Om even iets te zetten tegenover de getuigenverhalen die je 'wel eens hoort' en de reacties die je 'her en der verneemt':
Ik ben op regionale TV geweest als 'pedofiel', en mijn Amsterdamse Marokkaanse buren (wiens 12jarige zoon regelmatig bij me kwam aankloppen) hadden het gezien. (Kut zeg, moeten die geen schotel kijken? Dacht ik toen )
En ik heb geen last gehad.
(Ik kreeg een vriendelijke hint van de moeder, waar ik wegens cultuurverschil wat naar moet raden, maar die ik interpreteerde als dat ze me best OK vonden en niet voor het hoofd wilden stoten -- maar dat ze me wel op een afstandje wilden houden.
Sja, ik geef het je te doen als je buurman ineens op TV is als pedo. Wat zou jij doen?
De volgende week merkte ik dat de jongen snel doorliep en mij niet durfde aan te kijken. Ik zag hem ook niet meer.
Ik heb een maand lang geen contact gehad behalve dat ik gewoon doorging met vriendelijk groeten als ik ze eens buiten tegenkwam. Ik werd ook gewoon vriendelijk gegroet. Toen ik ze na een maand eens nodig had voor wat burenhulp, kreeg ik die gewoon, was de sfeer heel normaal - en ging die jongen ook weer met me praten. 2 weken later zat ik weer als vanouds in zijn slaapkamer zijn computer te repareren - met zijn jonge broertje in mijn nek / op mijn schoot.
We hebben er nooit over gepraat verder. Leek me tegenover hun ook het beste.)
Overigens kan ik het nu gerust zeggen zonder ze in verlegenheid te brengen. Ze zijn namelijk verhuisd :-/ (Nee niet vanwege mij, maar vanwege een grotere woning )
Moraal van het verhaal:
* dit is natuurlijk ook maar 1 verhaal en je zal best gelijk hebben dat je met sommige Marokkanen flink last kan krijgen. Maar het is echt niet altijd zo. Je hoort gewoon de negatieve verhalen veel sneller.
* als je zelf normaal doet, vriendelijk blijft en niet te moeilijk/confronterend doet over je geaardheid, heb je de helft al gewonnen. Dat is natuurlijk ook bij autochtone Nederlanders zo - al zal het bij de Arabische cultuur vast extra meespelen.
Kinderen in de grote steden zijn zeker brutaal en bij de hand, over 't algemeen. Van 'gesloten' en 'vijandig' merk ik niets. Niet dat ik met zoveel kinderen contact heb, daar niet van...
------
Ik vind het op zich best een aardig onderwerp om wat discussie aan te wakkeren en over na te denken. Het is heel begrijpelijk dat er verontruste reacties komen. En wat zou je zelf doen - zou je iemand die zoiets op een pedofilie-forum post met je eigen kinderen vertrouwen?
Toch is er niets verwerpelijks aan dit onderwerp, en het dient meer als discussie-onderwerp; niet of nauwelijks als informatie over 'hoe scoor ik kinderen'. Dus op de manier als 't nu gaat, moet dit zeker besproken kunnen worden.
---
Ik, sinds 10 jaar en 1 week inwoner van Amsterdam, heb zelf niet zoveel tips voor Aleksej. Ik ben te druk bezig, en was te terughoudend, om veel contact met kinderen op te bouwen. De vrienden van onder de 16 die ik gehad heb (ongeveer 5 in 10 jaar) zijn op dezelfde ongedwongen manier in (en soms weer uit) mijn leven gewandeld als de vrienden van boven de 16.
Ik zou alleen maar algemene dingen kunnen zeggen, zoals:
* inderdaad, mensen in de stad zijn veel meer gejaagd / met zichzelf bezig dan mensen buiten de stad. Dat betekent niet dat je geen vrienden kan maken, alleen dat het niet vanzelf gaat. Je moet je echt bewust zijn en blijven dat JIJ WEL contact wilt maken met de mensen in je buurt en vriendelijk met ze wilt omgaan -- dan kom je de mensen vanzelf tegen die dat ook hebben. Want er zijn heus niet alleen maar gejaagde onvriendelijke mensen in de stad. Wees niet bang om tegenover sommige mensen 'figuurlijk op je bek te gaan' en negeer gewoon de onvriendelijkheid en het wantrouwen wat sommige mensen vast wel tegen iedereen hebben.
* houd je ogen open. Kijk de buurtkrant na voor vrijwilligers/buurtactiviteiten, en ga daar eens langs als je zin hebt.
* richt je niet (alleen) op kinderen. Richt je op mensen. Mensen zijn leuk en interessant. En: als je de ouders tegelijk leert kennen met hun kinderen, en open bent / impliciet laat zien dat ze je altijd in de gaten kunnen houden, zul je VEEL minder kans op wantrouwen hebben.
Om even iets te zetten tegenover de getuigenverhalen die je 'wel eens hoort' en de reacties die je 'her en der verneemt':
Ik ben op regionale TV geweest als 'pedofiel', en mijn Amsterdamse Marokkaanse buren (wiens 12jarige zoon regelmatig bij me kwam aankloppen) hadden het gezien. (Kut zeg, moeten die geen schotel kijken? Dacht ik toen
)
En ik heb geen last gehad.
(Ik kreeg een vriendelijke hint van de moeder, waar ik wegens cultuurverschil wat naar moet raden, maar die ik interpreteerde als dat ze me best OK vonden en niet voor het hoofd wilden stoten -- maar dat ze me wel op een afstandje wilden houden.
Sja, ik geef het je te doen als je buurman ineens op TV is als pedo. Wat zou jij doen?
De volgende week merkte ik dat de jongen snel doorliep en mij niet durfde aan te kijken. Ik zag hem ook niet meer.
Ik heb een maand lang geen contact gehad behalve dat ik gewoon doorging met vriendelijk groeten als ik ze eens buiten tegenkwam. Ik werd ook gewoon vriendelijk gegroet. Toen ik ze na een maand eens nodig had voor wat burenhulp, kreeg ik die gewoon, was de sfeer heel normaal - en ging die jongen ook weer met me praten. 2 weken later zat ik weer als vanouds in zijn slaapkamer zijn computer te repareren - met zijn jonge broertje in mijn nek / op mijn schoot.
We hebben er nooit over gepraat verder. Leek me tegenover hun ook het beste.)
Overigens kan ik het nu gerust zeggen zonder ze in verlegenheid te brengen. Ze zijn namelijk verhuisd :-/ (Nee niet vanwege mij, maar vanwege een grotere woning
)
Moraal van het verhaal:
* dit is natuurlijk ook maar 1 verhaal en je zal best gelijk hebben dat je met sommige Marokkanen flink last kan krijgen. Maar het is echt niet altijd zo. Je hoort gewoon de negatieve verhalen veel sneller.
* als je zelf normaal doet, vriendelijk blijft en niet te moeilijk/confronterend doet over je geaardheid, heb je de helft al gewonnen. Dat is natuurlijk ook bij autochtone Nederlanders zo - al zal het bij de Arabische cultuur vast extra meespelen.
Kinderen in de grote steden zijn zeker brutaal en bij de hand, over 't algemeen. Van 'gesloten' en 'vijandig' merk ik niets. Niet dat ik met zoveel kinderen contact heb, daar niet van...
------
Ik vind het op zich best een aardig onderwerp om wat discussie aan te wakkeren en over na te denken. Het is heel begrijpelijk dat er verontruste reacties komen. En wat zou je zelf doen - zou je iemand die zoiets op een pedofilie-forum post met je eigen kinderen vertrouwen?
Toch is er niets verwerpelijks aan dit onderwerp, en het dient meer als discussie-onderwerp; niet of nauwelijks als informatie over 'hoe scoor ik kinderen'. Dus op de manier als 't nu gaat, moet dit zeker besproken kunnen worden.
---
Ik, sinds 10 jaar en 1 week inwoner van Amsterdam, heb zelf niet zoveel tips voor Aleksej. Ik ben te druk bezig, en was te terughoudend, om veel contact met kinderen op te bouwen. De vrienden van onder de 16 die ik gehad heb (ongeveer 5 in 10 jaar) zijn op dezelfde ongedwongen manier in (en soms weer uit) mijn leven gewandeld als de vrienden van boven de 16.
Ik zou alleen maar algemene dingen kunnen zeggen, zoals:
* inderdaad, mensen in de stad zijn veel meer gejaagd / met zichzelf bezig dan mensen buiten de stad. Dat betekent niet dat je geen vrienden kan maken, alleen dat het niet vanzelf gaat. Je moet je echt bewust zijn en blijven dat JIJ WEL contact wilt maken met de mensen in je buurt en vriendelijk met ze wilt omgaan -- dan kom je de mensen vanzelf tegen die dat ook hebben. Want er zijn heus niet alleen maar gejaagde onvriendelijke mensen in de stad. Wees niet bang om tegenover sommige mensen 'figuurlijk op je bek te gaan' en negeer gewoon de onvriendelijkheid en het wantrouwen wat sommige mensen vast wel tegen iedereen hebben.
* houd je ogen open. Kijk de buurtkrant na voor vrijwilligers/buurtactiviteiten, en ga daar eens langs als je zin hebt.
* richt je niet (alleen) op kinderen. Richt je op mensen. Mensen zijn leuk en interessant. En: als je de ouders tegelijk leert kennen met hun kinderen, en open bent / impliciet laat zien dat ze je altijd in de gaten kunnen houden, zul je VEEL minder kans op wantrouwen hebben.