Team Pedofilie.nl: Roderik
Mijn naam is Roderik en ik val op jonge jongens. (Goh, het lijkt wel een AA-bijeenkomst zo he? 
)
In de eerste tijd dat ik me realiseerde dat dat geen voorbijgaand iets was, was dat erg verwarrend. Ik was bang dat ik later 'in de fout zou gaan' met jongens. De enige informatie die ik vond over 'pedofielen' vond, was negatief. In de reguliere media werd pedofilie zeer eenzijdig belicht. In de meningen van (anonieme) pedofielen die ik tegenkwam, sprak vooral frustratie over het 'onrecht' dat ze aangedaan werd, en een onrealistische kijk op hoe de maatschappij zou moeten veranderen (vooral in verband met seksueel contact). Over hoe iemand in de praktijk met zijn liefde voor kinderen omgaat, werd weinig tot niets gezegd.
Hoewel ik in het begin bijna bang voor mezelf werd, heb ik in de loop der tijd ontdekt dat ik eigenlijk best goed en probleemloos met kinderen om kan gaan, en dat mijn gevoelens mij niet automatisch veroordelen tot een liefdeloos en gefrustreerd leven. Langzaam heb ik vrienden leren kennen die ook positief met dezelfde gevoelens omgaan en hoorde ik ook minder extreme verhalen. Enkele andere vrienden en familieleden hebben van mijn gevoelens gehoord, zonder dat ze negatief reageerden. Mijn 'pedofiele geaardheid' is niet mijn hele (liefdes)leven gaan beheersen.
Eigenlijk ben ik best trots op de mate waarin ik open en bewust met mijn 'geaardheid' omga. Ik zou moeilijk anders meer kunnen. (Hoewel dat niet betekent dat ik het in mijn privé-leven aan iedereen vertel; wat heeft iemand eraan om te weten dat je 'pedofiel bent', als je in de praktijk niets meer bent dan ieder ander die leuk met kinderen omgaat?)
Helaas zijn er mensen die het minder kunnen waarderen. Er zijn enkele mensen die mij niet kennen maar blijkbaar wel denken dat ze dat doen, die mij constant duidelijk proberen te maken dat ik kindermisbruik promoot, dat ik toch echt over een paar jaar zelf kinderen ga misbruiken, dat ik me moet laten behandelen, enz, enz. Dat mijn vrienden en kennissen dat beter kunnen zien dan zij, komt blijkbaar niet bij ze op. Enkele mensen zijn daar echt heel irritant in en dreigen soms met acties om mij te beschadigen. Dat gedoe heeft me alleen nog maar vastbeslotener gemaakt in mijn openheid, omdat dat de enige manier is om die mensen uiteindelijk met de waarheid te confronteren. Ik hoef me er niet zomaar bij neer te leggen dat ik op een hoop word gegooid met notoire kindermisbruikers.
Ook hoor ik helaas nog veel verhalen van mensen met pedofiele gevoelens, die wel op een hoop gegooid worden met misdadigers en die daar de negatieve gevolgen van ondervinden. Sommige mensen is het leven extreem moeilijk gemaakt door hun omgeving. De meesten daarvan zijn ervan overtuigd dat de maatschappij zeer vijandig is en dat ze mede daardoor nooit een normaal leven zullen kunnen leiden.
De tegenstelling tussen mijn huidige leven (en dat van enkele vrienden) en de negatieve/bange verhalen die ik van sommige anderen hoor, intrigeert me enorm. Die verhalen zijn zeker op veel punten waar, en het is zeer moeilijk te zien waarom het mij dan beter afgaat. Tussen deze ogenschijnlijk verschillende waarheden ben ik op zoek naar mijn eigen waarheid:
- hoe kunnen 'pedofielen' (ik en anderen) zichzelf uiten en ontwikkelen zonder angst (zolang ze goed en bewust met hun gevoelens omgaan)?
- als dat niet mogelijk is, wat zou er dan moeten veranderen om dit mogelijk te maken?
- wat zou er vooral niet moeten veranderen (of juist wel), ter bescherming van kinderen?
Ik denk dat een informatiepunt over allerlei verschillende aspecten omtrent pedofilie, waar zowel 'voor- als tegenstanders' hun visie op een normale manier kunnen delen, een heel goede functie kan hebben. Ik hoop dat deze website er aan meehelpt om:
- zowel pedofielen als niet-pedofielen wat meer zelfvertrouwen te geven in het omgaan met dit onderwerp;
- de angst voor zowel 'het gevaar van pedofilie' als 'de vijandigheid van de maatschappij' weg te nemen op punten waar dat niet nodig is.
Ik krijg de Knack niet te pakken want hij is niet in Nederland te koop. Hebben we Belgische lezers die hun mening over het artikel willen geven? (Ik ben ook maar 1 van de vele mensen hier, ik denk niet dat dit verzoek speciaal aan mij gericht moet zijn...)
...of die het misschien willen inscannen en opsturen?
Jullie hebben zeker niet in de gaten dat jullie ziek in het hoofd zijn?
ik vind het uitermate betreurend dat mensen zoals jullie los in de maatschappij rondlopen. kap snel met die partij, het wordt toch niets.
met vriendelijke groet Peter Hekstra peterhekstra@hotmail.com
de angst voor zowel 'het gevaar van pedofilie' als 'de vijandigheid van de maatschappij' weg te nemen op punten waar dat niet nodig is.
op punten waar dat niet nodig is, is er ook geen angst. je hoeft het daar niet weg te nemen. volwassenen zijn wat anders dan kinderen die een krokodil onder hun bed denken te hebben.
die angst die is gegroeit. dus daar ligt een bron onder. een bron die bleek aan te tonen dat het reeel is om angst te hebben voor een pedofiel in de omgeving van kinderen.
op punten waar dat niet nodig is, is er ook geen angst.
Jullie hebben helemaal gelijk. Agorafobie, arachnofobie, claustrofobie, hoogtevrees, xenofobie... allemaal terechte angsten, want overal loert het gevaar, toch?
Angst ontstaat vaak uit onwetendheid, door traumatische ervaringen en soms door stoornissen in de hersenen. De angst waar we het hier over hebben (die voor pedofielen) is volgens mij gevolg van een combinatie van de eerste twee factoren. Natuurlijk zijn er genoeg gevallen bekend van kindermisbruik (traumatische ervaring). Als men echter niet weet dat kindermisbruik niet altijd door pedofielen plaatsvindt, dat er ook veel pedofielen zijn die respectvol met kinderen omgaan, en dat seksueel contact niet per definitie misbruik is dan kan men het gevaar op misbruik niet meer relativeren*, en ontstaat een onevenredig grote angst (pedofobie). En deze wordt in stand gehouden doordat in de media alleen negatieve berichten verschijnen (omdat positieve berichten meestal niet openbaar worden en bovendien geen nieuwswaarde hebben).
* Ter illustratie even een voorbeeldje met fictieve getallen: stel je beschouwt 100 pedofiele relaties, en in 10 gevallen is er sprake van misbruik, en de overige 90 niet. Nu komen deze 10 gevallen aan het licht. Iedereen roept moord en brand want er zijn 10 gevallen van misbruik (terecht, want ieder geval van misbruik is er een teveel). De huidige tendens is dan te denken dat er 10 relaties zijn en dat daar allemaal misbruik in voorkomt (de overige 90 gevallen zijn immers niet bekend). Terwijl in werkelijkheid dus bijvoorbeeld 10 van de 100 gevallen fout gaan. Dan nog moet je proberen die 10 gevallen van misbruik te voorkomen. Een totaalverbod (zoals dat er nu is) is een optie, maar dat lijkt buitenproportioneel met het werkelijke gevaar (10 op 100), terwijl het heel logisch lijkt gegeven het ervaren gevaar (10 op 10).
Ik geef toe dat deze gegevens uit de lucht gegrepen zijn, maar er is niemand die exacte cijfers hierover weet. Daarom zou hier juist onderzoek naar moeten komen, maar dat kan alleen maar als men voor alle mogelijkheden open staat, en dat is momenteel niet het geval. Als iedereen zo overtuigd is dat alle gevallen misbruik oplevert, waarom komt er dan geen onderzoek om dat wetenschappelijk vast te stellen?
sorry je cijfers kunnen ons echt gestolen worden.
voor ons blijft gewoon dat er geen sexuele voorkeur voor kinderen behoort te zijn van een volwassene.
je spoort dan gewoon niet.
natuurlijk ieder mens kan kinderen leuk vinden. en iedereen kan er gek op zijn. MAAR NIET SEXUEEL.
in een ander gesprek probeer je al te suggereren dat wij van mening aan het veranderen zijn en dat wij nu beseffen dat er wel degelijk goede pedofielen bestaan.
forget it, in your dreams.
goede pedofielen bestaan niet.
een pedofiel heeft een sexuele voorkeur voor kinderen en is voor ons daarmee per definitie een kinder misbruiker, een aanrander van de puurheid van een kind.
wij zijn uit principe tegen de doodstraf. daar zijn wij net zo vast besloten in, als dat we tegen pedofilie zijn. maar als jij per se wilt dat wij voor alles openstaan, dan willen we dat punt wel gaan her over wegen ...
we zouden de pedofielen dan wel als eerste selecteren voor de doodstraf.
voor ons blijft gewoon dat er geen sexuele voorkeur voor kinderen behoort te zijn van een volwassene.
Er behoort ook geen honger te zijn op de wereld, geen AIDS, geen oorlogen, geen corruptie, geen onderdrukking, geen uitbuiting, geen kinderarbeid, geen terrorisme en ga zo maar door. Feit is dat dit er wel allemaal is. Net zoals sommige mensen seksuele gevoelens hebben voor kinderen. Bij pedofilie heb je dan nog het "geluk" dat je ervoor kunt kiezen om dit seksuele aspect geen invulling te geven. Begrijpen jullie dat? Wel gevoelens hebben, niks mee doen. Dus dat de gevoelens er wel zijn (je kunt daar niks aan doen), maar wel er verantwoordelijk mee omgaan. Jullie zeggen dan "dan ben je toch geen pedofiel". Dat ben je wel (pedofiel betekent dat je seksuele gevoelens hebt). Maar goed, dan wordt het weer een definitiekwestie.
in een ander gesprek probeer je al te suggereren dat wij van mening aan het veranderen zijn en dat wij nu beseffen dat er wel degelijk goede pedofielen bestaan.
Dat probeerde ik niet te suggereren. Ik vond het alleen grappig dat jullie met een voorstel komen hoe je met kinderen om kunt gaan terwijl veel pedofielen dat al lang doen. Het gaat er blijkbaar voor jullie alleen om hoe je zo iemand noemt. Nou, dan noem je pedofielen die ervoor kiezen geen seks met kinderen te hebben toch gewoon anders? Zijn het daardoor opeens andere mensen? Ik dacht het niet. Wat je in feite doet is naar zijn daden kijken. Als uit zijn daden niet blijkt dat hij seks heeft met kinderen dan is het voor jullie geen pedofiel. Nou, mooi toch?
nee, niet. niet mooi. want wij veroordelen pedofielen niet op hun daden alleen, maar juist ook op hun gevoelens. en je zegt weer dat je daar niks aan kunt doen en wij zeggen van wel.
een onderscheid in practizerende pedofielen en niet practizerende pedofielen maken behoeft voor ons geen verschil. juist voor ons niet.
het enige verschil is, als je gewoon gek bent op kinderen, los van de sexuele kant, dan zou je jezelf misschien niet tot pedofiel uit moeten roepen.
wij waren net in een straat waar een braderie was. gewoon, hollands vermaak. er was een drumband en dat spreekt ons altijd wel aan. gewoon, dat vinden we prettig zo'n gedrum. daar lopen we dan een tijdje bij mee. met de muziek mee zeg maar. we vinden het knap dat zo'n kerel dan zich kan laten gaan op zo'n ritme. wij voelen de ritmes des te meer.
we zagen er ook een hele hoop kinderen. toen we er vanochtend waren, zat er een indiaas meisje met een grote plank, bezig om batterijen in hondjes en andere figuren te doen, die dan lopen, blaffen, springen etc.
gewoon best heel aandoenlijk. allemaal van die grote kramen en dan 1 zo'n meisje op een stoeprandje dat met batterijen rommelt. ze snapte niks van plus of min, niks van onder of boven. we knielden op onze hurken en knoopten een praatje aan. lukt het niet met die batterijen, krijg je hem er niet uit. het apparaatje werd al gauw naar ons uitgestoken of wij het even wilden doen. en nog een en nog een.
er was een ander jong meisje, zo net, in de buurt van die drumband. ze had een hele boel elastieken in haar haar, mooi joh. zo hadden wij het vroeger ook. geweldig. twee staarten die dan onderling met elkaar verbonden zijn door om de 7cm ofzo een gekleurd elastiek te doen. maar het brengt ons geen opwinding of wat dan ook.
nog een kindje. een kleintje, in het raam stond het, met moeder er naast/achter. die deed voor hoe je kunt bewegen op de muziek. op peuter leeftijd begint vaak het ontstaan voor muziek. luisteren, bewegen etc. het stond met grote ogen naar de drummende mannen te kijken. geweldig eigenlijk.
nog een ander kind, zat in de wandelwagen met een knoert van een blauwe opblaasbal. er in zat een soort zand. het kind schudde de bal voortdurend heen en weer en het gaf daarmee bijna het idee dat je de zee aan je voeten kon horen rollen. leuk toch dat een kind zich daar zo mee vermaakt.
maar sexueel, verwarmt het ons niet. we vinden dat zoiets groots. sexualiteit. voor ons is sexualiteit bijna zoiets als met wapens spelen. en kinderen sexueel vrije relaties aan laten gaan, is zoiets als kindsoldaten.
sexualiteit. voor ons is sexualiteit bijna zoiets als met wapens spelen.
Mensen moeten eens ophouden hun eigen seksualiteitsbeleving op die van pedofielen te projecteren. Seks is bijna zoiets als met wapens spelen? Hoe verwrongen is je mensbeeld dan.
quote: wij veroordelen pedofielen niet op hun daden alleen, maar juist ook op hun gevoelens
En dan gaan jullie er toch van uit dat pedofielen gevaarlijk zijn?
quote: voor ons is sexualiteit bijna zoiets als met wapens spelen
En dan vinden pedofielen gevaarlijk?
Wordt het niet eens tijd dat je bij jezelf gaat uitzoeken waar JIJ bang voor bent? De dag dat mensen veroordeeld worden om hun gevoelens, is de dag dat we onszelf geen mens meer mogen noemen. Juist in ons gevoelsleven ligt mijns inziens het verschil met alle andere levensvormen. Mensen daarom veroordelen plaats jouzelf bij die andere levensvormen.
Door seksualiteit te benoemen als een spelen met wapens maak je al heel duidelijk waarin jij het zwaarst gekwetst bent, en hoe je zelf denkt anderen het zwaarst te kunnen kwetsen.
Voor mijzelf, en (naar mijn mening) voor de meeste pedofielen (let wel: niet de dutroux-types) geldt het gevoelsleven van het kind juist als het terein waar de meeste en meest intrigerende ontwikkeling plaatsvindt, en is het seksuele aspect van de relatie juist helemaal niet belangrijk, eerder zelfs afwezig door welbewuste keuze van de volwassene in de relatie.
Ben jij in staat een relatie van wederzijds respect en volledig onderling vertrouwen te onderhouden met wie dan ook zonder seks te willen? Een groot aantal pedofielen wel, kiezen daar bewust voor, en dealen met hun gevoelens op een volstrekt verantwoorde wijze. Jij vult echter ranzigheid in achter een woord, en gaat vervolgens mensen afrekenen op die ranzigheid, terwijl je vergeet dat deze ranzigheid JOUW ranzigheid was.
georg
geef mij kalmte, moed, wijsheid, en kracht
Jongens? Daar kun je niet niet van houden!!!
Ik zou persoonlijk met geen van mijn vrienden sex willen hebben
Verder geef ik je helemaal gelijk in je post!
die angst die is gegroeit. dus daar ligt een bron onder. een bron die bleek aan te tonen dat het reeel is om angst te hebben voor een pedofiel in de omgeving van kinderen.
Je leeft in een andere wereld dan ik.
Mijn praktijk toont aan dat het niet reeel is om angst te hebben voor iedereen die seksuele aantrekking tot kinderen voelt.
(Dat bedoel je toch met 'pedofiel'?
Zelfs als zo iemand zichzelf helemaal geen pedofiel noemt?)
In mijn realiteit zijn er mensen die die seksuele aantrekking onderkennen en er goed mee omgaan. Die die gevoelens hun plaats geven, en het niet hun leven laten overheersen. Die al dan niet relaties met leeftijdsgenoten aangaan. Die intussen kunnen genieten van hun gevoelens van aantrekking tot kinderen en het tot iets positiefs kunnen ombuigen.
Dat laatste gaat niet als je er bang voor bent.
En in mijn wereld zijn er ouders die dat ook zo zien.
Dat hoeft niet eens letterlijk uitgesproken te worden. (Sommige ouders die ik ken zien het misschien niet zo, die staan niet stil bij die aantrekking - van enkelen weet ik dat het wel zo is.)
die angst, die opvatting, die norm, die leeft in deze maatschappij.
dus jij leeft in een andere wereld.
en dat jij van mening bent dat die angst niet gerechtvaardigt is, komt omdat jij geen angst voor jezelf hebt. een ander zou dan kunnen zeggen: je hebt geen zelfinzicht. je overziet jezelf en je eigen daden niet.
die angst, die opvatting, die norm, die leeft in deze maatschappij.
Maar hij leeft niet bij iedereen. Dat is wat ik aangeef in mijn bericht.
Er zijn dus voldoende mensen die inzien dat het niet nodig is om per definitie angst te hebben voor alle mensen met pedofiele gevoelens. Er zijn bijvoorbeeld ouders die genoeg vertrouwen hebben in hun eigen mensenkennis en de band met hun kinderen, om te denken "ik zou zeker zien als er iets fouts met mijn kind aan de hand is, en dat is dus niet zo".
En ik prijs me gelukkig om die te kennen.
(Let wel: dit wil natuurlijk niet zeggen dat ze dat bij alle 'pedofielen' zo zouden doen, en ik heb ook nooit gezegd dat dat zou moeten. Absoluut niet.)
dus jij leeft in een andere wereld.
Zeker. Samen met een heel aantal persoonlijke kennissen.
en dat jij van mening bent dat die angst niet gerechtvaardigt is, komt omdat jij geen angst voor jezelf hebt. een ander zou dan kunnen zeggen: je hebt geen zelfinzicht. je overziet jezelf en je eigen daden niet.
Dat zou die ander zeker kunnen zeggen.
Die ander zou mij dan waarschijnlijk niet persoonlijk kennen. De mensen die mij persoonlijk kennen, kunnen zien dat ik mijzelf en mijn daden uitstekend overzie. Dat kan ik toch wel stellen na zo'n 14 jaar ervaring met mijn situatie, hoe ik met mezelf en kinderen omga, en hoe anderen daar op reageren.
(Ik zou die ander dus waarschijnlijk een beetje dom vinden, en me verder weinig aantrekken van wat die ander zegt. Omdat ik niet de enige ben die geen angst voor mij heeft 
)
Een aantal vragen aan jou:
1) Denk je dat de mensen in mijn omgeving, die van mijn gevoelens weten, goed mij en mijn daden kunnen overzien, in ieder geval beter dan mensen die mij van berichtjes op dit forum kennen?
(Ik denk van wel.)
2) Denk je dat ik meer (kans op) zelfinzicht krijg als ik met mijn omgeving over die gevoelens kan praten en zij mij feedback kunnen geven?
(Ik denk van wel.)
3) Denk je dat het ook in het belang van de bescherming van kinderen is, als ik open kan zijn over mijn gevoelens, zodat mensen uit mijn omgeving van mij weten en mijn daden in de gaten kunnen houden?
(Ik denk van wel.)
4) Indien ja: denk je dat zo'n 'beheersbare' situatie sneller gecreeerd wordt door mensen die angst hebben voor deze gevoelens(*), of door mensen die geen angst hebben voor deze gevoelens?
[ * Ik bedoel hier zowel de 'pedofiel' zelf met angst voor zijn eigen gevoelens, als de omgeving met angst voor de gevoelens van de pedofiel. ]
(Ik denk zelf dat dit veel beter beheerst kan worden door mensen die niet bang voor zichzelf of anderen zijn.)
Ik heb hier vandaag weer een voorbeeld meegemaakt van hoe het kan zonder teveel angst, overigens.
Ik had mezelf aangemeld voor vrijwilligerswerk bij een publieke instantie in de buurt - die overigens niets met kinderen te maken heeft.
Vandaag zou ik beginnen, en wilde de verantwoordelijke me toch eerst even spreken. Ze zei dat iemand mij herkend had als de 'pedofiel' uit een praatprogramma, en dat ze wel vond dat ze daar met alle personeelsleden open over moest kunnen praten, om een rare sfeer (of verwarring door opmerkingen van clienten over mij, naar personeel dat nog van niets wist) te voorkomen. Ze had mij dus al besproken met het andere personeel dat met mij te maken zou krijgen - en als ik daar geen problemen mee had, hadden zij dat ook niet en zou het verhaal verder niet aan de grote klok gehangen worden. En belemmert het mij ook verder niet in mijn functie als vrijwilliger daar -- behalve als een client misschien stennis gaat schoppen, maar dat zien we dan wel.
Ik zei dat ik het daar helemaal mee eens was. Ik vind het juist fijn dat in deze mate mensen het weten. Hoewel ik er zelf niet snel over zal beginnen, omdat het dan verkeerd kan vallen en er misschien een probleem gemaakt wordt waar het niet is. Maar mensen mogen me er gerust iets over zeggen of vragen als zij dat willen.
Het was natuurlijk raar en wat onwennig om hierover te praten, vooral voor haar. Maar bang was ik niet. En gelukkig -- door mijn houding kon ik haar waarschijnlijk wat geruststellen.
We hebben nog wat lukraak gepraat omdat ze wat over me wilde weten. Bijvoorbeeld of over de PNVD en of ik de mensen daarachter ken en of ik het met ze eens ben -- wat ik naar waarheid beantwoord heb. Daarmee was voor haar de kous af. En begon ik met mijn nieuwe baantje.
(Zonder dat ze over speciale (gedrags)regels of wensen begon. En gelukkig maar, want daar had ik waarschijnlijk wel tegen moeten protesteren )
Het is fijn om weer eens te zien dat er ergens geen onnodige moeilijkheden gemaakt worden over 'pedofilie'.
Het kost wel wat inlevingsvermogen en volwassenheid van de kant van de 'pedo', want zoiets lukt het best als je als pedo kan uitstralen dat je probleemloos met jezelf kunt omgaan, in plaats van de ander met allerlei persoonlijke twijfels en moeilijkheden op te zadelen. Maar dat is ook wel logisch. De ander heeft er niet voor gekozen om ineens hiermee opgescheept te zitten.
Mooi. Hebben jullie ook de geaardheid van mevrouw, en by-the-way alle andere medewerkers besproken??!! Ik vind dit dus duidelijk een voorbeeld hoe het NIET moet. Je zegt dat er geen kinderen in de omgeving zijn, anders kon je je er nog wat bij voorstellen. Overigens, OOK DAN een "personeelsbrede bespreking" niet dan na voorafgaand overleg met betrokkene! EERST wordt je over de tong gehaald (weet jij hoe al die anderen, of zij, WERKELIJK over je denken of naar je zullen gaan kijken??!! "Onze pedofiel"???), achteraf mag je je "toestemming" geven. Eerder slikken of stikken dus. Ze heeft geluk dst jij het pikt, ik zou hier zeer grote moeite mee hebben gehad, en vind het, zoals gezegd, met name en juist van een leiding-gevende een FOUTE MANIER VAN DOEN. Jouw geaardheid gaat ze NIKS aan, en eerst "in de groep gooien" zonder het te vragen aan betrokkene is FOUT. Simpelweg FOUT.
Ze heeft geluk dst jij het pikt, ik zou hier zeer grote moeite mee hebben gehad, en vind het, zoals gezegd, met name en juist van een leiding-gevende een FOUTE MANIER VAN DOEN. Jouw geaardheid gaat ze NIKS aan, en eerst "in de groep gooien" zonder het te vragen aan betrokkene is FOUT. Simpelweg FOUT.
Ik heb geen behoefte om tegen je mening in te gaan. Die is zeer valide.
Maar ik hou niet zo strak aan zulke principes vast als jij doet.
Ik ben inderdaad een heel meegaand type, maar dat is ook wel eens bewust. Ik wil graag ook begrip voor de ander brengen in plaats van alleen strak aan mijn eigen recht vasthouden. Omdat ik snap dat zij er ook niet perfect mee om kan gaan; ik ga al 15 jaar langer met het onderwerp om dan zij. En omdat ik sterk genoeg in mijn schoenen sta om niet perse altijd strak aan mijn recht te hoeven vasthouden.
Jij hebt principes.
Ik heb de wil om (zo goed als mogelijk) in deze wereld mezelf te kunnen zijn, en daaraan te werken.
Misschien hab jij die wil ook wel, en denk jij dat goed te kunnen invullen door zo aan je principes vast te houden. Misschien lukt je dat ook wel, dat weet ik niet. Maar voor mij lukt 't beter met wat minder strakheid, denk ik.
Ik gaf dus een voorbeeld van hoe het ook kan (met minder angst). Da's wel nuttig soms, vind ik. Maar het is NIET een voorbeeld hoe het altijd zou moeten.
(...overigens ben ik het dus wel eens dat mijn geaardheid in principe niemand iets aangaat...
...maar behalve dat ik 't ook wel een goede praktische gedachte vind dat iedereen die mogelijk met over mij roddelende clienten te maken krijgt, beter voorbereid kan zijn... kan ik 'het gaat niemand iets aan' niet heel hard maken als iemand mij van TV herkend heeft, he... )
Ik vind het onvoorstelbaar dat je op jonge kinderen zou vallen, al kan ik me heel veel voorstellen, homofilie, lesbies, en andere levensvormen. Maar toch zou ik, als ik merkte dat ik jonge kinderen lief/mooi/aantrekkelijk zou vinden, eerst contact opnemen met dokter/psychiater en alle hulp die in ieder geval advies zou kunnen geven, zodat geen kinderen de dupe worden van ongewenst (en dat is hyet meestal) sexueel contact of intimidatie.
Dus denk daar goed over na, kleine kinderen zijn nog niet geheel ontwikkeld, en vertrouwen snel iemand. Laat ze met rust.
Waarom? Als ze mijn aandacht en interesse leuk vinden en ik die van hun, dan is dat toch juist voor beide partijen alleen maar goed en gezond? Sorry maar ik zie echt geen reden om contact op te nemen met een psychiater, ik geniet juist van al die mooie jonge meiden! En seks met iemand hebben die er zelf geen zin in heeft en er niet duidelijk van geniet vind ik niks aan, dus er is geen sprake van ongewenst seksueel contact of intimidatie.
Dit is iets wat je niet ineens ontdekt, maar iets wat langzaam groeit. Je beseft je langzaam dat je valt op kinderen en het wordt je steeds duidelijker. In dit proces leer je gelijkertijd ook ermee om te gaan, nouja in sommige gevallen wat minder of niet, maar in de meeste gevallen denk ik wel. Ikzelf kwam er voor mezelf achter op jonge kinderen te vallen toen ik pas 13 jaar oud was. In dit proces heb ik dat bijna 10 jaar ontkent en ben er eigenlijk pas tegen mijn 23ste verjaardag achter gekomen dat ik pedofiel ben, maar hier is wel een proces van 10 jaar aan vooraf gegaan. Ik vraag me nog af of het zin heeft een dokter te bezoeken als je jezelf al ontravelt hebt en je ermee hebt leren omgaan. Wat moet zo'n man/vrouw nog meer voor je doen. Er is niet een bepaalde therapie die je eraf helpt te komen. Dit soort therapieën zorgen er meer voor om jezelf te accepteren, leren kennen en ermee om te kunnen gaan. Als je dat dan al kan, dan lijkt me een extra therapie niet echt een toevoeging.
Nee, dat heeft zeker geen zin. Geen psychiater/psycholoog kan je van je geaardheid afhelpen. Ze kunnen je enkel helpen ermee om te gaan zonder kinderen te beschadigen. Als je dat al kan heeft het bezoeken van een hulpverlener geen zin. Dit weet ik zelf uit ervaring omdat ik, na de acceptatie van mijn gevoelens voor jongens van rond de 11 jaar en het hiermee leren omgaan sessies met een psychiater en een seksuologe heb gehad. De sessies waren prettig maar hebben niets veranderd aan hoe ik met mijn geaardheid omga, omdat men van mening was dat ik geen hulpvraag had... De beste hulp voor pedo's is lotgenotencontact (weet ik uit ruime ervaring) en dat mag best wel eens wat algemener bekend worden.
Ik wil hier toch mijn eigen ervaring tegenover stellen, Wan.
Ik ga met je mee als je stelt dat je je eigen gevoelens niet "ineens" ontdekt, daartegenover staat wel een proces van descenia-lang onderdrukken, tot de emmer overloopt en in "ineens" gedwongen werd mijn gevoelens te onderkennen.
Nu terugkijkend, als 50-er, kan ik beamen dat ik altijd een bijzondere interesse in jongens gehad heb, met een vrij duidelijke leeftijdsbegrenzing ook. Toch heb ik mezelf al die tijd niet als "kindervriend" of "pedofiel" gezien. Doordat één knul mij recentelijk op mijn (zeer) gevoelige plekken kon wijzen, heb ik mezelf moeten (leren) bekijken als inderdaad ... een pedofiel.
Dat ik ondertussen ook met psychologen/-iaters/-therapeuten etc aan de gang ben heeft niets met deze pedofiele gevoelens te maken, maar met het onderdrukken van (bijna al) mijn gevoelens al die eerdere jaren.
Voor mijn pedofiele gevoelens hoef ik niet behandeld te worden, gesteld dat dat inderdaad zou kunnen; wel om te leren omgaan met mijn her-ontdekte emotionele mogelijkheden en beperkingen.
geef mij kalmte, moed, wijsheid, en kracht
Jongens? Daar kun je niet niet van houden!!!
Ze heeft geluk dst jij het pikt, ik zou hier zeer grote moeite mee hebben gehad, en vind het, zoals gezegd, met name en juist van een leiding-gevende een FOUTE MANIER VAN DOEN. Jouw geaardheid gaat ze NIKS aan, en eerst "in de groep gooien" zonder het te vragen aan betrokkene is FOUT. Simpelweg FOUT.
Ik denk dat Roderik een heel goed punt aanhaald in
zijn reactie op dit stukje!
Hij is er al langer mee bezig dan buitenstaanders,
ook hij schrok van zichzelf en zijn gevoelens in het begin,
waarom mag de buitenwereld er dan niet van schrikken ''anoniem"?
Zo ontzéttend irritant, mensen die zogenaamd wel weten wat jij wel of niet gaat
doen in de toekomst!
Je promoot absolúút geen kindermisbruik en ik vind dat je het idd niet hoeft te pikken
met zulke schoften over 1 kam geschoren te worden!
Ik vind het een hele goede zaak, dit forum!
En ik denk dat juist pedofielen erg lang en breed over zichzelf hebben nagedacht voor
ze er helemaal uit waren, daar kan een psychiater idd niets aan toevoegen!
Let wel, ik kan alleen respect opbrengen voor Pedofielen die zich niet aan kinderen
vergrijpen!
Een moeder
Dank! Dat soort bemoedigende woorden horen we graag!
Hallo Roderik,
Ik ben zelf een jongen van 20 jaar oud. Volgens de wet mag ik geen seksueel contact met mensen onder de leeftijd van 16 aan gaan omdat ik meerder jarig ben. Nou is dit een leeftijdsverschil van 4 jaar. Wat relatief weinig is. Als je 30 ben en je gaat een seksuele relatie aan met een meisje van 26 kijkt niemand raar op. Als je 17 bent en je gaat een seksuele relatie aan met iemand van 13 wordt er wel raar gekeken.
Waar ligt de grens? Want de maker van de playboy is in de 80 en heeft seksuele relaties (gehad) met meerdere dames van 18 en ouder. Dit wordt geaccepteerd en is hij niet strafbaar.
Ook zijn er mensen die een seksuele relatie hebben gehad met de zelfde leeftijd wat resulteerde tot een emotioneel trauma voor 1 van de partijen en er zijn relaties waarbij de leeftijd heel ver van elkaar verwijderd zijn maar gelukkig waren tot de dood zonder enkele spijt.
Dit zijn allemaal situaties die voorkomen waarbij beide partijen ouder zijn dan 18 en geaccepteerd worden.
Als kind heb ik het idee over seks altijd heel spannend gevonden, maar ook eng. Mij werd weinig informatie geven door ouders en leerkrachten over dit onderwerp tot ik zelf ben gaan kijken op internet. Achter een beeld scherm was ik veilig waarbij ik afbeeldingen en teksten kon lezen wat fysiek geen kwaad kon. Schok was er zeker wel bij de eerste keer dat ik het zag maar dat was omdat het compleet onbekend was maar te gelijke tijd opwindend.
Na die eerste keer kijken op internet heeft een interesse opgewekt voor oudere vrouwen waarbij ik zelf nog maar 12 was.
Ik vind het een moeilijk onderwerp om mijn mening over uit te spreken. Niet ieder kind is bereid om op zo een leeftijd een seksueel relatie of onderneming aan te gaan. Ik weet van me zelf dat toen ik 12 was dat ik er geen probleem mee zou hebben gehad en eigelijk zelfs wilde om een seksuele ervaring me te maken. Want het idee dat er een vrouw binnen loopt die veel ouder dan mij is en mij alles leert over seksuele handelingen blijft een fantasie. Nu weet ik veel meer over seks en is het minder indrukwekkend en toch had ik gewild dat mijn eerste keer met een veel oudere vrouw zou zijn geweest op jongere leeftijd.
Dit is wat tegenstrijdig, maar ik ga het toch noemen. Op jongere leeftijd ben je niet op de hoogte van seks en de dingen daarom heen. Is het om die rede dat het niet geaccepteerd wordt of omdat deze informatie te laat wordt gegeven aan de kinderen. Ik weet in iedere geval dat ik het in ieder geval eerder had willen weten.
Ik hoop dat hier een reactie op komt.
Mvg
(Een persoon opzoek naar een standpunt op dit onderwerp.)
roderik ik heb je een mail gestuurd over een artikel over mezelf in knack van 14-7-04.Het is niet 100% geworden wat ik wou maar toch een begin. ik zou graag een reactie van je hebben wat je ervan vind als je het te pakken krijgt. groetjes