAAAR,,HEEELRAAR)
Mensen zeggen zelfs tja jij blijft bij hem dus met andere worden ik heb hier voor gekozen! Ik wist van niets die moeder wel!! En die is nu ooh zo zielig!! Vreselijk!!! En dan nog stel ik had het uitgemaakt dan nog doet het je zo veel pijn!
Ff een kort verhaaltje over mij zelf:
Mijn man en ik hadden ruim anderhalf jaar een relatie en we woonde samen.
(Hij had een nichtje van 11 jaartjes jong wat nog al een zielig meisje was/is.
Het werd mishandeld thuis en hij gaf haar liefde en een warm nest. Hij was eigenlijk een weekend vader voor haar.
Voor het gezin waar ze vandaan kwam deed hij erg veel). Toen ik er achter kwam dat hij sexueel contakt had gehad met haar.
Langzaam aan kreeg ik te horen dat het vaker was voor gekomen en een langere tijd.
Ik ben bij hem gebleven om verschillende redenen. Dat neemt niet weg dat ik het niet fout vind. In tegendeel!!! Ik blijf altijd boos en vergeven kan ik het niet echt. Vergeven is voor mij door gaan en er niet meer aan denken en heel afentoe er even weer bij stil staan.... Dat gaat niet maar ik wil er wel mee leren leven.
Mijn aller eerste spaarpotje is ooit gevallen. De scherven zijn aan elkaar gelijmt maar je blijft het altijd zien. Maar het funcioneerd nog wel dus ik wil er met het samen ook voor werken dat onze relatie kan blijven funcioneren.
Momenteel wonen we al weer tweeeneenhalfjaar samen. De ralatie verloopt redelijk tot goed. We hebben heel wat diepe dalen gekent maar ook hoogtepunten! We hebben het afgelopen jaar veel meegemaakt en wat ons volgensjaar gaat bieden, daar ben ik best wat bangig voor. Hij zou dik een jaar vast komen te zitten maar we zijn in hoger beroep gegaan met een betere advolcaat. Vertrouwen in de rechtbank is mij wel ontnomen. Hij heeft daar de waarheid verteld en nog staan er leugens in het verkort vonnis! De moeder van het meisje
heeft ze ooit bedrapt en niets gedaan. Nu hij alles bekent heeft, probeerd ze ons financieel kapot te maken. Leugens leugens leugens verteld ze en nau tja ik wil er soms een boek overschrijven genaamt: Hoera me kind is verkracht met op de voorkaft 2 ogen met dollartekentjes.
Het vald niet mee want boze gevoelens en medelijde loopt door elkaar heen.
Het is moeilijk maar onze relatie kan het tot nu toe aan.
Ik zoek mensen die net als ik in een vergelijkbare situatie zitten.
Dus heeft u een partner die zich ooit vergepen heeft aan een kind? Of er aan denkt?
Een partner die bevoorbeeld verplicht in terapie zit of eventueel zijn/haar straf uitzit?
Dan zou ik graag met u in conakt willen komen...
U kunt mij mailen op:
annoniemadres@live.nl
Nee dat is niet zo dat kan per geval verschillend zijn. Ik ben er van overtuigt dat ze door hem geen nare ervaring heeft, attands nog niet! Nu ze hem niet meer ziet zal ze hem missen ect. Volgens haar moeder is ze er kapot van en durft ze zelfs haar niet meer aanteraken. Mooi verhaaltje om veel geld te eisen maar wij weten wel beter. Ik kan goed observeren en ze was altijd heel vrolijk als ze er was. Dat ze zelfs in mijn ogen glee van geiligheid van mijn bankstel als ze bij ons was geeft niet de rede om te denken voor mij dat wat mijn man heeft gedaan minder erg is alleen ik vind het wel achter de ellebogen om nu zielig te doen. Zij doet het niet zo hoor alleen heeft ze gezegt dat ze het niet wouw maar ach of ik dat kan geloven nee... Wat ik wel heel erg vind zijn die ouders. Alles wat hun hebben fout gedaan met hun kind komt nu door mijn man. Ze word thuis al jaren mishandeld maar nu hebben ze een mooie zondebok. Het blijft fout wat mijn man gedaan heeft en daar blijf ik bij. Maar in deze situatie ben ik er van overthuigt dat ik de grootste slachtoffer ben. En ik vraag echt geen aandacht want dat doe ik zelfs veel te weinig en ik trek me van alles heel veel aan! Daarnaast ben ik zelf seksueel misbruikt en ik voel me nu veel rotter dan toen maar das per persoon en situatie natuurlijk anders.
Tussen de haakjes zet ik inderdaad dus de grootste slachtoffers in de meeste gevallen... De partners van "daders" die ik tot nu ben tegen gekomen voelen zich ook vaak zo. Je kan nergens met je verhaal terecht er zijn mensen die je laten barsten als zij het weten en je hebt zo veel gevoelens. Je partner is vreemd gegaan en niet zo maar met iemand,, NEEE MET EEN KIND!!! Weet jij wel hoe dat voeld!!! Ik voel me precies het zelfde hoe velen ouders van slachtoffertjes zich voelen en daarnaast in mijn geval kon ik echt niets meer doen. Ik wil dat meisje graag helpen en voel me schuldig tegen over haar dat ik niets door had en bla bla bla. Daarnaast heeft het allerlij gevolgen en levert het heel veel spanningen op. En okey je kan zeggen dag maar in mijn geval kon ik dat niet omdat ik zo van slag was. Beetje voor beetje heb ik voor hem gekozen maar zal altijd boos op hem blijven.
Het is niet zo ik kies voor een verkrachter nee als je bij je partner blijft die een zedemisdrijf begaan is neem je stapjes. Beetje bij beetje richting hem of richting je koffer. Naar je koffer kan wat makkelijker gaan maar als je een tijd er van slach van bent word je langzaam wakker en kan het dus zijn dat je stapjes richting je partner ga maken.
Het is niet zo dat ik met alles naast hem staan, vaak ook tegenover hem maar dat maakt het erg moeilijk!
Ik heb deze site opgezocht omdat ik op zoek was naar de familie rondom een pedofiel, die dus allen van dichtbij meemaken en waar dus je hele wereld in duigen valt!! Jouw reacktie hierboven beprijp ik echt van geen enkele kant. Een kind is ALTIJD het slachtoffer!!!! En zoals je over het meisje hierboven schrijft denk ik dat je een steekje los hebt zitten. Al loopt een kind op haar/zijn blootje , een volwassen persoon heeft er gewoon van af te blijven. Mijn broer is pedofiel en heeft verschillende kinderen betast, inclusief mijn eigen zoon. Zijn vrouw geeft die kinderen ook een beetje de schuld, ja het is ook zijn schuld maar als die kinderen niet op hun blootje hadden gelopen...... of het niet over "piemelen" hadden gehad. zulk soort uitspraken. Echt onbegrijpelijk. Wel ben ik het met je eens dat er weinig site's zijn waar je als familie terecht kunt. Maar als je echt je eigen problemen een plekje wilt geven kun je altijd naar een therapeut of iets dergelijks gaan. Een huisarts kan je altijd goede tips geven. Jammer ik heb zelf nog steeds niet de plek voor mijn verhaal gevonden.
Beste ...
Wat je schoonzus zegt zijn de typische uitspraken van een echtgenote die haar man niet wil afvallen. Het is zoeken naar redenen om vooral maar niet de schuld bij je eigen echtgenoot te hoeven leggen. Dat laatste zou voelen als ontrouwheid, en dat is iets vreselijks. De woorden van je schoonzus zijn dus heel verklaarbaar en voorstelbaar. Ik zou ze met een korrel zout nemen, deze waarheid is voor haar prettiger. Het kan zijn dat je broer er echt op die manier over denkt, maar om daar meer inzicht in te krijgen zou ik meer van de zaak moeten weten. Het is natuurlijk onzin dat seksueel gedrag van kinderen een reden zou zijn om ze te misbruiken, maar het kan wel een verleiding zijn voor iemand met pedofiele gevoeloens, en dan met name iemand die die gevoelens niet onder controle heeft.
Een van onze speerpunten hier op de site is dat een pedofiel zijn gevoelens onder controle kan krijgen door openheid en acceptatie. Op het moment dat hij zijn eigen gevoelens kan accepteren en zijn omgeving dat ook kan kan hij eraan werken om ze niet ten nadele van kinderen te laten werken.
Pedofilie.nl is een plek voor iedereen overigens. Je kan hier je verhaal kwijt, en zult reacties uit veel verschillende hoeken krijgen, die je wellicht nieuwe inzichten kunnen bieden. Zoek je echt lotgenotencontact, dan zou het goed kunnen zijn dat er andere sites zijn die je beter kunnen helpen.
Groet,
Jorge, team Pedofilie.nl
Een kind is ALTIJD het slachtoffer!!
Maar het is vooral juist díe instelling, die er bij lichte, twijfelachtige, experimentele en/of "niet-gedwongen" contacten voor zorgt, dat het kind slachtoffer wórdt.
Zou een jongen (of meisje) een in zijn/haar ogen grappig spelletje aan het doen zijn, dan zal het daar geen nare gevoelens aan overhouden; wellicht een licht dubbel gevoel op latere leeftijd. Wordt dit opgeblazen, dan is de kans op écht sterk aanwezige nare gevoelens véél en véél groter.
Let wel: ik probeer geenszins dergelijke dingen goed te praten. Wel wil ik de nuance aanbrengen, en het gevaar aanwijzen van té snel kinderen in een slachtofferrol duwen als iets dergelijks zich afspeelt. Als het kind zoiets níet als zeer negatief ervaren heeft, dan is dat een opening om schade op latere leeftijd te kunnen minimaliseren. In het belang van de kinderen, gekeken naar potentiële schade, is het belangrijk om dingen niet op te blazen waar onnodig.
Als je hebt hebt over jarenlange gedwongen contacten, kan je behoorlijk heftig tekeer gaan, wat in zo'n geval ook totaal niet "opblazen" is. Maar op eenzelfde manier reageren als je kind vertelt dat een of andere man hem of haar een keer in haar kruis heeft betast, dan snap ik de boosheid wel, maar daar heeft het kind echt niets aan. Dat kind vond het misschien raar, misschien onprettig, misschien zelfs niet. Kijk naar hoe je kind ermee om gaat, en maak het niet erger dan dat.
Een kind is niet altijd slachtoffer. Dat is de denkfout van de maatschappij. Een kind hoeft er niet altijd schade van te ondervinden. Als het van beide kanten gewild is, en de pedofiel houdt rekening met de wensen en mogelijkheden van het kind hoeft er in principe niets aan de hand te zijn. Het is de maatsschappij die zo heftig op reageerd, waardoor het kind mogelijk schade kan lijden. juist omde maatsschappij zo gefocust is op kindermisbruik dat maar door een zeer klein deel van de bevolking wordt gepleegd, en omdat het kind leeft in een klimaat van negativisme is het beter er niet aan te beginnen
sorry in limboy, ik lees dat je datzelfde ook al had gezegd. Ik had dus niet hoeven te reageren
Het is idd moeilijk voor de partners van de daders. Zij zijn ook slachtoffers, maar niemand denkt aan hen.
Hoe moeten zij hiermee verder leven? Wat moeten ze wel/niet denken? Moeten ze bij hun partner blijven of niet? Dit en duizenden vragen gaan door hun hoofd.
Een vriendin van mij heeft het meegemaakt en ze heeft nog steeds veel moeite mee. Ze durft bijna met niemand hierover te praten.
Ze weet dat ik haar in alles zal steunen, maar zelf weet ik het ook niet meer.
Ik blijf deze site in de gaten houden voor meer reactien en tips.
Sterkte
Tja, ik ben geen partner van een dader, maar wel ex partner van iemand waarvan ik vermoed dat hij pedofiele gevoelens heeft. Zeker weet je het pas als ze bekennen, of je zo ergens op betrapt. Kijk maar naar Michael Jackson. Was hij nu pedo of niet? Niemand kan het met zekerheid zeggen.....
Maar goed, in jouw schoenen had ik ooit ook kunnen komen te staan.... Iig heb je zekerheid, ik zit nog steeds met vraagtekens. Is het veborgen pedofiele stukje aan hem dat onze relatie nooit kans van slagen heeft gehad????????
Hallo,
Ik schrijf dit bericht,om hulp te zoeken voor mn beste vriendin!
Haar man(inmiddels ex-man)heeft twee dochters van haar sexueel misbruikt,ze waren vorig jaar 14 en 12...(de dochters zijn uit een eerder huwelijk,zijn niet van hem....
Ze heeft meteen nadat de meisjes met dit nieuws samen naar haar toe kwamen,haar man eruit gegooid....om 100% voor haar kinderen te gaan!! (wat haar erg veel verdriet heeft gekost uiteraard!!)
Er woont nog een zoon van 17 thuis en ze hebben samen 1 dochtertje,die is nu 3,5 jaar oud.
Om een lang verhaal kort te houden,ben ik (voor haar!!) op zoek naar moeders,die dezelfde nare(vreselijk,afschuwelijke,ongeloofwaardige)ervaringen hebben meegemaakt!!
Een luisterend oor,door iemand die dit machteloze gevoe ook kent,zal haar denk ik goed doen...te weten dat zij niet de enige moeder is...die dit moet doorstaan...
Ze hebben immers samen nog een dochtertje....die ze wilt beschermen,maar misschien ook een bepaalde omgang wilt bieden met haar vader,misschien met een derde erbij...heel moeilijk!!!
hoop dat er moeders zijn,die wilen reageren!
alvast bedankt,
groetjes 'loesje"72
Wat een lastige situatie, loesje!
Hoe leg je een kind van 3,5 jaar uit dat haar vader misschien wel gevaarlijk is, terwijl papa altijd juist hartstikke lief is?
Ik begrijp een beetje dat er geen aanklacht is ingediend tegen Pa en dat hij nog gewoon in beeld is als vader van het jongste dochtertje. Dat lijkt me erg lastig voor de twee oudere dochters van jouw vriendin. Die worden dan telkens geconfronteerd met hun misbruiker (iemand die kinderen misbruikt noemen we een misbruiker, misbruik en pedofilie zijn namelijk twee verschillende dingen) en ex-stiefpa. Tenzij die man natuurlijk nooit bij jouw vriendin thuis komt, en ook nooit belt op de thuistelefoon maar alleen per e-mail contact onderhoud met z'n ex over hun gezamenlijke dochter.
Ik zou jouw vriendin aanraden om het contact tussen vader en dochter mogelijk te maken onder de voorwaarde dat vader voor vrijwillige behandeling kiest en kan aantonen dat de behandelaars hem geen risico vinden voor zijn dochter. Methodes voor vrijwillige behandeling van pedofielen zijn er nog nauwelijks, en voor zover ze er zijn komen de cliënten er vaak zwaar depressief uit, maar voor kindermisbruikers zijn wel enkele goede behandelmethodes te vinden. Vraag je huisarts naar meer informatie.
bedankt voor reaktie
Er is zeker wel een aanklacht tegen hem ingediend,kinderen en moeder hebben alle drie aangifte gedaan,loopt nog..
Hij heeft op dit moment geen omgang met de kinderen,ook niet met zn eigen dochter.
Alleen met behulp va ee derde,speciaal omgangshuis,kan dit misschien evt ooit plaats vinden.
hoop dat ik dor dit forum in kontakt kan komen,met moeders!
bedankt!
loesje
Hoi Loesje,
Graag gedaan 
Het begrip omgangshuis kende ik nog niet. Klinkt interessant (heeft veel met mijn vakgebied te maken) dus ik zal me daar nog eens in verdiepen. En lijkt me in dit geval ook geen gekke optie. Ik zou vooral van het meisje zelf laten afhangen of ze contact met haar vader wil hebben.
Groet,
Jorge
Hallo Loesje
Ik ben zelf ook moeder van 3 kids en heb zelf ervaring met een omgangshuis.
Jammer genoeg geen goede ervaring 
Ik ben zelf bij het omgangshuis gekomen,omdat mijn ex man drankverslaafde was en ik de kids bij hem had weggehouden en na een half jaar moesten we na een rechtzitting van de raad van kinderbescherming naar een omgangshuis zodat de kids weer contact kregen met hun vader.
Het rechtsysteem zit erg krom inelkaar en je kinderen worden verplicht om omgang met de biologische vader te hebben of ze nu willen of niet....
Na 2 keer omgangshuis heb k zelf een onhankelijke psycholoog in de arm genomen en na vele gesprekken met hem,kids en ex hebben mn kids weer een normale omgang met vader.
Hij is van de alcohol af en heeft agressie therapie gevolgd.
Ik hoop echt voor je vriendin en haar kinderen dat ze beter begeleid worden en dat haar kinderen wel gehoord worden.
Heel veel sterkte met alles
@ Jorge - interessant: "Methodes voor vrijwillige behandeling van pedofielen zijn er nog nauwelijks, en voor zover ze er zijn komen de cliënten er vaak zwaar depressief uit, maar voor kindermisbruikers zijn wel enkele goede behandelmethodes te vinden". Waarop stoel je die ervaring? En als pedofilie geen misbruik is, dus geen direct probleem (in de zin van gevaar voor- ) is, waarom dan uberhaupt therapie?
@ Jorge - interessant: "Methodes voor vrijwillige behandeling van pedofielen zijn er nog nauwelijks, en voor zover ze er zijn komen de cliënten er vaak zwaar depressief uit, maar voor kindermisbruikers zijn wel enkele goede behandelmethodes te vinden". Waarop stoel je die ervaring? En als pedofilie geen misbruik is, dus geen direct probleem (in de zin van gevaar voor- ) is, waarom dan uberhaupt therapie?
Therapie is niet alleen voor mensen die een gevaar vormen voor anderen, maar (juist) ook voor mensen die met zichzelf in de knoop zitten en daar hulp voor zoeken. Denk aan depressiviteit bijvoorbeeld en andere psychische problemen. Pedofilie is een enorm taboe in de huidige samenleving, dus mensen met deze geaardheid kunnen behoorlijk met zichzelf in de knoop raken als ze merken dat ze deze gevoelens hebben. Niet allemaal hoor, er zijn er genoeg die er prima mee kunnen leven en hun leven op orde hebben, maar er zijn er ook genoeg die het er erg moeilijk mee hebben en daarom baat kunnen hebben bij een goede therapeut. Niet omdat ze een gevaar vormen voor kinderen of iemand anders, maar omdat iedereen graag tevreden en gelukkig wil kunnen zijn (met zichzelf).
Hmm ik had vanmiddag een antwoord geschreven maar ben blijkbaar vergeten om op 'Opslaan' te drukken want het staat er niet zie ik.
Het gaf in grote lijnen hetzelfde aan als wat Alcor al schreef. Ik gaf ook aan dat ik het belangrijk vind dat pedofielen hun gevoelens erkennen en accepteren en ermee om leren gaan, omdat de huidige doelstelling van de hulpverlening, het onderdrukken van de gevoelens, naar mijn idee als gevolg heeft dat mensen ten eerste depressief worden en ten tweede het risico lopen toch weer geconfronteerd te worden met die gevoelens, waar ze dan dus helemaal niet mee hebben leren omgaan. Gevolg: risico's voor zowel de pedofiel als het kind dat die gevoelens opwekt.
Ik stoel mijn ervaringen overigens op mijn beroepsmatige kennis van de hulpverlening. Dat is wat vaag, toegegeven, maar je zult het ermee moeten doen aangezien het niet verstandig zou zijn om dat hier verder toe te lichten.
Waarom vind jij dat partners van zedenmisdrijvers de grootste slachtoffers zijn en niet de misbruikte kinderen?
Dat vind ik nogal vreemd!