Je meet met drie maten. Ten eerste zou jij niet erg blij zijn geweest met die jongen van 27 als hij had gezegd "nee, je bent een dom klein meisje, kom over vijf jaar nog maar eens terug". Wat je dus eigenlijk wel ons allen hier op dit forum aan probeert te raden. Vervolgens wijs je op iets dat je aan jezelf verkeerd vindt ("ik ben kruidjeroermeniet-achtig") en geeft het aan als oorzaak van jouw eigen probleem, maar trekt het wel door naar alle andere relaties met een groot leeftijdsverschil. Tenslotte heb je het vanuit jouw eigen "beperkte morele fase" die je zelf hebt gedefiniëerd over dingen waar je volgens jouw definitie nog helemaal niet over mee kunt praten ("Als je ongeveer zestien of zeventien bent begin je voor jou individueel te kijken wat je goed en slecht vind en waar je voorkeuren liggen. Dan als je in de laatste morele fase komt, kun je participeren in de wereld als een opzichzelf staand iemand").

Goed, tot zover in een notedop waarom ik het niet met je eens kan zijn. Nu inhoudelijk.

Hij liet mij begaan, maar je hebt toch de neiging om je bij zijn mening aan te sluiten, je aan hem aan te passen, tenminste als je hem genoeg liefhebt.

Mensen in relaties passen zich inderdaad aan elkaar aan. Dat moet wel als je veel tijd met elkaar doorbrengt of zelfs in hetzelfde huis woont. Mijn ouders leven al zolang samen dat ze over alles precies hetzelfde denken; als je iets aan de één vraagt weet je voor 99% zeker dat de ander hetzelfde antwoordt.
En dat dit problemen op kan leveren lijkt me ook duidelijk. Een goede vriend van mij heeft afentoe behoorlijke strubbelingen met zijn vriendin omdat ze uit een heel ander hout gesneden zijn, en hij wil feesten terwijl zij vindt dat ze moet studeren. Maar ze houden van elkaar, accepteren hun verschillen, en proberen ermee te leven. Ze zijn overigens op een paar maanden na even oud.
Ik scheel vijf jaar met mijn vriendin, maar we zitten wat dat betreft veel meer op één lijn dan mijn vriend en zijn vriendin. Dus leeftijd zegt daarin geen ene fuck. En natuurlijk word je geremd en beïnvloed door de mening van de ander, maar die mening respecteer je ook wederzijds, en dat is voor een groot deel juist precies datgene waar een relatie om gaat. Dingen voor elkaar over hebben, en luisteren naar elkaars mening. En mensen worden gevormd door de meningen van hun naasten; je leert ervan, groeit ervan. Wat is daar fout aan?

Dus als je op basis van zo'n argument mijn relatie wilt afkeuren, dan moet je eerst mijn vriend maar eens bellen.

Je zit niet in dezelfde fase. Op moreel niveau ligt iemand van 14 nog twee fases achter op iemand van 19. Bij een veertienjarige staat aanpassing hoog in het vaandel, 'als je tenminste erbij wilt horen'. Het is de leeftijd van de modemeisjes en groepjes als je begrijpt wat ik bedoel.

Ik begrijp wat je bedoelt. Misschien is mijn vriendin niet het toonbeeld van een 14-jarige dan, want ze heeft een bloedhekel aan mensen die in groepjes achter elkaar aan huppelen, en vindt dat mensen hun eigen mening moeten vormen. En daar gedraagt ze zich ook naar; ik weet zeker dat ze op eenzelfde volwassen manier een discussie aan zou kunnen gaan als jij nu doet. Dus ik denk dat we in mijn geval geen twee "fases" schelen, ondanks de leeftijd. Maar goed, dat terzijde wil ik ook altijd graag het algemene idee dat een verschil in ontwikkeling een probleem op moet leveren (en dus je hele standpunt) aanvechten:

Ik ben van mening, dat je iemand pas je mening mag opdragen als diegene de laatste morele fase gehad heeft en dus verantwoord is de beste keuze voor zichzelf te maken. Vóór die fase moet je het kinderen met andere kinderen laten uitzoeken. Dat is toch eerlijk?

(Afgezien van het feit dat de wereld niet eerlijk is) Stel je even jouw "eerlijke" samenleving voor. Hoe zou dat moeten werken dan? Gezinnen werken niet, want ouders leggen hun kinderen dingen op voordat ze daar zelf keuzes over kunnen maken. Docenten en overheid mogen niet meer bepalen wat kinderen moeten leren, want dan bemoeien ze zich met hun ontwikkeling. De slager op de hoek mag niet meer zeggen dat Jantje met zijn tengels van de schnitzels af moet blijven, want dan draagt hij Jantje zijn mening op. Eigenlijk moeten we onze kinderen met z'n allen op een eigen continent flikkeren, en kijken welke van hen de 18 jaar halen.
Zo werkt het niet. Juist door die beïnvloeding kun je je een mening vormen. Jij hebt in dit geval dat boek thuis liggen dat jou heeft geholpen bij het vormen van jouw mening. Dat is precies waar ik het net over heb; mensen worden gevormd tot volwassenheid door de meningen van hun omgeving, niet door het verhogen van het getalletje dat hun leeftijd weergeeft. En ik durf te wedden dat je ook heel veel geleerd hebt door, over en van die jongen van 27 (beetje afhankelijk van hoe lang jullie relatie geduurd heeft) waardoor jij nu weer een wat completere mening over de wereld hebt. Waar je hem dus dankbaar voor kunt zijn, ook al begrijp je dat nu misschien nog niet.

...dan zou ik de eerste zijn om haar weer op een opleiding te schoppen ."

Ik weet hoe goed je het bedoelt, maar wat je hier zegt is nu juist niet de bedoeling. Je moet haar laten begaan zoals ze zou doen als jij er niet was.

Oh Sophie, wat heb je dat verkeerd begrepen . Wat ik daarmee bedoelde te zeggen is dat als mijn aanwezigheid in haar leven een negatieve invloed op haar ontwikkeling lijkt te hebben (bv. ze wil moeder worden in plaats van studeren, wat ze voor ze mij kende van plan was) dan zou ik (samen met haar ouders) de eerste zijn om te proberen op haar in te praten om die schade ongedaan te maken. Afgezien daarvan is ze tegen die tijd achttien, en bevindt ze zich dus ook in die "laatste fase" van jou, dus waar hebben we het over? En nog afgezien dáárvan heeft ze er ècht geen moeite mee om tegen mij op te staan en bij mij háár mening door te drukken

Trouwens mijn complimenten; ik heb in tijden niet meer zo'n lange posts geschreven en zo'n goede discussie gevoerd op Internet . Vat deze post dus alsjeblieft niet al te zwaar op; het blijft mijn doel om mijn mening te geven over het onderwerp, en afentoe om mijn eigen leven en relatie te verdedigen, en niet om jou de grond in te boren ofzo