"Geen van allen achtte zich professioneel genoeg om met de doelgroep te werken." Dat is echt te bizar gewoon... Ik acht mijzelf wel professioneel genoeg, en vind mijn professionaliteit in mijn eigen vakgebied toch niet beter dan die van mijn collega's ofzo (ook niet slechter overigens).

Mijn ideeën voor een methode (geen complete methodiek, maar gewoon één methode) komen voort uit mijn eigen ervaringen en de ervaringen die ik heb met allerlei mensen om mij heen die zich hebben ontwikkeld van worstelend met hun gevoelens tot accepterend en nadenkend over grenzen. Stap 1 is accepteren dat je bent wie je bent. Als je als hulpverlener eerst laat merken dat je je cliënt accepteert kan je hem (/haar? ik hou het voor nu even op hem) helpen zichzelf te accepteren. Die acceptatie is van vitaal belang. Wat belangrijk is voor acceptatie is het onderscheid tussen gevoelens en daden. Iemands daden kan je afkeuren, iemands gevoelens niet. Uitleg: gevoelens zijn geen keuze en hebben geen gevolgen, daden zijn wel een keuze en hebben wel gevolgen. Stap 2 is vervolgens het nadenken over in hoeverre je jezelf contact met kinderen wil toestaan. Vind je kinderen in het algemeen leuk, los van de seksuele gevoelens? Zo ja, wil je kinderen bij wie je ook seksuele gevoelens hebt mijden of juist opzoeken? Of wellicht geen van beide? Enige sturing hierin mag, maar in mijn methode ben je ten allen tijde vrij van waardeoordelen dus je gaat niet zeggen dat je een keuze onverstandig vindt ofzo. Wel kan je vragen naar de potentiële risico's/consequenties die een keuze met zich meebrengt. Dit staat ten dienste van de bewustwording en leert de cliënt kritisch nadenken over zijn handelen rondom kinderen. Stap 3 is de keuze voor het al dan niet zoeken van contacten met gevoelsgenoten. Liefst zou ik de mogelijkheid bieden voor een gespreksgroepje, maar mocht dat lastig zijn dan is de andere optie het verwijzen van de cliënt naar andere mogelijkheden via het internet. Het is belangrijk om hierbij integere mensen te vinden. De praktische invulling hiervoor ligt niet voor het oprapen, maar ik denk bijvoorbeeld aan een databank van integere mensen die bereid zijn om cliënten uit deze methode te ontmoeten voor een informeel contact. Overigens kunnen stap 2 en 3 ook andersom, afhankelijk van de wensen van de cliënt en de inschatting van de hulpverlener. Stap 4 is het bespreken van een aantal veelvoorkomende thema's zoals wat vind je van seksueel gedrag tussen kinderen onderling, zou je zelf ooit kinderen willen hebben, zie je jezelf ooit met een volwassen partner enzovoort. Stap 5 is de evaluatie. Een korte terugblik op de vorige vier stappen, waarin je kijkt of er nog aanvullende gesprekken wenselijk zijn. Stap 6 is de nazorg; gedurende een periode van laten we zeggen een jaar eens per twee maanden contact hebben en bespreken hoe het gaat en welke dingen de cliënt is tegengekomen.

Tot zover mijn hersenspinsels. Dit heb ik even uit de losse pols opgeschreven en is dus verder niet goed doordacht. Jullie suggereren een beetje dat je graag zelf methodiek zou willen ontwikkelen. Dat is mooi, maar wat ik hierboven schreef hoort wel bij mij. Ik zou het niet fijn vinden als jullie ermee aan de haal gingen, en ik denk ook dat wanneer een ander de hiaten in mijn ideeën gaat invullen, de methode niet goed gaat werken. Die ander heeft namelijk niet mijn referentiekader en dat resulteert mijns inziens in een incongruente methode. Mochten jullie toch aan de slag willen hiermee, dan moeten we eens contact hebben los van dit forum. Ik houd de deur graag open. Sowieso heb ik interesse in de resultaten van de contacten die jullie hebben gehad met andere mensen, met name de beroepskrachten.