Beste anoniem,
Ik kan me voorstellen dat je het niet van jezelf kunt begrijpen, laat staan accepteren, dat je opgewonden raakt van kinderporno terwijl je dat eigenlijk helemaal niet wilt, zeker gezien je verleden. Toch is het een feit dat het nu eenmaal zo is, blijkbaar reageert je lichaam op dat soort prikkelingen. Het is dan ook niet zinvol om het te ontkennen of te onderdrukken. De eerste stap om ermee om te leren gaan is toch maar accepteren dat dit voor jou zo werkt. Het is niet goed of fout, je hebt die gevoelens nou eenmaal en het gaat erom wat je ermee doet. Waar het precies vandaan komt is ook niet erg relevant, daar zou ik me, ook in de therapie, niet teveel mee bezig houden. De vraag of je het wel of niet moet vertellen aan je therapeut kan je alleen voor jezelf beantwoorden door na te gaan of je daar de behoefte toe voelt. Je geeft aan dat je er erg mee zit, dus dat zou een goede reden zijn om het er wel over te gaan hebben. Je hoeft niet bang te zijn dat je daardoor in de problemen komt, een therapeut is wel wat gewend en heeft een geheimhoudingsplicht. De feiten die je noemt lijken mij niet ernstig genoeg om daarvan af te wijken. Je hoeft ook niet bang te zijn dat je zelf kinderen zult gaan misbruiken, want je raakt immers alleen opgewonden van het zien van expliciet beeldmateriaal en bovendien werken jouw angst en je eigen ervaringen als een rem in het geval dat je eventueel toch in een ongewilde situatie terecht komt. Kortom, het is waarschijnlijk een grote stap om met dit geheim naar buiten te komen, maar het kan een hele opluchting zijn en binnen een beschermde omgeving (tijdens de therapie) is dit prima mogelijk.
Succes!
Beste anoniem,
Ik kan me voorstellen dat je het niet van jezelf kunt begrijpen, laat staan accepteren, dat je opgewonden raakt van kinderporno terwijl je dat eigenlijk helemaal niet wilt, zeker gezien je verleden. Toch is het een feit dat het nu eenmaal zo is, blijkbaar reageert je lichaam op dat soort prikkelingen. Het is dan ook niet zinvol om het te ontkennen of te onderdrukken. De eerste stap om ermee om te leren gaan is toch maar accepteren dat dit voor jou zo werkt. Het is niet goed of fout, je hebt die gevoelens nou eenmaal en het gaat erom wat je ermee doet. Waar het precies vandaan komt is ook niet erg relevant, daar zou ik me, ook in de therapie, niet teveel mee bezig houden. De vraag of je het wel of niet moet vertellen aan je therapeut kan je alleen voor jezelf beantwoorden door na te gaan of je daar de behoefte toe voelt. Je geeft aan dat je er erg mee zit, dus dat zou een goede reden zijn om het er wel over te gaan hebben. Je hoeft niet bang te zijn dat je daardoor in de problemen komt, een therapeut is wel wat gewend en heeft een geheimhoudingsplicht. De feiten die je noemt lijken mij niet ernstig genoeg om daarvan af te wijken. Je hoeft ook niet bang te zijn dat je zelf kinderen zult gaan misbruiken, want je raakt immers alleen opgewonden van het zien van expliciet beeldmateriaal en bovendien werken jouw angst en je eigen ervaringen als een rem in het geval dat je eventueel toch in een ongewilde situatie terecht komt. Kortom, het is waarschijnlijk een grote stap om met dit geheim naar buiten te komen, maar het kan een hele opluchting zijn en binnen een beschermde omgeving (tijdens de therapie) is dit prima mogelijk.
Succes!